Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Австралия Пресвитериан шіркеуі (PCEA) – 10 қазан 1846 жылы Сиднейде үш пастор мен басқарушы ақсақал құрған шағын пресвитериандық діни ұйым. 2012 жылғы желтоқсан айының мәліметі бойынша, ол 13 пасторлық округтен, жалпы 17 тұрақты уағыз оқитын жерден, 12 жұмыс істейтін пастордан, 1 бос пастордан, 6 зейнеткер пастордан және шамамен 800 адамнан (оның ішінде 450-ге жуық дінге бекінген мүше) тұрады.
The Presbyterian Church of Eastern Australia (PCEA) is a small Presbyterian denomination which was formed in Sydney on 10 October 1846 by three ministers and a ruling elder. As of December 2012 it consists of 13 pastoral charges with a total of 17 regular preaching points, 12 serving ministers, 1 minister without charge, 6 retired ministers and a community of about 800 (including about 450 communicant members).
Шығу тегі
1840 жылғы қазан айында Австралиядағы пресвитериан дін қызметкерлері "Шотландияның қалыптасқан шіркеуімен байланысты Австралия Синодын" құрды. Алайда, Шотландияның қалыптасқан шіркеуінде болған және 1843 жылы министрлердің шамамен 40% -ы Шотландияның еркін шіркеуін құру үшін кетіп қалған қозғалыс Австралияда да өз әсерін тигізді. Соңында Австралия Синоды, осы органның сенім білдіруге қайшы келетін мемлекеттік араласуын қабылдағанына қарамастан, қалыптасқан шіркеумен заңдық және рухани байланысын сақтауға шешім қабылдады. Бұл Уильям МакИнтайр (Мейтленд), Джон Тейт (Парамата), Колин Стюарт (Боуэнфелс) және Сэмюэл Мартин (Хантер ескісі) наразылық білдіріп, бастапқы қағидалар бойынша жаңа Синод құруына әкелді. Шотландияның еркін шіркеуінен тәуелсіз болғанымен, PCEA алғашқы жылдары өз дін қызметкерлерін сол шіркеуден алды. Алыс Мельбурндағы шотланд шіркеуінің Джеймс Форбс та наразылық білдіріп, шетке шықты. Ол Австралия Феликс (кейін Виктория) еркін пресвитериан шіркеуін құрды. Бұл ұйымның қалған бөлігі 1953 жылы PCEA-ға қосылды.
In October 1840 the Presbyterian ministers then in mainland Australia formed the "Synod of Australia in connection with the Established Church of Scotland". However, the movement in the Established Church of Scotland, which resulted in the exodus of about 40% of the ministers in 1843 to form the Free Church of Scotland, had repercussions in Australia. Ultimately the Australian Synod decided to retain its legal and moral connection with the Established Church despite the acceptance of what was considered improper State interference by that body, contrary to the Confession of Faith. This led to Rev William McIntyre (Maitland), Rev John Tait (Parramatta), Rev Colin Stewart (Bowenfels) and Samuel Martin (Hunter elder) protesting and constituting a new Synod on the original basis. While independent of the Free Church of Scotland, the PCEA received its ministers from that source in the early years. In far off Melbourne, James Forbes of Scots Church also protested and withdrew. He formed the Free Presbyterian Church of Australia Felix (afterwards Victoria). The remnant of this body joined the PCEA in 1953.
