1959 жылы құрылған «The Searchers» тобының тарихы

Кіріспе

The Searchers - ағылшын тобы (1959 жылы құрылған).

The Searchers – 1960 жылдардағы британдық жарылыс кезінде пайда болған ағылшын Мерсибит тобы. Топтың хитттерінің қатарында Дрифтерлердің 1961 жылғы "Sweets for My Sweet" хитінің жаңадан орындалуы; "Sugar and Spice" (олардың продюсері Тони Хатч жазған); Джеки ДеШеннонның "Needles and Pins" және "When You Walk in the Room" туындыларының қайта жазылуы; Орлонның "Don't Throw Your Love Away" кавер нұсқасы; және Кловерлердің "Love Potion No. 9" әні бар. Swinging Blue Jeans тобымен бірге The Searchers, The Beatles-тен кейін АҚШ-та хитке ие болған Ливерпульден шыққан екінші топ атанды, олардың "Needles and Pins" және Swinging Blue Jeans тобының "Hippy Hippy Shake" әндері 1964 жылдың 7 наурызында "Hot 100" тізіміне енді.

Шығу тегі

1959 жылы Джон МакНелли мен Майк Пендер Ливерпульде skiffle тобы ретінде құрды, ал топ өз атын 1956 жылғы Джон Фордтың "The Searchers" батырлар фильмінен алған. Бұл топ 1957 жылы МакНеллидің достары Брайан Долан (гитара) және Тони Уэст (бас) құрған алдыңғы skiffle тобынан өркендеді. Басқа екі мүше қызығуын жоғалтқанда, МакНеллиге оның гитарист көршісі Майк Прендергаст қосылды. Олар көп ұзамай Тони Джексонды, оның қолдан жасаған бас гитарасы мен күшейткішімен бірге шақырып алды, ол жетекші әнші ретінде қабылданды, бірақ бастапқыда бас гитараны үйрену үшін екінші планға шықты. Топ өздерін "Тони және іздеушілер" деп таныстырды, ал Джо Кеннеди барабаншы болды. Кеннеди көп ұзамай Норман МакГарримен ауыстырылды, және осы құрам – МакНелли, Пендер (Прендергаст кейіннен осылай танылды), Джексон және МакГарри – әдетте алғашқы төрттік деп есептеледі.

1960 және 1970 жылдар

МакГарри жұмыс істейтін нан пісіруханасында түнгі ауысымға ауысқанда топтан кетуге мәжбүр болды. 1960 жылы оның орнын Крис Крамми (1941 жылдың 26 тамызы – 2005 жылдың 28 ақпаны) алды, ол кейіннен атын Крис Кертиске өзгертті. Билли Бек атын Джонни Сандонға өзгертіп, жетекші әнші болды. Топ Ливерпульдің Iron Door клубында «Джонни Сандон және The Searchers» деген атпен тұрақты түрде өнер көрсетіп тұрды. Сандон 1961 жылдың соңында топтан кетіп, 1962 жылдың ақпан айында The Remo Four тобына қосылды. Топ «The Searchers» квартетіне айналды, Джексон жетекші вокал болды. Олар «Железді есік», «Каверна» және Ливерпульдің басқа да клубтарында ойнауын жалғастырды. Көптеген ұқсас топтар сияқты, олар бір түндік концерттерде әртүрлі орындарда үш рет өнер көрсетті. 1962 жылдың шілдесінде Гамбургтің Санкт-Паули ауданындағы «Жұлдыз клубымен» 128 күндік келісімшарт жасасты, онда әр түні үш сағаттық концерттер берілді. 1964 жылдың маусымында «Needles and Pins» әнімен бірге альбом АҚШ хит-парадында 22-орынды иеленді. АҚШ-та олардың алғашқы синглы Mercury, екіншісі Liberty лейблында шықты, бірақ екеуі де сәтті болмады. Содан кейін АҚШ-та орналасқан Kapp Records компаниясымен келісім жасалып, олардың пластинкаларын Америкада таратты. Содан кейін Philips Records Бренда Лидің «Sweet Nuthins» хитінің бұрынғы жазбасын шығарды, бұл топты қынжырлатты. Ол Ұлыбритания хит-парадының төменгі жағына енді, бірақ олардың қарқынын бұзбады. 