Абрахам Фортас: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1965-1969 жылдар аралығында

Абрахам Фортас (19 маусым 1910 – 5 сәуір 1982) – 1965-1969 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған американдық заңгер және юрист. Теннесси штатының Мемфис қаласында туып өскен Фортас Родс колледжін және Йель заң мектебін бітірген. Кейін ол Йель заң мектебінде заң профессоры, содан кейін АҚШ-тың Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясының кеңесшісі болды. Фортас президент Франклин Д. Рузвельт басшылығымен Ішкі істер департаментінде жұмыс істеді және 1945 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымын құруға көмектескен делегацияларға президент Гарри С. Трумэн тағайындады. 1948 жылы Фортас Линдон Б. Джонсонды АҚШ Сенатына Демократиялық партиядан кандидаттыққа ие болу үшін даулы жағдайда қорғады және Джонсонмен жақын байланыс орнатты. Фортас сонымен қатар АҚШ Жоғарғы Соты алдында адвокатты алу құқығына қатысты маңызды істе Кларенс Эрл Гидеонды өкілдік етті. 1965 жылы Джонсон Фортасты Жоғарғы Сотқа ұсынды, ол Сенатта бекітілді және президентпен тығыз жұмыс қарым-қатынасын сақтады. Судья ретінде Фортас бірнеше маңызды көпшілік пікірлер жазды, оның ішінде Tinker v. Des Moines Independent Community School District ісі бар. 1968 жылы Джонсон Фортасты АҚШ Бас судьясы лауазымына көтеруге тырысты, бірақ бұл ұсынысқа қарсы филибүстер жасалды және ол қайтарылып алынды. Кейін Фортас қаржыгер Луис Вольфсоннан 20 000 доллар алғанына байланысты туған даудан кейін соттан кетті, ал Вольфсон ішкі саудамен айналысқандығы үшін тергеліп жатқан болатын. Әділет министрлігі президент Ричард Никсонның тапсырысымен Фортасты тергеді, ол Фортастың орнын ауыстыруды Сотты консервативтік бағытта жылжыту мүмкіндігі ретінде қарастырды. Бас прокурор Джон Н. Митчелл Фортасты отставкаға кетуге мәжбүр етті. Отставкадан кейін Фортас жеке практикаға оралды және кейде ол бірге қызмет еткен судьялар алдында пайда болды.

Алғашқы жылдар

Фортас православиелік еврей иммигранттары Вулф Фортас пен Рейчел "Рэй" Берзански Фортас отбасының бес баланың ең кішісі болып Мемфисте (Теннесси штаты) дүниеге келді. Вулф Ресейде, ал Рейчел Литвада туған. Фортас өмір бойы музыкаға деген сүйіспеншілігін әкесінен алған, ол оны скрипкада ойнауға ынталандырды және Мемфисте "Фидлин Эйб Фортас" деп танымал болды. Фортас скрипкада ойнауды Линдендегі Сент-Патрик мектебіндегі жергілікті католик монахтардан үйренді, мектеп үйінен бір блок қашықтықта, Понтоток көшесінде орналасқан; содан кейін ол жергілікті трио жетекшісінен камералық музыканы оқыды. Фортас Саут-Сайд орта мектебінде оқыды, онда 1926 жылы он алты жасында сыныпта екінші орынға ие болды. Орта мектепті бітіргеннен кейін Фортас Мемфистегі Оңтүстік-Батыс университетіне, қазір Родс колледжі деп аталатын гуманитарлық колледжге оқуға стипендия алды. Колледж кезінде Фортас аяқ киім сатушы және кәсіби скрипкашы болып жұмыс істеді, сонымен қатар жергілікті балаларға скрипка сабақтары берді. Бастапқыда Фортас музыканы оқуды жоспарлаған, бірақ кейін ағылшын тілі мен саясаттануға бейімделді. 1930 жылы ол сыныбын бірінші болып бітірді. Фортас Гарвард және Йель құқық мектептерінен стипендия алды, бірақ ақырында Йельге оқуға шешім қабылдады, онда 20 жасында ең жас студент болды. Ол Йель құқық журналының бас редакторы болды және 1933 жылы сыныбында екінші орынға ие болып, үздік дипломмен бітірді. Олардың балалары болмады, және ол АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындалғаннан кейін Вашингтонның Джорджтаун ауданындағы 3210 R Street NW мекенжайында тұрды. Мемфистегі күндері сияқты, Фортас Вашингтонда жексенбі күндері кешке "N Street Strictly no refunds String Quartet" деп аталатын струнный квартетте скрипка ойнаған әуесқой музыкант болды. Фортас Рудольф Серкин, Исаак Стерн және Пабло Касалс сияқты танымал музыканттармен дос болды. Фортас Пуэрто-Риконың демократиялық жолмен сайланған алғашқы губернаторы Луис Муньос Маринмен жақын дос болды, оны "ерекше ұлы тұлға" деп атады. Фортас аралға жиі сапар шекті, Конгресте аралдың мүддесін қорғау үшін үгіт жүргізді, Пуэрто-Рико Конституциясын жасауға қатысты және қажет болған жағдайда Марин әкімшілігіне заң кеңесін берді. Пуэрто-Риколық актер Хосе Феррер Фортастың рөлін "Гидеонның мүйізі" (1980) фильмінде сомдады.

