Тэмми Ли Граймс: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Tammy Grimes
Тэмми Ли Граймс (1934-2016) – америкалық актриса, екі рет Tony жүлдесінің иегері. "Unsinkable Molly Brown" және "Private Lives" спектакльдеріндегі рөлдерімен танымал. 🎬🎭
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1934–2016)
American actress (1934–2016)
Тэмми Ли Граймс (30 қаңтар 1934 – 30 қазан 2016) – американдық кино және сахна актрисасы. Граймс мансабында екі Тони сыйлығын жеңіп алды: біріншісі – «Жұмылсыз Моли Браун» мюзикліндегі Моли Тобин рөлін сомдағаны үшін, екіншісі – 1970 жылы қайта қойылған «Жеке өмірлер» пьесасында Аманда Прайнн рөлін ойнағаны үшін. Оның бұрынғы күйеуі Кристофер Пламмер және қызы, актриса Аманда Пламмер да Тони сыйлығының иегерлері. Граймс Бродвейдегі «Калифорния сюитасы» қойылымында Диана рөлін жасады. Фильмде Диана рөлін Мэгги Смит ойнады және ол осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Граймс 1978 жылы Бродвейде және теледидарда қойылған «Тартуф» пьесасында Элмир рөлін ойнады. Ол Ноэль Ковардтың бірнеше туындыларында рольдер сомдады, оның ішінде «Жоғары рухтардағы» Эльвира және «Люлуды сақта!» фильміндегі Люлу рөлдері бар. 1966 жылы ол «Тэмми Граймс Шоу» атты жеке телесериалында ойнады. Граймс сонымен қатар кабаре өнерімен де танымал болды. 2003 жылы ол Америка театр слава залына енгізілді.
Tammy Lee Grimes (January 30, 1934 – October 30, 2016) was an American film and stage actress. Grimes won two Tony Awards in her career, the first for originating the role of Molly Tobin in the musical The Unsinkable Molly Brown and the second for starring in a 1970 revival of Private Lives as Amanda Prynne. A former husband, Christopher Plummer, and their daughter, actress Amanda Plummer, are also Tony Award winners. She originated the role of Diana in the Broadway production of California Suite. The role of Diana was played in the film by Maggie Smith, who won an Oscar for her performance. Grimes played the role of Elmire in the 1978 Broadway and television production of Tartuffe. She originated roles in several works by Noël Coward, including Elvira in High Spirits and Lulu in Look After Lulu! In 1966, she starred in her own television series, The Tammy Grimes Show. Grimes was also known for her cabaret acts. In 2003, she was inducted into the American Theater Hall of Fame.
Ерте өмір
Граймс 1934 жылдың 30 қаңтарында Массачусетс штатының Линн қаласында дүниеге келді. Оның анасы – табиғатты зерттеуші және рухани саладағы маман Эола Уиллард (қыз есімі Найлс), әкесі – қонақ үй иесі, ауылдық клубтарды басқарушы және фермер Лутер Николс Граймс болған. Ол бұрын тек қыздарға арналған Бивер Кантри күндізгі мектебінде, содан кейін Стивенс колледжінде оқыды. Нью-Йорк қаласындағы Neighborhood Playhouse-да актерлік өнерді оқыды. Ән салуды Беверли Пек Джонсоннан үйренді.
Grimes was born on January 30, 1934, in Lynn, Massachusetts, the daughter of Eola Willard (née Niles), a naturalist and spiritualist, and Luther Nichols Grimes, an innkeeper, country club manager, and farmer. She attended high school at a then all girls school, Beaver Country Day School, and then Stephens College. She studied acting at New York City's Neighborhood Playhouse. She studied singing with Beverley Peck Johnson.
