Кіріспе
Феликс Франкфуртер (15 қараша 1882 – 22 ақпан 1965) – Австрияда туған американдық заңгер, 1939 жылдан 1962 жылға дейін АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болып қызмет еткен. Франкфуртер Венада дүниеге келді, 12 жасында Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Гарвард заң мектебін бітіргеннен кейін, ол АҚШ-тың соғыс министрі Генри Л. Стимсонның кеңсесінде жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Франкфуртер Бас судья-адвокат болып қызмет етті. Соғыстан кейін ол Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының құрылуына көмектесті және Гарвард заң мектебінің профессоры лауазымына оралды. Ол президент Франклин Д. Рузвельттің досы және кеңесшісі болды, ол оны Бенджамин Н. Кардозоның қайтысынан босаған Жоғарғы Соттың орнына тағайындады. Консервативті судьялар сот билігін деградациялық қағидалар мен «жанжалсыз мағына ережесі» арқылы пайдаланған дәуірде сот шешімдеріне қатысты сақтықты сақтауына кейбір сарапшылар либералдық көзқарас деп баға берді. Франкфуртер 1962 жылы зейнеткерлікке шықты, оның орнын Артур Голдберг басты. Франкфуртер «Minersville School District v. Gobitis», «Gomillion v. Lightfoot» және «Beauharnais v. Illinois» сияқты істер бойынша соттың көпшілік пікірін жазды. «Baker v. Carr», «West Virginia State Board of Education v. Barnette», «Glasser v. United States» және «Trop v. Dulles» сияқты маңызды істерде қарсы пікірлер білдірді.
Felix Frankfurter (November 15, 1882 – February 22, 1965) was an Austrian born American jurist who served as an Associate Justice of the Supreme Court of the United States from 1939 until 1962, during which he was an advocate of judicial restraint. Frankfurter was born in Vienna, immigrating to New York City at the age of 12. After graduating from Harvard Law School, Frankfurter worked for Henry L. Stimson, the U. S. Secretary of War. During World War I, Frankfurter served as Judge Advocate General. After the war, he helped found the American Civil Liberties Union and returned to his position as a professor at Harvard Law School. He became a friend and adviser of President Franklin D. Roosevelt, who appointed him to fill the Supreme Court vacancy caused by the death of Benjamin N. Cardozo. His adherence to judicial restraint during an era where conservative justices wielded the judicial power through the derogation canon and the "plain meaning rule" to strike down progressive laws has been described as liberal by some commentators. Frankfurter served on the Court until his retirement in 1962, and was succeeded by Arthur Goldberg. Frankfurter wrote the Court's majority opinions in cases such as Minersville School District v. Gobitis, Gomillion v. Lightfoot, and Beauharnais v. Illinois. He wrote dissenting opinions in notable cases such as Baker v. Carr, West Virginia State Board of Education v. Barnette, Glasser v. United States, and Trop v. Dulles.
Ерте өмір және білім
Франкфуртер 1882 жылғы 15 қарашада Венада (сол кезде Австрия-Венгрияның бір бөлігі) ашкенази еврей отбасында дүниеге келді. Ол саудагер Леопольд Франкфуртер мен Эмма (Винтер) Франкфуртердің алты баласының үшіншісі болған. Оның інісі Соломон Франкфуртер Вена университеті кітапханасының бас кітапханашысы болды. Франкфуртердің әулеті буыннан буынға раввин болып келген. 1902 жылы Нью-Йорк қалалық колледжін бітіргеннен кейін, ол Phi Beta Kappa қауымдастығына қабылданды, содан кейін Франкфуртер заң мектебіне ақша жинау үшін Нью-Йорк қаласының тұрғын үйлер бөлімінде жұмыс істеді. Ол Гарвард заң мектебіне сәтті түсті, онда оқу және әлеуметтік өмірде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Ол Уолтер Липпманмен және Хорас Калленмен өмір бойына дос болды, Гарвард заң журналының редакторы болды және Луи Брандейс заманынан бері ең үздік академиялық көрсеткіштердің бірімен курсын бірінші болып аяқтады.
