Роберт Х. Джексон: Заң ғалымы және Жоғарғы Сот судьясы

Кіріспе

1941-1954 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы сотының судьясы, фотограф. Роберт Хоугут Джексон (13 ақпан 1892 – 9 қазан 1954) – 1941 жылдан 1954 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болған американдық заңгер, юрист және саясаткер. Ол бұрын АҚШ Бас прокуроры және АҚШ Әділет министрі қызметтерін атқарған, және осы үш лауазымды бірге атқарған жалғыз адам. Джексон Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін нацилік соғыс қылмыскерлерінің Нюрнберг процесінде АҚШ Бас прокуроры ретінде жұмыс істегенімен де белгілі. Джексон заңгерлік білімі болмаған АҚШ Жоғарғы сотының соңғы судьясы болды. Ол белгілі бір дәстүр бойынша, тоғызыншы сыныптан кейін белгілі заңгердің жанында стажировкадан өтіп, «заң оқу» арқылы адвокаттыққа қабылданды, ал Олбани құқық мектебінде бір жыл оқыды. Джексонның «Кез келген лайықты заңгер күдіктіге полицияға ешқандай жағдайда ешнәрсе айтпауын қатаң түрде ескертеді» деген кеңесі және Жоғарғы сотты сипаттаған «Біз қатесіз болғандықтан соңғы емеспіз, бірақ біз соңғы болғандықтан ғана қатесізбіз» деген афоризмі кеңінен танымал. Джексон Жоғарғы соттағы ең жақсы жазушылардың бірі және федералдық органдардың шектен тыс әрекеттерінен қорғау үшін заңды процесті сақтауға ең көп бейіл білдіргендердің бірі ретінде танылды. Ол орташа либерал ретінде қарастырылды және Терминиеллоға қарсы Чикаго қаласы, Зорахқа қарсы Клаусон, Эверсонға қарсы Білім беру кеңесі, Корематсуға қарсы АҚШ істері бойынша берген қарсы пікірлерімен, сондай-ақ Батыс Вирджиния штатының Білім беру кеңесіне қарсы Барнетт және Youngstown Sheet & Tube Co. v. Сойер ісіндегі келісім пікірімен белгілі. Джексон бұрын отырған орынды иеленген судья Антонин Скалия Джексонды «20 ғасырдың ең жақсы заң стилі» деп санады.

Ерте өмір

Джексон 1892 жылдың 13 ақпанында Пенсильвания штатының Уоррен округіне қарасты Спринг-Крик қалашығындағы отбасылық шаруа қожалығында дүниеге келді. Уильям Элдред Джексон мен Анджелина Хоугуттың ұлы, ол 1909 жылы Фреусбург орта мектебін бітіріп, келесі жылы Джеймстаун орта мектебінде аспирант ретінде оқыды, онда жазу дағдыларын жетілдіруге ұмтылды. Джексон заңгерлік мансапты таңдады. Колледжге немесе заң мектебіне қатысу міндетті емес болғандықтан, егер студент белгілі бір заңгердің жетекшілігімен білім алса, 18 жасында ол өзінің ағасы Франк Мотт серіктес болған Нью-Йорк штатындағы Джеймстаун фирмасында заң оқуын бастады. Ұзақ уақыттан кейін оның ағасы оны сол кезде Нью-Йорк штатының сенаторы болып қызмет етіп жүрген Франклин Делано Рузвельтпен таныстырды. Джексон 1911-1912 жылдары Одақ университетінің Олбэни заң мектебінде білім алды. Ол кезде Олбэни заң мектебінің студенттері үш мүмкіндікке ие болды: жеке курстарды оқу, екі жылдық бағдарламаны аяқтау және LL.B. дәрежесін алу, немесе бірінші курсқа қажетті білімді көрсетіп, екі жылдық бағдарламаның екінші курсын оқу арқылы бітіру туралы куәлік алу. Джексон үшінші нұсқаны таңдады; ол екінші курсқа қатысып, 1912 жылы куәлік алды. Олбэни заң мектебінде бір жыл оқығаннан кейін Джексон оқуын аяқтау үшін Джеймстаунға оралды. 1913 жылы жиырма бір жасында ол адвокаттық куәлік алып, Джеймстаундағы заң фирмасында жұмыс істеді. 1916 жылы Олбэниде Ирен Элис Герхардтқа үйленді. 1917 жылы Джексон Буффалодағы жетекші фирма – Penney, Killeen & Nye компаниясына жұмысқа қабылданды, ол негізінен Халықаралық теміржол компаниясын сотта және апелляциялық сотта қорғады. 1918 жылдың соңында Джексон Джеймстаунға қаланың корпоративтік кеңесшісі қызметін атқаруға шақырылды. Келесі 15 жыл ішінде ол табысты практика құрып, Нью-Йорк штатының жетекші заңгеріне айналды. Ол сонымен қатар адвокаттар қауымдастықтары мен басқа да заңгерлік ұйымдардағы басшылық қызметтері арқылы ұлттық деңгейде де беделін арттырды. 1930 жылы Джексон Америка заң институтының мүшесі болып сайланды; 1933 жылы ол Америка адвокаттар қауымдастығының адвокаттар қауымдастығының делегаттары конференциясының төрағасы болып сайланды (қазіргі ABA делегаттар үйінің алдағысы). Джексон демократ ретінде саясатқа белсенді қатысты; 1916 жылы ол Джеймстаундағы Вильсонды президенттікке қолдау көрсету ұйымын басқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін ол Нью-Йорк штатының Демократиялық комитетінің мүшесі болды. Ол Рузвельтпен байланысын жалғастырды; Рузвельт 1929-1933 жылдары Нью-Йорк штатының губернаторы болып қызмет еткен кезде Джексонды штаттың сот жүйесін қарап, реформалар ұсынған комиссияға тағайындады. Ол 1931 жылдан 1939 жылға дейін осы комиссияда жұмыс істеді. Джексон Рузвельттің оны Нью-Йорк мемлекеттік қызмет комиссиясына тағайындау ұсынысынан бас тартты, себебі ол жеке практикада қалуды жөн көрді.