Тарих
1851 жылы алтынның табылуынан туған революция көптеген пасторларды және халықтың күрт өсуін әкелді. Австралияда сол кезде болған үш пресвитериандық тармақ – Шотландияның құрылған, еркін және біріккен пресвитериандық шіркеулерін білдіретін – 1859/1865 жылдары бірігуге қол жеткізді. Соңғы екі тармақтың бөлімдері бөлек қалды, себебі еркін шіркеу, біріккен органның түрлі тармақтардан пасторларды қабылдауына байланысты практикалық компромисске келіспеді, Шотландияның еркін шіркеуі 1858 жылдан бері колониялық бірігуді қолдағанмен. Осы кездегі пікірлердің алуандығы, сенімнің негізіндегі басқа да мәселелерде де алуандыққа әкелетін көзқарас қалыптастырады деп есептелді. Сондай-ақ, Біріккен пресвитериандар арасында кездесетін пікірге төзімділік таныту, 20-ғасырда дамыған мемлекеттік секуляризмге әкелуі мүмкін деген алаңдаушылық болды. PCEA 1853 жылға дейін пасторлардың жетіспеушілігіне қарамастан, өте белсенді орган болды. 1864 жылдың қарашасында 22 PCEA пасторының жетісі бірігуден бас тартты. PCEA-ның көптеген алғашқы мүшелері – Шотландияның таулы аймақтарынан шыққандар немесе консервативті ирландтық пресвитериандар болды. PCEA 1864 жылдан кейінгі бірнеше жыл ішінде 12 пасторға дейін өсті, бірақ 1884 жылы студенттерді оқыту мәселесі бойынша ауыр жарылысқа ұшырады. Бұл жарылыс 20-ғасырға дейін жазылмады және көптеген мүмкіндіктер жоғалды. Брашгроув-Графтон қауымының бір бөлігі келісімге келмеді және 1911 жылы Шотландияның еркін пресвитериандық шіркеуіне қосылды. [Осы топтың ұрпақтары Графтонда және Риверстоунда (Сидней) шіркеулерге ие.] Сонымен қатар, Шотландияның еркін шіркеуі 1864 жылдан 1900 жылға дейін оны мойындамады, одан кейін 1900 жылы құрылған Шотландияның Біріккен еркін шіркеуін құраған бірігуден бас тартқан бөліммен жақын қарым-қатынас қайта жаңғыртылды. 1970 жылдардағы ауыр дау 1979 жылы Киелі кітаптың король Джеймс нұсқасы туралы артық мәлімдеме жасаған пастордың қызметтен алынуына әкелді. Бұл оқиғалардың салдарынан бірнеше пастор Австралия пресвитериандық шіркеуіне қосылды. Қазіргі уақытта ең көп қолданылатын аудармалар – "New International Version" (1984) немесе "New King James Version". Соңғы жылдары шіркеу тұрақты болды, мүшелері мен пасторларының құрамында этникалық әртүрлілік арта түсті. Жылдары мүшелері көбінесе ірі қалалардың сыртында болды. Қазіргі уақытта (2017) оның шамамен 60% Брисбен, Сидней және Мельбурн астаналарында орналасқан.
The revolution caused by the discovery of gold in 1851, brought more ministers and a vastly increased population. The three Presbyterian divisions then existing in Australia – representing the Established, Free and United Presbyterian Church of Scotland streams – achieved union over the years 1859/1865. Sections of the latter two streams remained apart, the Free because of the practical compromise considered to be involved in the united body receiving ministers from the different streams, despite the Free Church of Scotland policy from 1858 being in favour of colonial unions. It was considered that diversity of view at this point established an attitude which would lead to diversity on other points at the very heart of the faith. There was also concern that toleration of a view point found among United Presbyterians could lead to the secular ideal of the state, which indeed developed in the 20th century. The PCEA became a very active body, although short of ministers until 1853. Seven of the 22 PCEA ministers in November 1864 stayed out of the union. Most early PCEA members were Highland Scots or conservative Irish Presbyterians. The PCEA grew to 12 ministers within a few years of 1864, despite the death of early leaders, but suffered a serious schism in 1884 over the training of students. This was not healed until the 20th century, and much ground was lost. A section of the Brushgrove Grafton congregation was not reconciled and joined the Free Presbyterian Church of Scotland in 1911. [The descendants of this group have a church in Grafton and another in Riverstone (Sydney).] Additionally there was no recognition by the Free Church of Scotland from 1864 until after 1900, when close relations were resumed with the section that stayed outside the union which formed the United Free Church of Scotland in 1900. There was a painful dispute in the 1970s which led to a minister who made exaggerated claims for the King James Version of the Bible being removed in 1979. The repercussions contributed to several ministers joining the Presbyterian Church of Australia. The New International Version (1984) or the New King James Version are the most generally used translations at present. Of recent times the church has been stable with increasing diversity of ethnic origins represented in its membership and ministerial ranks. Until recent years the membership was largely outside major cities. Currently (2017) about 60% of the following is in the capital cities of Brisbane, Sydney and Melbourne.