Ерте мансап
Франкфуртердің заңгерлік мансабы 1906 жылы Нью-Йорктегі Hornblower, Byrne, Miller & Potter заң фирмасына қосылғаннан бастау алды. Сол жылы ол Нью-Йорктің оңтүстік округінің прокуроры Генри Стимсонның көмекшісі болып жұмысқа орналасты. Осы кезеңде Франкфуртер Герберт Кролидің «Америкалық өмірдің үміті» кітабын оқып, «Жаңа ұлтшылдық» және Теодор Рузвельттің жақтасы болды. 1911 жылы президент Уильям Говард Тафт Стимсонды соғыс хатшысы етіп тағайындады, ал Стимсон Франкфуртерді Аралдық істер бюросының заң кеңесшісі қызметіне тағайындады. Франкфуртер Стимсонның тікелей көмекшісі және сенімді серігі ретінде жұмыс істеді. Оның мемлекеттік қызметтегі лауазымы прогрессивті көзқарастарын ашық білдіру мүмкіндігін шектеді, бірақ ол өз пікірлерін судья Лирнд Хэнд сияқты достарына жеке түрде жеткізді. 1912 жылы Франкфуртер Рузвельтті президенттікке қайтару мақсатымен «Бұл Моос» науқанын қолдады және Вудро Вильсон сайланғанда қатты наразылық білдірді. Ол орнықты партиялардан көңілі толып, өзін «саяси жағынан үйсіз» деп сипаттады.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Франкфуртердің Вашингтондағы жұмысы Гарвард заң мектебінің профессорларына әсер етті, олар қаржыгер Джейкоб Шифф берген қаржыны пайдаланып, Луис Брандейс Шифке осылай кеңес бергеннен кейін оған сол жерде қызметке тағайындама жасады. Ол негізінен әкімшілік құқық, ал кейде қылмыстық құқық пәндерін оқытты. Ол сонымен қатар Ұлттық Тұтынушылар Лигасының заң кеңесшісі болып жұмыс істеді, прогрессивтік мақсаттарды, мысалы, ең төменгі жалақы мөлшері мен жұмыс уақытын шектеуді қолдады. Ол Герберт Кроли құрған «The New Republic» журналының алғашқы жылдарымен айналысты. 1917 жылы АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Франкфуртер Гарвардтан арнайы рұхсат алып, Соғыс министрі Ньютон Д. Бейкердің арнайы көмекшісі болды. Ол Соғыс министрлігінің әскери соттарын бақылайтын Бас Әскери Прокурор болып тағайындалды. Оған Офицерлер резервіндегі корпусында майор шындығы берілді, бірақ ол активтік қызметке шақырылмады. 1917 жылдың қыркүйегінде ол президент Уилсонның соғыс өндірісіне қауіп төндіретін ірі ереуілдерді реттеу үшін құрған Президенттік Келісім Комиссиясының кеңесшісі болып тағайындалды. Ол тергеген оқиғалардың арасында 1916 жылы Сан-Францискодағы Дайындық күніне жасалған бомбалау шабуылы болды, онда ол радикалды көшбасшы Томас Мунидің әділетсіз айыпталып, жаңа сот отырысын қажет ететінін қатты дәлелдеді. Ол сондай-ақ Соғыс Индустриясы Кеңесінің басымдықтар тақтасында Еңбек министрлігін өкілдік етті. Жалпы алғанда, Франкфуртердің жұмысы оған еңбек саясаты және экстремизм, соның ішінде анархизм, коммунизм және революциялық социализм туралы бірінші қолдан білуге мүмкіндік берді. Ол еңбек мәселелеріне көңіл бөліп, «қанағаттандырмайтын, түзетілетін әлеуметтік жағдайлар, егер оларға назар аудармаса, бастапқы себептерден әлдеқайда асып түсетін радикалды қозғалыстарға әкеледі» деп мәлімдеді. Оның іс-әрекеттерінен кейін көпшілік оны радикалды заңгер және радикалды идеялардың жақтаушысы деп қарады. Бұрынғы президент Теодор Рузвельт оны «Ресейдегі большевиктер сияқты адамдарды ақтаумен айналысады» деп айыптады. Жоғарғы Сот судьясы Луис Брандейс Франкфуртерді сионизмге көбірек араласуға ынталандырды. 1919 жылы Франкфуртер Париж бейбітшілік конференциясына сионисттік делегат ретінде қатысты.
Неке және отбасы
1919 жылы Франкфуртер Смит колледжін бітірген және конгрегациялық пастордың қызы Марион Денманға үйленді. Олар ұзақ және қиын уақыт кездесіп, анасының қарсылығына қарамастан неке салады, себебі анасы ұлының яһуди дінінен басқа діндегі адамға үйленуіне алаңдаған. Франкфуртер дінге қатыспайтын яһуди болған және дінді "туған кездегі жағдай" деп есептеген. Франкфуртер үстемдік танытқан күйеу болды, ал Денман нашар денсаулықтан қиналды. Ол жиі психикалық тұрақсыздыққа ұшырады. Олардың балалары болмады.
