Феликс Соломон Коэн: Американдық заңгер және үндістер құқығының қайта жаңғыртушысы

Кіріспе

Феликс Соломон Коэн (3 шілде 1907 - 19 қазан 1953) – американдық заңгер және ғалым, ол заң философиясына елеулі үлес қосып, федералдық үнді заңнамасы мен саясатын түбегейлі түрде қалыптастырды.

Өмірбаян

Феликс С. Коэн 1907 жылы Нью-Йорк штатының Манхэттен қаласында дүниеге келді және Йонкерсте өсті. Коэн Нью-Йорк қалалық колледжінде оқыды және 1927 және 1929 жылдары Гарвард университетінде философия магистрі және докторы дәрежелерін алды. Коэн 1928 жылы Колумбия құқық мектебіне қабылданды және 1931 жылы бітірді. Ол Колумбия құқық журналының заң және кітаптарды қарау редакторы болды, бас редактор Герберт Векслермен бірге жұмыс істеді. Коэн құқықтық реализмнің жетекші өкілі болды – құқықтық формализмнің идеясын сынға түсетін, құқықтық принциптердің оларды қолданудан, сот түсіндіруінен немесе қоғамға тигізетін әсерден ажыратылмайтынын мойындайтын құқықтық қозғалыс. Коэннің осы пікірталасқа қосқан ең танымал үлесі – 1935 жылы Колумбия құқық журналында жарияланған «Трансцендентальді абсурд және функционалдық тәсіл» мақаласы, ол бүгінгі күнге дейін ең көп сілтеме жасалған құқық журналының мақалаларының бірі болып табылады. Франклин Рузвельттің «Жаңа мәміле» әкімшілігі Коэнды академиялық зерттеуден мемлекеттік қызметке көшірді. Коэн 1933 жылдан 1947 жылға дейін Ішкі істер департаментінің адвокаттық кеңсесінде жұмыс істеді. Осы қызметте Коэн «Үнділердің жаңа мәмілесінің» негізгі құқықтық архитекторы болды – бұл тайпалық үкіметтерді күшейтуге және үнді тайпаларына қатысты федералдық биліктің ықпалын азайтуға бағытталған федералды саясат. Коэн 1934 жылғы Үнділерді қайта ұйымдастыру туралы заңның жобасын жасады. Үнділер құқығын зерттеуде оған әйелі Люси Крамер Коэн (1907-2007) көмектесті. Ол 1920 жылдары Барнард колледжінде математика мен антропологияны оқыды және Колумбия университетінде математика магистрі дәрежесін алды. Антропология, экономика және статистика салаларындағы білімімен ол антропология профессоры Франц Боасқа жұмыс істеді. 1939 жылы Феликс Коэн американдық үндістерге қатысты федералды заңдар мен шарттарды жинақтау мақсатындағы Үнділер құқығын зерттеу басшысы болды. 1941 жылы «Федералды үнділер құқығының нұсқаулығы» деген атпен жарық көрген кітап қарапайым зерттеуден гөрі әлдеқайда маңызды болды. Бұл нұсқаулықта жүздеген жылдар бойы жасалған әртүрлі шарттар, заңдар мен сот шешімдерінің қалай біртұтас жүйе құрағаны алғаш рет көрсетілді. Бүгінде Коэн қазіргі заманғы Федералды үнділер құқығы саласын қалыптастырғаны үшін танымал. Бұл еңбек Ішкі істер және Әділет департаменттерінің бірлескен жобасы ретінде басталғанымен, Әділет департаменті Коэнды жобадан босатып, зерттеуді тоқтатты. Әділет департаментінің ниеті толыққанды түсініксіз. Коэн антисемитизмнің ойнағанын сезді, бірақ Коэн мен Әділет департаментіндегі басшылары арасында маңызды идеологиялық айырмашылықтар да болды. Әділет департаменті кітаптың үнді тайпалары үшін тым күшті құрал болатынынан қаушады. Нәтижесінде кітап жарық көрді, бірақ тек Ішкі істер департаментінің қолдауымен. Осы еңбегі үшін Коэн 1948 жылы департаменттің «Еңбегі үшін» сыйлығымен марапатталды. Нью-Мексико университеті бастапқы нұсқаулықты 1971 жылы қайта басып шығарды, ал нұсқаулықтың жаңартылған нұсқалары 1982 және 2005 жылдары жарық көрді. Коэн 1947 жылы үкіметтік қызметтен кетті, себебі федералды саясат тайпалық үкіметтерді қолдаудан тайпалық егемендік мәртебесін жоюға қарай өзгерді. Одан кейін ол жеке құқық практикасымен айналысып, Йель құқық мектебінде, Нью-Йорк қалалық колледжінде және Ратгерс құқық мектебінде құқық философиясын оқытты. 1951 жылы Коэн әкесі, профессор Моррис Р. Коэнмен бірге «Юриспруденция және құқықтық философиядағы оқулар» атты еңбегін жариялады. Жеке практикада Коэн үнділердің жер дауына қатысты сот істерін жүргізіп, Нью-Мексико және Аризона штаттарындағы үнділерге дауыс беру құқығын жеңіп алды және Аризона штатының үнділерге әлеуметтік қамсыздандыру жәрдемақысын төлеуден бас тарту практикасына қарсы сәтті сот процесін өткізді. Ол сонымен қатар Федералды үнділер құқығына қатысты жазуды және адвокаттауды жалғастырды, «Үнділер құқықтарының ыдырауы» 1950-1953 жж.: Бюрократиядағы кейс-зерттеу, 62 Йель құқық журналы. 348 (1952-53) мақаласын жариялады, бұл мақала 1953 жылы оның қайтыс болуына аз уақыт қалғанда жарық көрді. Коэн сонымен қатар басқа да түрлі қысымдарға қарсы күреске, әсіресе иммигранттар мен этникалық азшылықтардың құқықтарын қорғауға белсенділік танытты. Оның маңызды мақалалары «Заңдық сана: Феликс С. Коэннің таңдамалы еңбектері» атты антологияда жинақталған, оны 1960 жылы оның жесірі Люси Крамер Коэн редакциялап жинаған.

