Стэнфорд университетінің қалыпты архитектуралық шедеврi – Стэнфорд мемориалдық шiркеуi. 1903 жылы салынған, тарихы, дизайны және маңызы туралы бiлiңiз.
Стэнфорд мемориалдық шіркеуі (кейде бейресми түрде MemChu деп аталады) Стэнфорд университетінің кампусының орталығындағы Басты алаңда орналасқан. Ол америкалық Ренессанс дәуірінде Джейн Стэнфорд күйеуі Лиландтың естелігі ретінде салынған. Сәулетшісі Генри Хобсон Ричардсонның шәкірті Чарльз А. Кулидж болды, және шіркеу «университеттің сәулеттік әшекейі» деп аталады. Шіркеудің жобалары 1898 жылы Джейн Стэнфорд пен университет қоршыларына ұсынылып, 1903 жылы пайдалануға берілді. Ғимараттың пішіні романдық стильде, ал сәулеттік бөлшектері Византиялық стильде жасалған, Венеция аймағындағы, әсіресе Равеннадағы шіркеулерден шабыттандырылған. Оның витражды терезелері мен кең мозаикалары Стэнфордтардың Еуропада таң қалған діни суреттеріне негізделген. Шіркеуде бес түтікпен дыбысталатын орган бар, ол музыканттарға орган музыкасының көптеген стилін орындауға мүмкіндік береді. Стэнфорд мемориалдық шіркеуі 1906 және 1989 жылдардағы екі күшті жер сілкінісіне төтеп берді және одан кейін кең ауқымды жөндеу жұмыстары жүргізілді. Стэнфорд мемориалдық шіркеуі АҚШ-тың батыс жағалауындағы ең алғашқы және «ең танымал» конфессиялық емес шіркеулердің бірі болды. 1903 жылы пайдалануға берілгеннен бері шіркеудің мақсаты университет қауымдастығының рухани қажеттіліктерін сектанттық емес жолмен қамтамасыз ету болып табылады. Шіркеудің алғашқы капелланы Дэвид Чарльз Гарднер Стэнфорд университетінің дінге қатысты рухани, этикалық және академиялық байланыстарын дамытуға бағытталған көшбасшылық дәстүрін қалыптастырды. Шіркеу капелландары Стэнфордтың дінтану факультетінің құрылуына зор үлес қосты, бұл ғасырдың ортасында Стэнфордты «әлемдік университет» деп танығаннан кейін 1960 жылдардың соңында «Стэнфордтағы сенім мен білімнің қайта жаңаруына» алып келді, сол кезде университеттегі дін тану әлеуметтік және этикалық мәселелерге, мысалы, нәсіл және Вьетнам соғысына бағытталды.
Stanford Memorial Church (also referred to informally as MemChu) is located on the Main Quad at the center of the Stanford University campus in Stanford, California, United States. It was built during the American Renaissance by Jane Stanford as a memorial to her husband Leland. Designed by architect Charles A. Coolidge, a student of Henry Hobson Richardson, the church has been called "the University's architectural crown jewel". Designs for the church were submitted to Jane Stanford and the university trustees in 1898, and it was dedicated in 1903. The building is Romanesque in form and Byzantine in its details, inspired by churches in the region of Venice, especially, Ravenna. Its stained glass windows and extensive mosaics are based on religious paintings the Stanfords admired in Europe. The church has five pipe organs, which allow musicians to produce many styles of organ music. Stanford Memorial Church has withstood two major earthquakes, in 1906 and 1989, and was extensively renovated after each. Stanford Memorial Church was the earliest and has been "among the most prominent" non denominational churches on the West Coast of the United States. Since its dedication in 1903, the church's goal has been to serve the spiritual needs of the university in a non sectarian way. The church's first chaplain, David Charles Gardner, began a tradition of leadership which has guided the development of Stanford University's spiritual, ethical, and academic relation to religion. The church's chaplains were instrumental in the founding of Stanford's religious studies department, moving Stanford from a "secular university" at the middle of the century to "the renaissance of faith and learning at Stanford" in the late 1960s, when the study of religion at the university focused on social and ethical issues like race and the Vietnam War.