Өзгешелігі
PCEA Австралия Пресвитериан шіркеуінен (PCA) Шотландия шіркеуі 1647 жылы қабылдаған және 1843 жылғы шотландтық бұзылыста расталған Имандылық жарғысының "толық доктринасын" ұстануымен ерекшеленеді. Оның PCA сияқты, екіұшты Декларативтік мәлімдемесі жоқ, ол "доктринаға маңызды емес мәселелер бойынша пікір еркіндігіне" рұқсат береді, бірақ маңызды дегеннің не екенін анықтамайды. Осы айырмашылыққа қарамастан, PCA-мен көптеген тығыз байланыстар болды, әсіресе 1977 жылдан бері олар консервативті теологиялық позицияға көшкеннен кейін. Бір пастор PCA-ның Мельбурндағы Теологиялық колледжінде профессор болып қызмет етті (1977–81), екіншісі Пресвитериандық қыздар колледжінің (Мельбурн) директоры болды (1986–97), ал үшіншісі Австралия Пресвитериан тарихы туралы кеңінен жазды. PCEA көбінесе эксклюзивті псалмодия практикасымен танылады. Бұл – 1870 жылға дейінгі Пресвитериандар арасындағы ескірген, дәстүрлі құлшылық тәсілінің сақталуы, онда Құдай Сөзінің 150 псалмы метрикалық формада ғана қолданылып, аспаптық сүйемелдеусіз орындалған. 1650 жылғы Шотландиялық Псалтер дәстүрлі түрде PCEA-да қолданылған, бірақ қазір көптеген қауымдарда оны 1991 жылы Мельбурн PCEA шығарған немесе 2003 жылы Шотландияның еркін шіркеуі шығарған жаңа нұсқалармен алмастырды. Эксклюзивті псалмодия практикасының негізгі принципі – Құдайдың жазбалары құлшылығымызды реттеуі керек және Құдай Сөзін құлшылықта қолданудан артық жақсы нәрсе жоқ. Шотландияның еркін шіркеуінің 2010 жылдың қараша айында а капелла псалмодиясына қатысты ұстанымын жұмсартуы PCEA практикасына ешқандай әсер етпейді.
The PCEA is distinguished from the Presbyterian Church of Australia (PCA) by adherence to "the whole doctrine" of the Confession of Faith as adopted by the Church of Scotland in 1647 and vindicated in the Scottish Disruption of 1843. It does not have what it considers an ambiguous Declaratory Statement, such as that of the PCA, which includes allowance of "liberty of opinion on matters not essential to the doctrine" without defining what is essential. Despite this difference there have been many strong connections with the PCA, particularly since it has moved to a more conservative theological position since 1977. One minister served as Professor in the PCA's Theological College in Melbourne (1977–81), another as Principal of Presbyterian Ladies' College (Melbourne) (1986–97), and another has written extensively on Australian Presbyterian history. The PCEA is often noted for its practice of exclusive psalmody. This is the maintenance of the older pre 1870 approach to public worship among Presbyterians in which the 150 psalms of the Word of God in metrical form were exclusively used, and without instrumental accompaniment. The Scottish Psalter of 1650 was traditionally used in the PCEA, but is now supplanted in most congregations by more modern versions either the version produced by Melbourne PCEA in 1991, or the version produced by the Free Church of Scotland in 2003. The principle behind the practice of exclusive psalmody is that Scripture should regulate our worship and that we cannot do better than to use the Word of God in the public worship. The actions of the Free Church of Scotland in November 2010 in relaxing its stance on a capella psalmody have no bearing on the practice of the PCEA.