Райан X-13 Vertijet: Экспериментальды тік көтерілу және қону ұшағы
Ryan X-13 Vertijet
Ryan X-13 Vertijet: 1950-жылдарғы АҚШ-та жасалған тік ұшып-қонуға арналған тәжірибелік реактивтік ұшақ. Жаңа технология, зерттеулер мен әскери мақсаттар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эксперименталды тік ұшып көтерілу және қону (VTOL) реактивті ұшақ
Experimental vertical take off and landing (VTOL) jet aircraft
Райан X-13 Vertijet (компания белгілемесі Model 69) – Райан Аэронавтикаль компаниясы жасаған және 1950 жылдары АҚШ-та сынақтан өткен, құйрығымен тік ұшып көтерілу және қону (VTOL) қабілетіне ие эксперименталды реактивті ұшақ. Жобаның басты мақсаты, таза реактивті қозғалтқышпен ұшақтың тік ұшып, ауада тұрақтап, көлденең бағытта ұшуға және тік қонуға қабілетті екенін көрсету болды.
The Ryan X 13 Vertijet (company designation Model 69) was an experimental tail sitting vertical take off and landing (VTOL) jet aircraft built by Ryan Aeronautical and flown in the United States in the 1950s. The main objective of the project was to demonstrate the ability of a pure jet to vertically take off, hover, transition to horizontal forward flight, and vertically land.
Даму
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Райан инженерлері Райан/АҚШ Әскери-теңіз күштерінің FR 1 Fireball ұшағының, отынның аз мөлшері кезінде 1-ге тең итеру күші мен салмағы арақатынасының тік ұшуға мүмкіндік беретінін тексерді. 1947 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Аэронавтика бюросы Райанға бастапқыда F3R белгісімен вертикальді ұшырылатын реактивті ұшақты әзірлеуді зерттеу жөніндегі келісімшарт берді. Бұл су асты кемелерінен ұшатын ұшақтардың мүмкіндігін бағалау бағдарламасының бір бөлігі болды. Райан 1947 жылдан 1950 жылға дейін қашықтан басқарылатын VTOL тігілген стендтік сынақтарын және 1951 жылы ұшатын стендтік сынақтарын жүргізді. 1953 жылы Райанға X 13 белгісін алған реактивті қозғалтқыштың күшімен жұмыс істейтін VTOL ұшағын әзірлеу жөніндегі Әуе күштерінің келісімшарты берілді. Ұшақ REAC 100 есептері негізінде жобаланды және екі прототип салынды. Ryan X 13 Vertijet ұзындығы 7 метр болды. Ол бір орындық пилот кабинасын, көлбеулі орындықты және Rolls-Royce Avon турбореактивті қозғалтқышын орналастыруға жеткілікті болды. Ұшақтың жоғары орнатылған дельта қанатының қанат ені 6 метрді құрады және жалпақ қақпақтармен жабылған. Ұшақтың мұрнының астында ілмек және тіркемеден қашықтықты өлшеуге арналған қысқа тіреу болды. Ілмек Vertijet ұшағын тік тіркемелі қондыру платформасына ілу үшін пайдаланылды. Ұшақ тік орналасқаннан кейін тіркеме көлденеңге түсіріліп, ұшақты жерге тасымалдау үшін қолданылды. Ұшу кезінде бағытты және кезенді басқару векторлық қозғалтқыш итеруімен қамтамасыз етілді. Қанат ұшындағы қақпақтардың сыртында орнатылған "пуфер" реактивтері (сондай-ақ "реактивтік басқару" деп те аталады) аударылуды басқарды. Бірінші прототип (#54 1619) уақытша қону шассисімен жабдықталды және 1955 жылдың 10 желтоқсанында алғашқы көлденең ұшуын жасады. Кейін ол биіктікте толық көлденеңнен тікке және кері ауысуды орындады. Бірінші прототиптің қону шассисі жерде тік күйде ұстап тұратын құйрыққа орнатылған конструкциямен ауыстырылды. Осы стендті пайдаланып, ілмек салу жаттығулары жүргізілді. Екінші прототип (#54 1620) 1957 жылдың 11 сәуірінде тік тіркемеден тік ұшып, көлденең ұшуға ауысты және кері қайта оралды. Содан кейін ол тік тіркемеге оралып, қону сымын іліп, жерге қонды. Ұшу сынақтарын екі сынақ ұшқышы жүргізді: Райанның бас сынақ ұшқышы Питер Ф. "Пит" Жирард және Райанның сынақ ұшқышы В. Л. "Лу" Эверетт. 1957 жылдың 28-29 шілдесінде X 13 Вашингтонда көрсетілді. Ол Потомак өзенін кесіп өтіп, Пентагонға қонды. Әуе күштері операциялық қажеттілік болмағандықтан Ryan X 13 Vertijet-ті дамытуды жалғастырмауды шешті.