Ерте тарих
[[Файл:Джейн Стэнфорд.jpg|thumb|upright|right|Джейн Стэнфорд шіркеуді және оның көркемдігін тапсырыс етіп, «Жүрегім университетпен бірге, ал жаным сол шіркеуде» деді. Ол мектептің Басты алаңының оңтүстік жағындағы ұзын қатардың ортасында орналасқан. Шіркеуді Джейн Стэнфорд (1828–1905) күйеуі Лиланд Стэнфордқа (1824–93) арналған естелік ретінде салдырған. Стэнфордтардың ниеті бойынша, шіркеу университет кешенінің «орталық нүктесі» болуы керек еді. Олар өте діншіл болған және сол заманғы әлеуметтік жағдайына сәйкес, «ашық көзқарасты, экуменистік көзқарастағы» адамдар еді. 1980 және 1990 жылдары Мемориал шіркеуінің капелланы болған Роберт К. Грегг Стэнфордтардың шіркеуді салуда екі мақсаты болғанын айтты: Стэнфорд студенттерінің этикалық және академиялық дамуына мүмкіндік беру, сондай-ақ қауымдастыққа демеу және күш беру. Лиланд Стэнфорд 1893 жылы қайтыс болды; құқықтық даулар Стэнфорд мүлкін тоқтатты және бірнеше жыл бойы университеттің аяқталуына кедергі келтірді. Даулар Джейн Стэнфордтың пайдасына шешілгеннен кейін, ол шіркеу туралы арманын орындауға мүмкіндік алды. 1890 жылы Джейн Стэнфорд Венециядағы досы Маурицио Камериноны кездестірді, ол жоғары сапалы мозаика жасаумен танымал суретші еді; ол және оның күйеуі Еуропаға сапарларының бірі кезінде онымен танысқан. Стэнфорд Камериноны және оның компаниясы Антонио Сальвиати студиясын шіркеу үшін мозаика жасауға шақырды. Стэнфорд шіркеудің жобалау және құрылысының барлық кезеңіне қатысты. Ол Мемориал шіркеуінің тас жұмысының сапасы Еуропадағы орта ғасырлық шіркеулерге тең болуын қалады. Грегг пен керамика маманы Джозеф Тейлор Стэнфордтың тігізгіш қолшатырымен Мемориал шіркеуінің тас оюлары Еуропадағы шіркеулердегідей тереңдікке жететінін өлшегені туралы «әңгіме» айтты. Грегг пен Тейлор Стэнфордтың шіркеудің сәулетшісімен және құрылысшысымен бірге жеке құрылысты тексергенін, қолшатырын және ұзын юбкасын кигенін, тіпті ең биік мұңға дейін көтерілгенін хабарлады. Шіркеудің негізі 1899 жылдың мамырында қаланды; құрылыс 1900 жылдың қаңтарында басталды. Джейн Стэнфордтың экуменизмге ұмтылысын көрсете отырып, Сан-Францискодағы Эмануэль қауымының раввині Яков Воорсангер алғашқы Киелі кітапты оқыды. Шіркеу пасторы Хебер Ньютон уағыз айтты. Сол күні кешке екінші қызмет өткізілді, ал капеллан Д. Чарльз Гарднер уағыз айтты. Стэнфорд Мемориал шіркеуінің алғашқы крещениесі екі қызмет арасында өтті. 1905 жылдың наурыз айында. Қызметке бірнеше діни ағымның дін қызметкерлері, соның ішінде раввин, пресвитериан, методист, епископ және баптист дін қызметкерлері қатысты.