Мансап
Ол өзінің ерекше даусымен, бірқарағанда араға түскендей әсер қалдыратын өнерпаз ретінде танымал болды. 1955 жылдың мамыр айында ол «Жона мен кит» спектаклімен Нью-Йорк сахнасында дебют жасады, ал маусымда Ким Стэнлидің дублері ретінде «Автобус аялдамасы» қойылымында Бродвей сахнасында алғаш рет өнер көрсетті. 1956 жылы ол «The Littlest Revue» қойылымында, ал 1959 жылы Ноэль Ковардтың «Look After Lulu!» пьесасында басты рөлді ойнады. 1960 жылы «Жұмылсыз Молли Браун» музыкалық комедиясында ойнап, «Нью-Йорк Таймс» газеті оның «шаттыққа толы» рөлін атап, Тони сыйлығын жеңіп алды (мюзиклдегі ең үздік екінші актриса, рөл басты болғанына қарамастан). Ол «Титаник» кемесінің апаттан аман қалған, батыс тау-кен өнеркәсібінің миллионер әйелінің рөлін сомдады. 1964 жылы Крейг Стивенстің CBS телеарнасының «Мистер Бродвей» драмасында «The He She Chemistry» атты эпизодта ойнады. 1960-шы жылдардың басында «66-жол» телесериалында екі рет пайда болды. 1960 жылдың 16 мамырында Граймс Дэвид Саскинд ұсынған «Play of the Week» телесериалы аясында Мель Брукс пен Джо Дарионның бірлесіп жазған «Archy and Mehitabel» мюзиклінің қысқартылған нұсқасында Mehitabel рөлін ойнап, ән айтты. Орындаушылар құрамында Эдди Браккен (оның рөлін 1970 жылы анимациялық фильмде қайта ойнады, «Shinbone Alley» фильмінде Кэрол Ченнингпен бірге Mehitabel рөлінде) және Жюль Муншин болды. Граймс бастапқыда «Бейитched» комедиялық телесериалында Элизабет Монтгомериге берілген рөлге таңдалған, бірақ ол ұсыныстан бас тартып, «Тэмми Граймс Шоу» сериалында ойнауды жөн көрді. 1963 жылдың 13 желтоқсанында «Роуте 66» теледрамасында «Үйге кел, Грета Ингер Груеншафен» атты эпизодта пайда болды. 1964 жылы ол Бродвейде Ноэль Ковардтың «Блитт Спирит» пьесасының музыкалық нұсқасы «Жоғары рухтар» қойылымында Эльвира Кондомин рөлінде өнер көрсетті. 1966 жылы Граймс өзінің «Тэмми Граймс Шоу» атты ABC телехикаясында ойнады, онда ол ақша жұмсауды ұнататын заманауи мұрагердің рөлін сомдады. Сериал бір ай ғана көрсетілді, бірақ қосымша алты серия дайын болған. Сыншылар Граймсты сериалда дұрыс пайдаланылмаған талантты актриса ретінде сипаттады. Ол 1979 жылы «Мүхәббәт қайығының» эпизодында Родди Макдаулдың қарсыласы ретінде «Мисс Фред Бири» рөлін ойнады. 1969 жылы Бродвей сахнасына оралғаннан кейін, «The New York Times» газеті «күмәнді ләззат» деп атаған он жылға жуық уақыттан кейін, Граймс Ноэль Ковардтың «Жеке өмір» пьесасында Аманда рөлінде ойнады, соның нәтижесінде «үздік актриса» номинациясы бойынша Тони сыйлығын жеңіп алды. Клайв Барнс «The New York Times» газетінде оның өнерін «керемет тартымды» деп атады. Ол әр қимылын аса сенімділікпен, сүйкімділікпен орындады. Оның дауысы ағынымен, мұңмен, ысқырықпен дыбыстады; ол көздерімен, тіпті шашымен де қимылдады. Ол – барлық кемпи, мүмкін емес әйел, сүйкімді қалжыңмен жолбарысқа ұқсайтын, сондықтан күлкілі жасандылықпен шынайы болуға тиіс. Граймстың эпизодтық түсірілген фильмдерінің арасында «Play It as It Lays» (1972), «Мистер Норт» (1988) және «High Art» (1998) фильмдері бар. Ол 1956 жылы Канаданың Стратфорд фестивалі актерлік компаниясының мүшесі болды және 1982 жылы «Блайт Спирит» пьесасында мадам Аркати рөлін ойнау үшін қайта оралды. Телесериалдар мен кинофильмдерде ойнағаннан басқа, Граймс Нью-Йорк қаласының түрлі түнгі клубтарында өнер көрсетті және бірнеше ән альбомдарын жаздырды. 1968 жылы Плаза қонақ үйінің парсы бөлмесінде жеке концерті кезінде өлеңдер оқыды. Оның дауысы Бэн Бэглидің «Painted Smiles» лейбліндегі Бродвей әндерінің антологиялық альбомдарында романтикалық дуэттерде естіледі. 1982 жылы Граймс CBS радиосының құпия театрының соңғы маусымын өткізді, 1974 жылдан бері шоуды жүргізіп келген Э. Г. Маршаллдың орнын басты. 1983 жылы Граймс Нил Саймонның «Актерлер мен актрисалар» пьесасындағы серіктес рөлінен босатылды, себебі оның рөлін жаттай алмағаны айтылды. 1974 жылы Граймс Рождествоға сенбейтін милы тышқан Альберттің дауысын берді, «Рождество алдындағы түн» атты Роккин / Бас анимациялық Рождестволық арнайы фильмінде. Кейіннен ол 1982 жылы «Соңғы біржүзді» фильмінде Роккин / Баспен қайта жұмыс істеді. 