Jackson was born on his family's farm in Spring Creek Township, Warren County, Pennsylvania, on February 13, 1892, and was raised in Frewsburg, New York. The son of William Eldred Jackson and Angelina Houghwout, he graduated from Frewsburg High School in 1909 and spent the next year as a post graduate student attending Jamestown High School, where he worked to improve his writing skills. Jackson decided on a legal career; since attendance at college or law school was not a requirement if a student learned under the tutelage of an established attorney, at age 18 he began to study law with the Jamestown, New York, firm in which his uncle, Frank Mott, was a partner. His uncle soon introduced him to Franklin Delano Roosevelt, who was then serving as a member of the New York State Senate. Jackson attended Albany Law School of Union University from 1911 to 1912. At the time, students at Albany Law School had three options: taking individual courses without receiving a degree, completing a two year program and receiving an LL. B. degree, or demonstrating the knowledge required of a first year student and then taking the second year of the two year program, which produced a certificate of completion. Jackson chose the third option; he successfully completed the second year courses, and received his certificate in 1912. After his year at Albany Law School, Jackson returned to Jamestown to complete his studies. He attained admission to the bar in 1913 at age twenty one, then joined a law practice in Jamestown. In 1916, he married Irene Alice Gerhardt, in Albany. In 1917, Jackson was recruited to work for Penney, Killeen & Nye, a leading Buffalo firm, primarily defending the International Railway Company in trials and appeals. In late 1918, Jackson was recruited back to Jamestown to serve as the city's corporation counsel. Over the next 15 years, he built a successful practice, and became a leading lawyer in New York State; he also enhanced his reputation nationally, through leadership roles with bar associations and other legal organizations. In 1930, Jackson was elected to membership in the American Law Institute; in 1933, he was elected Chairman of the American Bar Association's Conference of Bar Association Delegates (a predecessor to today's ABA House of Delegates). Jackson became active in politics as a Democrat; in 1916, he spearheaded Jamestown's local Wilson for President organization. In the years during and after World War I, he was a member of the New York State Democratic Committee. He also continued his association with Roosevelt; when Roosevelt served as Governor of New York from 1929 to 1933, he appointed Jackson to a commission which reviewed the state judicial system and proposed reforms. He served on that commission from 1931 to 1939. Jackson also turned down Roosevelt's offer to appoint him to the New York Public Service Commission, because he preferred to remain in private practice.

Федералды тағайындаулар, 1934-1938 жылдар

1932 жылы Джексон Франклин Рузвельттің президенттік науқанында «Рузвельт үшін демократ заңгерлер» деп аталатын ұйымның төрағасы ретінде белсенділік танытты. (Тағы бір Роберт Х. Джексон да Рузвельт науқанында қатысты. Джексон (1880–1973) Демократиялық Ұлттық Комитетінің хатшысы болды және Нью-Гэмпшир штатының тұрғыны болды.) 1934 жылы Джексон Рузвельт әкімшілігіне қосылуға келісті; ол бастапқыда АҚШ Қазыналық департаментінің Ішкі кіріс бюросының (қазіргі Ішкі кіріс қызметі) Бас кеңесшісінің орынбасары болып қызмет етті, онда ол Салықтық шағымдар кеңесі алдында істерді қараған 300 заңгерді басқарды. 1936 жылы Джексон Әділет департаментінің Салық бөлімін басқаратын Бас прокурордың орынбасары болды, ал 1937 жылы Антимонополиялық бөлімді басқаратын Бас прокурордың орынбасары болды. Джексон «Жаңа саясатты» қолдады, корпорациялар мен коммуналдық кәсіпорындардың холдингтік компанияларына қарсы сот процестерін жүргізді. Ол 1934 жылы Сэмюэл Инсуллды соттауға, 1935 жылы Эндрю Меллонға қарсы табыс салығы ісіне және 1937 жылы Меллон отбасының маңызды мүдделері бар «Алкоа» компаниясына қарсы антимонополиялық іске қатысты.

АҚШ-тың бас заңгері, 1938-1940

1938 жылдың наурыз айында Джексон Стэнли Форман Ридтің Жоғарғы Сотқа тағайындалғаннан кейін АҚШ Бас солиситор-генералы болды. Джексон 1940 жылдың қаңтарына дейін солиситор-генерал қызметін атқарды, АҚШ Жоғарғы Соты алдында үкіметтің бас адвокаты болып жұмыс істеді. Осы лауазымда ол федералдық үкімет атынан Жоғарғы Сотта 44 іс бойынша сөйледі және оның тек алтауында ғана жеңілді. Оның жетістіктері судья Луи Брандейстің Джексонның өмір бойы солиситор-генерал болуы керек деген пікірге келтірді. Рузвельт 1940 жылы Джексонды президенттікке мүмкін үміткер деп қарастырды және оның беделін арттыру үшін әкімшілігімен бірге жұмыс істеді. Олардың жоспары Джексонды президенттік сөздерінде мүмкіндігінше жиі жағымды баяндау және оны Рузвельттің көптеген қоғамдық іс-шараларына қатыстыру болды. Рузвельт және оның кеңесшілері 1938 жылы Джексонды Нью-Йорк штатының губернаторына демократтардың үміткері етпекші болды. Бірақ штаттық Демократиялық партия басшыларының қарсылығына тап болғандықтан, Джексонды губернаторлыққа қолдау көрсету жобасынан бас тартты. Сонымен қатар, Рузвельттің 1940 жылы үшінші мерзімге сайлануға шешім қабылдауы, ізбасарды анықтау және оны қолдау қажеттілігін жойды. Губернатор немесе президент болуға тырысудың орнына, Джексон Рузвельттің кабинетіне Әділет министрі болып тағайындалғаннан кейін қосылды.