[[File:Jane Stanford. jpg|thumb|upright|right|Jane Stanford commissioned the church and its artwork, and said, "While my whole heart is in the University, my soul is in that church". It sits the middle of the long southern range of the school's Main Quad. The church was commissioned by Jane Stanford (1828–1905) as a memorial to her husband, Leland Stanford (1824–93). The Stanfords had intended that a church should become "the centerpiece of the university complex". They were deeply religious, and for their day and social standing, "open minded ecumenicalists", Robert C. Gregg, who was chaplain of Memorial Church during the 1980s and 1990s, stated that the Stanfords had two objectives in building the church: to ensure that Stanford students had an opportunity to develop their ethics as well as their studies, and to provide comfort and strength to the community. Leland Stanford died in 1893; legal disputes tied up the Stanford estate and prevented the completion of the university for several years. When the disputes were settled in Jane Stanford's favor, she was finally able to put into motion her wish for a church. In 1890, Jane Stanford visited her friend Maurizio Camerino in Venice, an artist with a reputation for producing high quality mosaics; she and her husband had met him years earlier during one of their many trips to Europe. Stanford commissioned Camerino and his company, the Antonio Salviati studios, to produce mosaics for the church. Stanford was involved in every part of the church's design and construction. She was determined that the quality of the stonework of Memorial Church should equal the medieval churches she admired in Europe. refn|group=note|Both Gregg and ceramic expert Joseph Taylor recount what Taylor called the "legend" about Stanford's practice of using her notched parasol to gauge if Memorial Church's stone carvings were as deep as the churches she admired in Europe. Both Gregg and Taylor reported that Stanford would personally examine construction with the church's architect and builder, carrying her parasol and wearing long skirts, even up to the highest scaffolding. Groundbreaking for the church took place in May 1899; construction began in January 1900. Demonstrating Jane Stanford's goal of ecumenicism, Rabbi Jacob Voorsanger of San Francisco's Congregation Emanu El read the first Bible lesson. The church's pastor, Heber Newton, gave the sermon. A second service was held later that day, and D. Charles Gardner, the chaplain, gave the sermon. Stanford Memorial Church's first christening was held between the two services. in March 1905. Clergy from several religious traditions, including a Rabbi, a Presbyterian minister, a Methodist minister, an Episcopal bishop, and a Baptist minister, officiated at the service.
Жер сілкіністері
