Жюльен До́нки Бой (1999) – Хармони Кориннің эксперименттік фильмі. Шизофрениямен күресетін Жюльен мен оның отбасы туралы, Dogme 95 манифесінде түсірілген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1999 жылы түсірілген Хармони Кориннің фильмі
1999 film by Harmony Korine
«Жюльен эшек бала» – 1999 жылы түсірілген американдық тәжірибелік драмалық фильм, сценарийін және режиссурасын Хармони Корин жасаған. Сюжет шотланд актері Эвен Бремнер сомдаған, шизофрениямен ауыратын Жюльен және оның дисфункционалдық отбасы туралы. Фильмде Жюльеннің қарындасы Перл рөлін Хлоя Севиньи, ал әкесінің рөлін Вернер Герцог ойнайды. «Жюльен эшек бала» – Dogme 95 манифестінің қағидалары бойынша түсірілген алтыншы фильм және Dogme 95 "тазалық серті" бойынша түсірілген алғашқы еуропалық емес фильм.
Julien Donkey Boy is a 1999 American experimental drama film written and directed by Harmony Korine. The story concentrates on Julien, a man with schizophrenia, played by Scottish actor Ewen Bremner, and his dysfunctional family. The film also stars Chloë Sevigny as Julien's sister, Pearl, and Werner Herzog as his father. Julien Donkey Boy was the sixth film to be made under the self imposed rules of the Dogme 95 manifesto, and the first non European film to be made under the Dogme 95 "vow of chastity".
Сюжет
Жюльен, емделмеген шизофрениямен ауыратын жас жігіт, Нью-Йорк қаласының саябағында бірнеше тасбақамен ойнап жүрген жас баламен кездеседі. Тасбақаларға қызығып, Жюльен олардан біреуін сұрайды. Одан бас тартқан соң, ол баланы тұншықтырып өлтіріп, денесін лайға көмеді, сосын Құдайдан кешірім тілеп дұға етеді. Үйде Жюльен үйлесімсіз отбасымен бірге тұрады: билікке құмар, сезімсіз неміс әкесі; балаша жүкті қарындасы Пёрл; кіші інісі Крис, күреспен айналысып, жаттығулар жасап уақытын өткізетін болашақ күресші; және отбасының қалған бөлігінен бөлініп тұратын әжесі. Отбасының әкесі көбінесе ұлттық тарихқа қатысты әңгімелер айтумен, ішімдік ішумен және Криске психологиялық және физикалық зорлық көрсетумен айналысады. Крис жаттығу жасап жатқанда, әкесі оны суыққа шығарып, үстінен су шашады. Ол сондай-ақ қайтыс болған әйелі үшін сағынышпен күйеуін, тіпті Криске анасының той киімін кигізіп, онымен билеуді өтінеді. Ал Жюльен соқырлар мектебінде мұғалімнің көмекшісі болып жұмыс істейді. Жюльен бос уақытын мойынсұну рәсіміне қатысумен, көшеде өзімен-өзі сөйлесумен және Адольф Гитлермен әңгімелесіп отыруын қиялдаумен өткізеді. Жюльен анасының өліміне қайғырып, ал Пёрл кейде оны телефон арқылы анасы болғанына сендіріп, көңілін көтереді. Пёрл көп уақытын туылмаған баласына киім іздеумен және сүйікті бала аттарының тізімін жасаумен өткізеді. Басқа хоббилерді іздеп, ол арфада ойнауды үйренуге бел буады. Крис қоқыс контейнерлерінде күрес әрекеттерін қайта-қайта жаттығумен айналысады және кейде Жюльенмен төбелес ұйымдастырады. Әкесі тарихи оқиғаларды баяндайды, Жюльен мен Пёрлді «әртістік» өлеңдері үшін және сәйкесінше «дилетант және бәделі» болғаны үшін кінәлайды, сондай-ақ қайтыс болған әйелі үшін күйеуін сағынады. Жюльен мен Пёрл әкесімен бірге жергілікті баптист шіркеуіне барады, ондағы уағыз Жюльенге терең әсер етеді. Біраз уақыттан кейін Пёрл мен Жюльен бір күнді мұз айдынында сырғанаумен өткізеді. Жюльен хасидтік балаға қолдан жасалған конькилерді сатуға тырысады, ал Пёрл ауыр жүкті болғанына қарамастан мұзға шығады. Ол құлап, құрсағына түсіп, түсік тастайды. Ауруханада Жюльен медбикеге баласын ұстауға рұқсат беру үшін, оның баласы екенін айтып, жалған мәлімдеме жасайды. Медбике оған рұқсат береді, бірақ баламен жалғыз қалғанда Жюльен автобусқа мініп, үйіне қашады. Жюльен бөлмесіне барып, жамылғының астына жасырынып, баланы құшақтап, дұға етеді.