1964 жылғы «Saturday Night Out» фильмінде топ саундтректің тақырып әнін орындады. Хэтч кейбір жазбаларда фортепианода ойнады және топтың Ұлыбританиядағы №2 хиті болған «Sugar and Spice» әнін Фред Найтингейл псевдонимімен жазды, бұл құпияны ол топтан осы уақытқа дейін жасырды. Кертис бұл әнді ұнатпаған көрінеді (негізінен алғашқы хиттердің негізгі элементтерін қайта жасау) және оны орындаудан бас тартты. Джексон қайтадан жетекші вокалды орындады, бірақ Кертис кейіннен өлеңдер арасындағы ерекше жоғары гармониялық вокалдық байланыстарды орындауға келісті. Джексон орындаған «Love Potion No.9» әні 1965 жылы Kapp Records компаниясында АҚШ-та хит болған алғашқы LP-ден алынған Ұлыбританияда емес сингл болды. Майк Пендер келесі екі синглдың жетекші вокалын орындады, екеуі де Ұлыбритания хит-парадында бірінші орынды иеленді: «Needles And Pins» және «Don't Throw Your Love Away», олардың әрқайсысында Крис Кертис қосымша жетекші/жоғары гармониялық вокалды орындады. Алайда, The Ed Sullivan Show және NME Poll Winners концертінде орындалған осы әндердің тікелей эфирдегі бейнежазбалары Пендер мен Джексонның Кертистің дауыстық қолдауымен бірге бірге жетекші вокалды орындағанын көрсетті. Бұл сол кездегі тікелей эфирдегі топ пен студиялық жазба арасында кейбір айырмашылықтар болғанын көрсетеді. «Needles And Pins» хитінен кейін, үшінші альбомында («Sho Know A Lot About Love») тек бір ғана қосымша вокалға рұқсат етілген бас-гитарист Тони Джексон топтан кетіп, Searchers-тің Гамбургтегі досы, Клифф Беннетт пен The Rebel Rousers тобынан Фрэнк Алленмен алмастырылды. Содан кейін Джексон Pye компаниясымен жеке әнші ретінде келісімшарт жасады және The Vibrations тобының қолдауымен бірнеше сингл шығарды, оның біріншісі «Bye Bye Baby» 1964 жылы Ұлыбритания хит-парадына енді. Ол сондай-ақ «Love Potion No. 9» әнін қайта жазды, бірақ ол хит-парадқа енбеді. Осы кезеңде Ұлыбританияда Searchers тобының келесі хит-синглы «Some Day We're Gonna Love Again» (1964) болды. Фрэнк Алленнің топпен бірге шыққан тұңғыш синглы, Джеки ДеШеннонның «When You Walk in the Room» әнінің күшті кавері, Ұлыбританияда 3-орынға шықты, бұл жаңартылған құрам үшін жағдай жақсы екенін көрсетті (кейбір жанкүйерлер Джексонның кенеттен кеткеніне наразы болды), содан кейін Ұлыбритания хит-парадында «What Have They Done to the Rain», «Goodbye My Love» (сол кездегі тәжірибелік сингл, ұзақ гармониялық үзінділермен, төртінші орынға жетті), содан кейін фольклорлық үлгідегі «Take Me For What I'm Worth» (П. Ф. Слоан жазған) әндері шықты. 1965 және 1966 жылдары «He's Got No Love», «When I Get Home» және, ақырында, «Have You Ever Loved Somebody» сияқты бірнеше кішігірім Ұлыбритания хиттері шықты. The Searchers тобының алғашқы LP-інен алынған «Ain't Gonna Kiss Ya» (Джексон орындаған) әні жазылған «Ain't Gonna Kiss Ya» атты EP 1963 жылы хит-парадқа енді. Pye компаниясы 1963 және 1964 жылдары топтың LP өнімдерін «асығыс шығарды», өйткені Sugar and Spice LP-і 1963 жылы тез шығарылды, ол бірінші альбомда қолданылмаған тректерден және басқалардан, сонымен қатар екінші синглдан тұрды. Бұл альбом бірінші альбом әлі де хит-парадта жүргенде сатылды, бұл сатылымды азайтты. Кейінгі Pye альбомдары It's the Searchers (1964), Sounds Like Searchers және ақырында Take Me for What I'm Worth (екеуі де 1965) жақсы орналастырылды, бірақ екінші альбомның «Алтын Гвинея» қайта шығарылуы, сонымен қатар Smash Hits және Smash Hits Vol 2 жинағы, Pye компаниясының «Марбель Арх» лейбліндегі бюджеттік 1966 және 1967 жылдары кез-келген жаңа альбомның орнына шықты. 