thumb|сол жақта|1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен бұрынғы түпнұсқа шіркеу|alt=Күндізгі уақыттағы сол шіркеу, енді 80 фут (24 м) биіктіктегі мұнарасы мен қызыл түсті мұнарасы бар. Стэнфорд ескерткіш шіркеуі 1906 және 1989 жылдары екі ірі жер сілкінісіне ұшырады. Шіркеу әрқайсысынан кейін ауыр зақымдарға ұшыраса да, қайта жаңартылды. 1906 жылғы жер сілкінісі шіркеудің көп бөлігін қиратты, мұнарасын құлатты, қабырғаларын жарып, ал алтарьдағы мозаика мен Каррара мәрмәрінен жасалған мүсіндерді "жөндеуге келмейтіндей" зақымдады. Зақымның ауырлығының басты себебі – шіркеудің бастапқы құрылымындағы айналадағы қабырғалар мен шатыр құрылыстарына байланыстыра алмауы. Жер сілкінісі кезінде шіркеудің қиылыс бөлігі ғимараттың қалған бөлігінен тәуелсіз қозғалды, соның салдарынан шығыс және батыс трансепттерінің, негізгі залдың және алтарьдың үстіндегі шатырларда үлкен тесіктер пайда болды. Құлаған қирандылар алтарьды безенген он екі апостолдың мәрмәр мүсіндерін қиратты. Университет басшылары мұнараны қайта салуды қарастырды, тіпті жобаларды зерттеді, бірақ әртүрлі пікірлерге келісе алмағандықтан, оны қайта салмай, орнына күмбезді люк орнатуды шешті. Шіркеудің артқы жағы, бірнеше жүз футтық аркадаларымен бірге, ғимараттың қалған бөлігімен байланыстырылмағандықтан толығымен қирады. Зақымның ауқымы соншалық, шіркеуді толығымен қайта салу қажет болды. Шіркеудің барлық бөлігі, оның сақталған қиылыс бөлігі мен кеңселерден басқасы, таспен тасқа бөлініп, терезелермен бірге белгіленді, сақталды және кейіннен бастапқы орналасқан жерлеріне қайта орнатылды. Ғимараттың қиылыс бөлігіне плиткамен жабылған төбе және шіркеудің ішкі жағын жарықтандыратын люк қосылды, бұл жаңартылған күмбездің үстіне орнатылды, ол жер сілкінісінен бұрын болған алтын жапырақтан айырмашылығы, фрескамен безендірілген қоламен әшекейленген. Алдыңғы қасбеттің үстіндегі түпнұсқа роза тәріздес терезе, Ішкі алаңдағы басқа ғимараттардың стиліне ұқсас болғандықтан, қарапайым арка пішіндес тереземен ауыстырылды. Шіркеудің күмбезінің астындағы дөңгелек қабырғаларды безендірген және жүздеген мыңдаған мозаикалық элементтердің негізі болған төрт мозаикалық періште ауыр зақымдарға ұшырады. Шіркеудің солтүстік-шығыс бұрышындағы періштенің сол қанатының сегіз футтық мозаикалық бөлігі 70 фут (21 м) биіктіктен еденге құлады. Шығыс аркасының қабырғасынан бірнеше тас балкондағы орындықтарға құлап түсті, ал органның галереясының қоршауы ішке қарай құлады. Зақымдар аз болғанымен, шіркеу 1992 жылға дейін жабық болды, осы уақытта қалпына келтіру жұмыстары, сондай-ақ ғимаратты болашақ жер сілкінісінен қорғау үшін, ғимараттың безендіруін өзгертпей нығайту жұмыстары жүргізілді. Университет жөндеу жоспарын жасау үшін мердігерлер, инженерлер, сәулетшілер және консервация мамандарынан команда шақырды, оның құны 10 миллион долларлық қайырымдылық кампаниясы арқылы төленді. Көптеген қайырымдылықтар студенттерден түсті, ал университет басшылар кеңесі жоспарды қаржыландырудан бұрын мақұлдады, өйткені олар Стэнфорд үшін шіркеудің маңыздылығын мойындады. Викториялық люстралар жөнделіп, қайта орнатылды, ал қауіпсіз емес деп жарияланғандықтан жиырма жылдан бері жабық болған трансепт балкондары, әр балкондағы оңтүстік жағындағы жалған есіктер төтенше жағдайларға арналған шығулармен ауыстырылып, қабырғаның екінші жағындағы бар баспалдақтарға қосылғаннан кейін қайта ашылды.
