Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық синтезатор компаниясы Electronic Music Studios (EMS) – 1969 жылы Питер Зиновьев, Тристрам Кэри және Дэвид Кокерлдің Лондонның Путни қаласында құрған синтезатор компаниясы. Қазіргі таңда Корнуоллдың Ладок қаласында орналасқан.
British synthesizer company
Electronic Music Studios (EMS) is a synthesizer company formed in Putney, London in 1969 by Peter Zinovieff, Tristram Cary and David Cockerell. It is now based in Ladock, Cornwall.
Құрылтайшылар
Құрылтайшы серіктестер электроника және музыка салаларында кең тәжірибе жинаған. Кокерлл, EMS-тің алғашқы жылдары негізгі жабдық дизайнымен айналысқан, электроника инженері және компьютерлік бағдарламашы болды. 1960 жылдардың ортасында Зиновьев Делия Дербишир және BBC Radiophonic Workshop-тың Брайан Ходжсонмен бірге Delta Plus Unit электронды музыка тобын құрды. Кэри белгілі композитор және электронды музыканың пионері болды – ол Ұлыбританияда «музыкалық бетон» (musique concrète) саласында жұмыс істеген алғашқы адамдардың бірі және елдегі алғашқы электронды музыка студияларының бірін салды; сонымен қатар ол кино және теледидарда кең жұмыс істеді, көптеген Ealing Studios және Hammer Films туындыларына музыка жазды, сондай-ақ BBC-нің «Doctor Who» сериалындағы жұмысымен, әсіресе «Далектер» классикалық сериалындағы еңбегімен танымал.
The founding partners had wide experience in both electronics and music. Cockerell, who was EMS' main equipment designer in its early years, was an electronics engineer and computer programmer. In the mid 1960s Zinovieff had formed the electronic music group Unit Delta Plus with Delia Derbyshire and Brian Hodgson of the BBC Radiophonic Workshop. Cary was a noted composer and a pioneer in electronic music—he was one of the first people in the UK to work in the musique concrete field and built one of the country's first electronic music studios; he also worked widely in film and TV, composing scores for numerous Ealing Studios and Hammer Films productions, and he is well known for his work on the BBC's Doctor Who, notably on the classic serial The Daleks.
VCS 3
Компанияның алғашқы коммерциялық синтезаторы, Дэвид Кокерлл жобалаған VCS 3, 1969 жылы таныстырылды. Ол Зиновьевтің үйінің жертөлесінде жасалып, сол кезде ол тұратын Лондон маңындағы "Путни" деген лақап атпен белгілі болды. EMS-тің бастапқы мақсаты – 100 фунт стерлингке сатылатын әмбебап монофониялық синтезатор жасау еді. Бұл іс жүзінде мүмкін емес екені дәлелденсе де, компания VCS3 құралын жасап, 330 фунт стерлингке сатуға қол жеткізді, бұл оның ең жақын американдық бәсекелесі Minimoog-тан (1970 жылы шығарылғанда бастапқыда 1495 АҚШ долларына сатылды) және мыңдаған доллар тұратын Moog модульдік жүйелерінен әлдеқайда арзан болды. EMS сондай-ақ DK1 шығарды, ол жылдамдыққа сезімтал динамикалық монофониялық пернетақта контроллері, VCS3-пен қолдануға арналған; оған қосымша VCO және VCA кірді және 145 фунт стерлингке сатылды. DK1 Кокерлл тұратын Лондон маңындағы "Криклвуд" деген лақап атпен белгілі болды. EMS-тің Лондонның Криклвуд-Лейн көшесіндегі DIY дүкенінің үстінде орналасқан Ғылыми-зерттеу бөлімі болды, сондықтан бұл механикалық пернетақтаның атына әсер еткен болуы мүмкін. Көпшілікке кеңінен белгілі емес, EMS электрондық жабдықтарын көбінесе Уорхэмдегі (Дорсет) "Хилтон Электроникс" компаниясы жасады. VCS3 үш кернеумен басқарылатын осциллятордан (VCO), шу генераторынан, екі кіріс күшейткішінен, сақиналық модулятордан, кернеумен басқарылатын төмен өткізгіш сүзгіден, трапеция тәрізді конверт генераторынан, кернеумен басқарылатын реверберациядан, деңгей өлшегіштен, екі шығыс күшейткішінен тұрады, осылайша стерео шығыспен қамтамасыз етеді, сондай-ақ "X" және "Y" модуляциясын басқаруға арналған джойстик болды. VCS3 (кейінірек EMS жүйелерінде де) ерекшеленетін ерекшелік – модульдер арасындағы аудио және басқару сигналдарын бағыттау үшін жапсырмалы сымдарды пайдаланудың орнына Кокерлл кішкентай матрицалық платадан (пачбордтан) пайдаланды, онда пайдаланушы арнайы өткізгіш штырларды орналастырып, кірісті (матрицаның X осінде көрсетілген) шығысқа (Y осінде) қосатын болды. Бұл матрицалық плата VCS3-ке өте жоғары өзара байланыс деңгейін берді, бұл әлдеқайда үлкен модульдік жүйелермен салыстырылатын және Minimoog сияқты