Кіріспе

Нью-Йорк штатының батысындағы Рочестер қаласының қоныстануы 18 ғасырдың соңында басталды, ал қала Эри каналының ашылуымен гүлденді. Ол ірі өндіріс орталығына айналды және көптеген итальяндықтарды, немістерді, ирландтарды және басқа да иммигранттарды, сондай-ақ Жаңа Англиядан шыққан янкилердің үстем тобын тартты. Янкилер Рочестерді аболиционизм және әйелдер құқығы сияқты көптеген реформалық қозғалыстардың орталығына айналдырды. Қала Америка фотосурет өнеркәсібінің орталығы және Истман Кодак компаниясының бас кеңсесі ретінде танымал болды. 1970 жылдары болат, химия және басқа да ауыр өнімдерді өндіруден бас тартылғаннан кейін Ұлы көлдер маңындағы өнеркәсіптік қалаларға қатысты "Қорған белдеуі" термині жиі қолданыла бастады. Риттер Пфадлер, Бауш және Ломб, Истман Кодак, Ксерокс, Ганнет және басқа да ірі өнеркәсіптердің болуымен Рочестер, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі көптеген онжылдықтар бойы осы тенденцияға қарсы тұрды. АҚШ-та "Рочестер" деп аталған 19 жердің кем дегенде 8-і тікелей осы қаланың құрметіне аталған, оларды бұрынғы тұрғындары немесе қоныс аударушылар құрған немесе қоныстанған. Оларға мыналар жатады: Индиана штатындағы Рочестер, Техас штатындағы Рочестер, Айова штатындағы Рочестер, Кентукки штатындағы Рочестер, Мичиган штатындағы Рочестер, Миннесота штатындағы Рочестер, Невада штатындағы Рочестер және Огайо штатындағы Рочестер.

Ерте тұрақтандыру

Америка революциясынан кейін, Нью-Йорк пен Массачусетс штаттары 1786 жылғы желтоқсандағы Хартфорд шарты арқылы аймаққа қатысты өзара таластарын шешіп, келісімге келген соң, Нью-Йорктің батыс бөлігі дамуға ашылды. Келісім бойынша, Нью-Йорк жерге саяси билікке ие болса, Массачусетс түпкілікті американдықтардан жерді иелену құқығын алғашқы болып алуға және жерді меншіктеп (оны сатудан табыс табуға) құқыққа ие болды.

Фелпс пен Горхам сатып алуы

1788 жылдың 1 сәуірінде түрлі алыпсатарлардың көптеген амалдарынан кейін, Массачусетс штатының барлық батыс Нью-Йорк жерлеріне қатысты басымдық құқығы – шамамен 6,000,000 акр (24,000 км²) – Массачусетс штатының Оливер Фелпс пен Натаниел Горхамға сатылды. Сату құны 1 миллион доллар болды, ол сол кезде бір доллардың 20 центын құраған Массачусетс штатының белгілі бір облигацияларымен үш тең жылдық төлемдермен төленуге тиіс болды. Сатылған құқық, Онтарио көліндегі Содус шығанағының аузынан оңтүстікке қарай Сенека көлі арқылы, Пенсильвания шекарасындағы Биг-Флэтс маңындағы 82-ші шақырымға дейінгі ("Басымдық сызығы") және Ниагара өзені мен Эри көліне дейінгі ("Фелпс пен Горхам сатып алуы") барлық жерге қатысты. Осы жерлерге құқық алу үшін Фелпс пен Горхам барлық жергілікті американдықтардың құқықтарын жоюы керек еді. Жерлерді күткендей сата алмағандықтан, Фелпс пен Горхам жергілікті американдықтардың құқықтарын жоюға қажетті қаражатты таба алмады. Олар 1790 жылы екінші төлемін төлемеді. Олар Фелпс пен Горхамның Дженеси өзенінің батысындағы қалған жерлерін сатып алу құқығынан айырылды. Бұл жер, шамамен 3,750,000 акр (15,000 км²), Массачусетс штатына қайтарылды. Штат 1791 жылы Роберт Морриске басымдық құқықтарды 333,333.33 долларға (қазіргі күні шамамен…) қайта сатты. 1792 және 1793 жылдары Моррис Дженесидің батысындағы жерлердің көп бөлігін Голландия жер компаниясына сатты, бірақ ол 1797 жылдың қыркүйегінде Биг Три шартына қол қойғанға дейін жердің жергілікті американдық құқықтарын жойған жоқ. Моррис өзі үшін Онтарио көлінен Пенсильвания шекарасына дейін, Голландия сатып алуының шығыс жағымен созылатын, шамамен 12 шақырым (19 км) ені бар 500,000 акр (2,000 км²) жерді қалдырды, ол Моррис резерваты деп аталды. Резерваттың солтүстік жағында Моррис Герман Лерой, Уильям Байард және Джон МакЭверске үшбұрышты пішінді 87,000 акр (350 км²) жерді ("Үшбұрыш учаскесі") сатты, сондай-ақ ол Үшбұрыш учаскесінің батысына қарай 100,000 акр жерді Коннектикут штатына сатты. 1791 жылы Роберт Моррис сатып алған, Дженеси өзенінің шығысында орналасқан Фелпс пен Горхамның бұрын сатылмаған жерлері британдық инвесторлардың синдикаты – Пултени қауымдастығына қайта сатылды.