thumb|left|The original church, before the 1906 San Francisco earthquake|alt=The same church at day, this time with a tower and spire rising to 80 foot (24 m) spire, over its centre. Stanford Memorial Church has suffered two major earthquakes, in 1906 and in 1989. Although extensively damaged, the church was restored after each. The 1906 quake wrecked much of the church, felled the spire, cracked the walls, and "injured beyond repair" the mosaics and Carrara marble statuary in the chancel. The main cause of the severity of the damage was that the church's original construction failed to attach the crossing structure to the surrounding masonry and roof structures. When the earthquake hit the church, the crossing structure moved independently from the rest of the building, gouging gaping holes in the roofs over the east and west transepts, the nave, and chancel. The debris hit and destroyed the marble sculptures of the twelve apostles that decorated the altar. University trustees considered re building the tower, and even looked at possible designs, but eventually chose not to rebuild it because they could not agree on its design, and chose instead to replace the tower with a domed skylight. The back of the church, with several hundred feet of arcades, was also completely leveled because it too was not joined to the rest of the building. The extent of the damage was such that the church had to be completely rebuilt. The entire church, except for its surviving crossing structure and offices, was dismantled stone by stone, which, along with the windows, were labelled and stored, and were later relaid in their original positions. The building's crossing received a tiled hipped roof and an oculus, which lit the interior of the church, and was added above the renovated dome, which had a frescoed ceiling decorated with bronze designs as opposed to the gold leaf present before the earthquake. The original rose window above the front facade was replaced with one with a simpler arch shape because it was more similar to the style of the rest of the buildings in the Inner Quad. The four mosaic angels in the pendentives, which decorated its high rounded walls directly below the church's dome and served as the setting beds for hundreds of thousands of tesserae, were severely damaged. An eight foot mosaic section of an angel's left wing in the church's northeast corner fell 70 feet (21 m) to the floor. Several stones from the east arch wall fell onto pews in the balcony, and the organ loft railing collapsed inward. Although the damage was minor, the church remained closed until 1992 while restoration, as well as a bracing project to protect the building from future earthquakes, without changing the building's decorations, was carried out. The university hired a team of contractors, structural engineers, architects, and conservation specialists to develop a renovation plan, which was paid for by a $10 million fundraising drive. Many donations came from undergraduates, and the university's board of trustees approved the plan before its funding was in place because they recognized the church's importance to Stanford. The Victorian chandeliers were repaired and rewired, and the transept balconies, which had been closed for twenty years because they were declared unsafe, were reopened, after the false doors on the south side of each balcony were replaced by emergency exits and connected to existing staircases on the other side of the wall.
Қасиетті діни қызметкерлер
Стэнфорд мемориалдық шіркеуі тарихында Стэнфорд университетінің студенттері мен жалпы қоғамда ықпалды болған капелландармен қызмет етті. Нью-Йорктегі All Souls Church шіркеуінің бұрынғы пасторы және "белгілі жазушы" Р. Хебер Ньютонды Джейн Стэнфорд шіркеудің алғашқы пасторы ретінде таңдады; ол 1903 жылы төрт айдан кейін "шіркеу басқаруының кейбір аспектілері бойынша миссис Стэнфордпен келіспегендіктен" отставкаға кетті. Стэнфорд университетінің тарихшысы Роберт В. П. Катлердің айтуынша, "Ньютонның қызметі миссис Стэнфордқа көңіл көншітпеді". Ньютонның орнын басқан Дэвид Чарльз Гарднер 1902 жылдан бастап 1936 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін шіркеуде қызмет етті. Стэнфорд сонымен қатар Гарднерді Ньютонның көмекшісі ретінде таңдады, өйткені ол Пало-Альтодағы оның "паришалық жұмысына" әсерленді. Гарднерді "тек қана қабілетсіз уағызшы" деп атады, бірақ оны "барлық университет үшін күш" деп санады. Миррилесс Гарднерді 1919 жылы құрылған Стэнфордтағы сауығу орталығын құрудың басты қозғаушы күші деп есептеді, ол кейіннен Люсиль Паккард балалар ауруханасына айналды. Өмір бойы квакер болған Д. Элтон Трублод 1936 жылдан 1946 жылға дейін шіркеудің капелланы болды. Ол 33 кітап жазды, оның ішінде Абрахам Линкольн туралы да бар. Трюблод пен оның әйелі өз үйінде ай сайын Достар жиналысын өткізді және апта сайын Стэнфорд мемориалдық шіркеуінің сакрариясында православиелік еврей студенттерімен кездесті. Джордж Дж. Холл 1946-1947 жылдары шіркеудің капелланы болды, одан кейін 1949-1950 жылдары қызмет еткен Пол К. Джонсон болды. Роберт М. Минто екі рет, 1947-1948 жылдары және 1950 жылдан 1973 жылға дейін капеллан болды. Стэнфордтың келесі екі капелланы, Б. Дэви Нейпир (капеллдің деканы, 1966–72) – "харизматикалық библиялық ғалым [және] Вьетнамдағы АҚШ саясатының күшті сыншысы" болды. Ол сондай-ақ АҚШ-тың Вьетнамға араласуына наразылық білдірді және қазіргі өмір мен әдебиетке қатысты дін мен этиканы оқытты. Томас Амброги 1986 жылы "қиын жыл" үшін декан міндетін атқарды. Роберт С. Грегг (1987–98) Техаста дүниеге келді және епископ діни қызметкері болып тағайындалды. Сондай-ақ, ол діни зерттеулер профессоры (қазіргі уақытта зейнеткер). Лютерандық дін қызметкері Келли Дентон Борхауг 1996 жылы Стэнфордқа декан орынбасары ретінде келді. Қасиетті діндар Скотт МакЛеннан (2001–2014), унитариандық универсалистік дін қызметкері, Бостон қаласында университет капелланы болмай тұрып, алдымен Тафтс университетінде "белсенді аудан заңгері" болды.