Felix S. Cohen was born in Manhattan, New York in 1907 and grew up in Yonkers. Cohen attended the City College of New York, and received an M. A. and Ph. D. in philosophy from Harvard University in 1927 and 1929, respectively. Cohen entered Columbia Law School in 1928 and graduated in 1931. He was the legislation and book review editor of the Columbia Law Review, serving under Editor in Chief Herbert Wechsler. Cohen became a leading figure in Legal Realism, a legal movement that challenged the Formalist idea that legal principles could be discerned in the abstract, separate from their enforcement, judicial interpretation, or impact on society. Cohen's most famous contribution to this debate was "Transcendental Nonsense and the Functional Approach", which ran in the Columbia Law Review in 1935 and remains among the most cited law review articles ever written. Franklin Roosevelt's New Deal administration brought Cohen from academic study to public service. Cohen worked in the Solicitor's Office of the Department of the Interior from 1933 to 1947. In this position, Cohen was the primary legal architect of the Indian New Deal, a federal policy that sought to strengthen tribal governments and reduce federal domination of Indian tribes. Cohen was the drafter of the centerpiece legislation of this era, the 1934 Indian Reorganization Act. In his research on Indian law, he was assisted by his wife Lucy Kramer Cohen (1907 2007). She had studied mathematics and anthropology at Barnard College in the 1920s and earned her master's degree in mathematics from Columbia University. With background in anthropology, economics, and statistics, she had worked for anthropology professor Franz Boas. In 1939 Felix Cohen became Chief of the Indian Law Survey, an effort to compile the federal laws and treaties regarding American Indians. The resulting book, published in 1941 as The Handbook of Federal Indian Law, became much more than a simple survey. The Handbook was the first to show how hundreds of years of diverse treaties, statutes, and decisions formed a comprehensive whole. Today, Cohen is credited with creating the modern field of Federal Indian Law. Although the treatise began as a joint project between the Department of Interior and the Department of Justice, Justice fired Cohen from the project and terminated the survey. The motivations of Justice are not entirely clear. Cohen seemed to believe that antisemitism was at play, but there were also substantial ideological differences between Cohen and his supervisors at Justice. Justice may have been concerned that the book would be too powerful a tool for Indian tribes. Ultimately, the book was published, but under the auspices of Interior alone. For this work, Cohen received the department's Distinguished Service Award in 1948. The University of New Mexico reissued the initial Handbook in 1971, and updated versions of the Handbook were published in 1982 and 2005. Cohen left government service in 1947 after federal policy shifted from one of support for tribal governments to that of terminating tribal sovereign status. He then entered private legal practice and taught legal philosophy at Yale Law School, The City College of New York, and Rutgers Law School. In 1951 Cohen published Readings in Jurisprudence and Legal Philosophy with his father, Professor Morris R. Cohen. While in private practice, Cohen litigated Indian land claims, won the right to vote for American Indians in New Mexico and Arizona, and successfully challenged Arizona's practice of denying social security benefits to Indians. He also continued to write and advocate regarding Federal Indian Law, publishing The Erosion of Indian Rights 1950 1953: A Case Study in Bureaucracy, 62 Yale L. J. 348 (1952–53), shortly before his untimely death in 1953. Cohen had also become increasingly committed to fighting other forms of oppression, in particular to securing the rights of immigrants and ethnic minorities. His major articles are anthologized in The Legal Conscience: Selected Papers of Felix S. Cohen, which was edited and assembled by his widow Lucy Kramer Cohen in 1960.