Fortas was born the youngest of five children to Orthodox Jewish immigrants Woolfe Fortas and Rachel "Ray" Berzansky Fortas in Memphis, Tennessee. Woolfe was born in Russia, and Rachel was born in Lithuania. Fortas acquired a lifelong love for music from his father, who encouraged his playing the violin, and was known in Memphis as "Fiddlin' Abe Fortas". Fortas learned to play the violin from local Catholic nuns at the St. Patrick's School on Linden, a block from his house on Pontotoc Street; he then studied chamber music with the leader of a local trio. Fortas attended South Side High School where, at the age of sixteen, he graduated second in his class in 1926. After graduating from high school, Fortas won a scholarship to attend Southwestern at Memphis, a liberal arts college now called Rhodes College. During his college years, Fortas supported himself by working as a shoe salesman and as a performing violinist, while also giving violin lessons to local children. Initially, Fortas considered studying music, before settling on English and political science. He graduated first in his class in 1930. Fortas earned scholarships from both Harvard Law School and Yale Law School but ultimately decided to attend Yale, becoming the youngest law student there at 20 years old. He became editor in chief of the Yale Law Journal and graduated cum laude and second in the class of 1933. They had no children, and after his appointment to the Supreme Court of the United States, they lived at 3210 R Street NW in the Georgetown section of Washington, D. C.

Just like his days in Memphis, Fortas was an amateur musician who played the violin in a string quartet, called the "N Street Strictly no refunds String Quartet" on Sunday evenings in Washington. Fortas was friends with well known musicians such as Rudolf Serkin, Isaac Stern and Pablo Casals. Fortas was a good friend of the first democratically elected Governor of Puerto Rico, Luis Muñoz Marín, calling him "a spectacularly great figure". Fortas visited the island often, frequently lobbied for the island's interests in Congress, participated in drafting the Constitution of Puerto Rico, and gave legal advice to Marín's administration whenever requested. The Puerto Rican actor José Ferrer portrayed Fortas in the film Gideon's Trumpet (1980).

Ерте мансап

1939 жылы Йель университетін бітірген Фортас Мемлекеттік жұмыстар басқармасының бас кеңесшісі, содан кейін Франклин Д. Рузвельт әкімшілігінде Ішкі істер министрінің орынбасары болып қызмет етті. АҚШ Ішкі істер министрлігінде жұмыс істеген кезде, Ішкі істер министрі Гарольд Л. Айкс оны Техас штатынан келген конгрессмен Линдон Б. Джонсонмен таныстырды. 1943 жылдың қазан айында Фортас Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылу мақсатында Ішкі істер министрлігінен демалыс алды. Алғашқы жаттығулары үшін ол Нью-Йорктегі Сампсон теңіз оқу станциясына жіберілді, ал 1943 жылдың желтоқсанында көз туберкулезі анықталғандықтан, дәрігерлер оны денсаулығына байланысты әскери қызметке жарамсыз деп танып, құрметпен запасқа шығарды. Теңіз күштерінде болған кезінде ол Ішкі істер министрлігіндегі лауазымынан кеткенімен, 1944 жылдың қаңтарында қайтадан тағайындалды. 1945 жылы президент Гарри С. Трумэн оны Сан-Францискода өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) құрылтай жиналысына және 1946 жылы Лондонда өткен Бас Ассамблея отырысына АҚШ делегациясының кеңесшісі етіп тағайындады.