Жоғарғы Сот төрелігі
1938 жылғы шілдеде Жоғарғы Сот төрешісі Бенджамин Н. Кардозоның қайтысынан кейін президент Рузвельт Франкфуртерге бос орынды толтыру үшін үміткерлердің ұсыныстарын сұрады. Тізімде өзінің талаптарына сай келетін ешкімді таба алмағандықтан, Рузвельт Франкфуртерді ұсынды. Франкфуртердің тағайындалуы тез арада қырқыс дауға айналды, және бірқатар куәгерлер Сенаттың Әділет комитетінің алдындағы растау тыңдауында кандидатураға қарсы куәлік берді. Оның президенттің ресми емес кеңесшісі саналғаны, арнайы мүдделі топтармен байланысы болғаны және Миссисипиден батыс жағынан бірде-бір судья болмағаны сынға алынды. Қарсыластар Франкфуртерді шетелде туған және елге кеңінен коммунистік идеологияның енуінің бір бөлігі ретінде қаралатын христианға қарсы қозғалыспен байланысты деп есептеді. Осыған байланысты Әділет комитеті Франкфуртерді өз алдына шақырып, сұрақтарға жауап беруін сұрады. Ол келісті, бірақ өзіне қарсы жала жапқан деп санайтын айыптауларға ғана жауап беруге дайын екенін мәлімдеді. Ол тағайындалуына байланысты тыңдауда куәлік берген екінші Жоғарғы Сот үміткері (біріншісі 1924 жылы Харлан Ф. Стоун болды) және сондай шараны сұраған бірінші үміткер болды. Дегенмен, 1939 жылдың 17 қаңтарында АҚШ Сенаты оны дауыспен бекітті. Франкфуртер 1939 жылдың 30 қаңтарынан 1962 жылдың 28 тамызына дейін қызмет етті. Ол сот төрелігінің шектеулі болуын, соттардың Конституцияны заң шығару және атқару билігінің өкілеттігін шектеу үшін интерпретацияламауы керек деген көзқарастың жақтаушысы болды. Ирвин Даудқа қарсы істе Франкфуртер өзінің жиі қайталайтын ойын былай жеткізді: "Федералды сот жүйесі мемлекеттік соттың шешіміне қатысты сот отырысын өткізуге құқылы емес. Бұл мемлекет пен АҚШ арасындағы биліктің бөлінісіне қатысты федералдық жүйеміздің құрылымын қамтитын мәселе, ол тек бюрократиялық рәсім емес, бұл соттың әділдікті қамтамасыз етуге қатысты жалпы құзыретіне байланысты". Сот философиясында Франкфуртерге жақын досы және ұстазы Оливер Венделл Холмс кіші әсер етті, ол сотта "экономикалық процеске қатысты құқық" доктринасына қарсы берік ұстаным алған. Франкфуртер Холмс судьясын құрметтеді және пікірлерінде оны жиі сілтеме етіп көрсетті. Іс жүзінде, бұл Франкфуртердің конституциялық шақыруларға қарсы осы биліктердің әрекеттерін "жүректі шоқтатпаса" қолдайтынын білдірді. Франкфуртер азаматтық процессуалдық құқық ғалымы ретінде танымал болды. Франкфуртердің сотқа қатысты ұстанымы 1940 жылы Minersville School District v. Gobitis ісі бойынша жазған пікірінде көрінді. Ол Бірінші түзетудегі құқықтарды заңмен қорғау керек деген талаптарды қабылдамады және мектеп кеңесінің сайланған лауазымды тұлғаларының шешімдеріне құрмет көрсетуді талап етті. Ол діни сенімнің "азаматты саяси міндеттерінен босатпайтынын" және балаларды туға тағзым ету рәсімінен босату "басқа балалардың санасында күмән тудыруы" және олардың ұлтына деген адалдығын төмендетуі мүмкін екенін айтты. Сот төрешісі Харлан Фиске Стоун келіспеушілік білдірді. Сот шешімінен кейін бүкіл ел бойынша Ехоба куәгерлеріне жүздеген зорлық-зомбылық оқиғалары тіркелді. 1943 жылғы наурыз айында Батыс Вирджиния штатының білім беру кеңесі Барнеттке қарсы Жоғарғы Сот шешімімен бұл шешімнің күші жойылды. Оның жиі кездесетін одақтасы, судья Роберт Х. Джексон, осы іс бойынша көпшілік пікірін жазып, үш жыл бұрынғы шешімді поэтикалық тілмен өзгертті. Бұл конституциялық қағидаттың негізі ретінде, мемлекеттік биліктің ресми догманы анықтауға және азаматтардың оны растауын талап етуге құқығы жоқ екенін көрсетті. Франкфуртердің кеңінен келіспеушілігі еврей ретінде ол "азшылықтарды ерекше қорғауы керек" деген ойды көтеріп, кейін жоққа шығарды, бірақ оның жеке саяси симпатиясы көпшілік пікірмен