Томас Докерти: Шотландиялық футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы
Tommy Docherty
Томас Дохерти (1928-2020) – шотланд футболшысы және жаттықтырушысы. «Престон Норт Энд» және Шотландия құрамасында өнер көрсетті. «Манчестер Юнайтедті» жаттықтырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд футболшысы және жаттықтырушысы (1928–2020)
Scottish association footballer and manager (1928–2020)
Сонымен қатар осы атқа ие басқа адамдар
other people with similar names
Томас Хендерсон Дочерти (24 сәуір 1928 – 31 желтоқсан 2020), көбінесе «Док» деп аталатын, шотланд футболшысы және жаттықтырушысы. Дочерти бірнеше клубта ойнады, ең танымалдарының бірі – «Престон Норт Энд». 1951 және 1959 жылдар аралығында Шотландия құрамасына 25 рет шақырылды. Кейін 1961 және 1988 жылдар аралығында 13 клубты, сондай-ақ Шотландия ұлттық құрамасын жаттықтырды. Дочерти 1972–1977 жылдар аралығында «Манчестер Юнайтедтің» жаттықтырушысы болды, осы кезеңде клуб Екінші дивизионға түсіп қалды, бірақ алғашқы әрекетте-ақ чемпион ретінде Бірінші дивизионға қайта оралды.
Thomas Henderson Docherty (24 April 1928 – 31 December 2020), commonly known as The Doc, was a Scottish football player and manager. Docherty played for several clubs, most notably Preston North End, and represented Scotland 25 times between 1951 and 1959. He then managed a total of 13 clubs between 1961 and 1988, as well as the Scotland national team. Docherty was manager of Manchester United between 1972 and 1977, during which time they were relegated to the Second Division, but promoted back to the First Division as champions at the first attempt.
Клуб
Глазгоның шығыс бөлігіндегі Шеттлстон-роудта туған Дочерти өзінің ойыншылық мансабын Шеттлстон кіші футбол клубына қосылғаннан кейін бастады. Оның ойыншы карьерасындағы шешуші кезең 1946 жылы, ол Таулы жеңіл жаяу әскерге әскерлік қызметке шақырылғанда болды. Әскерлік қызметін аяқтаған кезде Дочерти британ армиясының футбол командасы сапында өнер көрсетті. Демобилизациядан кейін, 1947 жылы оған «Селтик» клубынан келісімшарт ұсынылды. Дочерти кейіннен клубтың жаттықтырушысы Джимми Хоганның өзіне ең үлкен әсер еткені туралы айтты. 1949 жылғы қарашада, «Селтик» құрамында екі жылдан астам ойнағаннан кейін, ол Англияға көшіп, «Престон Норт Энд» клубына қосылды. Олармен ол 1951 жылы Екінші дивизионда жеңіске жетті және 1954 жылы Англия кубогының (FA Cup) финалына шықты. Барлығында Дочерти клуб үшін шамамен 300 матч өткізді. 1958 жылғы тамызда Дипдейлден кетіп, 28 000 фунт стерлингке «Арсенал» клубына қосылды (1958 жылғы 28 000 фунт стерлинг бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сома> тең). Ол бұл клуб үшін 83 матч өткізіп, бір гол соқты. Содан кейін ол «Челси» клубына ауысып, 1962 жылы ойыншылық карьерасын аяқтады.
Born in Shettleston Road in Glasgow's east end, Docherty began his playing career when he joined junior football club Shettleston. The turning point in his playing career came in 1946 when he was called up for national service in the Highland Light Infantry. While completing his national service, Docherty represented the British Army at football. On demobilisation, he was offered a contract with Celtic in 1947. Docherty would later say that Jimmy Hogan, the club's coach, was his greatest influence. In November 1949, after spending over two years with Celtic, he moved to England and joined Preston North End. With them he won the 1951 Second Division title and got to the 1954 FA Cup Final. Altogether Docherty made close to 300 appearances for the club. He left Deepdale in August 1958 to join Arsenal for £28,000 (£28000.0 in 1958 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today). With them he made 83 appearances, scoring once. He then went to play for Chelsea where he brought an end to his playing career in 1962.
Халықаралық
Престон қаласында Дохерти Шотландия ұлттық құрамасы сапында алғашқы, барлығы 25 толық ойынға қатысты. Оның жалғыз голы 1955 жылы Англияға қарсы өткен 7:2 есебімен аяқталған матчта соғылды.
At Preston, Docherty received the first of his 25 full Scotland international caps. His solitary goal came in a 7–2 defeat by England in 1955.