Жеке практика

1946 жылы үкіметтік қызметтен кеткеннен кейін Фортас Турман Арнольдпен бірге «Arnold & Fortas» заң фирмасын құрды. 1947 жылы бұрынғы Федералды байланыс комиссиясының комиссары Пол А. Портер фирмаға қосылды; 1965 жылы Фортас Жоғарғы Сотқа тағайындалғаннан кейін фирма «Арнольд және Портер» деп қайта аталды. Ол көп жылдар бойы Вашингтондағы ең беделді заң фирмаларының бірі болып келді, ал бүгінде әлемдегі ең табысты заң фирмаларының қатарында. 1948 жылы Техаста өткен АҚШ Сенатының сайлауында Линдон Джонсон Техас штатынан АҚШ Сенатының екі орындығының біріне демократтардың үміткері ретінде қатысты. Джонсон Демократиялық партияның ішкі сайлауында бар болғаны 87 дауыспен жеңіске жетті. Оның қарсыласы, Техастың бұрынғы губернаторы Кок Р. Стивенсон, федералды судьяны Джонсонның есімін жалпы сайлау бюллетенінен алып тастау туралы шешім қабылдауға көндірді, ал алдын ала нәтижелерге қатысты даулар туды. Дауыс беру процесінде сыбайлас жемқорлыққа қатысты күдіктер болды, соның ішінде Джонсонға алфавиттік тәртіппен берілген 200 дауыс табылған. Джонсон Фортастан көмек сұрады, ал Фортас Жоғарғы Сот судьясы Хьюго Блэкті бұл шешімді қайта қарауға көндірді. Содан кейін Джонсон жалпы сайлауда жеңіске жетіп, АҚШ сенаторы болды. 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басындағы «Қызыл үрей» кезеңінде Фортас Оуэн Латтимордың қорғаушысы ретінде кеңінен танылды. 1950 жылы Фортас Тайдингс комитетінің алдында Латтимордың мүддесін қорғайтын кезінде сенатор Джозеф Маккартимен жиі келіспеді, сондай-ақ Сенаттың Ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитетінің алдында да. Фортас бастапқыда президент Джон Ф. Кеннедиге жасалған қастандықты тергеу үшін президенттік комиссия құруға қарсы болды. Бірнеше тергеу қалалық, штаттық және федералдық деңгейде бір уақытта жүргізіліп жатқаны белгілі болғаннан кейін Фортас өз ойын өзгертті және Джонсонға Уоррен комиссиясын құруды ұсынды.

Дурхам АҚШ-қа қарсы

Фортас Вашингтонда психиатрияға қызығушылығы бар екені мәлім болды, сол кезде бұл тақырып әлі де даулы еді. 1953 жылы осы білімі оның АҚШ Апелляциялық сотында екі жыл бұрын сотта ақыл-есі дұрыс емес деп танылған Монте В. Дурхэмді қорғауға тағайындалуына себеп болды. Дурхэмнің қорғанысы қабылданбады, себебі округтік сот М’Нэгтен ережелерін қолданды, ол қорғаныс айыпталушының дұрыс пен бұрысты ажырата алмайтынын дәлелдеуін талап етті. 1843 жылы Ұлыбритания Лордтар палатасы бекіткен бұл тест, қазіргі заманғы психиатрияның қалыптасуынан бұрынғы ұрпақтарда пайда болған, бірақ бір ғасырдан астам уақыттан кейін де американдық соттарда қолданылып келді. Бұл стандарттың салдары психиатриялық және психологиялық сараптаманы сот процесінен толығымен шеттетуге әкелді. Америка қылмыстық құқығындағы шешуші бетбұрыс кезінде Апелляциялық сот Фортастың М’Нэгтен ережесінен бас тарту және айыпталушының психикалық жағдайы туралы куәліктер мен дәлелдерді қабылдау туралы ұсынысын қабылдады.