АҚШ-тың Бас прокуроры, 1940-1941

Джексонды 1940 жылдың 4 қаңтарында Рузвельт АҚШ Бас прокуроры қызметіне тағайындады. Ол Рузвельт Жоғарғы Сотқа тағайындаған Фрэнк Мерфидің орнына келді. Бас прокурор ретінде Джексон Сэм Хоббс енгізген заң жобасын қолдады, ол Федералдық тергеу бюросының немесе кез келген басқа мемлекеттік органдардың қылмыс болуы күдікті деп саналған жағдайда телефон сөйлесуін тыңдауын заңдастыруға бағытталған еді. Бұл заң жобасына Федералдық байланыс комиссиясы (FCC) төрағасы Джеймс Лоуренс Флай қарсы шықты және ол қабылданбады. Қызмет еткен кезеңінде ол президент Рузвельтке Екінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде кірмес бұрын, одақтас күштерге соғысқа көмектесу үшін материалдық-техникалық жабдықтама жеткізуге мүмкіндік берген «Ленд-Лизинг» келісімін ұйымдастыруға көмектесті.

АҚШ Жоғарғы Соты, 1941-1954

1941 жылдың 12 маусымында Рузвельт Джексонды АҚШ Жоғарғы Сотының төрешісі лауазымына ұсынды, бұл Чарльз Эванс Хьюз бас сот судьясы болғаннан кейін туған бос орынды толтыру үшін жасалды. Джексон 1941 жылдың 7 шілдесінде АҚШ Сенаты тарапынан бекітілді және 1941 жылдың 11 шілдесінде судьялық қызметке ант берді. Сотта ол көркем жазу стилімен және жеке бостандықтарды қолдауымен танылды. 1943 жылы Джексон «Батыс Вирджиния штатының білім беру кеңесіне қарсы Барнетт» ісі бойынша көпшілік пікірін жазды, ол мемлекеттік мектепте туға салют жасауды міндетті ету және осы талапқа бағынбаған оқушыларға шығарылып, қудалану жазасын салу ережесін жойды. Джексонның Барнетт ісіндегі жеке құқықтарға қатысты айтқан сөздері кеңінен цитаталанады. Джексонның 1952 жылғы «Йонгстаун Шит & Тьюб Компаниясына қарсы Сойер» ісіндегі (Корей соғысы кезінде президент Гарри Трумэнның болат зауыттарын басып алуына тыйым салу туралы) келісім пікірі, онда Джексон президенттік биліктің талаптарын бағалау үшін үш деңгейлі сынақ жүйесін жасады, Жоғарғы Сот тарихындағы ең көп цитаталанған пікірлердің бірі болып табылады.

Хьюго Блэкпен араздық

Джексон мен Хьюго Блэк сотта бірге жұмыс істеген 1941 жылғы қазан айынан бастап кәсіби және жеке пікірталасқа түсті. "The Supreme Court Review" журналының редакторы Деннис Хатчинсонның айтуынша, Джексон Блэктің жеке қалауларын құқықтық жүйеге енгізуіне қарсы болды. Хатчинсон Джексонның: "Біздің барлығымыз, ерекше жағдайларды есептемегенде, Блэк тараптардың есімдерін естігеннен кейін қай жақтан дауыс беретінін білдік", - деген сөзін келтіреді. Хатчинсон Джексонның Minersville v. Gobitis (1940) және United States v. Bethlehem Steel (1942) сияқты істерде Блэктің құқықтық стиліне қарсылық білдіргенін атап көрсетсе де, Джексонның Jewell Ridge ісіне қатысуын ерекше дұрыс емес деп тапты. Jewell Ridge Coal Corp. v. Mine Workers (1945) ісінде Жоғарғы Сот көмір компаниясының қайта қарау туралы өтінішін қабылдау мәселесін қарады, себебі жеңімпаз шахтерлер бұрынғы істе Crampton P. Harris-тің өкілі болған, ал ол Блэк сот судьясының бұрынғы серігі және жеке адвокаты болған. Осы айқын мүдделер қақтығысына қарамастан, Блэк соттан өтінішті қабылдамау туралы шешім қабылдауға лобби жасады. Джексон қарсылық білдірді, нәтижесінде Джексон шешімнен өзін алшақтатты және, жанама түрде, Блэкті мүдделер қақтығысын қарастырмағаны үшін сынады. Джексон Блэктің Jewell Ridge ісіндегі сот әрекеттеріне тағы бір себеппен қарсы болды. Кейін Джексонның айтуынша, судья Мёрфи өзінің пікірін дайындап жатқанда, Блэк соттың пікірін және қарсылықты күтпей шешім шығаруға шақырды. Джексонның пікірінше, "осы ұсыныстың жалғыз себебі – көмір компаниясы мен шахтерлер арасындағы ереуіл кезінде келіссөздерге әсер ету үшін шешімді уақтылы жариялау еді". Джексон Блэктің мінез-құлқын басқа да осыған байланысты мәселеде Жоғарғы Сот судьясына лайықсыз деп санаған болар. 1945 жылдың 3 сәуірінде Адам құқықтары жөніндегі Оңтүстік конференциясы кешкі ас ұйымдастырды, онда Блэк 1945 жылғы Томас Джефферсон сыйлығының иегері ретінде құрметтелді. Фред М. Винсон кешкі асқа сөз сөйледі. Джексон кешкі асқа қатысуға шақырылғанда, Жоғарғы Сот алдында сотталып жатқан бірқатар кешкі ас демеушілерінің қатысуынан туындаған қақтығысты айтып, бас тартты, ал Блэк кешкі асқа қатысып, сыйлығын алды. Екі іс бойынша кеңесші Crampton Harris (Jewell Ridge және CIO v. McAdory (1945)) демеушілердің бірі болды. Кейін Джексон бұл наразылықтарын Нюрнбергтен екі телеграмма арқылы жариялады. Рузвельт Джексонға Бас судьялық лауазымын бұрынғыдан берген еді, бірақ лауазым Джексон Германияда болғанда бос орынға жетті, ал Рузвельт қайтыс болды. Президент Гарри С. Трумэн екі топқа қарсы тұрды, бірі Джексонды лауазымға ұсынды, ал екіншісі Хьюго Блэкті қолдады. Трумэн дауды болдырмау үшін Винсонды тағайындады. Джексон Блэктің орыннан айырылуына қатысқанын айыптап, Блэктің даулы мінез-құлқын және сот ішіндегі араздықтарды жария етті. Бұл дау баспасөзде кеңінен жарияланып, New Deal сотын жағымсыз жарыққа шығарды және Джексонның беделін түсірді. 1946 жылдың 8 маусымында Джексон президент Трумэнге телеграмма жіберді. Джексонның Трумэнға жіберген телеграммасы президенттің Винсонды тағайындағаны үшін шын жүректен құттықтауымен басталды. Алайда, телеграммада Джексон Нюрнбергте естіген, Трумэннің Фред Винсонды, ішінара, Блэктің отставкаға кетуіне жол бермеу үшін тағайындағаны туралы қауесетке тоқталып өтті. Вашингтонда Блэк Трумэн Джексонды Бас судья Стоунның орнын басуы үшін таңдаса, отставкаға кетеді деген қауесет тарады. "Сіздің кез келген адамға сот тағайындамаларына вето құқығын беруіңізге сенгім келмейді". Джексон телеграммасын Винсонның астында сот судьясы ретінде қызметін жалғастыра алмайтынын айтып, егер оған "бірдеңе болса", оны қызметтен шеттетуі мүмкін немесе егер ол, Трумэн, Джексонның Jewell Ridge ісі жөніндегі пікірін Блэкке "артықша қорлау" деп қараса, деп аяқтады. Трумэннің Блэктің отставкаға кету қаупі туралы уәдесін ескермегенін немесе тіпті естімегенін мәлімдеген жауабын алғаннан кейін, Джексон 10 маусымда Конгреске екінші телеграмма жіберді. Бұл телеграммада Джексонның Jewell Ridge ісінде Блэктің мүдделер қақтығысына тап болғанына сенген себептері баяндалды, одан ол, кемінде Джексонның көзінде, дұрыс емес түрде бас тартпады, және Джексонның егер мұндай практика "мен сотта отырғанда қайталанса, мен өз Jewell Ridge пікірімді ұсынысқа айналдырамын" деген қауіппен аяқталды.