Челси
1961 жылы ақпанда Дочертиге «Челси» клубының ойыншы-тренері лауазымы ұсынылды. Он екі айдан кейін Тед Дрейк кеткеннен соң және клубтың жоғары лигадан түсу қаупі туған кезде Дочерти бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Ол клубты Бірінші дивизионда ұстап қала алмады және команда 1961–62 маусымының соңында төмендеді. Бірінші жылы ол клубтың көптеген ескі ойыншыларын сатып, Терри Венаблз, Бобби Тамблинг, Питер Бонетти және Барри Бриджес сияқты жаңаларын әкелді. Ол сондай-ақ клубтың үй түстерін өзгертті, ақ шортты көк шортқа ауыстырды, бұл комбинация 2022 жылға дейін сақталды. «Дочертидің алмастары» деген лақап атанған команда бірінші әрекетте Бірінші дивизионға қайта оралды және келесі жылы бесінші орынды иеленді. 1964–65 жылдары «Челси» сәуір айында «Лестер Сити» клубынан жалпы есеп бойынша жеңіс алып, Лига кубогын жеңді, бірақ Англия кубогының жартылай финалында болашақ жеңімпаз «Ливерпульден» 2:0 есебімен жеңілді. Содан кейін ол «Квинс Парк Рейнджерс» клубының бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, бірақ клуб төрағасымен трансфер саясаты бойынша туындаған даудан кейін 29 күннен соң қызметтен кетті. Одан кейін ол 1968 жылдың желтоқсанында 13 айға «Астон Вилла» клубында Дуг Эллистің бірінші бас жаттықтырушысы болды. 1970 жылдың 19 қаңтарында «Астон Вилла» Екінші дивизиондағы соңғы орында тұрғанда Дочерти жұмыстан босатылды. Содан кейін ол «Порту» клубына өтті, онда 1971 жылдың мамырында «Бенфика» мен «Спортингті» басып озуға сәттілік болмағаннан кейін 16 айдан соң отставкаға кетті. 1971 жылдың 2 шілдесінде ол Терри Ниллдің көмекшісі ретінде «Халл Сити» клубына тағайындалды, бірақ 12 қыркүйекте Шотландияның уақытша бас жаттықтырушысы болып кетті, ал 1971 жылдың қарашасында бұл лауазым тұрақты болды. Дочерти басшылығымен Шотландия 1974 жылғы әлем чемпионатына іріктеуге жақын еді.
In February 1961, Docherty was offered the post of player coach of Chelsea. Less than twelve months later, upon Ted Drake's departure and with the club facing relegation from the top flight, Docherty took over as manager. He was unable to keep the club in the First Division and the team was relegated at the end of the 1961–62 season. During his first year in charge he sold many of the club's older players and brought in new ones such as Terry Venables, Bobby Tambling, Peter Bonetti and Barry Bridges. He also changed the club's home colours, switching from white shorts to blue shorts, the combination that remains as of 2022. The team, nicknamed "Docherty's Diamonds", achieved promotion back to Division One in their first attempt and finished fifth the following year. In 1964–65, Chelsea won the League Cup in April with an aggregate win over Leicester City, but in the FA Cup were beaten 2–0 in the semi final by eventual winners Liverpool. He was then appointed manager at Queens Park Rangers, only to leave 29 days later after arguing with the club chairman over transfer policy. He then became Doug Ellis' first manager at Aston Villa in December 1968, for 13 months. On 19 January 1970, with Aston Villa bottom of the Second Division, Docherty was sacked. From there he went to FC Porto, where he stayed for 16 months before resigning in May 1971, having failed to usurp Benfica and Sporting. On 2 July 1971, he was appointed by Hull City as assistant manager to Terry Neill, but on 12 September he left to become the caretaker manager of Scotland, with that position becoming permanent in November 1971. Scotland were on course to qualify for the 1974 World Cup under Docherty,
Манчестер Юнайтед
1972 жылдың желтоқсанында Дочерти "Манчестер Юнайтед" командасының "Кристалл Пэлас" командасына 5:0 есебімен ұтылған матчына қатысты. Матчтан кейін "Селхерст Парк" стадионының басқару кеңесінде Мэтт Басби оған "Манчестер Юнайтед" бас жаттықтырушысы лауазымын ұсынды. Олар 2020 жылы қайтыс болғанға дейін бірге болды. Дочерти жұмыстан босатылғаннан кейін клубпен салқын қарым-қатынаста болды. Оның келесі жұмысы 1979 жылдың мамыр айында "Куинс Парк Рейнджерс" командасында болды. "QPR" командасы бірінші дивизионға жолдама алу үшін төрт ұпай жетпей қалды. 1980 жылдың мамыр айында төраға Джим Грегори Дочертиді жұмыстан босатты, бірақ тоғыз күннен кейін оны қайтадан қызметке алды. 1980 жылдың қазан айында ол бес айдың ішінде екінші рет жұмыстан босатылды. Содан кейін 1981 жылы ол Австралияда "Сидней Олимпик" командасын жаттықтырып, қысқа уақыт жұмыс істеді.