Гидеон Уэйнрайтқа қарсы

1963 жылы Фортас Кларенс Эрл Гидеонның Жоғарғы Сотқа шағымдануында өкілдік етті. Гидеон Флорида штатының сотында бильярд залына заңсыз кіргені үшін кінәлі деп танылды. Ол адвокатқа ақша төлей алмады, ал сот барысында оған адвокат тағайындалмады. "Гидеон против Уэйнрайт" ісіндегі тарихи шешімінде Жоғарғы Сот Гидеонды қолдады, мемлекеттік соттардың Конституцияның алтыншы түзетуіне сәйкес, өздеріне адвокатқа төлей алмайтын қылмыстық істердегі айыпталушыларға заңдық көмек көрсетуі міндетті екенін мәлімдеді. Фортастың Йель заң мектебінің бұрынғы профессоры, ұзақ жылғы досы және болашақ Жоғарғы Сот әріптесі Уильям О. Дуглас оның аргументін Дугластың соттағы қызмет кезеңінде "мүмкін, ең үздік жеке заңдық аргумент" деп бағалады.

Жоғарғы соттың төреші

1965 жылдың 28 шілдесінде президент Джонсон Фортасты АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы лауазымына ұсынды, бұл лауазымға дейін А. Стивенсонның қайтысынан кейін БҰҰ-дағы АҚШ елшісі болу үшін отставкаға шыққан Артур Голдберг ие болған. Джонсон Голдбергті Соттан БҰҰ-ға кетуге көндіргенінің бір себебі – Фортасты Сотқа тағайындағысы келгендігі болды. Джонсон өзінің "Ұлы қоғам" реформаларының бір бөлігі Сот тарапынан конституцияға қайшы деп танылуы мүмкін деп ойлады және егер мұндай жағдай туса Фортас оны хабардар ететініне сенді. Екі аптадан кейін, бір күндік жария тыңдаудан кейін Сенаттың Әділет комитеті ұсынысын жақсы бағалады. Ол Ақ үй штатының отырыстарына қатысып, президентке сот судьяларына кандидаттарды ұсыну және Жоғарғы Соттың жеке пікірталастарын талқылау бойынша кеңес берді. 1966 жылы ол Джонсонның "Мемлекеттік хабарлама" атты алғашқы нұсқасын көптеп өңдеді. 1968 жылы Фортас "Диссиденттік пікір мен азаматтық наразылық туралы" кітап жазды. Фортастың заң кеңесшілерінің арасында болашақ Қорғаныс министрлігінің саясаты жөніндегі орынбасары Уолтер Б. Слокомб және конституциялық құқық, отбасылық құқық және биоэтика саласындағы ғалым Марта А. Филд болды.

Басқа судьялармен қарым-қатынасы

Фортас әріптестерімен көбінесе жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ олар президент Джонсонмен тым көп сөйлесетініне алаңдады. Фортас сотта жұмыс істеген көп бөлігінде әріптесі судья Хьюго Блэкпен келіспеді. Екеуі 1930 жылдан бері дос болған, және Блэк Фортастың әйелі Кэролин Аггерді Жоғарғы Сотқа тағайындалуына келісуге көндіруге көмектескен. Алайда, екеуі де Сотта болғаннан кейін, Конституцияны қалай түсіндіру керек деген мәселеде келіспей, көп жағдайда Сот пікірлерінің қарама-қарсы жағында болды. 1968 жылы Уорреннің кеңсе қызметкері олардың араздасуын «Соттың ең негізгі антагонизмінің бірі» деп сипаттады. Фортастың ең жақсы қарым-қатынасы Йельдегі бұрынғы заң профессоры Уильям О. Дугласпен болды. Фортас сонымен қатар судья Уильям Дж. Бреннанмен және Бас судья Эрл Уорренмен де жақын болды. Бреннанның кеңсесі Фортастың кеңсесімен бір бөлмеде орналасқан. Фортастың әйелі Фортастың «Уорренды жақсы көргенін» еске алды. Фортас әріптесі Джон Маршалл Харлан II-ні «біз көбінесе осы мәселелерде қарама-қарсы болғанымызға қарамастан, ең жақын достарымның бірі» деп атады. 1967 жылы Фортас пен Дуглас «Фортсон Морриске қарсы» ісіндегі 5–4 дауыспен қабылданған шешімге қарсы дауыс берді, бұл 1966 жылғы Джорджия губернаторы сайлауындағы демократ Лестер Мэддокс пен республикашыл Говард Каллауэй арасындағы дауды шешу үшін Джорджия штатының заң шығарушы органына губернаторды таңдауға мүмкіндік берді. Фортас 1824 жылғы штат Конституциясы, егер жалпы сайлауда ешкім көпшілік дауыс алмаса, заң шығарушы орган губернаторды таңдауға құқылы болса, АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуіне сәйкес келмейтінін айтты: «Егер дауыс беру құқығының мағынасы болса, онда жеңіс жеңілгенге тиесілі болуы мүмкін емес». Бұл жағдайда Мэддокс Каллауэйден шамамен 3000 дауыспен қалып қойды. Судья Блэк АҚШ Конституциясы штаттың губернаторын қалай таңдау керектігін анықтамайды деген қатаң құқықтық тұжырымдаманы қолдады: «Біздің міндетіміз – заңдарды қазіргі күнге бейімдеу емес. Біздің міндетіміз – Конституцияны түсіндіру».