Just after World War II, Ryan engineers wondered whether the Ryan/U. S. Navy FR 1 Fireball, which had a thrust to weight ratio of 1 at low fuel quantities, would take off vertically. The United States Navy's Bureau of Aeronautics in 1947 awarded Ryan a contract, originally under the designation F3R, to investigate the development of a vertically launched jet fighter. This was part of a program to evaluate the feasibility of submarine based aircraft. Ryan conducted remote controlled VTOL tethered rig tests from 1947 to 1950 and a flying rig in 1951. Ryan was awarded an Air Force contract in 1953 to develop an actual flying jet powered VTOL aircraft, which was given the designation X 13. The aircraft was designed using calculations on a REAC 100, and two prototypes were ultimately built. The Ryan X 13 Vertijet was 23 feet (7 m) long. It was just large enough to accommodate the single place cockpit with a tilting seat and the thrust Rolls Royce Avon turbojet. The high mounted delta wing of the aircraft had a wingspan of only 21 feet (6 m) and was capped with flat endplates. The nose of the aircraft had a hook on the underside and a short pole for gauging distance from the trailer. The hook was used to hang the Vertijet from the vertical trailer bed landing platform. After the aircraft was secured vertically, the trailer was lowered to horizontal and then used to transport the aircraft on the ground. Pitch and yaw control in hover were provided by vectored engine thrust. Roll control was provided by "puffer" jets (also known as "jet reaction control") mounted outboard of the wingtip endplates. The first prototype (#54 1619) was fitted with temporary landing gear and made its first horizontal flight on December 10, 1955. Later, it made full horizontal to vertical attitude conversions and back again at altitude. The first prototype then had the landing gear replaced with a tail mounted framework that held it in a vertical attitude on the ground. Using this rig, hooking practice was conducted. The second prototype (#54 1620), on April 11, 1957, made a vertical take off from the vertically raised trailer, transitioned to horizontal flight and back again. It then returned to the vertical trailer and landed by hooking the landing wire. Flight tests were performed by two test pilots: Ryan's Chief Test Pilot Peter F. "Pete" Girard, and Ryan Test Pilot W. L. "Lou" Everett. On July 28–29, 1957, the X 13 was demonstrated in Washington, D. C. It crossed the Potomac River and landed at the Pentagon. The Air Force chose not to continue development of the Ryan X 13 Vertijet because of the lack of an operational requirement.
Пайдалану тарихы
X 13 тік ұшып көтерілу, көлденең ұшуға өту және қону үшін тік ұшуға қайта оралу мақсатында жобаланды. X 13 ұшағының алғашқы прототипі уақытша үш дөңгелекті қону шассиімен жабдықталған. 1955 жылдың 10 желтоқсанында X 13 әуе динамикалық сипаттамаларын сынау үшін дәстүрлі түрде ұшырылды. Содан кейін Vertijet уақытша "құйрығымен отыру" құрылғысымен жабдықталды. 1956 жылдың 28 мамырында оның тұру қабілетін сынау үшін жерден тік ұшырылды. X 13 VertiJet өзінің толық циклды алғашқы ұшуын 1957 жылдың 11 сәуірінде Калифорния штатындағы Эдвардс әуе күштері базасында аяқтады, ол жылдамдытық трейлерінен тік көтеріліп, көлденеңге бұрылып, бірнеше минут бойы ұшты. Содан кейін X 13 тік ұшуға өтті және баяу трейлерге қонды.
The X 13 was designed to investigate vertical takeoff, horizontal flight transition, and return to vertical flight for landing. The first prototype of the X 13 was equipped with temporary tricycle landing gear. The X 13 was flown conventionally on December 10, 1955 to test its aerodynamic characteristics. The Vertijet was then fitted with a temporary "tail sitting" rig. On May 28, 1956, it was flown from the ground in a vertical position to test its hovering qualities. The X 13 VertiJet completed its first full cycle flight at Edwards Air Force Base, California, on April 11, 1957, when it took off vertically from its mobile trailer, angled over into a horizontal attitude, and flew for several minutes. The X 13 then transitioned to vertical flight and slowly descended back onto its trailer and landed.