In December 1972, Docherty attended a match that Manchester United lost 5 0 to Crystal Palace; in the Selhurst Park boardroom afterwards he was offered the Manchester United job by Matt Busby. and the couple remained together until his death in 2020. After his sacking, Docherty had a frosty relationship with the club. His next appointment was at Queens Park Rangers in May 1979. QPR finished the season four points short of promotion to the First Division. In May 1980, Docherty was sacked by chairman Jim Gregory, then reinstated after just nine days away. In October 1980, he was sacked for the second time in five months. This was followed by a short spell in Australia coaching Sydney Olympic in 1981.
Вулвергемптон Вондерерс
Дохерти 1984 жылы Бірінші дивизионнан төмендегеннен кейін «Вулверхэмптон Уондерерс» командасымен Англияға қайта оралды. Бірақ, бір жылдан астам уақыттан кейін ол жұмыстан босатылды, себебі «Вулвз» екінші рет төмендеді, ал Дохерти кеткен соң үшінші рет төмендеуге ұшырады. Дохертидің «Вулвз» клубындағы уақыты қиын болды. Бұл клуб 1950 жылдары үш рет Англия чемпионы атанған және 1954 жылы «Молино» стадионында «Хонведті» жарық астында қабылдап, еуропалық клубтық футболға жол ашқан. Кейіннен олар 1972 жылғы УЕФА кубогының финалисі және 1980 жылғы Лига кубогының жеңімпазы болды, онда Энди Грей клубқа келген кезде британдық трансферлік рекордты орнатып, жеңіс голын соқты. Дохерти басқарушылыққа келген клубтың тарихы бұрынғыдай емес еді. 1978 жылы клуб төрағасы «Молино» стадионының трибунасын қайта жаңартуға кеткен қаржының арқасында клубты банкротқа дейін жеткізді. 1982 жылы клубті құтқаруға бағытталған шаралар қабылданды, клуб банкротқа жақын тұрғанда Сауд Арабиясының екі бизнесмені – Бхатти ағайындылары, клубтың ардагері Дерек Дуганның көмегімен оны сатып алды. Ағайындылар мүлік дамытумен айналысып, стадион төңірегіндегі жерді дамытқысы келді, бірақ кеңес рұқсат бермегендіктен, «Молино» стадионының қасына супермаркет салуға тырысты. Клубпен қарым-қатынас нашарлап, клубқа ешқандай инвестиция жасалмады. Өткен маусымдағы жоғарғы дивизионнан төмендеуден кейін бірнеше маңызды ойыншылар, соның ішінде гол соққан Мел Ивс және Уэйн Кларк, сондай-ақ Тони Таунер және клубтың екінші ең көп ойын өткізген ойыншысы Кенни Хиббит клубты тастап кетті. «Томми Дохерти менеджер болып келді және ол менің клубты осындай қиын жағдайда көруді қаламадым» деді Хиббит «Вулвз» клубынан кету туралы ойлары туралы сұхбатта. Дохерти маусымға дайындық кезінде бірінші нөмірлі қақпашы Джон Берриджбен де қиындыққа тап болды, ол клубтан талаптар қойып отырды, бірақ оларды қанағаттандырудың орнына Дохерти 17 жастағы академия тәрбиеленушісі Тим Флауэрсті қақпаға қойды, ол маусым бойы қақпаны қорғады, ал Берридж те клубты тастап кетті. 1984-1985 жылғы маусым 14 908 жанкүйердің алдында «Шеффилд Юнайтед» командасына қарсы үйдегі ойынмен басталды. Маусымның жақсы басталуынан кейін, клубтың үміттері бірте-бірте төмендеді және қараша айына қарай клуб турнир кестесінде 13-15 орындар арасында қозғалды. «Вулвз» ойын көрсетпесе де, Дохерти 394 рет клуб сапында ойнаған қорғаушы Джефф Палмерге «Бернли» клубына өтуге рұқсат берді. Палмер өте тәжірибелі ойыншы болды және оның кетуі бұрынғы маусымды аяқтаған командадан гөрі тәжірибесі аз команданы қалдырды. Палмер клуб Дохертимен арақатынасы нашарлағандықтан кетіп қалғанын айтты және «клуб сол кезде жай ғана жақсы орын емес еді, ол дұрыс басқарылмады және қиын жағдайда болды» деді. Одан кейін «Вулвз» барлық турнирлерде 21 матч бойы жеңіске жете алмады (оның 19-ы Екінші дивизионда). 1985 жылдың қаңтар айында жағдай шиеленісіп, бұрынғы жанкүйерлердің сүйіктісі және қазіргі төраға Дерек Дуган басқарма мүшелігінен кетті. Маусымның нәтижелері клубты үш рет 5:1 есебімен жеңіліске ұшыратты. Олардың екеуі ITV телеарнасында тікелей эфирде көрсетілді, ал үшіншісі «Брайтон энд Хов Альбион» командасына қарсы өткен матчта клубтың ресми түрде төмендеуі туралы хабарланды. Дохертидің үйдегі соңғы ойыны «Хаддерсфилд Таун» командасына қарсы өтті, онда «Вулвз» маусымдағы 8-ші жеңісін ғана тойлады, бұл ойынды 4 422 жанкүйер көреді. «Вулвз» маусымды турнир кестесінің соңғы орынында аяқтады және Дохертидің қиын маусымы аяқталды. 1985 жылдың шілдесінде ол клубтан кетті. «Вулвз» клубындағы уақыты туралы сұрағанда Дохерти: «Осындай атақты клуб шақырғанда «жоқ» деуге мен үшін қиын болды. Бірақ бұл шынымен үмітсіз міндет болды. Ақша жоқ еді. Дерек Дуганмен жұмыс істей алатыныма сенімді емеспін, бірақ мен бұл сынаққа келістім. Ал Бхаттилермен мен екі рет кездестім – бір рет олар мені жұмысқа алғанда және бір рет жұмыстан шығарғанда» деді. Дохерти өзінің соңғы басқарушылық лауазымын «Альтринчем» клубында атқарды. 1987-1988 жылғы маусымның соңында ол басқарушылық қызметтен кетті.