Теміржол учаскесі

Жер сатып алу келісімінің қалған бөлігін бұзу алдында, Фелпс пен Горхам 100 акр (0.4 км²) жерді Дженсеи өзенінің жоғарғы сарқырамасындағы Милл-Ярд учаскесі ішінде Эбенезер "Индиан" Алленге берді, ол 1789 жылдың жазына дейін сол жерде астық ұнтақтайтын диірмен мен пилорама салынғанын шарт етті ("100 акрлық учаске"). Аллен учаске үшін Генсеи өзенінің жоғарғы сарқырамасының батыс жағында келісілген диірмендерді салды. Бірақ бұл жер даланың тереңінде орналасқандықтан, диірмен құрылысына көмектесуге бар болғаны 14 адам болды. Аймақ тығыз орман мен батпақтан тұрды, және құйрықты жыландар мен масаларға толы болды, олар "Батпақ қызуы" деп аталатын, қазір безгек деп білетін ауруды таратушы. 1792 жылдың наурыз айында, қоныс аударушылардың болмауы және диірмендерге сұраныс та жоқ болатын, Индиан Аллен учаскені Нью-Джерсиден келген Бенджамин Бартон ағаға 1250 долларға сатты. Бартон мүлікті Роберт Морристің өкілі Сэмюэл Огденге дер кезінде қайта сатты. Огден өз кезегінде 1794 жылы мүлікті Пултени қауымдастығының өкілі Чарльз Уильямсонға сатты. 1803 жылдың 8 қарашасында Пултени қауымдастығы учаскені бес жылдық жер келісімшарты бойынша полковник Натаниел Рочестерге (1752–1831), майор Чарльз Кэрроллға және полковник Уильям Фитцхугқа, барлығы Мэриленд штатының Хагерстаун қаласынан 1750 долларға сатты.

Рочестервилл және Ұн қаласы

Рочестерде этномәдени саясат үстемдік құрды. Екі қарсыласы топ билік үшін күресті: Жаңа Англиядан шыққан пресвитериандық янкилер мен Нью-Йорк және Пенсильваниядан келген епископалдық Нью-Йорктер. 1840 жылдары ирландтық католиктер көптеп келіп, демократтарды қолдағанда, екі протестанттық топтар ұрыс-керісті тоқтатып, біртұтас майдан құрды. Полковник Рочестер және оның екі серігі 1811 жылға дейін диірмен орналасқан жерді дамытпай, сатып алу құнының толық төленгеніне және құжатты алғанға дейін күтті. Осы аймақта 15 адам тұрды. Содан кейін олар жерді тегістеп, көшелер мен учаскелерге бөлді. Алғашқы учаске Генри Скиннерге сатылды, ол қазіргі Мемлекеттік және Басты көшелердің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан. 1817 жылы басқа жер иелері, негізінен Браун ағалар (Браунның арнасы және Брауннің алаңы) өздерінің жерлерін солтүстікке қарай қосып, 700 тұрғыны бар Рочестервилл ауылын құрды. 1821 жылы Монро округі Онтарио және Дженси округтерінің бөліктерінен құрылды, ал Рочестервилл округ орталығы болып тағайындалды. Грек стиліндегі екі қабатты кірпіштен салынған сот үйі 7600 долларға тұрды. 1823 жылы тракттың қарсы жағындағы Геннеси өзенінің шығыс жағындағы Элиша Джонсонның жері қосылды, Рочестервиллдің аумағы 1012 акрға (4,1 км²) дейін жетті, ал халқы шамамен 2500 адамды құрады. Сол жылы қала атауынан "ville" сөзі алынып тасталды. Осы жылы Генсеси өзенінің үстінен, Басты көше көпірінен оңтүстікке қарай алғашқы 244 метрлік Эри каналының суөткізгіші аяқталды. Оны 16 ай ішінде Оберн түрмесінен 30 сотталған адамдар салды. 1822 жылы Рочестер әйелдерінің қайырымдылық қоғамы құрылды. Қоғам мүшелері жыл сайын жиырма бес цент төлеп, оған қосылып, сондай-ақ қауымнан жинаған азық-түлік, киім-кешек және төсек-орындарды да сыйлады. Келушілер әр ауданның кедейлеріне ақша мен заттарды үлестірді. 1872 жылға қарай әрқайсысында әйел келушісі бар 73 аудан құрылды. Бұл ұйым Рочестер жетімдер үйін (қазіргі Хиллсайд балалар орталығы), Рочестер қалалық ауруханасын (қазіргі Рочестер бас ауруханасы), алғашқы мектепті, жұмыс үйін, Доссыздар үйін (қазіргі Достық үй), Индустриалдық мектепті және Амбулаторлық қызметті құруға мүкіндік берді. 1825 жылы Гудзон өзеніне дейін Эри каналы ашылғаннан кейін экономика мен халық саны тез өсті. 1830 жылы халық саны 9200-ге жетті, ал қала алғашқы қарқынды дамыған қалаға айналды, ол "Батыстың жас арыстаны" деп аталды. Бірақ ол тез арада көптеген ұн диірмендері орналасқан Рочестер қаласының орталық бөлігіндегі Браунның арнасы ауданының құрметіне "Ұн қаласы" деп аталды. Канал Гудзонға дейін ашылған алғашқы он күн ішінде 40 000 баррель (3600 тонна) Рочестер ұны Олбани мен Нью-Йоркке жөнелтілді. Жергілікті диірменшілер көп ұзамай күніне 25 000 бушель бидайды ұнтақтап шығаратын болды. 1829 жылы Рочестер Афинеумі оқу қоғамы ретінде құрылды. Афинеум мүшелері Американың ең танымал лекторы Оливер Венделл Холмс аға, Хорас Грили және Ральф Уолдо Эмерсонның лекцияларын тыңдау үшін жыл сайын бес доллар төледі. Афинеум Рочестер технология институтының алдағы жолы болды. 1830 және 1831 жылдары Рочестерде Чарльз Грандисон Финни бастаған Екінші Ұлы оянудың ең ірі протестанттық жаңғыруының бірі болды. Нью-Йорктегі жетекші пастор Рочестердегі кездесулерде дінге келді және Финнидің кездесулері туралы былай деді: Бүкіл қауым қозғалды. Дін үйлерде, дүкендерде, кеңселерде және көшелерде әңгіме тақырыбы болды. Қаладағы жалғыз театр сарайға, жалғыз цирк сабын мен шам фабрикасына айналдырылды. Арақ-шарап дүкендері жабылды, демалыс күні құрметке бөленді, ғибадатханалар қуанышты жандармен толы болды, әрбір қайырымдылық ісіне жаңа серпін берілді, қайырымдылық көздері ашылды және адамдар жақсы өмір сүрді. 1834 жылы 20-ға жуық ұн диірмендері жылына 500 000 баррель (44 000 тонна) ұн өндірді, халық саны 13 500-ге жетті және қала аумағы 4000 акрға (16 км²) дейін кеңейді. Содан кейін Рочестер қала ретінде қайтадан бекітілді, ал полковник Рочестердің күйеу баласы Джонатан Чайлд оның алғашқы мэрі болып сайланды. 1837 жылы Рочестер жетімдер үйі Рочестер әйелдерінің қайырымдылық қоғамымен құрылды. Асылхана Оңтүстік София көшесінде (қазіргі Оңтүстік Плимут даңғылы) орналасқан, кейін Хаббелл паркіне көшірілді. 1901 жылдың 8 қаңтарындағы қайғылы өрттен кейін, панахана Пиннакл Хиллге көшірілді және Хиллсайд үйі (қазіргі Хиллсайд балалар орталығы, Хиллсайд агенттіктер отбасының бөлігі) деп аталған коттедждер сериясы ретінде қайта құрылды. Қайырымдылық қоғамы сонымен қатар Буффало көшесінде (қазіргі Батыс Басты көше) Рочестер қалалық ауруханасын құрды, онда ескі Буффало көшесінің зираты орналасқан. Аурухананың құрылысы 1845 жылы басталды, бірақ ол 1863 жылға дейін пайдалануға берілмеді. 1838 жылға қарай Рочестер әлемдегі ең көп ұн өндіретін қала болды.