Fortas had mostly good working relations with his fellow justices, although they worried that he talked to President Johnson too much. Fortas clashed with his fellow Associate Justice Hugo Black during much of his time on the Court. The two had been friends since the 1930s, and Black helped convince Fortas's wife, Carolyn Agger, to consent to his appointment to the Supreme Court. However, once both men were on the Court, they disagreed about the manner in which the Constitution should be interpreted, finding themselves on opposing sides of the Court's opinions most of the time. In 1968, a Warren clerk called their feud "one of the most basic animosities of the Court". Fortas's best relationship was with William O. Douglas, his former law professor at Yale. Fortas was also close to Associate Justice William J. Brennan and Chief Justice Earl Warren. Brennan's offices were in the chambers next to those of Fortas. Fortas's wife recalled that Fortas "loved Warren". Fortas called fellow associate justice John Marshall Harlan II "one of my dearest friends, although we usually are on opposite sides of the issues here." In 1967, Fortas and Douglas dissented in the 5–4 decision Fortson v. Morris, which cleared the path for the Georgia State Legislature to choose the Governor of Georgia in the deadlocked Georgia gubernatorial election of 1966 between the Democrat Lester Maddox and the Republican Howard Callaway. Fortas said that the State Constitution of 1824, allowing the legislature to choose the governor if no one wins a majority in the general election, was at odds with the equal protection clause of the 14th Amendment to the U. S. Constitution: "If the voting right is to mean anything, it certainly must be protected against the possibility that the victory will go to the loser." In this case, Maddox trailed Callaway by about 3,000 votes. Justice Black took the strict constructionist view that the U. S. Constitution does not dictate how a state must choose its governor: "Our business is not to write the laws to fit the day. Our task is to interpret the Constitution."

Ауызша сөйлеуге қатысты тәсіл

Фортас судьяларды сынады (оның айтуынша, әсіресе Тюргуд Маршаллды), олар адвокаттардың сөзін жиі үзе, сұрақтар қоятын. Сот алдында адвокат ретінде ол судьялардың араласуына наразы болғандықтан, судья болып тағайындалған соң адвокаттардың өз аргументтерін толық айтуына мүмкіндік беруді дұрыс деп санады.