Docherty returned to England once more with Wolverhampton Wanderers just after their relegation from the First Division in 1984. He was sacked just over a year later, however, when Wolves had suffered a second successive relegation, eventually going on to suffer a third relegation in a row the season after Docherty's departure. Docherty's time at Wolves was to be a tough task. The club had once been three times champions of England in the 1950's and had also hosted Honved under the floodlights at the Molineux Stadium in 1954, pioneering the way for European club football. They had since gone on to be finalists in the 1972 UEFA Cup and winners of the 1980 League Cup where Andy Gray scored the winning goal after setting a British transfer record when signing for the club. The club Docherty was taking over as Manager was far away from the historic club Wolves had once been with the chairman in 1978 bankrupting the club with the rebuilding of the Molineux Street stand. A rescue package had to be brought in place during 1982, with the club just hours away from going out of business it was purchased by the Bhatti Brothers, two Saudi Arabian businessmen with help from club legend Derek Dougan. The brothers were property developers and wanted to develop the land around the stadium but when the council did not grant them permissions they sought to build a supermarket adjacent to the molineux standium. Relationship with the club soured and the club was receiving no investment and involvement from the brothers. Following relegation from the top flight the previous season, several key players left the club, including goalscorers Mel Eaves and Wayne Clarke, as well as Tony Towner and 2nd highest club appearances holder Kenny Hibbitt. "Tommy Docherty came in as manager and he knew I didn't want to be around to see the club in such dire straits" cited Hibbitt when interviewed on his thoughts on leaving Wolves. Docherty would also have problems leading into the season with first choice goalkeeper John Burridge, who was making demands of the club but instead of meeting these, Docherty promoted 17 year academy player Tim Flowers into goal where he remained for the season with Burridge also leaving the club. The 1984 85 season began at home to Sheffield United in front 14,908 fans. After a good start to the season, later progress started to slowly disintegrated and the club found themselves bouncing around position 13th 15th position in the table by November. Wolves were misfiring but despite this, Docherty allowed central defender Geoff Palmer, having been capped 394 times for the club, to move to Burnley. Palmer was a very experienced defender and with him leaving, this left a far less experienced team to that which had finished the previous season. Palmer left the club believing he had fallen out if favour with Docherty and cited that "the club just wasn’t a nice place to be at the time, it wasn’t being run properly, and was on its knees." Shortly afterwards, Wolves endured a 21 match winless run in all competitions (19 of those in the Second Division). Pressure was mounting in January 1985 and former fan favourite and now Chairman Derek Dougan eventually resigned from his position on the board. The season performances would also see the club be beaten 5 1 on three occasions. Two of them televised live on ITV and the other, away at Brighton & Hove Albion the day the club were officially relegated. Docherty's final game at home was against Huddersfield Town where Wolves secured just their 8th victory of the season, in front of just 4,422 fans. Wolves finished the season bottom of the table and Docherty's torrid season had finally come to an end. He left the club in July 1985. When asked about his time at Wolves Docherty said, "I could hardly say ‘no’ when a club as famous as that came in for me But it was a hopeless task really. There was no money. I wasn’t sure I’d be able to work with Derek Dougan but I accepted the challenge anyway. As for the Bhattis, I only met them twice – once when they hired me and once when they fired me." Docherty took up his final managerial position at Altrincham. He retired from management at the end of the 1987–88 season.