Гүлдер қаласы

1830 жылы Уильям А. Рейнольдс София және Буффало көшелерінің (қазіргі Оңтүстік Плимут даңғылы мен Батыс Бас көшесі) бұрышында тұқымдық бизнес бастады. Бұл кейіннен «Элвангер және Барри» балабақшасы компаниясының құрылуына негіз болды, ол ақырында Маунт-Хоуп даңғылында, Маунт-Хоуп зиратының қарсы жағына көшірілді. Джеймс Вик пен Джозеф Харрис та өздерінің балабақша бизнесін ашты. Вик инновациялық жаппай маркетинг пен тұрақты клиенттермен хат алмасу арқылы АҚШ-тағы ең беделді тұқым компанияларының бірін құрды. Оның Шығыс даңғылындағы кең гүл бағы жергілікті тұрғындар үшін көрмеге айналып, демалыс күндерін өткізуге тамаша орын болды. Бақтың орны қазір Вик Паркі А және Вик Паркі Б шегінде орналасқан. 1830 жылы халық саны 9 207 адамды құрады, бірақ ол АҚШ-тың 25-ші ірі қаласы саналды. 1840 жылы халық саны 20 191-ге жетті, ал рейтингі 19-шы орынға көтерілді. 1842 жылы Генсеси өзенінің үстіндегі ескі су құбыры, біріншісінен оңтүстікке қарай жақсырақ құбырмен ауыстырылды. Бұл жаңа су құбыры қазір Broad Street-ті ұстап тұр. 1850 жылы халық саны 36 000-ға жетіп, АҚШ-тың 21-ші ірі қаласы болды. Батысқа қарай кеңею шаруашылықтың назарын Ұлы жазықтарға ауыстырды, ал Рочестер ұн тарту орталығы ретіндегі маңыздылығы төмендеді. Рочестердегі бірнеше тұқым компаниясы әлемдегі ең ірі компанияларға айналды, олардың ішінде «Элвангер және Барри» балабақшасы компаниясы ең ірісі болды. Рочестердің «Ұн қаласы» деген лақап аты «Гүл қаласы» деп өзгертілді. 1850 жылы Рочестер университеті Буффало көшесіндегі U.S. қонақ үйінде құрылып, Баптист шіркеуімен байланысты болды. Екі төрт жылдық оқу бағдарламасы ұсынылды. 1851 жылы Рочестер және Монро округінің үлкен өсуіне байланысты грек тіршілігі стиліндегі үш қабатты жаңа округтік сот ғимараты салынды. Ол Гидеон Коббтың Кобс Хиллде өндірген кірпіштен салынды және құны 76 000 долларға бағаланды.