1970 жылға дейін Marble Arch компаниясы 1964 жылы шыққан топтың үшінші альбомы It's the Searchers-тің өңделген нұсқасын шығарды. Ән жазуға құштар Крис Кертис 1966 жылдың сәуір айында топтан кетіп, Джон Блантпен алмастырылды, ол Кит Мунның ықпалында болды. 1970 жылдың қаңтарында оны Билли Адамсон алмастырды. 1967 жылы Кертис Джон Лорд пен Ритчи Блэкмормен бірге Roundabout атты жаңа топ құрды. Кертистің осы жобаға қатысуы қысқа болды, Roundabout келесі жылы Deep Purple тобына айналды. Крис Кертистің Бобби Дариннің «When I Get Home» әнін таңдауы, топтың күшті орындауына қарамастан, олардың стандарттары бойынша сәл сәтсіз болды. Бұл осы деңгейде Кертистің ән таңдаушы ретіндегі беделін төмендетті, және Тони Джексон кеткен кезде байқалған музыкалық саясат және бағыт туралы кейбір ішкі келіспеушіліктер қайтадан пайда болды, және бұл Кертистің 1966 жылғы Австралия турынан кейін кетуіне де ықпал етті. Бұл кету үлкен соққы болды, өйткені Кертис бас жазушы, ән таңдаушы, және негізгі жоғары гармониялық дауыс болды, сонымен қатар топтың басшысы және бас PR менеджері болды. Музыкалық стильдер дамыған сайын, The Searchers заманмен бірге өсуге тырысты, The Rolling Stones («Take It Or Leave it») және The Hollies («Have You Ever Loved Somebody») әндерінің каверлерін жазды, ол Ұлыбритания хит-парадында шағын хит болды, бірақ Пол мен Барри Райанның қарсы кавері екеуіне де үлкен хит болуына кедері келтірді. Олар өз синглдерінің А жағын жаза бастады, біріншісі Кертис Пендер трекі «He's Got No Love» болды, ол Stones стиліндегі гитаралық хукқа ие болды, содан кейін Пендер Аллен әні «Secondhand Dealer» болды, Pye компаниясының соңғы синглы, ол Рэй Дэвис стиліндегі «көрермендік» ән болды. Алайда, Pye Records 1967 жылы олардың бастапқы келісімшарты аяқталғаннан кейін топтан бас тартты. 1965 жылғы Take Me For What I'm Worth альбомынан кейін жаңа материалдың жоқтығы және кейбір күшті жазбаларға қарамастан, жаңа табысқа қол жеткізілмеді, бұл Крис Кертистің кетуінің әсерін еселеді. Кертис кеткеннен кейін Фрэнк Аллен жоғары гармонияны орындады, ал жаңа барабаншы Джон Блант оларды музыкалық жағынан жақсартты, бірақ Pye компаниясының кейбір үміттендірерлік соңғы синглдарына қарамастан, олардың Ұлыбритания хит-парадындағы күндері аяқталды. Олар Liberty Records және RCA Records үшін жазды, бірақ ақырында британдық «Chicken in a Basket» турлық айналымына түсті, бірақ 1971 жылы «Desdemona» әнімен АҚШ-та шағын хитке қол жеткізді. RCA Victor компаниясымен жасалған келісімшарт 1972 жылы жазылған хиттердің қайта жазылған альбомын шығарды, Second Take, кейіннен RCA International лейблінде Needles & Pins ретінде қайта шығарылды. Алайда, бұл Pye компаниясының түпнұсқалық хиттердің «Алтын сағат» жинағымен бір уақытта шыққандықтан көлеңкеде қалды. Жаңа материалды жазуға қарамастан, Нил Седаканың «Solitaire» және Би Джиздің «Spicks And Specks» әндерінің каверлері RCA синглдары ретінде шығарылды, бірақ оларға аз үгіт-насихат жасалды, көптеген жаңа жұмыстар сол кезде шығарылмады, және RCA кейіннен топтан бас тартты. Топ 1970 жылдар бойы концерттік турлармен айналысты, күтілетін ескі хиттерді де, сондай-ақ Нил Янгтың «Southern Man» әнінің кеңейтілген тікелей нұсқасы сияқты заманауи әндерді де орындады. Олар 1979 жылы Sire Records компаниясымен көпжазбалық келісімшартқа отырғанда марапатталды. Екі альбом шығарылды: The Searchers және Play for Today (қайта...).

