Герхард Берсу: Неміс археологі және ағылшын археологиясына үлес қосушы

Кіріспе

Неміс археологы (1889–1964) Герхард Берсу (1889 жылғы 26 қыркүйек – 1964 жылғы 19 қараша)

Ерте өмір

Ол 1889 жылы Силезиядағы Яуэр қаласында еврей әкесінің отбасында дүниеге келді. Кішкентай кезінен-ақ көне тарихқа қызығушылық танытып, 1907 жылы Потсдамның жанындағы Карл Шуххардт жүргізген қазба жұмыстарына қатысып, мектеп оқушысы кезінде археологиялық карьерасын бастады. 1935 жылы Берлиндегі Германия археологиялық институтында қазба жұмыстары офицері лауазымына төмендетіліп, содан кейін сол жылы зейнетке шығуға мәжбүр болды.

Кіші Вудбери қазбалары

Неміс археологиялық институтынан мәжбүрлі түрде отставкаға шыққаннан кейін және Германиядағы антисемит заңдарының ушығуына байланысты, Берсу 1937 жылы әйелімен бірге Ұлыбританияға эмиграциялады. Британдық археолог Осберт Кроуфордтың, Преисториялық қоғамның президенті ретінде шақыруымен, Берсу 1938 және 1939 жылдары Уилтширдегі Литтл Вудбериде қазба жұмыстарын жүргізді, британдық тарихи алқаптарды зерттеуге континенттік жаңа әдістерді енгізді. Алғаш рет бұл орын ауа суретінен алынған егін өрнегі ретінде анықталған, бірақ Берсудың қазба жұмыстарынан кейін ғана оның маңыздылығы толыққанды түсінілді. Берсудың жүйелі зерттеулері Англиядағы сол кездегі революциялық жаңалық болды және оның қазбалары темір ғасыры Британиясы туралы бұрынғы қате түсініктерді қайта қарауға көмектесті. Берсудың зерттеулеріне дейін, осы орындардағы тұрғындар ұқсас жерлерден табылған шұңқырларда өмір сүрген деп есептелген. Бірақ Берсудың астық дәндері мен жануар сүйектерін анықтауы, бұл шұңқырлар азық-түлік сақтауға арналғанын көрсетті, ал үлкен тіреу ұяларының табылуы Берсуға британдық археологтарды тұрғындардың темір ғасырындағы үлкен дөңгелек үйде өмір сүргеніне көндіруге көмектесті, ол да сол жерде қазылған еді. Бастапқыда олар бөлек орналасқан, Мария Рушен лагерінде, ал Берсу Дугластағы Хатчинсон тұтқындық лагерінде болды. Балладуолда Берсу темір ғасырына жататын төбешік бекінісін қазуды жоспарлаған, бірақ оның орнына мезолиттік қалдықтарды, қола дәуіріне жататын тас жәшікті, христиандық кииллді (кішкентай шіркеуді), христиандық зиратты және викинг дәуіріне жататын қайықпен жерленген жерді тапты. Баллатеар мен Балладуолда табылған қосымша адам сүйектері викингтердің құлдарды құрбан ету рәсіміне байланысты деп түсіндірілді. Берсудың Мэн аралындағы зерттеулерінің көп бөлігі қоғамдық көлікпен қол жетімді жерлерде жүргізілді, өйткені оның өзінің де, басқа тұтқындардың да жеке көліктері болған жоқ. Берсу қазба жұмыстарына тұтқындарды тартқандықтан, қарулы күзетшілердің болуына қарамастан, оларға шұңқыр қазуға рұқсат берілмеді. Оның орнына, қазба жұмыстары шүмектермен жүргізілді. Берсу және оның әйелі Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін 1947 жылға дейін Мэн аралында өмір сүруді және қазба жұмыстарын жүргізуді жалғастырды. Институттағы бұрынғы лауазымына оралғаннан кейін, ол 1956 жылы зейнетке шыққанға дейін жұмысын жалғастырды. Берсу 1947 жылы Файф округіндегі Крейч ауылындағы Грин Крейг елді мекенінде қазба жұмыстарын жүргізді. Берсу Магдебургте өткен Немец ғылым академиясының мәжілісіне қатысып жатқанда күрт қайтыс болды.

Following his forced resignation from the German Archaeological Institute and the worsening anti Semitic laws in Germany Bersu emigrated to Britain with his wife in 1937. At the invitation of British archaeologist Osbert Crawford as the president of the Prehistoric Society, Bersu conducted excavations in 1938 and 1939 at Little Woodbury in Wiltshire, introducing novel continental methods to the study of British prehistoric sites. The site had been first identified as a crop mark from an aerial photograph of the area, but it was not until Bersu's excavations that the significance of the site was realised. Bersu's systematic investigation was revolutionary for its time in England, and his excavation helped to reinterpret earlier misconceptions of Iron Age Britain. Before Bersu's investigations, it was believed that the inhabitants of these sites lived in holes in the ground due to the discovery of dug pits from similar sites. But Bersu's identification of cereal grains and animals bones showed that these were storage pits for food, and the discovery of large postholes helped Bersu to convince British archaeologists that the inhabitants lived in a large Iron Age roundhouse that was also excavated on the site. Initially they were separated, with neither aware of the others location, with Maria in Rushen Camp, and Bersu in Hutchinson Internment Camp, Douglas. At Balladoole, Bersu expected to excavate an Iron Age hill fort, but instead also discovered Mesolithic remains; a Bronze Age cist; a Christian keeill (a small chapel); a Christian burial ground, and a Viking Age boat burial. The discovery of additional human remains at Ballateare and Balladoole have been interpreted as examples of Viking ritual slave sacrifice. Most of Bersu's investigations on the Isle of Man were at locations accessible by public transports, as neither he nor any of the other internees had cars. As Bersu used fellow internees for the excavations, however despite the presence of armed guards, they were not permitted to use pickaxes. Instead, the digging was done with trowels. Bersu and his wife continued living and excavating on the Isle of Man after the end of World War II until 1947. Taking up his former post at the Institute he continued his work until retiring in 1956. Bersu excavated at the settlement of Green Craig, Creich, Fife in 1947. Bersu died suddenly while attending a meeting of the German Academy of Sciences in Magdeburg.