Жою қозғалысы

Рочестер көптеген жылдар бойы бұрын құл болған афроамерикалық Фредерик Дугластың үйі болды. Ол 1847 жылы Рочестерде "The North Star" атты құлдырауды жоюға бағытталған газетті шығара бастады. Рочестердегі басқа да көрнекті азаттық қорғаушылардың ішінде Эми мен Айзек Пост және Абигейл Буш болды. Дуглас: «Мен Одақта сол кезде осыдан аз қарсылыққа ұшырап, немесе одан көп жанашырлық пен ынтымақтастық таба алатын жерді білмеймін» деп мәлімдеді. Бірақ ол келген кезде «қаланың көптеген білім беру және ойын-сауық орындарында қара нәсілді адамдарға кедергілер қойылған, мен сол жерге барғанға дейін олар әділетсіздік пен жаңылыс сезімінен тыс қабылданатын» еді. Оның қызы ақ нәсілді қыздармен бірге сабаққа қатыса алмады. «Қалада қараларға деген махаббат болған жоқ, және Рочестерде олардың саны аз болса да, олар мұқият бөлініп сақталды». Дуглас өзінің «Негр үшін 4 шілде мағынасы» атты құмарлықпен айтқан сөзін 1852 жылдың 5 шілдесінде Рочестердегі Коринф залында Рочестер әйелдерінің құлдырауға қарсы лигасы ұйымдастырған жиынға жеткізді. 1857 жылы Сюзан Б. Энтони мен Уильям Ллойд Гаррисон құлдырауды жоюға арналған жиында сөз сөйледі. 1858 жылдың қазан айында құлдыққа қарсы күрескен Уильям Х. Сьюард Коринф залында көпшілік республикашылдар алдында сөз сөйледі. Ол Солтүстік пен Оңтүстіктің саяси және экономикалық жүйелерінің үйлесімсіз екенін айтып, екі жүйе арасындағы «басып өтуге болмайтын қайшылықтың» нәтижесінде ел «толығымен құлдар ұстайтын елге немесе толығымен еркін еңбекші елге» айналатынын мәлімдеді.

Жер асты темір жолы

Азамат соғысына дейінгі жылдары Рочестер аймағындағы көптеген жерлер қашып кеткен құлдарды Канадаға тасымалдау үшін қайықтарға (көбінесе Геннеси өзенінде) мінгізер алдында уақытша баспана ретінде пайдаланылды. Бұл маршрут танымал Жер асты жолының бір бөлігі болды. Рочестердің төңірегіндегі Брайтон, Питтсфорд, Мендон және Вебстер сияқты аймақтарда да басқа "станциялар" орналасқан. Рочестерден батысқа қарай, Солтүстік Чилидегі аболиционист-методистер басқарған станция, 1860 жылы құрылған Ерақыт методист шіркеуінің қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Осы шіркеудің алғашқы жоғары оқу орны – Робертс Веслиан колледжі осы жерде салынды. Бір замандас Фредерик Дугластың үйлерін "жасырын панельдер мен шкафтардан құралған лабиринт" деп сипаттады, онда ол құл саудагерлерінен және ізгі қызылқұрттардан қашқан адамдарды жасырған.

Әйелдер құқығын қорғау

Рочестер ерте кезден әйелдер құқығымен айналысқан. 1848 жылғы 2 тамызда өткен Рочестер әйелдер құқықтары жөніндегі конвенциясы елдегі екінші осындай конвенция болды. (Біріншісі – екі апта бұрын, жақын орналасқан Сенека-Фолс қаласында өткен Сенека-Фолс конвенциясы еді.) Рочестер конвенциясы төрағалық етуге әйелді сайлады, бұл сол кезде өте даулы қадам болды, тіпті осы жиынға қатысқан жетекші тұлғалардың кейбіреуі де қарсы болды. АҚШ-та ерлер мен әйелдердің қатысуымен өткен алғашқы ашық жиын осы конвенция болды. Әйелдер сайлау құқығы қозғалысының ұлттық көшбасшысы Сузан Б. Энтони Рочестерде дүниеге келді. 1872 жылы ол Рочестерде заңсыз дауыс бергені үшін он төрт жергілікті әйелмен бірге тұтқындалды, бұл оқиға ұлттық деңгейде резонанс тудырды. Оның ісі, «АҚШ-қа қарсы Сузан Б. Энтони» федералды округтік сотта, Жоғарғы Сот судьясының төрағалығымен өтті. Сот судьясы қажырлы деп танып, Энтониге 100 доллар айып төлеуді бұйырғанда, ол: «Мен сіздің әділетсіз жазаңыздың бір долларын да төлемеймін» деді және осылай да істеді. Жастығында ол әйелдер құқықтары жөніндегі көзқарастары үшін көп сынға ұшырады, бірақ ұлт оның идеяларын қабылдай бастағаннан кейін оның беделі арта түсті. Ол Президент Уильям МакКинлидің шақыруымен Ақ үйінде 80 жылдық мерейтойын тойлады. 1920 жылы әйелдерге дауыс беру құқығын кепілдеген АҚШ Конституциясының 19-шы түзетуі, оның қабылдануы үшін ондаған жылдар бойы атқарған еңбегінің арқасында «Сузан Б. Энтони түзетуі» деп аталды, бірақ ол оның қабылдануын көре алмады. Энтонидің үйі қазір «Ұлттық Сузан Б. Энтони мұражайы және үйі» деп аталатын Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылады. Энтони мен басқалардың белсенділігіне қарамастан, әйелдердің сайлау құқығы Рочестерде даулы мәселе болып қала берді, және қала 1917 жылы әйелдерге сайлау құқығын беретін штат конституциясына түзету енгізуге қарсы дауыс берді.