McGarry was forced to quit the band when he was put on the nightshift at the bakery where he worked and in 1960 his place was taken by Chris Crummey (26 August 1941 – 28 February 2005), who later changed his name to Chris Curtis. Billy Beck, who changed his name to Johnny Sandon, became the lead singer. The band had regular bookings at Liverpool's Iron Door Club as "Johnny Sandon and The Searchers". Sandon left the band in late 1961 to join The Remo Four in February 1962. The group settled into a quartet named "The Searchers", with Jackson becoming the main vocalist. They continued to play at the Iron Door, The Cavern, and other Liverpool clubs. Like many similar acts they would do as many as three shows at different venues in one night. They negotiated a contract with the Star Club in the St. Pauli district of Hamburg for 128 days, with three one hour performances a night, starting in July 1962. With a slightly changed track listing, including the song "Needles and Pins", it hit #22 in the US album charts in June 1964. In the US their first single was issued on Mercury and the second on Liberty, both without success; then a deal was arranged with US based Kapp Records to distribute their records in America. Philips Records then released an earlier recording they held of a cover of Brenda Lee's hit 'Sweet Nuthins', which dismayed the group. It made the lower end of the UK chart, but did not disturb their momentum. In the 1964 film Saturday Night Out the group played the title song of the soundtrack. Hatch played piano on some recordings and wrote "Sugar and Spice", the band's UK #2 hit record, under the pseudonym Fred Nightingale, a secret he kept from the band at the time. Apparently Curtis disliked this song (largely a revamp of the key aspects of first hits) and refused to sing on it. Jackson again took lead vocal, though Curtis later agreed to sing the distinctive high harmony vocal links between verses. "Love Potion No.9", sung by Jackson, was a non UK single lifted from the first LP that was a hit in the US on Kapp Records in 1965. Mike Pender took the main lead vocal on the next two singles, both of which topped the UK charts: "Needles And Pins" and "Don't Throw Your Love Away", each featuring Chris Curtis on co lead/high harmony vocal. However, live footage of these songs, as performed on The Ed Sullivan Show and NME Poll Winners concert respectively, show Pender and Jackson singing the lead vocal together in close harmony, with vocal support from Curtis. That suggests some differences existed between the live band and the studio version at that time. After scoring with their hit "Needles And Pins", bassist Tony Jackson, who was only allowed one co lead vocal on their third album (on "Sho Know A Lot About Love"), left the band and was replaced by a Searchers' Hamburg pal, Frank Allen from Cliff Bennett and The Rebel Rousers. Jackson was then signed to Pye as a solo act and, backed by The Vibrations, issued a few singles of which the first, "Bye Bye Baby", charted in the UK in 1964. He also re cut "Love Potion No. 9" but it failed to chart. The next Searchers single to chart in the UK during this period was "Some Day We're Gonna Love Again" (1964). Frank Allen's debut single with the band, a strong cover of Jackie DeShannon's "When You Walk in the Room", shot to #3 in the UK, suggesting all was well for the revised lineup (some fans had been unhappy about Jackson's shock departure), and later UK chart hits followed with "What Have They Done to the Rain", "Goodbye My Love" (a rather experimental single for that time, with long harmonised passages, that reached number four), then the folk flavoured "Take Me For What I'm Worth" (written by P. F. Sloan). Some lesser UK chart hits followed in 1965 and 1966, with "He's Got No Love", "When I Get