Justices Jackson and Hugo Black had profound professional and personal disagreements dating back to October 1941, the first term during which they served together on the Supreme Court. According to Dennis Hutchinson, editor of The Supreme Court Review, Jackson objected to Black's practice of importing his personal preferences into his jurisprudence. Hutchinson quotes Jackson as having remarked, "With few exceptions, we all knew which side of a case Black would vote on when he read the names of the parties." While Hutchinson points out that Jackson objected to Black's style of jurisprudence in such cases as Minersville v. Gobitis (1940) and United States v. Bethlehem Steel (1942), Black's involvement in the Jewell Ridge case struck Jackson as especially injudicious. In Jewell Ridge Coal Corp. v. Mine Workers (1945), the Supreme Court faced the issue of whether to grant the coal company's petition for a rehearing, on the grounds that the victorious miners were, in a previous matter, represented by Crampton P. Harris, who was Justice Black's former law partner and personal lawyer. Despite this apparent conflict of interest, Black lobbied the Court for a per curiam denial of the petition. Justice Jackson objected, with the result that Jackson filed a concurrence disassociating himself from the ruling and, by implication, criticizing Black for not addressing the conflict of interest. Jackson also strongly objected to Black's judicial conduct in Jewell Ridge for another reason. As Jackson later alleged, while Justice Murphy was preparing his opinion, Black urged that the Court hand down its decision without waiting for the opinion and dissent. In Jackson's eyes, the " only apparent reason behind this proposal was to announce the decision in time to influence the contract negotiations during the coal strike" between the coal company and the miners, which were taking place at the time. Jackson probably regarded Black's conduct as unbecoming of a Supreme Court Justice in another related matter. On April 3, 1945, the Southern Conference for Human Welfare held a dinner, at which it honored Justice Black as the 1945 recipient of the Thomas Jefferson Award. Fred M. Vinson spoke at the dinner. While Jackson declined an invitation to the event, citing a conflict arising out of the fact that a number of leading sponsors of the dinner were then litigants before the Supreme Court, Black attended the dinner and received his award. Crampton Harris, counsel in two pending cases, Jewell Ridge and CIO v. McAdory (1945), was one of the sponsors. Jackson later took these grievances public in two cables from Nuremberg. Jackson had informally been promised the Chief Justiceship by Roosevelt; however, the seat came open while Jackson was in Germany, and Roosevelt was dead. President Harry S. Truman was faced with two factions, one recommending Jackson for the seat, and the other advocating for Hugo Black. In an attempt to avoid controversy, Truman appointed Vinson. Jackson blamed machinations by Black for his being passed over for the seat, and publicly exposed some of Black's controversial behavior and feuding within the Court. The controversy was heavily covered in the press, casting the New Deal Court in a negative light, and had the effect of tarnishing Jackson's reputation in the years that followed. On June 8, 1946, Jackson sent a cable to President Truman. Jackson's cable to Truman began with an insincere offer of congratulations to the President for his appointment of Vinson. However, the cable then quickly addressed the rumor, which Jackson had gotten wind of in Nuremberg, according to which Truman had appointed Fred Vinson, in part, to avert a resignation on the part of Justice Black. Rumors had been circulating in Washington that Black would resign in the event that Truman chose Jackson as Chief Justice Stone's successor. "I would be loath to believe that you would concede to any man a veto over court appointments." Jackson closed his cable by stating that he could not continue his service as an Associate Justice under Vinson if an associate "had something on [him]", which would disqualify him from serving, or if he, Truman, regarded Jackson's opinion in the Jewell Ridge case as a "gratuitous insult" to Justice Black. After receiving a response from Truman in which he denied having given consideration to, or having even heard of, the rumor of Black's threatened resignation, Jackson rashly fired off a second cable to Congress, on June 10. This cable stated Jackson's reasons for his belief that Justice Black faced a conflict of interest in Jewell Ridge, from which he wrongfully, at least, in Jackson's eyes, did not recuse himself, and ended with Jackson's threat that if such a practice "is ever repeated while I am on the bench, I will make my Jewell Ridge opinion look like a letter of recommendation by comparison."

