Виктор Яно: Итальяндық-Венгр автокөлік конструкторының өмірі мен еңбектері
Vittorio Jano
Викторио Жано: итальяндық автокөлік дизайнері, венгр тегінен. Fiat және Alfa Romeo компанияларындағы жұмысы, маңызды инженерлік жетістіктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық автомобиль дизайнері Витторио Яно (Янош Виктор; 22 сәуір 1891 – 13 наурыз 1965) – 1920-1960 жылдар аралығындағы итальяндық автомобиль дизайнері, венгр тегінен шыққан. Яно Пьемонт аймағындағы Сан-Джорджо-Канавезе қаласында венгр иммигранттарының отбасында Виктор Янош ретінде дүниеге келді, олар бұл жерге бірнеше жыл бұрын қоныс аударған. Ол Г. Б. Сейраноға тиесілі Società Torinese Automobili Rapid автомобиль және жүк көлігі компаниясында жұмысқа орналасты. 1911 жылы Луиджи Бацци басшылығымен «Фиат» компаниясына ауысты.
Italian automobile designer
Vittorio Jano (János Viktor; 22 April 1891 – 13 March 1965) was an Italian automobile designer of Hungarian descent from the 1920s through 1960s. Jano was born Viktor János in San Giorgio Canavese, in Piedmont, to Hungarian immigrants, who arrived there several years earlier. He began at the car and truck company Società Torinese Automobili Rapid owned by G. B. Ceirano. In 1911 he moved to Fiat under Luigi Bazzi.
Alfa Romeo-мен бірге
Ол 1923 жылы Баццимен бірге Джузеппе Мерозидің орнына бас инженер ретінде «Альфа Ромео» компаниясына көшті. «Альфа Ромео»-да оның алғашқы дизайны 8 цилиндрлі «Альфа Ромео P2» Grand Prix машинасы болды, ол 1925 жылы «Альфа Ромео»-ға Grand Prix автомобильдерінің алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды. 1932 жылы ол сенсациялық «Альфа Ромео P3» моделін жасады, кейіннен 1933 жылы Энцо Феррари және оның «Scuderia Ferrari» командасы осы модельде үлкен жетістіктерге қол жеткізді. «Альфа Ромео» жол машиналары үшін Жано P2 блогының негізінде жасалған, кішкентай және орта көлемді 4, 6 және 8 цилиндрлі қатарлы қозғалтқыштарды жасады, бұл «Альфа Ромео» қозғалтқыштарының классикалық архитектурасын қалыптастырды – жеңіл қорытпадан жасалған құрылым, жарты шар тәрізді жану камералары, орталық орналасқан шамдар, әр цилиндр қатары үшін екі қатарлы жоғары орналасқан клапан және екі жоғары орналасқан білік. 1936 жылы ол V12 қозғалтқышын пайдаланып «Альфа Ромео 12C» моделін жобалады. Автомобиль сәтті болмады және осы себепті Витторио Жано 1937 жылдың соңында «Альфа Ромео» компаниясынан кетіп қалды.
He moved with Bazzi to Alfa Romeo in 1923 to replace Giuseppe Merosi as chief engineer. At Alfa Romeo his first design was the 8 cylinder in line mounted Alfa Romeo P2 Grand Prix car, which won Alfa Romeo the inaugural world championship for Grand Prix cars in 1925. In 1932, he produced the sensational Alfa Romeo P3 model which later was raced with great success by Enzo Ferrari and his Scuderia Ferrari in 1933. For Alfa road cars Jano developed a series of small to medium displacement 4 , 6 , and 8 cylinder inline power plants based on the P2 unit that established the classic architecture of Alfa engines, with light alloy construction, hemispherical combustion chambers, centrally located plugs, two rows of overhead valves per cylinder bank and dual overhead cams. In 1936 he designed the Alfa Romeo 12C using a V12 engine. The car was not successful and this is given as the reason for Vittorio Jano's resignation from Alfa Romeo at the end of 1937.
Lancia жылдары
Сол жылы Жано Лансияға көшті. Лансиядағы оның жобаларының арасында Гран-при жобасы да болды. Автокөлік, Lancia D50, 1954 жылы таныстырылды, бірақ 1955 жылы Альберто Аскаридің қазасы және 1955 жылғы Ле-Ман трагедиясы компанияны GP жарыстарынан суытты. Ferrari бұл жобаны өз мойнына алып, сол жылы Жаноны да қабылдады.
That same year, Jano moved to Lancia. Among his designs at Lancia was the Grand Prix effort. The car, the Lancia D50, was introduced in 1954, but 1955's loss of Alberto Ascari and the 1955 Le Mans disaster soured the company on GP racing. Ferrari took over the effort and inherited Jano that same year.
Феррари дәуірі
Яноның Ferrari-ге қосқан үлесі маңызды болды. Ол дереу қазіргі қатарлы 4 қозғалтқышты спорттық автомобильдерді алмастыру үшін жаңа V12 қозғалтқышымен жұмыс істей бастады. 1956 жылы оның жаңа Jano V12 қозғалтқышы Ferrari 290 MM моделінде пайда болды. Jano қозғалтқышымен жабдықталған спорттық автомобильдердің жаңа сериясы екі мәрте Әлем чемпионатында жеңіс одісін жеңіп алды. Энцоның ұлы Альфредоның ынтасымен, Яноның V6 қозғалтқыштары кейбір жарыстарда үлкен Лампреди және Коломбо қозғалтқыштарын ығыстырды. Диноның қайтысынан кейін Яноның "Dino" V6 қозғалтқышы компанияның Формула 2 және Тасман сериясындағы күш-жігерінің негізіне айналды. Кейіннен, Ferrari және Dino орта қозғалтқышты спорттық прототиптеріндегі тәжірибесі олардың алғашқы орта қозғалтқышты жол машинасы – 1967 жылғы Dino 206 GT үшін база болды. V6 және V8 қозғалтқыштары Ferrari-дің V12 бағытына ықпал етті және олардың вариациялары бүгінге дейін қолданылуда.
Jano's contribution to Ferrari was significant. Immediately he began work on a new V12 engine to replace the existing inline 4 engined sports cars. In 1956 his new Jano V12 engine was introduced in the Ferrari 290 MM. The new series of the Jano engined sports cars helped secure two World Sportscar Championship titles. With the encouragement of Enzo's son, Alfredo, the Jano's V6 engines pushed the bigger Lampredi and Colombo engines aside in some races. After Dino's death, Jano's "Dino" V6 became the basis for the company's Formula Two and Tasman Series efforts. Later, with experience in both Ferrari and Dino mid engine sports prototypes it laid the groundwork for their first mid engined road car, the 1967 Dino 206 GT. The V6 and V8 went on to displace Ferrari's V12 focus and their descendants continue to be used today.
Жеке өмір
Энцо Феррари сияқты, Яно да 1965 жылы өз ұлын жоғалтты. Сол жылы ол ауыр сырқатқа шалдығып, Туринде өзіне-өзі қол жұмсады.
Like Enzo Ferrari, Jano lost his own son in 1965. He became gravely ill that same year and committed suicide in Turin.