Home", and finally "Have You Ever Loved Somebody". An EP release, "Ain't Gonna Kiss Ya", featuring The Searchers' first LP track, "Ain't Gonna Kiss Ya" (sung by Jackson), also charted in 1963. Pye rather "rush released" LP product by the group in 1963 and 1964, as the cobbled together Sugar and Spice LP was quickly issued in 1963, consisting of tracks not used on the first album and others, plus the second single. This album charted while the first was still in the charts, possibly diluting sales. Further Pye albums It's the Searchers (1964), Sounds Like Searchers and finally Take Me for What I'm Worth (both 1965) were better spaced, but a budget "Golden Guinea" reissue of the second album, plus a compilation Smash Hits and Smash Hits Vol 2, on Pye's budget "Marble Arch" label were issued during 1966 and 1967 in place of any later "new" album. As late as 1970, Marble Arch issued an edited version of It's the Searchers, the group's third album, originally released in 1964. Chris Curtis, who had songwriting ambitions, left the band in April 1966 and was replaced by the Keith Moon influenced John Blunt. In January 1970 he was replaced by Billy Adamson. In 1967, Curtis formed a new band called Roundabout with keyboard player Jon Lord and guitarist Ritchie Blackmore. Curtis's involvement in the project was short lived; Roundabout evolved into Deep Purple the following year. Chris Curtis's choice of Bobby Darin's "When I Get Home", despite a strong band performance, was a relative chart failure by their standards. This to an extent undermined Curtis's position as song selector for the band, and some internal disagreements resurfaced over musical policy and direction that had been evident earlier when Tony Jackson had left, and likely played a part in Curtis leaving as well after the 1966 Australian tour. This departure was a major blow, as Curtis had been chief songwriter, song selector, and key high harmony voice, as well as a figurehead member and the main PR man. As musical styles evolved, The Searchers did attempt to move with the times, recording covers of songs by The Rolling Stones ("Take It Or Leave it") and The Hollies "Have You Ever Loved Somebody", which was a minor UK chart hit though a rival cover by Paul & Barry Ryan probably robbed both parties of a bigger hit. They began to write their singles' A sides, first with the Curtis Pender track "He's Got No Love", which had a Stones style guitar hook, and later a Pender Allen song, "Secondhand Dealer", the final Pye single, which was a Ray Davies style "observational" song. However, Pye records dropped the group in 1967 when their original contract expired. Without any follow up to the strong 1965 album, Take Me For What I'm Worth, and despite some strong later recordings, no further chart successes occurred, doubling the impact of Chris Curtis's departure. After Curtis' departure Frank Allen handled the high harmonies, and new drummer John Blunt boosted them musically but, despite some promising latter Pye singles, including a cover of "Western Union", their UK chart days were over. Although they continued to record for Liberty Records and RCA Records, they ended up on the British "Chicken in a Basket" touring circuit, although they did score a minor US hit in 1971 with "Desdemona". A contract with RCA Victor's UK wing resulted in an album of rerecorded hits titled Second Take (1972), later reissued on the budget RCA International label as Needles & Pins. However, that was overshadowed by Pye's "Golden Hour of " compilation of the original hits that came out at the same time. Despite recording new material, including covers of Neil Sedaka's "Solitaire" and the Bee Gees' "Spicks And Specks", which were issued as RCA singles with scant promotion, much of their new work was not issued at the time, and