Чарльз Викерс (1894-1982): Англиялық заңгер, әкімші, жүйелік ғылымның негізін қалаушы. Соғыстағы ерлігі үшін «Виктория кресі»мен марапатталған. Жүйелік талдау сарапашысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр (Чарльз) Джеффри Викерс, ВК (13 қазан 1894 – 16 наурыз 1982) – ағылшын заңгері, әкімші, жазушы және жүйелік ғылымның негізін қалаушысы. Ол Лондондық жолаушылар тасымалы басқармасында, Заңгерлер қоғамында, Медициналық зерттеулер кеңесінде және Психикалық денсаулықты зерттеу қорында түрлі уақыттарда әртүрлі қызметтер атқарды. Өмірінің соңғы жылдарында ол әлеуметтік жүйелерді талдау және әлеуметтік ұйымның күрделі үлгілері туралы жазды және лекция оқыды. 1987 жылдан бері Халықаралық жүйелік ғылымдар қоғамы оның құрметіне Сэр Джеффри Викерс ескерткіш сыйлығын табыс етіп келеді. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста "Шервуд Форестерс" полкінде қызмет еткені үшін Виктория кресімен марапатталды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, ол Экономикалық соғыс министрлігінде экономикалық барлауға жауапты орынбасар бас директор болып қызмет еткендігі үшін рыцарь атағына ие болды, сондай-ақ Бірлескен барлау комитетінің мүшесі болды.
Sir (Charles) Geoffrey Vickers, VC (13 October 1894 – 16 March 1982) was an English lawyer, administrator, writer and pioneering systems scientist. He had varied interests with roles at different times with the London Passenger Transport Board, Law Society, Medical Research Council and Mental Health Research Fund. In the later years he wrote and lectured on social systems analysis and the complex patterns of social organisation. The Sir Geoffrey Vickers Memorial Award has been presented by the International Society for the Systems Sciences since 1987 in his memory. He was awarded the Victoria Cross in World War I while serving in The Sherwood Foresters, and was knighted following World War II, during which he served as Deputy Director General at the Ministry of Economic Warfare, in charge of economic intelligence and as a member of the Joint Intelligence Committee.
Ерте өмір
Джеффри Виккерс Ноттингемде туып өсті, оның әкесі Чарльз Генри Виккерс Vickers & Hine Ltd. компаниясын басқарды. Ол мектептегі алғашқы күнін былай деп еске алады: «Мектеп мені осыған дейін ешкімге көрсетілмеген қайғыға таныстырды – бірінен бірі айырмашылығы бар, бірақ сәйкес келемін дегісі келетін адамның, сондай-ақ шеберлікке ұмтылатын, қиындыққа тап болған адамның қайғысына». Кейін ол үйін «шынайы бақыт мекені» деп сипаттады. Сол кездегі стресс тек мектептен немесе жаңадан ояна бастаған жанжал мен шатасудан келді. Мен өзімнің ақшамды жұмсап қанағаттанған нәрсе есімде жоқ, сондай-ақ ақшаның жетіспеуіне байланысты бас тартқан нәрсе де есімде жоқ. Біз велосипедпен және автобуспен саяхаттадық, бір-біріміздің бақшаларымызда ойнадық және шаруалардың үйлерінде тұрдық». Әкесі туралы ол былай деді: «Мен таныған ең жақсы және ең сүйкімді адам, ол екі керемет қасиетті ешқандай күш жұмсамай біріктіргендей көрінеді». Ол бастапқыда екінші лейтенант болып тағайындалды, 1915 жылы уақытша капитан, ал 1918 жылы майор және Линкольншир полкінің 1-ші батальонының екінші командирі болды. Соғысқа қатысу туралы ойларын түсіндіре отырып, кейін ол былай деп жазды:
Geoffrey Vickers was born and grew up in Nottingham, where his father Charles Henry Vickers ran a successful lace business, Vickers & Hine Ltd. He described his first day of school as "school introduced me to the anguish reserved both for the non conformist who wishes to conform and the awkward who long to excel in dexterity". He later described his home as "a place of unalloyed happiness. The only stresses of the time came from the external world of school or the internal world of awakening conflict and confusion I remember nothing desired that was satisfied by spending money of mine and nothing that was denied for lack of money we moved by bicycle and bus, played in each other's gardens and stayed in farmhouses". He described his father as "the best and most lovable man I ever knew; and he seemed to combine the two superlatives without the slightest effort". first as a second lieutenant, promoted to temporary captain in 1915 and then to major and as second in command, 1 Bn, The Lincolnshire Regiment in 1918. Explaining his thoughts about going to war, he later wrote
«Тамызда Германия Бельгияны басып алды, біздің Бельгиямен шарттасымыз болды, сондықтан біз бәріміз істеп жатқан жұмысымызды тоқтатып, соғысқа кеттік. Бәрі осылай оңай болды». 1915 жылдың қарашасында «The London Gazette» газетінде жарияланған оның Виктория кресіне (VC) қатысты сілтемесі төмендегідей:
Quote|In August Germany invaded Belgium, we had a treaty with Belgium, so we all stopped what we were doing and went off to war. It was as simple as that. The citation for his VC, appearing in The London Gazette in November 1915, reads as follows:
Оның інісі Бернелл 1917 жылдың 21 маусымында Корольдік гарнизондық артиллерияның 184-ші қоршау батареясында қызмет етіп жүргенде қаза тапты. 1918 жылдың маусымында ол Марнадағы екінші шайқаста құрама батальонға қолбасшылық етті, осыған орай Бельгияның Соғыс кресімен марапатталды.