Соғыстан кейінгі өнеркәсіптік өрлеу

1860-1900 жылдар аралығында Рочестер 48 000 тұрғыны бар қаладан 162 800 тұрғыны бар қалаға дейін өсті. 1900 жылы қала халық саны бойынша 24-ші орынға түсті, 1860 жылы 18-ші орыннан төмендеді. Осы кезеңде қала Генсеси өзенінің екі жағында да айтарлықтай кеңейді, сондай-ақ Брайтон, Гейтс, Греция және Айрондекуит қалаларының аумақтарын қосып алды. Осы кезеңде Джон Джейкоб Бауш пен Генри Ломбтың «Бауш және Ломб» компаниясы, Джордж Истменнің «Истман Кодак» компаниясы, Хирам Сибли мен Дон Алонзо Уотсонның «Вестерн Юнион Телеграф» компаниясы, Уильям Глисонның «Глисон жұмыстары» және Роберт Френчтің «Р.Т. Френч» компаниясы құрылды. Бұл кезеңде киім өндірісі, аяқ киім өндірісі, сыра қайнату және машина жасау сияқты маңызды салалар дамыды. 1875 жылы Фитцхуг және Эри каналының (қазіргі Брод-стрит) қиылысында Рочестердің алғашқы қалалық әкімшілік ғимараты ашылды. Ол 1869 жылы өртеніп кеткен Бірінші пресвитериан шіркеуінің орнында, 335 000 доллардан астам қаржыға салынды. Шіркеу бұл жерді қалаға 25 000 долларға сатты. Бұл ғимарат 1978 жылға дейін қала әкімшілігіне орналасқан жер болды. 1882 жылы Эри каналындағы төлемдер тоқтатылды, нәтижесінде Нью-Йорк штаты 57 жыл ішінде 51 миллион доллар пайда тапты. 1885 жылдың қыркүйегінде Рочестердегі кәсіпкерлер тобы «қалада сурет салу және өнеркәсіптік салалар үшін қажетті басқа да білім беру мақсатында тегін кешкі мектептер» ашу үшін Механика институтын құрды. «Бауш және Ломб» компаниясының өкілі Генри Ломб Механика институтының алғашқы президенті болды. Осы кезеңде Рочестердің көптеген көрнекті қоғамдық саябақтары салынды, 1871 жылы Элвангер және Барри сияқты азаматтар Мейплвуд паркі үшін, ал 1889 жылы Хайленд паркі үшін жер сыйлады. 1895 жылы Джордж Истмен мен Джеймс П.Б. Даффи Хайленд паркіне қосымша 120 акр (0,5 км²) жер сыйлады. 1894 жылғы Тәуелсіздік күнінде Рочестер және Монро округының үлкен өсуіне жауап ретінде, қала басшылары үшінші округтік сот үйінің (қазіргі округтік кеңсе ғимараты) іргетасын салды. Екі жылдан кейін және 881 000 доллар жұмсалғаннан кейін, итальяндық Ренессанс стиліндегі төрт қабатты гранит және мәрмәр сот ғимараты аяқталды. 1897 жылы Рочестер университеті алғашқы магистратура дипломдарын табыстады, ал 1900 жылы Сьюзан Б. Энтонидің күш-жігерінің арқасында әйелдерге қабылдауға рұқсат берілді. 1891 жылы Механика институты Рочестер Афинеумімен бірігіп, Рочестер Афинеумі және Механика институтын (RAMI) құрды. RAMI-дің ерекшелігі – механикалық пәндерді жан-жақты оқыту. Институттың құрылысшылары Рочестердегі өнеркәсіптік және қоғамдық тенденцияларға жауап берді, және жыл сайын институт Рочестерде және басқа жерлерде өнеркәсіпте жұмыс тапқан білікті мамандардың санын арттырып отырды. 1890 жылдардың ортасына қарай қалаға кемінде бес жүк және жолаушылар темір жолы қызмет көрсетті, олардың әрқайсысының жеке станциясы болды. Бұл Рочестерді жеткілікті көлікпен қамтамасыз етті, бірақ 20 ғасырдың басында Рочестер, Локпорт және Буффало темір жолы және Рочестер, Сиракуз және Шығыс жылдам темір жолы сияқты қалааралық электр темір жолдарының пайда болуымен қызметтер одан әрі кеңейді.