"Ашық және қазiргi қауiп" сынағы

1919 жылы Жоғарғы Сот «Шенк пен АҚШ» ісін қарады. «Шенк» ісінде Социалистік партияның мүшелері, талапкерлер, 1917 жылғы тыңшылық заңын бұзғаны үшін кінәлі деп танылды, себебі олар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка азаматтарының әскерге шақыруға қарсы шығуға құқығы бар екенін мәлімдейтін үнқағаздарды басып, таратып, оның АҚШ Конституциясын бұзатынын айтқан. «Шенк» шешімі «ашық және жақын қауіп сынағын» енгізді, ол сөз қылмыс жасалғанының дәлелі ретінде пайдаланылғанда сот үкімін қолдау стандартын қамтамасыз етті. Сот судьясы Холмс бірауыздан қабылданған шешімде төменгі соттың шешімін бекітіп, былай деді:

Біз мойындаймыз, көптеген жағдайларда және қалыпты уақытта, сотталушылар үнқағаздағы барлық сөздерді айтуда конституциялық құқықтарының шегінде болар еді. Бірақ әрбір әрекеттің мәні оның жасалған жағдайларына байланысты. Әрбір істегі сұрақ – қолданылған сөздер осындай жағдайларда айтылған ба және олар Конгресс алдын алуға құқылы нақты зиянды тудыратын «ашық және жақын қауіпті» құрай ма? Бұл жақындық және деңгей мәселесі.

Өмірбаян

1951 жылы Жоғарғы Сот «Дэнниске қарсы АҚШ» ісі бойынша шешім шығарды. Осы ілімді оқыту үшін негізгі мәтіндер ретінде Кеңес Одағы Коммунистік партиясының тарихы, Сталиннің «Ленинизм негіздері», Маркс пен Энгельстің «Коммунистік манифесті» және Лениннің «Мемлекет және революция» еңбектері қолданылды. Жоғарғы Сот алдындағы мәселе: «Смит Актінің 2- немесе 3-тармағы, өз мәнінде немесе осы істе түсіндіріліп, қолданылуы бойынша, Бірінші түзетуді және Құқықтар туралы Билльдің басқа да қағидаларын бұза ма?» болып табылды.

Өмірбаян

1941 жылғы 7 желтоқсанда Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылынан кейін, жапон-американдықтарға, әсіресе АҚШ-тың Батыс жағалауында тұратындарға үлкен күдікпен қарастырылды. Рузвельт 1942 жылғы 19 ақпанда 9066-шы атқару бұйрығын шығарды, ол Соғыс министрлігіне кейбір аймақтарды "әскери аймақтар" деп жариялауға және белгілі бір адамдардың белгіленген аймақтарға кіруін шектеуге рұқсат берді. Осы бұйрық арқылы Соғыс министрлігі, ұлттық қауіпсіздік мақсатында жапон-американдықтардың тұруы үшін қауіпсіз деп есептелген Калифорниядағы аймақтарға жапон тегіндес АҚШ азаматтарының кіруіне тыйым салды және оларды тұтқындау лагерлеріне жіберді. Америкада жапон ата-аналарынан туған Фред Корематсу, мұның жеке адамның азаматтық құқығын бұзу екеніне сенді. Жоғарғы сот алдына қойылған мәселе – атқару және заң шығару билігінің, қылмыстық негізсіз азаматтарды құқықтарынан айырып, соғыс уәкілеттігін асырып кеткені ме еді?