Балалардың және студенттердің құқықтары

Сотта жұмыс істеген кезінде Фортас АҚШ-тың кәмелетке толмағандарға қатысты сот жүйесінде революция жасады, соттың заңды жасөспірімдерге тиіс процестік құқықтар мен рәсімдер туралы логикасын кеңейтіп, мемлекеттің ата-аналық функцияны өз мойнына алған parens patriae қағидасының қолданыстағы үлгісін құлатты. Кент пен АҚШ арасындағы іс бойынша (1966) көпшілік шешімін жазғанда, бұл Жоғарғы Соттың жасөспірімдер сотының процедурасын бағалаған алғашқы ісі болды, Фортас қазіргі жүйе "екі әлемнің ең жаман жағынан" тұратын мүмкіндігі бар екенін айтты. Ол кезде мемлекет балаға қаратай прокурорлық емес, әкелік қамқорлықпен қараған деп есептелді, бұл қылмыс жасады деген айыппен ұсталған балаға қорғану мүмкіндігін бермейтін көзқарас еді. Дегенмен, соттар баланың мүддесі үшін оны ұзақ мерзімге қамауға алуға немесе басқа да қатаң жазаға тартуға құқылы болды. Фортас келесі жылы «In re Gault» (1967) ісіндегі сын-пікірін одан әрі дамытты. Бұл іс 15 жастағы балаға қатысты, ол көршісіне ұятты телефон қоңырауы салғаны үшін Аризона штатының өнеркәсіптік мектебінде 21 жасқа толғанға дейін шамамен алты жылға сотталды. Егер ол ересек болғанда, ең көп жазасы 50 доллар айыппұл немесе екі ай түрме болған еді. Фортас бұл істі жасөспірімдердің сот жүйесіне және parens patriae қағидасына қарсы күшті шабуыл жасау үшін пайдаланды. Оның көпшілік пікірі маңызды болып саналды, он төртінші түзетудегі жеткілікті хабарлама алуға, адвокатқа, куәларды тексеруге және өзіне қарсы куәлік беруден бас тартуға құқықтарды жасөспірімдерге қатысты кейбір сот ісіне де қолдануға мүмкіндік берді. Екі жылдан кейін Фортас «Tinker v. Des Moines Independent Community School District» (1969) ісі бойынша шешім қабылдап, балалар құқығындағы тағы бір маңызды қадам жасады. Бұл іске Вьетнам соғысына қарсы наразылық білдіру үшін мектепке қара лента таққан екі жоғары сынып оқушысы мен бір орта сынып оқушысы қатысты. Бірінші түзетудегі құқықтарды мектеп оқушыларына алғаш рет қолдана отырып, Фортас «оқушылар да, мұғалімдер де мектеп қақпасында сөз бостандығы мен өрнек беру бостандығына қатысты конституциялық құқықтарынан айырылмайды» деп жазды.

During his time on the Court, Fortas led a revolution in US juvenile justice, broadly extending the Court's logic on due process rights and procedure to legal minors and overturning the existing paradigm of parens patriae in which the state had usurped the parental role. Writing the majority decision in Kent v. United States (1966), the first Supreme Court case that evaluated a juvenile court procedure, Fortas suggested that the existing system might be "the worst of both worlds." At that time, the state was held to have a paternal interest in the child rather than a prosecutorial one, a concept that dispensed with the obligation to provide a child accused of a crime with the opportunity to make a defense. Still, courts were empowered to decide, in the interests of the child, to have the child incarcerated for lengthy periods or otherwise severely punished. Fortas elaborated on his critique the following year in the case of In re Gault (1967). The case concerned a 15 year old who had been sentenced to almost six years (until his 21st birthday) in the Arizona State Industrial School for making an obscene phone call to his neighbor. Had he been an adult, the maximum punishment he could have received was a $50.00 fine or two months in jail. Fortas used the case to launch a ferocious attack on the juvenile justice system and parens patriae. His majority opinion was a landmark, extending the Fourteenth Amendment's guarantees of right to sufficient notice, right to counsel, right to confrontation of witnesses, and right against self incrimination to certain juvenile proceedings. Two years later, Fortas wrote another landmark in children's rights with the decision in the case of Tinker v. Des Moines Independent Community School District (1969), involving two high school students and one junior high school student, who had been suspended for wearing black armbands to school to protest the Vietnam War. Extending First Amendment rights to school students for the first time, Fortas wrote that neither "students or teachers shed their constitutional rights to freedom of speech or expression at the schoolhouse gate".

Эпперсон Арканзас штатына қарсы

1968 жылы Фортас сотты Арканзас штатының эволюцияға қарсы заңына шағымданған Литтл-Рок орта мектебінің мұғалімі Сью Эпперсонның апелляциясын қабылдауға көндірді, бұл шағымды штат мұғалімдер одағы қолдады. Эпперсон істі жеңіп алғанмен, Арканзас Жоғарғы Соты бұл шешімді күштен шығарды. Сот істі тыңдағаннан кейін Арканзас штатының шешімін қайта қарау керектігіне келіссе де, неге олай жасау керектігі туралы бірлік болған жоқ, көптеген судьялар тар ауқымды негіздемелерді ұсынды. Фортас Эпперсон v. Арканзас ісінде пайда болған маңызды көпшілік пікірдің авторы және жасаушысы болды, ол мемлекеттік мектептердің ғылым бағдарламаларынан діни негіздегі жаратылыс туралы әңгімелерді шығарып тастады.