1980 жылы «42-ші көше» мюзиклінің Бродвейдегі алғашқы қойылымында ойнады. 2003 жылы Граймс Американың театр атанғандардың залына енгізілді. Ол сондай-ақ Бродвейден тыс «Wit & Wisdom» сахналық оқуының ротациялық актерлік құрамында болды. 2003 жылдың желтоқсан айында Граймс Ноэль Ковард қоғамынан «Мастердің» 104 жылдығын атап өту үшін Манхэттендегі Гершвин театрында Сэр Ноэль Ковардтың мүсініне гүл қоюға шақырылды. 2004 жылы ол «Tasting Memories» компаниясына қосылды, «поэзия, ән және прозадағы дәмді армандар жинағы», Китти Карлайл Харт, Розмари Харрис, Филип Боско, Джой Франц және Кэтлин Нуун сияқты жұлдызды актерлермен бірге. 2005 жылы Граймс режиссер Брэндон Джеймсонмен ЮНИСЕФ-тің бірнеше марапатталған «Сезам шеберханасына» арналған құрметті фильмін жасады. Екі жылдан кейін ол сыншылар тарапынан жоғары бағаланған жеке көрсетіліммен кабаре сахнасына оралды. Осы шамада ол Ноэль Ковард қоғамының вице-президенті болып сайланды.
Known for a speaking voice compared to a buzz saw, she made her debut on the New York stage at the Neighborhood Playhouse in May 1955 in Jonah and the Whale. She made her Broadway stage debut as an understudy for Kim Stanley in the starring role in Bus Stop in June 1955. In 1956, she appeared in the off Broadway production, The Littlest Revue, and had the lead role in 1959 in the Broadway production of Noël Coward's play, Look After Lulu!, after she was discovered in a nightclub by the playwright. She starred in the 1960 musical comedy The Unsinkable Molly Brown for which she won a Tony Award (Best Featured Actress in a Musical, even though it was the lead role) for what The New York Times called her "buoyant" performance as a rough hewn Colorado social climber. She portrayed the title character, a Western mining millionairess who survived the sinking of the Titanic. In 1964, she appeared in the episode "The He She Chemistry" of Craig Stevens's CBS drama Mr. Broadway. She made two appearances on the early '60s TV series Route 66. On May 16, 1960, Grimes acted and sang as Mehitabel in an abridged version of the musical Archy and Mehitabel as part of the syndicated TV anthology series Play of the Week presented by David Susskind, and co written by Mel Brooks and Joe Darion. The cast included Eddie Bracken (who reprised the role in the 1970 animated feature version Shinbone Alley with Carol Channing in the Mehitabel role) and Jules Munshin. Grimes was originally chosen to play the part given to Elizabeth Montgomery in the hit television situation comedy Bewitched, but she turned down the offer, preferring to star in The Tammy Grimes Show. She appeared in the television drama Route 66 on December 13, 1963, in an episode titled "Come Home Greta Inger Gruenschaffen". In 1964, she appeared on Broadway as Elvira Condomine in High Spirits, a musical version of Noël Coward's Blithe Spirit. In 1966, Grimes starred in her own ABC television series, The Tammy Grimes Show, in which she played a modern day heiress who loved to spend money. The series ran for only a month, although an additional six episodes had already been made. Critics described Grimes as a talented performer misused in the series. She played "Mrs. Fred Beery" opposite Roddy McDowall in a 1979 episode of The Love Boat. Returning to the Broadway stage in 1969 after almost a decade of performing in what The New York Times called "dubious delights", Grimes appeared in a revival of Noël Coward's Private Lives as Amanda, winning the Tony Award for Best Actress. Clive Barnes in a New York Times review called her performance "outrageously appealing. She plays every cheap trick in the histrionic book with supreme aplomb and adorable confidence. Her voice moans, purrs, splutters; she gesticulates with her eyes, almost shouts with her hair. She is all campy, impossible woman, a lovable phony with the hint of tigress about her, so ridiculously artificial that she just has to be for real." Grimes' intermittent