Браунның білім беру кеңесіне қарсы ісі

Джексонның 1952 – 53 жылдардағы заң кеңесшілерінің бірі Уильям Х. Рехнквист 1971 жылы Жоғарғы Сотқа тағайындалды және 1986 жылы бас судья болды. 1971 жылдың желтоқсанында, Рехнквисттің кандидатурасы Сенаттың Сот комитетінде мақұлданғаннан кейін және Сенаттың қарауына түскен кезде, ол 1952 жылы Джексонның заң кеңесшісі ретінде жазған меморандум жарық көрді. Бұл меморандум тарихи «Браун против Білім беру кеңесі» ісі бойынша «Плесси против Фергюсон» ісіндегі «бөлек, бірақ тең» доктринасын қолдау туралы пікірлерді қамтыды. Рехнквист бұл көзқарастарды Джексонға жатқызған қысқа хат жазды және оның кандидатурасы расталды. 1986 жылғы тыңдауда ол осы мәселе бойынша сұрақтарға жауап берді. Оның меморандумға берген түсіндірмесін Джексонның бұрынғы хатшысы 1971 және 1986 жылдары да күдік тудырды, ал ғалымдар оның сенімділігіне күмән келтірді. Алайда, судьялар Дуглас пен Франкфуртердің құжаттары Джексонның 1954 жылы ойын өзгергеннен кейін ғана «Браун» ісі бойынша дауыс бергенін көрсетеді. Джексонның «Браун» ісі жөніндегі пікірін 1954 жылы жарық көрмеген келісім жобасында табуға болады. «Судья Джексонның 15 наурыз, 1954 жылғы меморандумы» Джексонның құжаттарымен бірге Конгресс кітапханасында сақталады, бірақ ол Рехнквисттің 1986 жылғы бас судьялық тыңдауынан кейін ғана көпшілікке қолжетімді болды. Джексонның «Браун» ісі жөніндегі келісім жобасы төрт бөлімге бөлінген, ол сегрегацияны жою үшін тиімді шешімді қалай жазуға тырысқанын көрсетеді. Джексонның жобасының 1-бөлігінде ол «негр оқушылары өте сирек болған» мектепке барғанын және «басқа жерлерде сегрегацияның қандай да бір негіздемесі болса да, ол одан асып кеткенін» қорытындыға келгенін жазды. Сегрегацияны жою жөніндегі жеке пікірлеріне қарамастан, Джексон Оңтүстікте сегрегацияны маңызды әлеуметтік құбылысқа айналдырған «қорқыныш, мақтаныш және бейтараптық» сезімдерін Соттың «жоюға» қабілетсіздігін мойындады. Сондықтан Джексон Оңтүстікке сегрегацияның пайда болуына әкелген жағдайларға сезімтал болуы керек деп сақтық шараларын қабылдады. Меморандум жобасының 2-бөлігінде Джексон «Қазіргі заң сегрегацияны айыптайды ма?» деген бөлімде сегрегацияны тыйым салатын құқықтық негізді сипаттады. Джексон «жаңа заң шығаруды емес, тек қолданыстағы заңды жариялауды» күткен Сот үшін Плесси сияқты ұзақ мерзімді шешімді жою қиын болды деп атап өтті. Он төртінші түзетуге қатысты бастапқы ниет доктринасын қарастырғанда, Джексон сегрегацияға тыйым салынғанына ешқандай дәлел таппады, әсіресе он төртінші түзетуті ратификациялаған штаттар сол кезде мектептерді бөліп сақтады. Джексон «Мен конституциялық түсіндірудің дәстүрлі материалдарында сегрегацияланған мектептер он төртінші түзетуді бұзды деп айтуға ешқандай негіз таппаймын» деп қорытындылады. Меморандум жобасының 3-бөлімі «Орындау билігінің шектеулері» деп аталады, онда он төртінші түзетутің орындалуын Конгресс қалай жүзеге асыруы сипатталады. Джексон осы мәселені Конгресске қалдыру мүмкіндігін атап өтті, себебі «соттардың заңның жалпы декларацияларын орындауға билігі жоқ». Джексон кейбір штаттарда сегрегацияның әлсіреп жатқанын, бірақ сегрегация нық орнаған штаттарда оны жеңу қиын болатынын атап өтті. Джексон Жоғарғы Соттың өз шешімін орындаудағы қиындықтарды мойындағанмен, ол Үкімет ұсынғандай, төменгі соттарға осы міндетті жүктеуді қаламады. Джексон соттың әрекет етуі керек деген қорытындыға келді, өйткені «біздің өкілдік жүйесіміз сәтсіз болды», бірақ бұл «сот іс-қимылының дұрыс негізі емес». Соңғы, меморандум жобасының 4-бөлімі «Өзгерген жағдайлар» деп аталады, онда Джексон «Браун» ісіне дейін сегрегация заңды болғанын айтты. Джексонның пікірінше, Плессиді жоққа шығарудың негізі «негрлер мен ақ нәсілдер арасында жалпы алғанда айырмашылықтар бар» деген қате «фактикалық болжам» болды. Жобада афроамерикалықтардың «көрнекті» жетістіктері, қиын жағдайларда, «оларға жүйеден шығуға және оның негізін қалаған болжамдарды жеңуге мүмкіндік берді» деп мәлімделді. Джексон өзгерген жағдайлардың, сондай-ақ мемлекеттік білім берудің маңыздылығы Соттың мемлекеттік білім беруде «бөлек, бірақ тең» ұғымын жоюын талап еткенін атап өтті. Джексон «Браун» ісіндегі шешімді заңмен дәлелдей алмаса да, ол оны саяси және әлеуметтік қажеттілік негізінде жасады. Джексонның бұл келісімді жариялауға ниеті бар-жоғы белгісіз. Джексон 1954 жылдың 30 наурызынан 17 мамырына дейін ауруханада жатты. Бас судья Уоррен Джексонды ауруханада бірнеше рет көріп, Джексонның және өзінің жобаларын талқылады. Уоррен Джексоннан алған бір ұсыныс мынадай сөйлемді қосу болды: «Негрлер өнер мен ғылымда, сондай-ақ бизнес пен кәсіби әлемде ерекше жетістіктерге қол жеткізді». Процедуралық әділдік, егер ол заңның дұрыс процесінің бастапқы мағынасы болмаса да, кемінде ол ең қатал түрде талап етеді. Процедуралық дұрыс процесс субстанциялық дұрыс процеске қарағанда негізгі және аз икемді. Ол уақытқа аз мойынсұнады, жағдайларға аз байланысты және заң шығарушы биліктің пікіріне аз мойынсұнады. Ол техникалық құқық ретінде, соттың құзыреті шегіндегі мамандыққа жататын жауапкершілік болуы керек, онда олар үкіметтің саяси тармақтарына мойынсұнбайды, олар субстанциялық құқық мәселелерінде мойынсұнуы керек. Егер [агенттік осылай әрекет етуге құқылы екені] мойындалса, процедура маңызды ма? Осыған тәлімді емес немесе алаяқ адвокат ғана жауап бере алады. Процедуралық әділдік пен реттелу еркіндіктің айрық емес бөлігі болып табылады. Егер олар әділ және бейтарап түрде қолданылса, тіпті қатаң субстанциялық заңдар да көтеріле алады. Шын мәнінде, егер таңдау жасалса, біздің ортақ құқықтық процедуралармен жақсы ниетпен қолданылатын кеңестік субстанциялық заңның астында өмір сүруді қалаған болар едік, кеңестік процедуралық тәжірибелермен күшіндегі біздің субстанциялық заңның астында. Заңның дұрыс процесі тек айыпталушының пайдасына ғана емес екенін естен шығармаңыз. Бұл үкіметтің өзі үшін ең жақсы сақтандыру, әділет жүйесінде мәңгілік дақтар қалдыратын қателерге қарсы, бірақ бір жақты қарастыру кезінде орын алуға тиіс.