ХХ ғасыр

ХХ ғасырдың басында Рочестер гүлденген және жайлы қалаға айналды. Балабақша шаруашылығы азайып бара жатқанмен, оның бір бөлігі Ист-авеню, Парк-авеню және Хайленд-паркінің жанындағы Маунт-Хоуп-авеню бойындағы құрылысқа жұмсалды. 1901 жылы Рочестердегі жетімдер үйіндегі апатты өрт салдарынан 31 адам қаза тауып, үй Хаббелл паркінен Пиннаклға көшірілді. Рочестерде жоғары білікті жұмыс күшінің болуының арқасында қала Екінші дүниежүзілік соғысқа зор үлес қосты, ал Рочестерді қоршаған шаруашылықтар әскерлерге және халыққа азық-түлікпен қамтамасыз етті. 1944 жылы, бағдарламаларының арнайы кәсіби сипатын ескере отырып, Рочестер Афинеумі мен Механика институты өз атауын Рочестер технология институты деп өзгертті. 1904 жылы Р.Т. Френч дайындалған қырыққабатты Сент-Луис әлемдік көрмесіне жіберді, онда ол тағы бір жаңалық – хот-догпен жұптасып, үлкен сәттілікке ие болды. 1900-жылдардың басында Джордж Истман мен Эндрю Карнеги Рочестер университетіне үлкен қаржылай көмек көрсетті. Истман сондай-ақ "Истман" стоматологиялық диспансерін құруға қаражат бөлді. 1908 жылы Фрэнсис Бейкер Генри Дюран мен Джордж Истманның сыйы ретінде 120 акр (0,5 км²) жерді Генсеи аңғары паркіне сыйлады, ал Дюран Истман паркі ашылды. 1913 жылы Рочестер университетінің Принс-стрит кампусындағы Мемориалдық өнер галереясы құрылды. Бұл галерея Эмили Сибли Уотсонның ұлы, архитектор Джеймс Авереллдің естелігі ретінде сыйланған. 1918 жылы Рочестер арқылы өткен Эри каналы жабылып, Барж каналы ашылғаннан кейін тоқтатылды, соның нәтижесінде Рочестер Генсеи аңғары паркі арқылы өтті. Сол жылы Сот көшесіндегі бөгет салынды, ол өзеннің деңгейін Барж каналының деңгейіне дейін көтерді, бұл су құбыры немесе шлюздердің қажеттілігін жойды, бірақ осының салдарынан Жоғарғы сарқырама мен Кастелтон тасқыны жойылды. 1920 жылы Рочестердің халқы 290 720 адамға жетті және ол АҚШ-та 23-ші орында тұрды. Сол жылы қала қала шегіндегі тасталған Эри каналының жерлерін ауыр рельстік қоғамдық көлік және жүк жүйесі үшін сатып алды. 1921 жылы Хайленд паркінде Рочестердің гүлдік мұрасын тойлау үшін алғашқы Лила аптасы өтті. 1922 жылы Рочестердегі алғашқы радиостанция хабар таратуды бастады, ал Рочестер университетінің музыка мектебінің бөлігі Истман театры ашылды. 1925 жылы Джордж Истман Оук Хилл Кантри клубымен жер алмастырды. Оук Хилл жері, Маунт Хоуп зиратының батысында, Дженеси өзенінің шығыс жағында орналасқан, Рочестер университетінің өзендік кампусына берілді, ал кантри-клуб Питтсфордтағы қазіргі орнына көшірілді. 1925 жылы университет Медицина мектебі мен Криттенден жолындағы Стронг мемориалдық ауруханасын ашты, ал 1927 жылы өзендік кампустың жалпы құрылысы басталды. Сондай-ақ 1925 жылы университет алғашқы Ph.D. дәрежесін берді, ал 1930 жылға қарай бірнеше факультеттер докторлық диссертацияға үміткерлерді даярлай бастады. 1928 жылы "Ред Уинг" стадионы ашылды. Сол жылы "Рочестер Демократ және Хроника" таңғы газетін Фрэнк Ганнетт сатып алды. 1920-1930 жылдары Рочестер халқының шамамен жартысы протестанттар, жартысы католиктер болды, бірақ еврей халқы да көптеп өмір сүрді. 1938 жылы қалада 214 діни қауым болды, олардың үштен екісі 1880 жылдан кейін құрылған. Алғашқы тұтқындар 1943 жылдың 28 қыркүйегінде келді. Алпыс итальяндық тұтқын жергілікті шаруашылықтарда және азық-түлік өңдеу өсімдіктерінде аптасына алты күн күніне 10 сағат жұмыс істеді, күніне 0,80 доллар төленді. Италия 1943 жылдың 12 қазанында одақтастарға берілгеннен кейін және Германияға қарсы соғысқа қосылғаннан кейін итальяндық тұтқындар күзетілмейтін интернияланғандарға айналды. 1944 жылдың 26 маусымында Коббс-Хиллдегі итальяндық тұтқындардың орнына неміс тұтқындары келді. 1945 жылдың ақпан айында қалаға қатарынан жеті қар буылы келді, бұл қаланы парализдеді және қала әкімшілігін Хэмлин лагерінен тұтқындарды қалаға әкелуге мәжбүр етті. Коббс Хилл паркінде 100 неміс, ал Эджертон паркінде 175 тұтқын орналасты. Тұтқындардың қарды тазалау жұмысы алдын ала хабарланбастан белгіленген орындарда жүргізілді, ал қала полициясы тұтқындарды күзетті. Соғыстан кейін "Рочестер жоспары" Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған ардагерлер мен олардың отбасылары үшін сапалы, төмен бағалы тұрғын үйлерді дамытуды көздеді. Рочестер жоспарының аясында үш бақшалық пәтер кешені салынды: Фернвуд Парк, Нортон Виллидж және Рамона Парк.