Julien, a young man with untreated schizophrenia, meets a young boy playing with several turtles in a New York City park. Fascinated by the turtles, Julien asks if he can have one. When he is denied, he strangles the boy, then buries his body in the mud before praying for mercy from God. At home, Julien resides with his dysfunctional family, consisting of his domineering and emotionless German father; his childlike pregnant sister Pearl; his younger brother, Chris, an aspiring wrestler who spends his days exercising and practicing wrestling moves; and their paternal grandmother, who is largely disconnected from the rest of the family. The family's father spends the majority of his time recounting national historical narratives, drinking, and inflicting psychological and physical abuse on Chris. During one of Chris's exercise sessions, his father forces him outside in the cold and hoses him down with water. He also pines for his deceased wife, going so far as begging Chris to wear his mother's wedding dress and dance with him. Meanwhile, Julien works as a teacher's aide at a school for the blind. Julien spends most of his spare time going to confession, muttering to himself on the streets, and imagining conversations with Adolf Hitler. Julien is also riddled with grief over his mother's death, and Pearl sometimes soothes him by pretending to be their mother on the telephone. Pearl spends most of her days searching for baby clothes for her soon to be born child, and making lists of her favorite baby names. Searching for other hobbies, she decides to take up learning to play the harp. Chris compulsively practices wrestling moves on trash cans, and sometimes incites matches with Julien. Their father recounts historical stories, lambasts Julien and Pearl for "artsy fartsy" poetry and being "a dilettante and a slut" respectively, and pines for his dead wife. Julien and Pearl accompany their father to a local Baptist church, where the sermon has a profound impact on Julien. Some time later, Pearl and Julien spend a day together going ice skating at an indoor skating rink. Julien tries to sell some homemade skates to a Hasidic boy and Pearl takes to the ice despite being heavily pregnant. She trips, landing on her abdomen and causing a miscarriage. At the hospital, Julien convinces a nurse to let him hold the baby, falsely saying it is his. She allows it, but while alone with the baby, Julien escapes home on a bus. Julien goes to his room, hides under the blankets, cradles the baby and mutters prayers.
Өндіріс
Джулиен Donkey Boy – Даниялық кино жасау ұжымы Dogme 95 қағидаларына сәйкес жасалған алғашқы американдық фильм. Нью-Йоркте MiniDV таспасында түсірілген фильм 16 мм фильмге көшіріліп, содан кейін 35 мм фильмге дейін үлкейтілді. Корин бұл әдісті фильмге төмен сапалы, зерлі эстетика беру үшін қолданды. Актерлердің көптеген диалогтары импровизацияланған. Фильм өзінің оқиғасын айту үшін түрлі кинематографиялық стильдерді пайдаланады, оның ішінде тоқтату анимациясы, параллель монтаж және тұрақтандырылған кадрлар бар. Фильмнің 1,5 миллион долларлық бюджетінің көп бөлігі Херцог пен Бремнердің саяхат және жұмыс визаларына, сондай-ақ Данияда пост-өндіріске жұмсалды.
Julien Donkey Boy was the first American film made in accordance with the rules of the Danish filmmaking collective Dogme 95. Shot in New York on MiniDV tape, the film was transferred to 16mm film before being blown up to 35mm film for the master print. Korine used this method to give the film a low definition, grainy aesthetic. Much of the actors' dialogue was improvised. The film utilizes several cinematographic styles, including stop motion photography, parallel cuts, and still photographs in order to tell its story. The film’s budget of $1.5 million was mostly spent on travel and work visas for Herzog and Bremner, as well as post production in Denmark.
Догма 95
Корин фильм түсіру кезінде "Догма 95" қағидаларының бірнешеуін бұзды. Соңында, фильм режиссердің есімі көрсетілмеуі керек деген ережені бұзады; алайда, фильмде тек Хармони Кориннің аты ғана көрсетіледі, ресми режиссер атағы емес. Осы бұзушылықтарға қарамастан, бастапқы "Догма 95" комитеті "Джулиен Есек Баланы" мақұлдады. "Epidemic" DVD-сіндегі сұхбатта "Догма 95" құрушыларының бірі Ларс фон Триер Кориннің ережелерді шығармашылықпен түсіндіру қабілетін жоғары бағалады.
Korine broke a few of the Dogme 95 rules in making the film. Finally, the film breaks the rule that the director must not be credited; however, the film only displays Harmony Korine's name and not an official director title. Despite these transgressions, the original Dogme 95 committee endorsed Julien Donkey Boy. In an interview on the Epidemic DVD, Lars Von Trier, Dogme 95 co creator, lauded Korine's ability to interpret the rules creatively.
Шығару
Фильмнің премьерасы 1999 жылдың қыркүйек айында Венеция кинофестивалінде болды. 1999 жылдың 15 қазанында Лос-Анджелесте бір кинотеатрда шектеулі көрсетілімге шықты; фильм Лос-Анджелес театрында бір ай көрсетілді және сол қараша айына дейін 80 226 доллар табыс әкелді. Келесі жылы фильм Еуропа елдерінде, әсіресе Франция мен Нидерландыда кеңінен көрсетілді. Фильм отандық нарықта 85 400 доллар, шетелде 7 042 доллар жинап, жалпы әлемдік табысы 92 442 долларға жетті.