сәйкес екенін айтты. Ол соттың рөлі "заңның даналығы мен жамандығына" қатысты пікір білдіру емес, тек "заң шығарушылар мұндай заң шығаруы мүмкін бе" дегенді анықтау екенін мәлімдеді. Бейкер Каррға қарсы істе Франкфуртердің ұстанымы бойынша, федералды соттар егеменді мемлекеттік үкіметтерге өздерінің заң шығарушы органдарын қалай бөлу керектігін айтуға құқығы жоқ; ол Жоғарғы Соттың федералды немесе жергілікті болсын, саяси мәселелерге араласпауы керек деп ойлады. Бірақ Бейкер ісі бойынша судьялардың көпшілігі мәселені шешу үшін шешім қабылдады, мемлекеттік заңнамалық округтерді тарту федералды судьялардың құзырында екенін айтты, Франкфуртердің "саяси қалыңдыққа" кірмеу керектігі туралы ескертулеріне қарамастан. Франкфуртер бұған дейін Дэннис пен АҚШ-тың арасындағы дау бойынша (1951) жазылған пікірде осыған ұқсас ой айтқан. Шешім 6:2 есебімен АҚШ үкіметін құлатуға жасалған құлық үшін он бір коммунист көшбасшысының сотталуын растады. Онда ол тағы да судьялардың "заң шығарушылар емес екенін, тікелей саясатты қабылдау біздің құзырымызға жатпайтынын" айтты. Ол үкіметті күшпен құлатуды жақтағандардың сөз бостандығын шектеу оны жақтамайтындардың сын-пікірін де басу қаупін тудыратынын мойындады, "[біз алдымыздағы сот шешімін растау арқылы идеялар алмасуын шектеуден қашып құтыла алмайтынымыз ащы шындық" деді. Франкфуртер Броун II (1955) ісінде мектептерді "барлық сақтықпен" біртіндеп десегрегациялауға бұйрық беруін талап етті. Кейбір мектеп кеңестері бұл фразаны алғашқы Броун шешімінің талаптарына қарсы шығу үшін сылтау ретінде пайдаланды. Александр Холмс округінің білім беру кеңесіне қарсы істе Сот "әрбір мектеп округінің міндеті – екі жүйелі мектеп жүйесін дереу тоқтату және тек біртұтас мектептерде жұмыс істеу" екенін жазды. Франкфуртердің "барлық сақтықпен" формуласы федералды соттарды мектеп интеграциясына қатысты біртіндеп әрекет етуге бағытталған, бірақ оның формуласы кері әсер етті. Шағымданушының зиянын ұсынылған шешімнен ажырату арқылы Броун II қазіргі заманғы мемлекеттік құқық соттарының пайда болуына себеп болды, ол бүгінде мемлекеттік институттарды реформалауға федералды соттарға кең өкілеттік береді. Франкфуртер бизнес саласында бейтараптылық танытты. 1956 жылы Дюпонға қарсы үкімет тарапынан қозғалған істе, Дюпонның GM компаниясымен артықшылықты қарым-қатынасқа ие болғаны анықталды, Франкфуртер құлық табудан бас тартты және соттың бизнес прогресіне араласуға құқығы жоқ екенін айтты. Міне, тағы да Франкфуртер сот көпшілігінің, яғни Уоррен, Блэк, Дуглас және Бреннан судьяларының пікірлеріне қарсы шығып, жеңіліске ұшырады. Мансабының соңында Франкфуртердің сотты шектеу философиясы оны Уоррен Сотының дискриминацияны жою бойынша қабылдаған революциялық шешімдері бойынша жиі келіспеушілікке алып келді. Франкфуртер Жоғарғы Соттың беделі қоғамдық пікірге тым күшті қарсы шықса төмендеуіне сенді: ол кейде популистік емес шешімдерден қашу үшін, тіпті нәсілдік некеге тыйым салатын заңдарға қарсы сот шешімдерін кешіктіруге күш салды. 1948 жылғы қазан айындағы сот сессиясында Франкфуртер Уильям Таддеус Коулманды, Жоғарғы Соттың алғашқы афроамерикандық кеңсе қызметкері етіп тағайындады. 1960 жылы Гарвард құқық мектебінің деканы ұсынған ұсынысқа қарамастан, Франкфуртер Рут Бейдер Гинзбургті әйел болғандықтан кеңсе қызметкері лауазымына қабылдаудан бас тартты. Кейін ол өзі Жоғарғы Сот судьясы болды және бұл лауазымды атқарган алғашқы еврей әйелі атанды. Франкфуртердің арнайы орны кейіннен 1932 мен 1969 жылдар аралығында Кардозо, Франкфуртер, Голдберг және Эйб Фортас сияқты төрт қатарынан еврей судьяларымен байланысты "еврей орны" деп аталды. 1994 жылдан 2022 жылға дейін бұл орын сондай-ақ еврей болған Стивен Г. Брейерге тиесілі болды...
