Томас Фрэнк Халлер: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1937–2004)

Томас Фрэнк Халлер (23 маусым 1937 – 26 қараша 2004) – американдық кәсіби бейсболшы, жаттықтырушы және басшы. Ол 1961 жылдан 1972 жылға дейін Басты Лига бейсболында (MLB) қақпашы ретінде ойнады, ең әйгілісі – Сан-Франциско Гиантс командасының құрамында, онда ол үш All Star командасының екеуіне іліккен. Халлер өзінің ойыншылық карьерасын Лос-Анджелес Доджерс және Детройт Тайгерс командаларында аяқтады. Халлер 1960-шы жылдардың соңында Ұлттық лиганың (NL) үздік қақпашыларының бірі саналды. 2008 жылы ол Сан-Франциско Гиантс клубының Даңқ залына енгізілген алғашқы топқа кірді.

Үлкен лигалар мансабы

Халлер Иллинойс штатының Локпорт қаласында дүниеге келді және Иллинойс университетінде оқыды, онда ол Иллинойс Fighting Illini футбол командасында квотербек ретінде ойнады. Университетте оқыған кезінде Халлер Theta Chi бауырластығының мүшесі болды. 1958 жылы Халлер «Сан-Франциско Гиантс» командасымен еркін агент ретінде келісімшарт жасады. 1962 жылы «Гиантс» сапында Халлер .261-ге соқты, 18 хоум-ран соқты және 55 ұпай (RBI) тапырды, Эд Бейлимен бірге взводтық жүйеде ойнады, бірақ екеуі де сол қолмен ұрды. Халлер мен Бейли бірігіп «Гиантс» командасына 35 хоум-ран және 100 ұпай (RBI) әкелді, олар «Лос-Анджелес Доджерс» командасымен тартысты жарыста күресті. Екі команда да маусымды бірінші орында тең аяқтады және 1962 жылғы Ұлттық лиганың теңестіру сериясында кездесті. «Гиантс» үш ойындық серияны жеңіп, Ұлттық лига чемпионы атағын жеңіп алды. Кейін «Гиантс» 1962 жылғы әлем чемпионатына қатысты, онда «Нью-Йорк Янкис» командасына жеті ойында есе жіберді. Халлер серияда 14 соққыда төрт рет соқты және үш ұпай (RBI) тапырды. 1963 жылы Халлер Бейлимен бірге ойнауын жалғастырды, жыл соңында Ұлттық лиганың қақпашылары арасында филдинг көрсеткіші бойынша Джони Эдвардстан кейін екінші орынға ие болды. 1963 жылдың желтоқсан айында «Гиантс» Бейлиді Милуоки Брейвс командасына тәжірибелі қақпашы Дел Крандаллға ауыстырды, ал Халлер олардың талассыз бастауыш қақпашысы болды. Ол 1964 жылдан 1967 жылға дейін «Гиантс» командасы үшін сенімді қорғаныс ұстауы болды. Билл Джеймс өзінің «Билл Джеймс тарихи бейсбол жинағы» атты кітабында бейсбол тарихшысы Билл Джеймс Джо Торреге Ұлттық лиганың «Алтын қолғап» сыйлығын беру шешімі абсурд екенін айтты, Торреге сыйлық оның шабуылдық көрсеткіштері үшін берілгенін және Халлер немесе Джон Розеборо сыйлыққа лайық болғанын мәлімдеді. Алайда, «Гиантс» сәтсіздікке ұшырап, маусымды «Лос-Анджелес Доджерс» командасынан екі ойынға қалып қойды. Келесі маусымда Халлер өзінің алғашқы All-Star орынды иеленді, ол 1966 жылғы All-Star ойынында Ұлттық лига командасының резервтік ойыншысы болып тағайындалды. Ол 1966 жылы жиырма ойын жеңімпаздарының қақпашысы болды, өйткені Хуан Маришаль 25 ойын жеңіп, Гейлорд Перри 21 ойын жеңіп алды. Халлер маусымды 27 хоум-ран және 67 ұпай (RBI) тапырып аяқтады, ал «Гиантс» тағы да «Доджерс» командасынан жарты ойынға қалып қойды. Ол 1967 жылы All-Star ойынында Ұлттық лига командасының резервтік құрамында болған кезде екінші рет All-Star орын алды. Халлер 1967 жылғы маусымды Тим Маккарверден кейін Ұлттық лига қақпашылары арасында ассисттер және филдинг көрсеткіші бойынша екінші орында аяқтады, сондай-ақ «Гиантс» командасының питчинг құрамын Ұлттық лигадағы ең төменгі командалық есептік көрсеткішке (ERA) жеткізді, «Гиантс» питчері Майк Маккормик 22-10 есебімен Ұлттық лиганың «Сай Янг» сыйлығын жеңіп алды. «Гиантс» үшінші маусым қатарынан екінші орынға ие болды, бұл жолы «Сент-Луис Кардиналс» командасына. 1968 жылдың ақпан айында «Гиантс» командасына жақсы ішкі алаңшылар қажет болды, ал Дик Дитц және Дейв Радер сияқты төрт жас қақпашы үміткерлері болғандықтан клуб президенті Чаб Фини Халлерді және кейінірек аталатын ойыншыны «Доджерс» командасына Рон Хант пен Нейт Оливерге ауыстыруды шешті. Бұл екі команда арасындағы алғашқы сауда-саттық болды, өйткені олар Батыс жағалауына көшіп келгеннен кейін және сондай-ақ, Жакки Робинсонды «Доджерс» командасынан «Гиантс» командасына жіберуге қатысты болған саудадан кейінгі алғашқы сауда-саттық болды. «Доджерс» командасында төрт маусым өткізгеннен кейін, 1971 жылдың желтоқсан айында Халлер «Детройт Тайгерс» командасына ауыстырылды. Халлер Америка лигасының (AL) төрешісі Билл Халлердің кіші інісі болды, ал 1972 жылдың шілдесінде екі адам бір ойында қатысты, Том «Тайгерс» командасы үшін қақпашы болды, ал Билл үйдің төрешісі ретінде оның артында тұрды. Оның ойын уақыты «Тайгерс» командасы тамыз айында қақпашы Дьюк Симсті сатып алғаннан кейін қысқарды. 1972 жылы «Оукленд Атлетикас» командасына қарсы Американдық лига чемпионатының сериясында Халлер 2-ші ойында ғана шұғыл соққышы ретінде бір рет пайда болды, өйткені «Тайгерс» командасы серияны бес ойында жеңіліске ұшырады. 1972 жылдың қазан айында «Тайгерс» командасы Халлерді питчер Дон Лешноктің қатысуымен «Филадельфия Филлис» командасына сатты. Содан кейін Халлер 35 жасында зейнетке шығуға шешім қабылдады.