Stanford Memorial Church, throughout its history, has been served by chaplains who have been influential amongst the Stanford University student body and community at large. R. Heber Newton, "distinguished writer" and former rector at All Souls Church in New York, was handpicked by Jane Stanford to serve as the church's first pastor; he resigned after four months in 1903 "because he disagreed with Mrs. Stanford on some aspects of church management". According to Stanford biographer Robert W. P. Cutler, "Newton's tenure had been a disappointment to Mrs. Stanford". David Charles Gardner, who replaced Newton, served the church from 1902 to his retirement in 1936. Stanford also handpicked Gardner as Newton's assistant because she was impressed with his "parish work" in Palo Alto. called Gardner "a preacher of only indifferent ability", but considered him "a strength to the whole university". Mirrieless considered Gardner the prime mover behind the creation of the Stanford Home for Convalescent Children, established in 1919, which eventually became the Lucile Packard Children's Hospital. D. Elton Trueblood, a lifelong Quaker, was the church's chaplain from 1936 to 1946. He wrote 33 books, including one about Abraham Lincoln. Trueblood and his wife hosted monthly Friends meetings in their home, and met weekly with Orthodox Jewish students in the vestry of Stanford Memorial Church. George J. Hall was the church's chaplain from 1946 to 1947, followed by Paul C. Johnson, who served between 1949 and 1950. Robert M. Minto was chaplain twice, in 1947–1948, and again from 1950 to 1973. Stanford's next two chaplains, B. Davie Napier (Dean of the chapel, 1966–72) Napier was a "charismatic biblical scholar [and] a powerful critic of U. S. policy in Vietnam". He also protested U. S. involvement in Vietnam and taught religion and ethics in relation to contemporary life and literature. Thomas Ambrogi was acting dean for "a challenging year" in 1986. Robert C. Gregg (1987–98) was born in Texas and ordained as an Episcopal priest. He was also Professor of Religious Studies (now emeritus). Kelly Denton Borhaug (1999–2000), a Lutheran minister, came to Stanford in 1996 as an associate dean. The Rev. Scotty McLennan (2001–2014), a Unitarian Universalist minister, was "an activist neighborhood lawyer" in Boston before becoming a university chaplain, first at Tufts University.