His brother Burnell was killed in action on 21 June 1917 while serving with the 184th Siege Battery of the Royal Garrison Artillery. In June 1918 he commanded a composite battalion in the Second Battle of the Marne for which he was awarded the Belgian Croix de Guerre.
Соғыс аралығы
Соғыстан кейін ол Оксфордқа оралып, 1919 жылы француз тілі, еуропа тарихы және құқық бойынша бітіру емтиханын тапсырды. 1930 жылдары ол неміс қарызын ұзарту мәселесі бойынша келіссөздерге қатысты. 1938 жылы ол "Қызмет және қайта құру қауымдастығын" құрып, төрағасы болды.
After the war he returned to Oxford and took a pass degree in French, European history and law in 1919. and during the 1930s he was also involved in negotiating the extension of the German debt. In 1938 he established and chaired the 'Association for Service and Reconstruction.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Викерс Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті; ол полковник атағын қайта алды және Экономикалық соғыс министрлігінде экономикалық барлау жөніндегі бас директордың орынбасары болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Лондондық жолаушылар тасымалы кеңесінің (1942–1946) және Заң қоғамы кеңесінің (1938–1950) мүшесі болды. Батыс әлеміндегі ең ірі жұмыс беруші компанияның құрамына кірді, онда ол Э. Ф. Шумахермен бірге жұмыс істеді. Кітаптың ішкі жапқышында ол былай деп ойша толғанады: «Индустриялық керуен әрқашан жылдамдап қозғалып, біз өмір сүретін әлемді, сонымен бірге өзімізді де өзгертіп жатыр. Біз бағытты ұстап тұрмыз ба, әлде жолаушымыз ба, тіпті дөңгелек астында қалдық па? Адамның шешім қабылдауы осы процесті бағыттап немесе бақылап тұруда қандай рөл атқарады?». Оның екінші әйелі және жақын серігі 1972 жылы қайтыс болды. Оның «Батыс мәдениеті және жүйелік ойлау» және «Автономия және жауапкершілік» атты қолжазбалары жарияланудан үнемі бас тартты. 1977 жылы ол көп жылдар бойы тұрған Темзадағы Горингтегі сол көшедегі зейнеткерлер үйіне көшіп барды. Оның әскери медальдары Шервуд Форестерлер жинағына тапсырылды және қазір Ноттингем сарайында қойылған. Викерс академиялық емес, жүйелік тәжірибеші ретінде танылады. Ол адам қызметін сипаттау үшін бағалау жүйелері деген ұғымды енгізді. Ол жүйелерді бағалау үшін тек бақылаушы ғана емес, сонымен қатар субъектінің де қатысуын қажет ететінін мойындады.
Vickers served in World War II; he was re commissioned as a colonel, and was seconded as Deputy Director General at the Ministry of Economic Warfare, in charge of economic intelligence. He was also a member of the London Passenger Transport Board (1942–46) and of the Council of Law Society (1938–50). became part of the largest employer in the western world where he worked alongside E. F. Schumacher. On the inside jacket cover he muses 'The Industrial band wagon rolls ever faster onwards, remaking the world we live in and with it ourselves. Are we in the driving seat or merely passengers – or even under the wheels? What part does human decision making play in directing or controlling the process?'. His second wife, and close companion, died in 1972. His manuscripts for 'Western Culture and Systems Thinking' and 'Autonomy and Responsibility' were constantly rejected for publication. In 1977 he moved to a retirement home, on the same street in Goring on Thames on which he had lived for many years. His military medals were left to the Sherwood Foresters Collection and are on display in Nottingham Castle. Vickers is regarded as a systems practitioner rather than an academic. He introduced the concept of appreciative systems to describe human activity. He recognised that appreciation of systems requires the participation of not only the observer, but also that of the subject.