Президент өкіметі

Фортас кеңейтілген атқару билігіне және одан әлсіз заң шығару билігіне сенді. Ол былай деп жазды: "Франклин Д. Рузвельттен Линдон Джонсонға дейінгі президенттік биліктің зор өсуі – ұлттық қажеттіліктерге бейімделудің қажетті және сөзсіз болған жағдайы".

Бас судьяға тағайындалу

1968 жылғы 26 маусымда Джонсон Фортасты АҚШ Бас судьясы лауазымына ұсынды. Сенаттың консервативті мүшелері Фортастың либералдық көзқарастарына қатысты алаңдаушылық білдіретінін болжаған Джонсон, Фортастың жоғарылауымен босаған орынды Техас штатының Бесінші апелляциялық округінің судьясы Гомер Торнберримен толтыратынын бірден мәлімдеді. Қарашадағы президенттік сайлау алдында жасалған координацияланған отставка және ұсынудың заңдылығына республикалық кандидат Ричард Никсон және БАҚ күмән білдірді. Ұлттық-социалистік Ақ Тәңірлілер партиясы сол жазда телефон арқылы науқан жүргізіп, Фортасты "көкке дейін иіс тартатын "қызыл" өмірбаянға ие жеккөрінішті еврей" деп айыптады. Мұндай шабуылдар көптеген сенаторлар тарапынан қатаң айыпталды. Соған қарамастан, Ақ үй Фортасқа қарсы антисемиттік қарсылықтың күшеюі туралы баспасөзді ескерте бастады және Сенатта оған қолдау жинау үшін бұл мәселені пайдаланды. Фортас өзінің кандидатурасын жоққа шығару әрекетін "негрлерге, либералдарға, азаматтық құқықтарға және антисемитизмге қарсы" деп сипаттады.

Америка университетінің төлемдері

Фортас Американ университетінің Вашингтон құқық мектебінде тоғыз сөз сөйлеу үшін 15 000 доллар алғаны дау тудырды.

Тауыс берудің жабылуы

Тек 17 қыркүйекте Сот комитеті кандидатураға соңғы дауыс берді, оны 11-6 дауыспен Сенаттың толық құрамына жағымды баяндады. Талқылау төрт күнге созылды, содан кейін талқылауды тоқтату туралы ұсыныс енгізілді. 45-43 дауыспен талқылауды тоқтатуға қолдау көрсетілгені кандидатураның қиын жағдайда екенін көрсетті. Бұл дауыс екі үшін бір бөлігінен (59 дауыс) 14 дауыс кем болды, бұл талқылауды тоқтатып, кандидатура бойынша дауыс беруге мәжбүрлеуге жеткіліксіз болды. Дауыс беру Фортастың жақтастарына аздаған көпшілік бекітуді жақтағанын көрсеткенімен, ол іс жүзінде кандидатураны тоқтатты. Оң нәтижеге жету мүмкіндігінің аздығына байланысты Джонсон Фортастың кандидатурасын қайтарып алды. Фортас қарапайым көпшілік дауыспен бекітілмек пе, жоқ па деген мәселе бойынша қоғамдық пікірталастар әлі де болып тұрады. Фортастың кандидатурасы сот кандидатураларының кейінгі филибюстерлерінің алғы күрсініп саналады. Алайда, көзге түсетін бұзушылықтарды болдырмау үшін Фортас сол жылы ақшаны қайтарды және одан әрі төлемдер алмады. Фортасқа осы сияқты қаржыландыруды тек ол ғана емес, басқа да судьялар алған. Фортастың ұстазы Уильям О. Дуглас та өзінің қоры арқылы казино магнаты Альберт Парвинден қаржы алды. Американдық адвокаттар қауымдастығы Вольфсон ісінен кейін ережелерін қайта қарады, судьялардың сырттан табыс алуына қатысты жағдайларды өзгертті. Вулфсонға сол кезде бағалы қағаздарды бұзу бойынша тергеу жүргізіліп жатты және ол Фортаспен жасасқан келісім оны қылмыстық айыптаудан сақтап қалуға немесе президенттік кешірім алуға көмектеседі деп күткен. Ол Фортастан Джонсоннан кешірім алуға көмектесуін сұрады, бірақ Фортас мұны жасамағанын мәлімдеді. Фортас Вулфсонның ісі сотқа түскенде өзін шеттетуге мәжбүр болды. 1969 жылдың мамыр айында "Life" журналы Фортастың Вулфсонмен күрделі қарым-қатынасын баяндады. Бұл ақпарат Фортастың импичментіне шақыру тудырды және Ричард Никсонды, Фортастың отставкасы консервативті судьяны тағайындауға мүмкіндік беретінін білген, Әділет министрлігіне Фортасқа қатысты тергеу жүргізуге бұйрық берді. Никсон тергеудің немесе қудалаудың заңдылығына сенімді болмады, бірақ сол кездегі Бас прокурордың көмекшісі және болашақ Бас судья Уильям Ренквист оны заңды деп сендірді. Бас судья Эрл Уоррен (басқа судьялар сияқты Никсонның әрекеттерінен хабарсыз) Фортасқа соттың беделін сақтау және импичмент процесінен аулақ болу үшін отставкаға кетуге кеңес берді, солай болды. Алайда Фортас бұл оның әйеліне "өлім" әкелер дейтінін айтқанда, Блэк ойын өзгертіп, Никсон Фортасты соттан саяси себептермен алып тастағысы келгенін түсінді және Фортасты отставкаға кетпеуге шақырды. Фортастың Жоғарғы Соттағы орны 1970 жылдың маусымына дейін бос тұрды, содан кейін Гарри Блэкман қызметке кірді. Оның естелік қызметі Кеннеди орталығында Исаак Стерн мен Леди Берд Джонсонның қатысуымен өтті.