Қызметкерлер
Стэнфорд мемориалдық шіркеуін Стэнфордтың діни өмір жөніндегі кеңсесі басқарады, оның басшысы діни өмірдің қазіргі деканы Тиффани Штайнверт. Ол өте құрметті профессор Джейн Шоуды алмастырды, ол 2014–18 жылдары 4 жыл бойы декан қызметін атқарды. Раввин Патриция Карлин Нойман аға декан болып қызмет етеді. Стэнфордта екі декан-орынбасар бар: пастор Джоан Сандерс және Сухра Ахмед. Раввин Карлин Нойман – Стэнфордтағы христиан дінінен тыс алғашқы декан-орынбасар. Стэнфордқа келгенге дейін Карлин Нойман UCLA, Claremont колледждері мен Принстонның Hillel директоры және капелланы болды, сондай-ақ Калифорния штатының Аламеда қаласында раввин болды. Ол еврей феминизмі, раввиндік этика, білім беру және әлеуметтік әділдік бойынша курстар оқыды. Университет оның лауазымының атауын еврей раввиніне бейімдеу үшін "Мемориал шіркеуінің декан-орынбасары" дегеннен "Стэнфордтағы діни өмірдің декан-орынбасары" деп өзгертті. Ол Стэнфордтағы лауазымын "Мем Чу және еврей де" деп атайды. Мұсылман декан-орынбасары Сухра Ахмед 2017 жылы тағайындалды, мақсаты, кампус проректоры Персис Дреллдің сөзіне сәйкес, "Стэнфорд қауымдастығына ислам дінін кеңінен түсінуге көмектесу, әсіресе қазіргі уақытта". Ол 2014 жылы Ұлыбританияда «Жылдың мұсылман әйелі» атанды және танымал мұсылман лидері.
Stanford Memorial Church is run by the Stanford Office for Religious Life, headed by the current Dean for Religious Life, Tiffany Steinwert. She replaced the Very Rev. Prof. Jane Shaw who was the dean for 4 years, 2014–18. Rabbi Patricia Karlin Neumann serves as Senior Associate Dean. Stanford has two associate deans: the Rev. Joanne Sanders and Sughra Ahmed. Rabbi Karlin Neumann is Stanford's first associate dean from outside the Christian tradition. Before coming to Stanford, Karlin Neumann had been a Hillel director and chaplain at UCLA, the Claremont Colleges, and Princeton, and was a rabbi in Alameda, California. She has taught courses in Jewish feminism, rabbinical ethics, education, and social justice. The university changed the title of her position to accommodate a Jewish rabbi, from "Associate Dean of Memorial Church" to "Associate Dean of Religious Life at Stanford". She calls her title at Stanford "Mem Chu and a Jew, too". Muslim dean Sughra Ahmed was appointed in 2017, for the purpose of, as Provost Persis Drell stated, to assist "the Stanford community develop a broader understanding of the Islamic faith, particularly at this time". She was named Muslim Woman of the Year in the United Kingdom in 2014, and is a recognized Muslim leader.
Өлтіру
Арлис Перри, 19 жастағы, университет қалашығында тұрған жігіт, 1974 жылдың 12 қазанында сол жерде өлтірілді.
Arlis Perry, a 19 year old who lived on campus, was murdered there on October 12, 1974.
Мозаикалар
Баяу саусақ – Серафим хорының мозаикасының бір бөлігі, ол ғибадатхана қабырғасында орналасқан. Рередос Росселлидің «Соңғы кешкі ас» картинасының көшірмесін қамтиды. Екі жағында да құдайдың құдіреті мен даңқының нышандарын ұстаған періштелер бейнеленген. Төменде Иса Мәсіх және оның апостолдарының Пасханы тойлауы бейнеленген. Тейлор «Фредерик Лэмбтің боялған әйнек терезелеріне тамаша толықтыру» деп санайтын Стэнфорд еске алу шіркеуін безендіретін мозаикалар шіркеудің «ішінде кеңінен» таралған. Ол есімді шіркеудің ішкі және сыртқы бөлігін безендіру үшін, күйеуімен бірге Еуропаға саяхаттағанда көрген шіркеулердегі мозаикалармен ұқсас стильде жасады. Мозаиканы таңдауының бір себебі Италия мен Солтүстік Калифорнияның климатының ұқсас болуында болды, олардың екеуінде де қоңыржай климат пен жаңбырлы маусымдар бейнелерді эрозиядан қорғайды және ірі қалалардағы көптеген ғимараттарда жиналатын ластануды кетіреді. Холлдың айтуынша, «фасадтағы мозаика әрқашан айқын және жарқыраған». 