1945-1999 жылдар

1950 жылға қарай қала халқы 332 488 адамға сәл өсті, бірақ Рочестер енді АҚШ-тағы 32-ші ірі қала еді. 1950 жылдары Xerox Corporation (бастапқыда Haloid Corporation) Честер Карлсонның ксерография патенттерін пайдаланғанда кеңейді. Xerox ксерографиялық бейнелеуде әлемдік көшбасшыға айналып, Рочестер аймағында өзінің көптеген танымал өнімдерін жобалап, өндірді. Eastman Kodak кино және камера индустриясында басымдығын сақтап, Рочестердің жетекші өнеркәсіптік жұмыс берушісі болды, бірақ басқа Рочестер компаниялары да көптеген техникалық және өндірістік мамандарды жұмысқа алды. Оларға Gleason Works, Stromberg Carlson, Taylor Instrument, Ritter Dental Equipment, General Motors компаниясының Rochester Products бөлімшесі және Pfaudler Permutit кірді. 1955 жылы Рочестер университетінің ерлер мен әйелдер колледждері біріктірілді. 1958 жылы инженерлік, бизнес-әкімшілік және білім беру салаларында үш жаңа мектеп ашылды. G. Curtis Gerling-тің "Smugtown USA" (Plaza Publishers, 1957, 1993 жылы қайта басылды) қаланың 1940 және 1950 жылдардағы мәдениетіне қатысты өткір сынды ұсынады. 1960 жылдары, АҚШ-тың қалған бөлігі сияқты, халық қаладан қала маңына көшіп, қалаға жақын орналасқан Греция, Гейтс, Чили, Генриетта, Брайтон және Айрондеквит қалаларында халық саны айтарлықтай өсті. 1960 жылғы халық санауы халық санының 318 611 адамға дейін төмендегенін және 38-ші орынға түскенін көрсетті. 1964 жылғы Рочестердегі нәсілдік тәртіпсіздік сол жылдың шілде айында болды және азаматтық құқықтар кезеңінде АҚШ бойынша тәртіпсіздіктердің басталуын белгіледі. 1964 жылдың 24 шілдесінде Рочестердің негізінен афроамерикандық аудандарында тәртіпсіздіктер болды. 3 күннен кейін бейбітшілік орнатылды, бірақ Ұлттық гвардия шақырылғаннан кейін ғана. Көтеріліске "сырттан келген науқас қозушылар" кінәлі деп айтылса да, тұтқындалған барлық тәртіпсіздік жасаушылар Рочестер аймағынан еді. Бұл 10 жыл ішінде афроамерикандықтардың саны үш есеге өскеніне қарамастан, ескі саясат пен тәжірибелерді қайта қарауға әкелді, олар әлі де төмен жалақы мен біліктілігі төмен жұмыстарға тағайындалып, нашар тұрғын үйлерде тұрды. Тәртіпсіздіктерге байланысты қала алғашқы афроамерикандық қоғамдық қауіпсіздік директорын тағайындады және бірнеше афроамерикандық полицейлер жұмысқа алынды. Қала басшылары жергілікті радиостанцияларды афроамерикандық хабар таратушыларды іздеуге көндірді. WHAM Вик Мейсонды, кейін Лу Паристі жұмысқа алды, бірақ FM WCMF аптасына алты күн таңертеңгі R&B шоуын жүргізетін Герб Хамлеттті шақырғанда афроамерикандық қарым-қатынастардағы нақты өзгеріс болды. Хамлетт Рочестердегі афроамерикандық қауымның дауысына айналды және қаладағы ең ықпалды дауыс еді. Сондай-ақ, 1960 жылдары қалада қала құрылысы басталды, нәтижесінде АҚШ-тағы дәстүрлі орталық аймақтағы алғашқы жабық сауда орталығы Midtown Plaza салынды. Сол онжылдықтың ортасында Нью-Йорк штатының қоғамдық жұмыстар департаменті Рочестер технология институтының кампусы арқылы ішкі айналма магистральды салуды шешкен кезде, қала маңында жаңа кампус салу туралы шешім қабылданды. Жаңа, кеңірек орынға көшу RIT-тің 1966 жылы Саңырауларға арналған Ұлттық техникалық институтының орны ретінде таңдалуына өте маңызды болды, ал 1,300 акр (5.3 км²) кампус қала маңындағы Хенриеттада 1968 жылы ашылды. Рочестердегі қала құрылысы туралы шешімдердің оң және теріс әсерлері болды. Қала құрылысының бір бөлігі ретінде бірнеше театрлар жаңа ғимараттар салу үшін, сондай-ақ 1966 жылы Нью-Йорктің танымал Брагдон орталық вокзалы бұзылды. 60-шы және 70-ші жылдары Рочестер Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі жетекші джаз қаласы ретінде танылды. Танымал джаз музыканттары Кларисса көшесіне келіп, түні бойы клубтан клубқа көшіп ойнайтын. Питодд бөлмесі біраз уақыттан бері жұмыс істеп келді, бірақ 1960 және 1970 жылдары Делорес Томас және оның ұлы Стэнли Томас-мүніордың иелігінде ең биік сатысына жетті. Питодд Кларисса көшесіндегі ең жақсы "мекемелердің" бірі болды, онда Little Stevie Wonder-ден Jimmy Smith және Mangione ағайындыларына (Chuck and Gap) дейінгі барлық музыканттар джам сессияларына қатысты. Мангиондар Рочестерде өсті, ал Чак джаз тарихындағы ең үлкен "кросс-овер" трубашыларының біріне айналды, оның жазбалары джаз, тегіс джаз және оңай тыңдау станцияларында үнемі ойналды. 1970 жылы Рочестер қылмыстық отбасы тоғыз ғимаратты, оның ішінде үш яһуди синагогасын және екі афроамерикандық шіркеуді, Рочестердегі бомбалаудың бір бөлігі ретінде жергілікті биліктің назарын ұйымдасқан қылмыстан аулақ ету мақсатымен бомбалады. Тек бір адам ғана жарақат алды. Қала құрылысын жалғастыру аясында 1969 жылы Xerox Corporation Broad Street East және Clinton Avenue South көшелеріндегі отыз қабатты кеңсе мұнарасын (Xerox Tower) ашты, бірақ Xerox сонымен бірге өзінің бас кеңсесін сол уақытта Стамфорд, Коннектикутқа көшірді. Lincoln Rochester Trust Company (қазіргі Chase Bank) Clinton Avenue South және East Main Street көшелеріндегі 28 қабатты кеңсе мұнарасын, Chase Tower-ді ашты. Кейінірек 1970 жылдары Мейн-стриттен солтүстікке қарай State Street бойында жаңа кеңселер мен қонақүйлер салынды. Нәтижесінде Front Street көшесінің көп бөлігі және Corinthian Street көшесінің бір бөлігі жойылды. Main Street және Genesee River өзенінің жанында жаңа қонақүй ашылды, сондай-ақ South Avenue және Main Street көшелеріндегі қонақүй де ашылды, бұл процесте өзеннің екі жағындағы ғимараттарды бұзу арқылы басты көпірдің толыққанды қайта құрылуын қамтамасыз етті. 1978 жылы қалалық әкімшілік State және Church көшелеріндегі ескі Федералдық ғимаратқа көшті. 1980-ші жылдардың ортасында қала орталығындағы жаңа Rochester Riverside Convention Center-дің жанында биік қонақүй салу жұмыстары басталды. Жоба 1987 жылы тоқтап қалды, ал Hyatt Regency Rochester 1992 жылға дейін бірнеше жергілікті бизнесмендердің жеке-мемлекеттік серіктестігі арқылы құтқарылғаннан кейін ашылды. 1990 жылдары Рочестер Red Wings командасы үшін Kodak кеңсе ғимаратының жанында жаңа бейсбол стадионы, Frontier Field салынды. Bausch and Lomb Main Street көшесінің оңтүстігінде Stone Street көшесіне сәйкес келетін жаңа әлемдік штаб-пәтерін салды. Rochester Public Library кешенінің сыйымдылығын кеңейтетін жаңа Орталық кітапхана South Avenue көшесіндегі Rundel Library ғимаратының қарсы жағында салынды.