Соттастармен қарым-қатынас
Соттағы мансабында Франкфуртер Том Кларк, Гарольд Хитц Бертон, Чарльз Эванс Уиттакер және Шерман Минтон сияқты көптеген судьяларға зор ықпал етті. Ол әдетте кез келген жаңа судьяға ықпал етуге тырысты, бірақ Уильям Дж. Бреннанды кері қайтаруға тырысты – оның алғашқы жылы Франкфуртермен жартылай келісіп дауыс бергенімен, Франкфуртердің оны өз ойынша қалыптастыру әрекеттерінен кейін оған қарсы шықты. Франкфуртер Ирвин Доудқа қарсы істе Бреннанға толығымен қарсы болды. Франкфуртпен мақтау мен нұсқау алған басқа судьялар – Бартон, Фред М. Винсон және Джон Маршалл Харлан II. Винсон бас судья болғанмен, Франкфуртер ықпал іздесе де, оған құрметпен қарады. Кейбір, мүмкін, шындығына күмәнді хабарларға сүйенсек, Франкфуртер өз заманында Жоғарғы Соттың консервативті фракциясының көшбасшысы болған; ол көп жылдар бойы Хьюго Блэк және Уильям О. Дуглас сияқты либералды судьялармен қақтығысты. Ол олардың "әуелі нәтижеге ұмтылғанын" және олардың жұмысы "салақты", "нәтижеге бағытталған" және "халықты алдауға құрылған" екенін жиі айтып шағымданды. Франкфуртер өзінен мүшелігі басқаша судьяларды либералды "Ось" құрамына кіретін деп қарады – осы қарсыластардың бастылары Блэк пен Дуглас болды, бірақ Франк Мерфи мен Уайли Блоунт Ратледж де олардың қатарында болды; бұл топ жылдар бойы Франкфуртердің сотты шектеу идеологиясына қарсы тұрды. Дуглас, Мерфи, содан кейін Ратледж Хьюго Блэктің он төртінші түзетуде Құқық Биллінің нормаларын енгізгендігі туралы пікірімен алғаш рет келісті; бұл көзқарас кейінірек, негізінен Уоррен Сотының кезеңінде заңға айналды. Франкфуртер болса, Блэктің инкорпорация теориясы штаттардың қылмыстық сот әділдігіне бақылауын шектеу арқылы, штаттардың қылмыстық процеске қатысты жаңа түсініктерді дамытуын қиындатады деп мәлімдеді. Франкфуртердің пікір таластыру стилі Жоғарғы Соттағы әріптестерінің арасында танымал болған жоқ. "Франкфуртердің істейтіні – әңгіме, әңгіме, әңгіме", – деп шағымданды Бас судья Эрл Уоррен. "Ол сені ақылдан шығарады". Хьюго Блэк "Бүгін Феликс мені ұруға жақын болды, соншалықты ашуланды" деп хабарлады. Франкфуртер судья Роберт Х. Джексонмен жақын дос болды. Франкфуртер Джексонның шешімдеріне де зор ықпал етті. Франкфуртер Жоғарғы Сотқа келгенге дейін өзінің жұмысы үшін баршаға мақұл болды және ол Рузвельт қайтыс болғаннан кейін де ондаған жылдар бойы оған ықпал етеді деп күтілді. Алайда, Франкфуртердің басқа судьяларға ықпалы оның жаңа ортаға бейімделуге тырыспауы, жеке қарым-қатынас стилі (көптеген жағдайда жағымпаздану мен ықыластылыққа сүйену, бұл ақырында жік салатын болып шықты) және сотты шектеу идеологиясына қатаң ұстануымен шектелді. UCSD профессоры Майкл Э. Пэрриш Франкфуртер туралы былай деді: "Тарих оған мейірімділік танытпады – қазірде барлық жерде Франкфуртерді сәтсіз судья деп санайды, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 'тарих локомотивінен ажырап', содан кейін заңгерлік мұра қалдырмаған судья".