1883 жылы Стэнфордтар Еуропаға саяхат жасағанда Константинопольдегі Византия шіркеулеріне және Венециядағы Сан-Марко базиликасына барды. Олар Антонио Сальвиати студиясының директоры Маурицио Камериномен танысып, дос болды, ол жақында Сан-Маркодағы мозаикаларды қалпына келтіруді аяқтаған еді. Жоғары сапалы органдардың болуы Стэнфордты талантты музыканттар үшін өте қолайлы орынға айналдырады, ал қасиетті орын Калифорниядағы аспаптық және хорлық орындаулар үшін ең жақсы орындардың бірі болып табылады. Шіркеудің органшысы Роберт Хью Морган. Мюррей Харрис Романтизм дәуірінен музыка орындайды; әр орган музыканың әртүрлі дәуіріне немесе стиліне маманданған, ал Мемориал шіркеуіндегі органдар 14-ғасырдан бастап қазіргі заманға дейінгі музыканы орындайды. Бұрынғы Стэнфорд шіркеу қызметкері Роберт Грегг былай деді: «Стэнфордтар сыныпта, зертханада және шіркеуде ақыл-ойдың еркін ізденуін діни биліктің сақтығы мен догматизмінен туындаған кез келген араласудан қорғауға тырысты». Стэнфорд еске алу шіркеуі ең алғашқы және АҚШ-тың батыс жағалауындағы «ең танымал» конфессиялық емес шіркеулердің бірі болды. 1902 жылы Стэнфордты бітірген Уильям А. және Этель Родс Холттың алғашқы тойы 1903 жылдың ақпанында Мемориал шіркеуінде өтті. Университет қауымдастығының мүшелері Мемориал шіркеуін «тыныштық, ой-толғаныс және жеке құлшылық ету үшін» пайдаланады.
thumb|Part of the Seraph choir mosaics located on the chancel wall. The reredos contains a copy of Rosselli's "The Last Supper".|alt=A stained glass window shows the crucifixion. On either side mosaics show angels holding symbols of the Passion and Glory of Christ. Beneath is a mosaic depicting Christ and His apostles celebrating the Passover. The mosaics that decorate Stanford Memorial Church, which Taylor considers "a perfect complement to Frederick Lamb's stained glass windows", are "virtually everywhere" inside the church. of extensively decorating Memorial Church's interior and facade, similar in style to the mosaics in many of the churches she and her husband admired during their travels in Europe. One of the reasons she chose mosaics was because of the similar weather in Italy and Northern California, where the moderate climates and rainy seasons in both settings protect the images from erosion and clear the pollution that accumulates on many buildings in large cities. As Hall states, the "mosaics on the facade are always clear and brilliant." During the Stanfords' 1883 tour of Europe, they visited Byzantine churches in Constantinople and St Mark's Basilica in Venice. They met and befriended Maurizio Camerino, the manager of the Antonio Salviati studios, which had just completed restoring the mosaics at St Mark's. The presence of high quality organs makes Stanford an ideal location for accomplished musicians, and the sanctuary one of California's best settings for instrumental and choral performance. The church's organist is Robert Huw Morgan. The Murray Harris plays music from the Romantic period;refn|group=note|Every organ specializes in a different period or style of music; the organs in Memorial Church create music from the 14th century up to contemporary times. As former Stanford chaplain Robert C. Gregg states, "The Stanfords sought to protect free intellectual inquiry—in classroom, laboratory, and church—from any interference prompted by the caution or dogmatism of religious authorities". Stanford Memorial Church was the earliest and has been "among the most prominent" non denominational churches on the West Coast of the United States. refn|group=note|The first wedding, of 1902 Stanford graduates William A. and Ethel Rhodes Holt, took place at Memorial Church in February 1903. Members of the university community use Memorial Church for "quiet, for reflection, and for private devotions".