RCA later dropped the group. The group continued to tour through the 1970s, playing both the expected old hits as well as contemporary songs such as a powering extended live version of Neil Young's "Southern Man". They were rewarded in 1979 when Sire Records signed them to a multi record deal. Two albums were released: The Searchers and Play for Today (retitled Love's Melodies outside the UK). Both records garnered critical acclaim and featured some original tracks, as well as covers of songs such as Alex Chilton's "September Gurls" and John Fogerty's "Almost Saturday Night". But with scant promotion and little if any radio airplay, they did not break into the charts. The first album was quickly revamped following release with a few extra tracks added, one song dropped (a cover of Bob Dylan's "Coming From The Heart"), and a new sleeve, which may have only confused the public. The albums did, however, revive the group's career, because concerts from then on alternated classic hits with the newer songs that were well received. A Sire single, "Hearts in Her Eyes", written by Will Birch and John Wicks of The Records, and successfully updating their distinctive 12 string guitars/vocal harmonies sound, picked up some radio airplay, and with more promotion might have charted. Meanwhile, PRT Records actively promoted the group's sixties back catalogue, with compilations such as "The Searchers File" and "Spotlight on the Searchers", which were on sale at group gigs, along with the Sire albums, and helped re establish them. According to John McNally, the band was ready to head into the studio to record a third album for Sire when they were informed that, due to label reorganisation, their contract had been dropped.

1980 жылдар қазіргі заман

1981 жылы топ PRT Records (бұрын Pye, олардың алғашқы лейблі) компаниясымен келісімшарт жасап, альбом жазуға кірісті. Бірақ тек бір ғана сингл – "I Don't Want To Be The One" (қос ән "Hollywood" қосымшасымен) жарық көрді. Олар бұл синглді Ұлыбритания телеарнасындағы "The Leo Sayer Show" бағдарламасында таныстырды, ол сол кезде олар үшін сирек болған жағдай, бірақ сингл радиода аз ойнатылды (Sire синглдері сияқты) және көптеген дискі дүкендерінде табылған жоқ. Қалған әндердің біреуін қоспағанда, барлығы 1992 жылғы 30 жылдық жинаққа енді. 1985 жылдың желтоқсанында Лондондағы қоштасу концертінен кейін Майк Пендер жаңа топ құру үшін топтан кетіп, қазір Майк Пендердің Searchers тобымен гастрольдік сапарлар жасап жүр (бастапқыда тұрақты топ болған, бірақ қазір қажетті музыканттар шақырылып орындалады), Searchers әндерін және өзінің жаңа материалдарын орындайды. Пендер кеткеннен кейін МакНалли мен Аллен бұрынғы First Class тобының вокалисі Спенсер Джеймсті оның орнына шақырды. Топ гастрольдік сапарларын жалғастырды, Эдди Роте Адамсонды барабанда алмастырды, және сол кезеңде Ұлыбританиядағы концерттерде 1960 жылдардың ең танымал топтарының бірі саналды. 2010 жылы Эдди Роте әнші Джейн Макдональдқа ұсыныс жасағаннан кейін The Searchers тобынан кетіп, 26 ақпанда Скотт Оттавей оның орнына келді. Билли Адамсон, 1970 жылдан 1998 жылға дейін топтың барабаншысы болған, 2013 жылдың 11 қарашасында Францияда 69 жасында қайтыс болды. 2017 жылдың қыркүйегінде Джон МакНэллиге инсульт осып, екі айға топтан үзіліп, емделді. 2018 жылы The Searchers тобы зейнеткерлікке шығатынын жариялады және 2019 жылдың 31 наурызында қоштасу гастрольдерін аяқтады. Олар қайта қосылу мүмкіндігін жоққа шығармады, және 2021 жылы топтың сайтында 2023 жылы барабаншы Ричард Бернс қатысымен тағы бір қоштасу гастроліне шығатындары хабарланды. 2023 жылдың тамызында Франк Аллен топтың 2024 жылы тағы бір қоштасу гастроліне шығатынын мәлімдеді. "Рақмет" аталған гастроль 2024 жылдың сәуірінде басталып, маусымда аяқталады. Барабаншы Джон Блант 2024 жылдың наурызында қайтыс болды.