Frankfurter was in his time the leader of the conservative faction of the Supreme Court; he would for many years feud with liberals such as justices Hugo Black and William O. Douglas. He often complained that they "started with a result" and that their work was "shoddy," "result oriented," and "demagogic". Frankfurter saw justices with ideas different from his own as part of a more liberal "Axis" – these opponents were chiefly Black and Douglas, but would also include Frank Murphy and Wiley Blount Rutledge; the group would for years oppose Frankfurter's judicially restrained ideology. Douglas, Murphy, and then Rutledge were the first justices to agree with Hugo Black's notion that the Fourteenth Amendment incorporated the Bill of Rights protection into it; this view would later mostly become law, during the period of the Warren Court. For his part, Frankfurter would assert that Black's incorporation theory would usurp state control over criminal justice by limiting states' development of new interpretations of criminal due process. Frankfurter's argumentative style was not popular among his Supreme Court colleagues. "All Frankfurter does is talk, talk, talk," Chief Justice Earl Warren complained. "He drives you crazy." Hugo Black reported that "I thought Felix was going to hit me today, he got so mad." Frankfurter was close friends with Justice Robert H. Jackson. Frankfurter also had a strong influence over Jackson's opinions. Frankfurter was universally praised for his work before coming to the Supreme Court, and was expected to influence it for decades past the death of FDR. However, Frankfurter's influence over other justices was limited by his failure to adapt to new surroundings, his style of personal relations (relying heavily on the use of flattery and ingratiation, which ultimately proved divisive), and his strict adherence to the ideology of judicial restraint. Michael E. Parrish, professor at UCSD, said of Frankfurter: "History has not been kind to [him] there is now almost a universal consensus that Frankfurter the justice was a failure, a judge who became 'uncoupled from the locomotive of history' during the Second World War, and who thereafter left little in the way of an enduring jurisprudential legacy."
Зейнеткерлік және өлім
Франкфуртер 1962 жылы инсульттан кейін зейнетке шығып, оның орнын Артур Голдберг басты.
Мұра
Франкфуртердің еңбектерінің екі кең жинағы бар: біреуі Конгресс кітапханасының қолжазбалар бөлімінде, екіншісі Гарвард университетінде. Екеуі де зерттеу үшін толыққанды ашық және микрофильм түрінде басқа кітапханаларға таратылды. Дегенмен, 1972 жылы оның мұрағатының мыңнан астам беті, оның ішінде Линдон Б. Джонсон және басқалармен болған хат алмасуы Конгресс кітапханасынан ұрланғаны анықталды; қылмыс әлі де ашылмаған, қылмыскер мен оның себебі белгісіз. Франкфуртер 1932 жылы Америка өнер және ғылым академиясына, ал 1939 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды. Аризона штатының Скоттсдейл қаласындағы еврей жасөспірімдеріне арналған халықаралық бауырластық ұйымы Aleph Zadik Aleph-тің бір бөлімі оның құрметіне аталған. Бостон қаласындағы Саффолк университетіндегі Phi Alpha Delta халықаралық құқықтық бауырластық ұйымының бөлімшесі де оның есімімен аталады.
Шығармалары
Франкфуртер бірнеше кітап жариялады, оның ішінде "Мемлекеттер аралық сауда туралы заң бойынша істер"; "Жоғарғы соттың қызметі" (1927); "М. Холмс және Жоғарғы сот" (1938); "Сако мен Ванцетти ісі" (1927) және "Феликс Франкфуртер естеліктерде" (1960). Франкфуртер, Феликс және Джеймс М. Лэндис. 1925 жыл. "Конституцияның келісім шарты: Штаттар аралық реттеулерді зерттеу". Йель құқық журналы 34, № 7: 685–758.