One of Jackson's law clerks during 1952 – 53, William H. Rehnquist, was appointed to the Supreme Court in 1971, and became chief justice in 1986. In December 1971, after Rehnquist's nomination had been approved by the Senate Judiciary Committee and was pending before the full Senate, a 1952 memorandum came to light that he had written as Jackson's law clerk in connection with the landmark case Brown v. Board of Education that argued in favor of affirming the separate but equal doctrine of Plessy v. Ferguson. Rehnquist wrote a brief letter attributing the views to Jackson, and was confirmed. In his 1986 hearing, he was questioned about the matter. His explanation of the memorandum was disputed in both 1971 and 1986 by Jackson's former secretary, and scholars have questioned its plausibility. However, the papers of Justices Douglas and Frankfurter indicate that Jackson voted for Brown in 1954 only after changing his mind. The views of Justice Jackson about Brown can be found in his 1954 unpublished draft concurrence. The "Memorandum by Mr. Justice Jackson, March 15th, 1954", is available with Jackson's papers in the Library of Congress, but did not become publicly available until after Rehnquist's 1986 hearing for chief justice. Jackson's draft concurrence in Brown, divided into four parts, shows how he struggled with how to write an effective opinion to strike down segregation. In Part 1 of Jackson's draft concurrence in Brown, he wrote that he went to school where "Negro pupils were very few" and that he was "predisposed to the conclusion that segregation elsewhere has outlived whatever justification it may have had." Despite his own opinions regarding desegregation, Jackson acknowledged the inability of the Court to "eradicate" the "fears, prides and prejudices" that made segregation an important social practice in the South. Jackson thus concluded that the Northerners on the Court should be sensitive to the conditions that brought segregation to the South. In Part 2 of the draft memorandum, Jackson described the legal framework for forbidding segregation in "Does Existing Law Condemn Segregation?". Jackson notes that it was difficult for the Court, which expected "not to make new law, but only to declare existing law," to overturn a decision of such longevity as Plessy. Looking at the doctrine of original intent with regard to the Fourteenth Amendment, Jackson found no evidence that segregation was prohibited, particularly since states that had ratified the Fourteenth Amendment had segregated schools at the time. Jackson concluded, "I simply cannot find in the conventional material of constitutional interpretation any justification for saying" that segregated schools violated the Fourteenth Amendment. Part 3 of the draft memorandum, titled "Enforcement Power Limits", describes enforcement by Congress of the Fourteenth Amendment. Jackson addressed the possibility of leaving enforcement to Congress, particularly because the "courts have no power to enforce general declarations of law." Jackson noted that while segregation was already fading in some states, it would be difficult to overcome in those states where segregation was firmly established. While Jackson recognized the difficulties in the Supreme Court enforcing its judgment, he did not want the task to be left to the lower courts, as suggested by the Government. Jackson concluded that the Court must act because "our representative system has failed", and even though this "premise is not a sound basis for judicial action." Finally, in Part 4 of the draft memorandum, "Changed Conditions", Jackson began by stating that prior to Brown, segregation was legal. According to Jackson, the premise for overruling Plessy was the now erroneous "factual assumption" that "there were differences between the Negro and the white races, viewed as a whole." The draft asserted that the "spectacular" progress of African Americans, under adverse circumstances, "enabled [them] to outgrow the system and to overcome the presumptions on which it was based." Jackson emphasized that the changed conditions, along with the importance of a public education, required the Court to strike down the concept of "separate but equal" in public education. While Jackson could not justify the decision in Brown in law, he did so on the basis of a political and social imperative. It is unknown if Jackson ever intended to publish this concurrence. Jackson was in the hospital from March 30 to May 17, 1954. It is reported that Chief Justice Warren visited Jackson in the hospital several times, and discussed both Jackson's draft opinion and Warren's drafts. One suggestion that Warren took from Jackson was adding the following sentence: "Negroes have achieved outstanding success in the arts and sciences, as well as in the business and professional world." Procedural fairness, if not all that originally was meant by due process of law, is at least what it most uncompromisingly requires. Procedural due process is more elemental and less flexible than substantive due process. It yields less to the times, varies less with conditions, and defers much less to legislative judgment. Insofar as it is technical law, it must be a specialized responsibility within the competence of the judiciary on which they do not bend before political branches of the Government, as they should on matters of policy which compromise substantive law. If it be conceded that in some way [the agency could take the action it did], does it matter what the procedure is? Only the untaught layman or the charlatan lawyer can answer that procedure matters not. Procedural fairness and regularity are of the indispensable essence of liberty. Severe substantive laws can be endured if they are fairly and impartially applied. Indeed, if put to the choice, one might well prefer to live under Soviet substantive law applied in good faith by our common law procedures, than under our substantive law enforced by Soviet procedural practices. Let it not be overlooked that due process of law is not for the sole benefit of an accused. It is the best insurance for the Government itself against those blunders which leave lasting stains on a system of justice but which are bound to occur on ex parte consideration.