The film premiered at the Venice Film Festival in September 1999. It received a limited release in Los Angeles at a single cinema on October 15, 1999; the film showed for a month's time at the Los Angeles Theatre, and grossed a total of $80.226 by that November. It was given a wide theatrical release in European countries the following year, particularly in France and the Netherlands. The film grossed $85,400 domestically and $7,042 in other countries for a worldwide total of $92,442.
Сыни қабылдау
Джулиан Donkey Boy қазіргі уақытта Rotten Tomatoes сайтында 38 рецензияға негізделген 29% «жаман» рейтингке ие, орташа бағасы 10-нан 5,3. Сайттың сын тұжырымында: «Режиссер Хармони Корин көптеген көрермендерге тиіспейтін үлкен стильдік тәжірибе жасап, ащы қалдық қалдыратын, назарсызданған және жаман ниетті көркем фильмді ұсынады». Фильм Metacritic-те 23 рецензия негізінде 100-ден 54 ұпай алды, бұл «аралас немесе орташа пікірлерді» көрсетеді. Empire журналы былай деп жазды: «Кейбір сәтті ойналған рөлдерге қарамастан, Кориннің ерекше, шатастыратын режиссурасы нәтижені революциялық емес, керісінше, қатты шаршатуға айналдырады». Сан-Франциско Хроникасының Эдвард Гутманн фильмді «өз басын толықтыруға құмарлықпен жасалған шатақ» деп атады. «Жулиен Donkey Boy» фильміне көбінесе жағымсыз пікірлер айтылса да, кейбір сыншылар оны жоғары бағалады. Лос-Анджелес Таймс газетінің Кевин Томас фильмге оң баға беріп, «фильм мейірім мен түсініктің тереңдігіне жетеді, рухани өлшемге ие болып, ақырында құтқару актісіне айналады» деді. Entertainment Weekly журналынан Лиза Шварцбаум фильмге B+ бағасын беріп, оны «қозғалысқа толы көркемдік секіріс» деп сипаттады, сонымен қатар «Корин – Dogma фильмі The Celebration-ды түсірген оператор Энтони Дод Мантлмен жұмыс істеп, эмоционалдық кеңістікті визуальды түрде жеткізудің жолдарын табады, бұл оған болашақта да көмектеседі деп үміттенемін» деп жазды. Chicago Sun Times газетінің киносыншысы Роджер Эберттен де фильмге мақтау келді, ол фильмге 4 жұлдыздан 3-ін берді, «Бұл фильмнің мәні бар, көптеген фильмдерде жеке кадрлар сенсациялық болғанымен, олардың қосындысы ештеңе бермейді» деді. Эберт фильмтің өте шектеулі аудиторияға ие екенін де атап өтті: «Көптеген адамдар бұл фильмді ұнатпай, ренжігені жақсы. Ал басқалары үшін бұл жек көруге емес, көңіл жағуға себеп болады. Өзің білесің».
Julien Donkey Boy currently holds a "rotten" 29% rating on Rotten Tomatoes based on 38 reviews, with an average rating of 5.3 out of 10. The website's critical consensus reads, "Director Harmony Korine takes a big stylistic swing that will miss with most audiences, producing an unfocused and mean spirited art film with a bitter aftertaste." The film has a weighted average score of 54/100 on Metacritic based on 23 reviews, indicating "mixed or average reviews". Empire said that "Despite some creditable performances, Korine's bizarre, shambling direction renders the result less ground breakingly experimental than rectum numbingly dull." Edward Guthmann of the San Francisco Chronicle called the film "A self indulgent mess." Despite a sense of negative reaction to Julien Donkey Boy, it was praised by some critics. Kevin Thomas of the Los Angeles Times gave the film a positive review, saying the film attained a "depth of compassion and understanding [it] acquires a spiritual dimension that allows it ultimately to become an act of redemption". Lisa Schwarzbaum from Entertainment Weekly awarded the film a score of B+, describing the film as "an exciting artistic leap", while writing that "Korine — working with cinematographer Anthony Dod Mantle, who shot the Dogma [sic] breakthrough The Celebration — discovers visual ways to convey emotional terrain that will serve him well, I hope, even after he outgrows shock as an artistic goal." Additional praise for the film came from Chicago Sun Times film critic Roger Ebert, who gave the film 3/4 stars, saying that "[The film] adds up to something, unlike a lot of movies where individual shots are sensational, but they add up to nothing"; Ebert did, however, note that the film had a very limited audience: "The odds are good that most people will dislike this film and be offended by it. For others, it will provoke sympathy rather than scorn. You know who you are".