Haller was born in Lockport, Illinois and attended the University of Illinois, where he played as a quarterback for the Illinois Fighting Illini football team. During his time at the university, Haller was also a member of Theta Chi fraternity. Haller was signed by the San Francisco Giants, as an amateur free agent, in 1958. Haller hit .261, with 18 home runs, and 55 Run batted in (RBI), for the Giants in 1962, in a platoon system, alongside Ed Bailey, although both catchers were left handed hitters. Haller and Bailey combined to give the Giants 35 home runs and 100 runs batted in from the catcher's position as they battled the Los Angeles Dodgers in a tight pennant race. The two teams ended the season tied for first place and met in the 1962 National League tie breaker series. The Giants won the three game series to clinch the National League championship. The Giants then lost to the New York Yankees in the 1962 World Series in seven games. Haller collected four hits in 14 at bats, with a home run, and three RBI, during the Series. Haller continued to platoon with Bailey through the 1963 season, finishing the year second to Johnny Edwards among National League catchers in fielding percentage. In December 1963, the Giants traded Bailey to the Milwaukee Braves for veteran catcher Del Crandall, and Haller became their undisputed starting catcher. He was a solid defensive catcher for the Giants from 1964 to 1967. In his book, The Bill James Historical Baseball Abstract, baseball historian Bill James said the decision to give Joe Torre a National League Gold Glove Award was absurd, stating that Torre was given the award because of his offensive statistics and that either Haller or John Roseboro was more deserving of the award. However, the Giants faltered and ended the season two games behind the Los Angeles Dodgers. The following season, Haller earned his first All Star berth when he was named as a reserve player for the National League team in the 1966 All Star Game. He was the catcher for two twenty game winners in 1966, as Juan Marichal won 25 games and Gaylord Perry won 21 games. Haller finished the season with career highs of 27 home runs and 67 runs batted in, as the Giants once again finished second to the Dodgers, by a game and a half. He earned his second consecutive All Star berth in 1967 when he was named as a reserve for the National League team in the 1967 All Star Game. Haller ended the 1967 season second to Tim McCarver among NL catchers in assists and in fielding percentage, and guided the Giants' pitching staff to the lowest team earned run average (ERA) in the National League, as Giants pitcher, Mike McCormick, won the National League Cy Young Award, with a 22 10 record. The Giants finished in second place for a third consecutive season, this time to the St. Louis Cardinals. In February 1968, the Giants were in need of good infielders, and with four young catching prospects, including Dick Dietz and Dave Rader, club president Chub Feeney decided to trade Haller along with a player to be named later, to the Dodgers, for infielders Ron Hunt and Nate Oliver. The trade was the first between the two teams since their move to the West Coast in , and also the first since the one that would have sent Jackie Robinson from the Dodgers to the Giants after the season. After spending four seasons with the Dodgers, Haller was traded to the Detroit Tigers, in December 1971. Haller was the younger brother of American League (AL) umpire Bill Haller and in July 1972, the two men appeared in the same game with Tom catching for the Tigers while Bill stood behind him as the home plate umpire. His playing time was reduced when the Tigers acquired catcher Duke Sims in August. In the 1972 American League Championship Series against the Oakland Athletics, Haller made only one appearance as a pinch hitter in Game 2, as the Tigers lost the series in five games. In October 1972, the Tigers sold Haller to the Philadelphia Phillies along with pitcher Don Leshnock. Haller then made the decision to retire at the age of 35.