film appearances included Play It as It Lays (1972), Mr. North (1988) and High Art (1998). She was a member of the Stratford Festival of Canada acting company in 1956, and returned again in 1982 to appear as Madame Arcati in Blithe Spirit. In addition to appearing in a number of television series and motion pictures, Grimes also entertained at various New York City night clubs and recorded several albums of songs. She recited poetry as part of a 1968 solo act in the Persian Room of the Plaza Hotel. Her voice can be heard in romantic duets on some of Ben Bagley's anthology albums of Broadway songs under his Painted Smiles record label. In 1982, Grimes hosted the final season of the CBS Radio Mystery Theater replacing E. G. Marshall who had hosted the show since it premiered in 1974. In 1983, Grimes was dismissed from her co starring role in the Neil Simon play Actors and Actresses, reportedly due to an inability to learn her lines. In 1974, Grimes provided the voice for Albert, the cerebral minded mouse that does not believe in Santa Claus, in the animated Rankin Bass annual television Christmas special, Twas the Night Before Christmas; she later worked with Rankin/Bass again for 1982's The Last Unicorn. In 1980, she starred in the original Broadway production of the musical 42nd Street. In 2003, Grimes was inducted into the American Theater Hall of Fame. She also appeared in the rotating cast of the off Broadway staged reading of Wit & Wisdom. In December 2003, Grimes was invited by the Noël Coward Society to be the first celebrity to lay flowers on the statue of Sir Noël Coward at the Gershwin Theatre in Manhattan to celebrate the 104th birthday of "The Master". In 2004, she joined the company of Tasting Memories, a "compilation of delicious reveries in poetry, song, and prose", with a starry rotating cast including Kitty Carlisle Hart, Rosemary Harris, Philip Bosco, Joy Franz, and Kathleen Noone. In 2005, Grimes worked with director Brandon Jameson to voice UNICEF's multiple award winning tribute to Sesame Workshop. Two years later, she returned to the cabaret stage in a critically acclaimed one woman show. Around this time, she was voted as vice president of the Noël Coward Society.
Жеке өмір
Граймс 1956 жылғы 16 тамызда Кристофер Пламмерге тұрмысқа шықты, олардан актриса Аманда Пламмер туды. Олар 1960 жылы ажырасып кетті. Оның екінші күйеуі актер Джереми Слэйт болды, ол 1966 жылы үйленді және бір жыл өткен соң ажырасты. Үшінші күйеуі композитор Ричард Белл болды; олар Белл 2005 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. 1965 жылы Граймс Нью-Йоркте төрт күннің ішінде екі рет "ақ нәсілшілдер" деп сипатталған адамдардың шабуылына ұшырап, жарақат алғаннан кейін көпшілік назарына ілікті. Ол шабуылдардың себебінің өзінің бірнеше қара нәсілді әртістермен байланысы және Сами Дэвис-младшиймен бірге көпшілік орында жүргені болуы мүмкін деп ойлады, ол оған арналған түнгі клубта өнер көрсетуге дайындалып жатқан еді.
Grimes married Christopher Plummer on August 16, 1956, with whom she had a daughter, actress Amanda Plummer. They divorced in 1960. Her second husband was actor Jeremy Slate, whom she married in 1966 and divorced a year later. Her third husband was composer Richard Bell; they remained together until Bell's death in 2005. In 1965, Grimes made headlines after she had been beaten and injured twice in four days in New York City, by what were described as "white racists". According to a report, she believed the attacks were related to her association with several black entertainers and recent appearances in public with Sammy Davis Jr., who was said to be staging a nightclub act for her.
Өлім
Граймс 2016 жылдың 30 қазанында Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласында 82 жасында табиғи себептерден қайтыс болды. Одан кейін оның інісі Ник және қызы Аманда қалды.
Grimes died on October 30, 2016, in Englewood, New Jersey, aged 82 from natural causes. Her survivors include her brother Nick and her daughter Amanda.