It was not until September 17 that the Judiciary Committee took a final vote on the nomination, reporting it favorably by an 11 to 6 vote to the full Senate. The debate lasted for four days, until a cloture motion to end the debate was made. The 45–43 vote in favor of cloture demonstrated that the nomination was in trouble. It was 14 votes short of the two thirds majority (59 votes) needed to cut off debate and force a vote on the nomination. Although the vote suggested to Fortas's supporters that a slim majority favored confirmation, it effectively derailed the nomination. In light of the slim prospect for a positive outcome, Johnson withdrew Fortas's nomination. Public debate occasionally still occurs over whether Fortas would have been confirmed in a simple majority vote. The Fortas nomination is seen as a harbinger of later filibusters of judicial nominees. However, in order to avoid apparent impropriety, Fortas returned the money the same year and received no further payments. Fortas was not unique in receiving this type of funding and other Justices had similar arrangements. William O. Douglas, Fortas's mentor, likewise received funding from casino magnate Albert Parvin through his own foundation. The American Bar Association revamped its rules as a result of the Wolfson affair, revising circumstances under which judges should not accept outside income. Wolfson was under investigation for securities violations at the time, and it was alleged that he expected that his arrangement with Fortas would help him stave off criminal charges or help him secure a presidential pardon. He asked Fortas to help him secure a pardon from Johnson, which Fortas claimed that he did not do. Fortas recused himself from Wolfson's case when it came before the Court. In May 1969, Life magazine chronicled Fortas's tangled relations with Wolfson. The revelation engendered calls for Fortas to be impeached, and motivated Richard Nixon, who knew that Fortas's resignation would enable the appointment of a more conservative Justice, to order the Justice Department to investigate Fortas. Nixon was unsure if an investigation or prosecution was legal, but was convinced by then Assistant Attorney General and future Chief Justice William Rehnquist that it would be. Chief Justice Earl Warren (who, like the other Justices, was unaware of Nixon's actions) urged Fortas to resign to protect the reputation of the Court and avoid impeachment proceedings, as did Justice Hugo Black. However, when Fortas said it would "kill" his wife, Black changed his mind, realized that Nixon wanted Fortas off the Court for political reasons, and urged Fortas not to resign. Fortas's seat on the Supreme Court was vacant until June 1970, when Harry Blackmun was sworn into office. His memorial service was held at the Kennedy Center with Isaac Stern and Lady Bird Johnson in attendance.