Мансап статистикасы

Он екі жылдық үлкен лигалық мансабында Халлер 1294 ойында ойнап, 1011 соққы жинады, 3935 шайқаста, .257 карьералық соққы орташасымен, 134 хоум-ран, 504 ұпай жинады және .340 базаға шығу көрсеткішіне ие болды. 1968 жылы Халлер НЛ-де 9 құрбандық соққысымен көш бастады. Ол алты питчерге ойыншылық кезеңінде, кейіннен Бейсбол Даңқы залына енгізілді. Мансабында 107 рет "құрғақ ойын" (shutout) өткізді, бұл көрсеткішпен ол үлкен лига қақпашыларының арасында 23-орында тұр. Бейсбол тарихшысы Билл Джеймс Халлерді үлкен лига қақпашыларының арасында 26-шы орынға қойды. 1982 жылы "Гиганттар" клубының 25 жылдық мерейтойына арналған командаға енді. Маусымның басында Халлер Кіші лиганың Double A "Бирмингем Бароны" (Оңтүстік лигасы, "Чикаго Уайт Сокс" клубының филиалы) командасының бас жаттықтырысы болды. 1986 жылдың 9 маусымында Халлер "Уайт Сокс" клубының бас директоры болып тағайындалды, бірақ атқарушы Кен Харрелсонмен келіспеушіліктерге байланысты маусым соңында отставкаға кетті. Ұзақ аурудан кейін Халлер 2004 жылдың 26 қарашасында Лос-Анджелесте 67 жасында қайтыс болды.