Халықаралық әскери трибунал, 1945-1946

1945 жылы президент Гарри С. Трумэн Джексонды (Жоғарғы Соттан демалысқа шыққаннан кейін) нацистік соғыс қылмыскерлерін қудалау жөніндегі АҚШ-тың бас прокуроры етіп тағайындады. Ол Халықаралық әскери трибуналдың Лондон хартасын жасауға көмектесті, ол Нюрнберг процесінің құқықтық негізін қалады. Одан кейін ол Нюрнбергте (Германия) Халықаралық әскери трибуналдың АҚШ бас прокуроры қызметін атқарды. Джексон прокурорлық өкілдігін зор күшпен жүзеге асырды. Нюрнберг соты алдындағы оның ашылу және қорытынды сөздері кеңінен мақтауға ие болды. Сотталушы Альберт Шпеер, нацистік қару-жарақ және соғыс өндірісі министрінің айтуынша, сот американдық бас прокурор, судья Роберт Х. Джексонның әсерлі бастауыш сөзімен басталды. Бірақ мен оның бір сөйлемінен демеу алдым, онда айыпталушылар режимнің қылмыстары үшін кінәлі деп айыпталды, бірақ неміс халқы емес. Дегенмен, кейбіреулер оның қарсы сұрақтарға жауап беру шеберлігі жалпы алғанда нашар болды деп санайды, және бұл британдық прокурор Дэвид Максвелл Файф Гёрингті қарсы сұрақтар арқылы Джексоннан гөрі жақсырақ тексерді, ал Джексонды Трибунал өзін ұстай алмағаны және сот барысында Гёрингпен қайта-қайта ұрысқаны үшін сынады.

Өлім және мұра

1954 жылдың 30 наурызында Джексон ауыр жүрек талмасына ұшырады. Ол 17 мамырға дейін ауруханада жатты, содан кейін Браун ісі бойынша шешім жариялануына қатысу үшін сотқа оралды. 1954 жылдың 4 қазанына дейін ол әділет қызметін атқаруын жалғастырды. 1954 жылдың 9 қазаны, сенбі күні Джексон тағы да жүрек талмасына шалдықты. Ол сағат 11:45-те 62 жасында дүние салды. Қоштасу рәсімі Вашингтонның Ұлттық соборында және кейін Джеймстаунның Әулие Лука шіркеуінде өтті. Жоғарғы соттың қалған сегіз судьясы оның қоштасу рәсіміне қатысу үшін Нью-Йорк штатының Джеймстаун қаласына бірге сапарлады; қауіпсіздік мақсатында Жоғарғы соттың барлығы бірге жасаған соңғы сапар. Басқа да көрнекті қонақтардың арасында Томас Э. Дьюи болды. Ол Нью-Йорк штатының Фреусбург қаласындағы балалық шағының үйіне жақын жерге жерленді. Оның қабір тасында "Ескі белгілерді сақтап, жаңаларын тұрғызды" деген сөздер жазылған. Джексон 2005 жылдың 3 қыркүйегінде бұрынғы заң кеңесшісі, содан кейін Бас судья Рехнквист дүниеден өткенге дейін сотта белсенді қызметте қайтыс болған соңғы судья болды. Ал 2016 жылдың 13 ақпанында Джексонның бұрынғы орнында отырған Антонин Скалия дүниеден өткенге дейін белсенді қызметте қайтыс болған соңғы судья болды. Джексонның туған қаласы Нью-Йорктегі Джеймстаундағы Роберт Х. Джексон орталығы келушілерге экскурсия ұсынады, онда Джексонның өміріне арналған көрмелер, оның жазбаларының жинағы және Халықаралық әскери трибуналдан алынған фотосуреттерді көруге болады. Джексонның жеке және сот құжаттарының кең жинағы Конгресс кітапханасының қолжазбалар бөлімінде сақталады және зерттеу үшін ашық. Кішкентай жинақтар басқа бірнеше архивтерде де бар. Нью-Йорк штатының Джеймстаундағы Роберт Х. Джексон орталығының сыртында Джексонға арналған ескерткіштер орнатылған, сондай-ақ Чаутаука округінің Джеймстаун әуежайында Роберт Х. Джексон алаңы бар. Нью-Йорк штатының Батыс округінің АҚШ округтік сотының бас ғимараты, Буффало қаласында орналасқан және 2011 жылдың қарашасында ашылған, Джексонға арналған және Роберт Х. Джексон АҚШ соты деп аталды.

On March 30, 1954, Jackson suffered a massive heart attack. He was confined to the hospital until May 17 when he returned to the Court for the announcement of the Brown decision. He remained functioning in his position as Justice until October 4, 1954. On Saturday, October 9, 1954, Jackson had another heart attack. At 11:45 a. m. he died at age 62. Funeral services were held in Washington's National Cathedral and later in Jamestown's St. Luke's Church. All eight of the other Supreme Court Justices traveled together to Jamestown, New York, to attend his funeral service; the last time, for security purposes, that the Supreme Court all traveled together. Other prominent guests included Thomas E. Dewey. He was interred near his boyhood home in Frewsburg, New York. His headstone reads "He kept the ancient landmarks and built the new." Jackson was the last justice to die while in active service to the Court until his former law clerk, now Chief Justice Rehnquist's passing on September 3, 2005, and the last Associate Justice to die while in active service until Antonin Scalia, who occupied the seat Jackson once held, on February 13, 2016. The Robert H. Jackson Center in Jackson's hometown of Jamestown, New York, offers guided tours to visitors who can see exhibits on Jackson's life, collections of his writings, and photos from the International Military Tribunal. An extensive collection of Jackson's personal and judicial papers is archived at the Manuscript Division of the Library of Congress and is open for research. Smaller collections are available at several other repositories. There are statues dedicated to Jackson outside the Robert H. Jackson Center in Jamestown, New York, as well as the Robert H. Jackson field at the Chautauqua County Jamestown Airport. The United States District Court for the Western District of New York main courthouse, which is located in Buffalo and opened in November 2011, is dedicated to Jackson and is named the Robert H. Jackson United States Courthouse.

Құрмет пен марапаттар

1947 жылдың 7 ақпанында президент Гарри Трумэннің "Ерен еңбегі үшін" медалімен марапатталды.