Жаңа мыңжылдық

Рочестер қаласының халқы 2000 жылғы санақ бойынша 219 773 адамды құрады, бұл 1950 жылғы ең жоғары көрсеткіштен 33,9% төмендеуді білдірді. 2003 жылы Рочестерде «Онтарио рухы I» кемесін орналастыру үшін паром терминалы салынды. Уильям А. Джонсонның басшылығымен жүзеге асырылған «Жылдам паром» жобасы қысқа ғана өмір сүрді. Іске қосылу және жұмыс істеу кезінде туындаған қиындықтардан кейін, Рочестер қаласының жаңадан сайланған мэрі Роберт Даффи қала әкімдігі паромға қаржыландыруды тоқтататынын мәлімдеді. 2007 жылы қала «Spirit of Ontario I» кемесін 29,8 миллион АҚШ долларына неміс компаниясы Förde Reederei Seetouristik Gmbh & Co (FRS) компаниясына сатты, бұл қаржылық шығынға әкелді. 2006 жылы Frontier Field стадионынан көп алыс емес жерде жеке және мемлекеттік қаражат есебінен жаңа стадион – PAETEC Park ашылды. Бұл стадион Rhinos кәсіби футбол командасының үйіне айналды. Оның атау спонсоры бірнеше рет өзгерді, ал кейін Capelli Sport Stadium және Marina Auto Stadium деп аталды. Сол жылы Халық санағы бюросы Рочестер халқының саны 206 000-ға дейін азайғанын бағалады. Бұл қаланың төмен нүктесі болып шықты, өйткені онжылдықтың екінші жартысында өсім қайта басталды. 2010 жылғы ресми санақ бойынша Рочестер халқы 210 565 адамды құрады. Соңғы бағалаулар бойынша қала халқы жылына шамамен 0,25% (немесе жылына 500-ден астам адам) өсуде, егер осы өсім қарқыны сақталса, 2020 жылғы санаққа дейін халық саны 215 000-нан асуы мүмкін. 2007 жылы PAETEC Holding Corp. компаниясы қала орталығында Midtown Plaza орнына жаңа мұнара салуды жоспарлағанын хабарлады. PAETEC мұнарасы Xerox мұнарасынан сәл биік болуы тиіс еді. Алайда, содан бері компания сатылды, мұнара жоспарлары қысқартылды және 2013 жылы PaeTec компаниясының ізбасары Windstream компаниясы үшін әлдеқайда қарапайым бас кеңсесі аяқталды. Мэр Даффи қаланың нашарлап бара жатқан мектеп ауданын «мэрлік бақылауға» алуға жасаған тыранысы үшін сынға да, мақтауға да ілікті, бұл Нью-Йорк және Чикагодағы мектеп басқаруын қайта ұйымдастыруға ұқсас болды. Алайда, 2010 жылдың соңында Даффи Нью-Йорк штатының губернаторы Эндрю Куомо әкімшілігіне сайланғаннан кейін бұл мәселе тоқтап қалды. Оның орнын бастан Томас Ричардс 2011 жылы өткен арнайы сайлауда жеңіп алды және мәселенің «екінші жоспарға қойылғанын» мәлімдеді. 2013 жылы Ловли Уоррен Рочестердің алғашқы әйел мэрі болып сайланды. Уорреннің басшылығымен Ішкі шеңберді толтырып, оны бульварға айналдыру жобасы қолға алынды, сондай-ақ бұрынғы Мидтаун Плазаның бір бөлігінде сахналық өнер орталығын салу жоспары жүзеге асырылуда. Қалалық кеңес мүшесі Малик Эванс 2021 жылдың маусым айында Демократиялық партияның сайлауында Уорренды жеңіп, қарашада өткен жалпы сайлауда жеңіске жетіп, 2022 жылдың қаңтар айында қаланың 71-ші мэрі болды.