ұқсас шағын синтезаторлардан әлдеқайда жоғары болды. Бұл Moog модульді синтезаторы сияқты басқа модульдік жүйелерді өзара байланыстыру үшін қолданылатын жапсырмалы сымдардың түйініне қарағанда қарастыру өте оңай болды және 1/4 дюймдік "телефон" ұштарымен жабылатын Moog жапсырмалы панельдерінен әлдеқайда кіші болды. Сол жылы VCS4-тің тікелей орындалым нұсқасы да жасалды, бірақ ол өндіріске енгізілмеді. Ол екі VCS3 құралын, пернетақтаны, микшерді және сигналды өңдеу құралдарын бір ағаш шкафта біріктірген. EMS 1983 жылы құралдың ізін жоғалтса да, ол сақталды және 2019 жылға дейін АҚШ-та болды, содан кейін музыкант Саймон Десоргер оны Лондон университетінің Электрондық музыка студиясының Голдсмитс колледжіне сатты. Компанияның келесі жобасы, Кокерлл жобалаған Synthi KB1 (1970) де өндіріске енгізілмеді. Ол VCS3 сияқты синтез модульдерін ұсынды, бірақ көлденең қорап корпусында, 29 ноталық шағын пернетақта контроллері және екі кішкентай динамигімен жабдықталды. Тек бір прототип жасалды және ол кейіннен прогрессивті рок тобы Yes-ке сатылды.
The company's first commercial synthesiser, the VCS 3, designed by David Cockerell, was introduced in 1969. It was developed in the basement of Zinovieff's house and was nicknamed "The Putney" after the London suburb where he was living at the time. EMS' original aim was to create a versatile monophonic synthesiser that would retail for just £100. While this proved unattainable in practice, the company nevertheless succeeded in manufacturing and selling the VCS3 for just £330, less than its nearest American competitor the Minimoog (which originally retailed for US$1495 when released in 1970) and far cheaper than Moog's modular systems, which cost thousands of dollars. EMS also released the DK1, a velocity sensitive dynamic monophonic keyboard controller for use with VCS3; this included an extra VCO and VCA and retailed for £145. The DK1 was nicknamed "The Cricklewood" after the London suburb where Cockerell lived. EMS used to have a R&D department based over a DIY shop in Cricklewood Lane, Cricklewood, London, so that could have influenced the name of the mechanical keyboard. It is not widely known that EMS electronic equipment was mostly made by another company "Hilton Electronics" based in Wareham, Dorset. The VCS3 consisted of 3 voltage controlled oscillators (VCOs), a noise generator, two input amplifiers, ring modulator, voltage controlled low pass filter, trapezoid envelope generator, voltage controlled reverberation, level meter, two output amplifiers thus providing a stereo output, and a joystick providing 'X' and 'Y' modulation control. A distinctive design feature of the VCS3 (and later EMS systems) was that, rather than using patch cords to route audio and control signals between modules, Cockerell employed a small matrix plugboard (patchboard) into which the user stuck special conductive pins that connected an input (listed on the X axis of the matrix) to an output (on the Y axis). This matrix plugboard gave the VCS3 a high degree of inter connectivity, comparable to that of much larger modular systems, and far greater than similar small synthesisers like the Minimoog. It was also much easier to examine than the tangle of patch cords used to interconnect other modular systems of the day, such as the Moog modular synthesizer and was many times smaller than the cumbersome Moog patch bays, which used patch cord leads capped with 1/4 inch 'phone' jacks. A live performance version, the VCS4, was built later the same year but was never put into production. It comprised two VCS3s side by side with a keyboard, mixer and signal processing in front, all in a single wooden cabinet. Although EMS lost track of the instrument in 1983, it survived and in the United States, until 2019 when musician Simon Desorgher sold it to the Goldsmiths College, University of London Electronic Music Studios. The company's next project, the Synthi KB1 (1970), designed by Cockerell, also never went into production. It featured the same synthesis modules as the VCS3, but housed in a horizontal box casing, with a 29 note mini keyboard controller and two small built in speakers. Only one prototype unit was built and this was subsequently sold to the progressive rock group Yes.
Синти 100
EMS 1971 жылы Moog компаниясымен тікелей бәсекеге түсті, өзінің алғашқы ірі масштабты модульді синтезаторы "Synthi 100" құрамын жасады, ол бастапқыда 6,500 фунт стерлингке сатылды. Бұл құрылғы алғаш рет "Digitana" деп аталды, кейіннен Делавэр Rd, Maida Vale мекенжайында орналасқан BBC Radiophonic Workshop атынан "The Delaware" деп аталды. Тұрған консоль шкафына орнатылған Synthi 100, бастапқы VCS3-тің үшінші даму деңгейі болды, ол схемалық тақталар саны бойынша 28 VCS3 бірлігіне тең еді. Ол он екі VCO және сегіз VCF осцилляторымен жұмыс істеді. Оның құрамында оциллоскоп, екі 60x60 patchbay, екі джойстик контроллері, екі бес октавалық жылдамдыққа сезімтал пернетақта контроллері және 6x6 биттік D/A шығыстары бар 10,000 сағаттық оқиға болды. Мысалы, 256 дуофониялық оқиға (512 CV оқиғасы) бар цифрлық секвенсер. EMS шамамен 30 дана жасады, олар 1970-ші жылдары және одан кейін кеңінен қолданылды; бір модельі BBC Radiophonic Workshop-қа сатылды және Doctor Who, Blake's 7 және The Hitchhikers' Guide to the Galaxy радио нұсқасы сияқты BBC өндірістерінде кеңінен пайдаланылды. Synthi 100 секвенсер модулі жеке құрылғы ретінде, Synthi Sequencer 256 атымен қолжетімді болды, ол бастапқыда 1,100 фунт стерлингке сатылды.
EMS moved into direct competition with Moog in 1971 with the development of its first large scale modular synthesiser, the "Synthi 100", which originally retailed for £6,500. This unit was first known as the "Digitana" another was later dubbed "The Delaware", after Delaware Rd, Maida Vale, the location of the BBC Radiophonic Workshop. Mounted in a free standing console cabinet, the Synthi 100 was the third development level of the original VCS3, being in essence 28 VCS3 units by circuit board count. It was driven by twelve VCOs and eight VCF oscillators. Featured a built in oscilloscope, two 60 x 60 patchbays, two joystick controllers, dual five octave velocity sensitive keyboard controllers and a 10,000 clock event with 6x6bit D/A outputs. e. g. 256 duophonic events (512 CV events) digital sequencer. About 30 units were built by EMS, and these enjoyed wide use in the 1970s and beyond; one model was sold to the BBC Radiophonic Workshop and was used extensively on BBC productions including Doctor Who, Blake's 7 and the original radio version of The Hitchhikers' Guide to the Galaxy. The sequencer module of the Synthi 100 was also made available as a separate unit, the Synthi Sequencer 256, which originally sold for £1,100.