АҚШ-тың солтүстік штаттары арқылы өтетін тас жол (I-90)

Кіріспе

АҚШ-тың солтүстігіндегі штаттар аралық тас жол

Interstate 90 (I 90) – шығыс-батыс бағытындағы трансконтиненталдық тас жол және АҚШ-тың ең ұзын тас жолы. Ол Вашингтон штатының Сиэтл қаласынан басталып, Тынық мұхитының солтүстік-батысы, Таулы аймақ, Ұлы жазықтар, Орта Батыс және Солтүстік-Шығыс арқылы өтіп, Массачусетс штатының Бостон қаласында аяқталады. Тас жол 13 штатты қамтиды және 15 қосалқы бағыты бар, олар негізінен Чикаго, Кливленд, Буффало және Рочестер сияқты ірі қалаларға салынған. I 90 Сиэтлдегі Вашингтон штатының 519 тас жолынан басталып, Вашингтондағы Каскад таулары мен Монтанадағы Роки тауларын кесіп өтеді. Содан кейін ол солтүстік Ұлы жазықтарды басып өтеді және Висконсин мен Чикаго аймағы арқылы Мичиган көлінің оңтүстік жағалауын бойлай оңтүстік-шығысқа қарай жүреді. Тас жол Индиана арқылы жалғасып, Эри көлінің жағалауымен Огайо және Пенсильвания арқылы Буффалоға дейін созылады. I 90 Нью-Йорк штаты арқылы тарихи Эри каналының бағытымен жүріп, Массачусетс штатына жетеді, содан кейін Бостонның Логан халықаралық әуежайына жақын Массачусетс 1А тас жолында шығыс нүктесіне жетеді. Тас жол 1956 жылғы Федералдық көмек көрсету туралы заңмен құрылды, ол 20 ғасырдың басында салынған жергілікті жолдар мен автокөлік жолдарының орнына АҚШ-тың бірқатар тас жолдарын алмастырды. I 90 1957 жылы нөмірленді, бұл оның жүйедегі ең солтүстік трансконтиненталдық бағыты екенін көрсетеді, және Федералдық көмек көрсету туралы заңнан қаржыландырылатын бірнеше учаскелерде құрылыс жұмыстары жүргізілді. Бұл маршрутқа Interstate Highway жүйесінен бұрын салынған бірнеше ақылы жолдар кіреді, олардың ішінде Джейн Аддамс есімді мемориалдық ақылы тас жолы, Индиана ақылы тас жолы, Огайо ақылы тас жолы, Нью-Йорк штатының ақылы тас жолы және Массачусетс ақылы тас жолы бар. Бұл ақылы жолдар 1950 жылдары ашылды, ал Пенсильвания мен Висконсин штаттарындағы ақысыз учаскелер 1960 жылдары аяқталды. I 90 тас жолының Орта Батыс бөлігі 1978 жылы толыққанды аяқталды, ал Сиэтл мен Оңтүстік Дакота арасындағы көп бөлігі 1987 жылға дейін пайдалануға берілді. Соңғы учаске, Сиэтлдегі батыс нүктесіне жақын, 1993 жылдың қыркүйегінде ашылды, ал Бостондағы шығысқа қарайғы кеңейтуі 2003 жылы Big Dig жобасының бір бөлігі ретінде аяқталды.

Interstate 90 (I 90) is an east–west transcontinental freeway and the longest Interstate Highway in the United States at It begins in Seattle, Washington, and travels through the Pacific Northwest, Mountain West, Great Plains, Midwest, and the Northeast, ending in Boston, Massachusetts. The highway serves 13 states and has 15 auxiliary routes, primarily in major cities such as Chicago, Cleveland, Buffalo, and Rochester. I 90 begins at Washington State Route 519 in Seattle and crosses the Cascade Range in Washington and the Rocky Mountains in Montana. It then traverses the northern Great Plains and travels southeast through Wisconsin and the Chicago area by following the southern shore of Lake Michigan. The freeway continues across Indiana and follows the shore of Lake Erie through Ohio and Pennsylvania to Buffalo. I 90 travels across New York by roughly following the historic Erie Canal and traverses Massachusetts, reaching its eastern terminus at Massachusetts Route 1A near Logan International Airport in Boston. The freeway was established by the Federal Aid Highway Act of 1956, replacing a series of existing U. S. highways that had been preceded by local roads and auto trails established in the early 20th century. I 90 was numbered in 1957, reflecting its status as the northernmost transcontinental route of the system, and construction was underway on several sections with funding from the Federal Aid Highway Act. The route also incorporates several toll roads that predate the Interstate Highway System, including the Jane Addams Memorial Tollway, Indiana Toll Road, Ohio Turnpike, New York State Thruway, and the Massachusetts Turnpike. These toll roads opened in the 1950s and were followed by toll free sections in Pennsylvania and Wisconsin that were finished in the 1960s. The Midwestern sections of I 90 were fully completed in 1978, and most of the route between Seattle and South Dakota opened by 1987. The final section, near the western terminus in Seattle, opened in September 1993; an eastern extension in Boston was completed in 2003 as part of the Big Dig project.

Маршрут сипаттамасы

Висконсин-Иллинойс штатының шекарасынан Массачусетс штатына дейін шамамен 760 миль (1223 км) I 90 тас жолы Чикаго, Солтүстік-Шығыс Огайо, Пенсильвания және Нью-Йорк штатының Албани қалаларындағы бөліктерін қоспағанда, ақылы жолдар мен басқа да төлемақылы тас жолдарды пайдаланады. Ақылы бөліктер тас жолдың жалпы ұзындығының 25 пайызын құрайды. Федералдық тас жол басқармасының 2011 жылғы мәліметтері бойынша, I 90 тас жолының ең қызықты бөлігі Чикаго аймағында, онда күніне орташа есеппен 306 574 көлік жүреді. I 90 тас жолындағы ең төменгі тәуліктік көлік саны Вайоминг штатында тіркелді, онда ауылдық бөліктерде күніне орташа есеппен 9 820 көлік пайдаланды.

Вашингтон

I 90 жолының батыс басты нүктесі Вашингтон штатының 519-шы тас жолымен және 4-ші көшесінің оңтүстігіндегі Сиэтл қаласының SoDo ауданындағы қиылысында орналасқан. Бұл торап Сиэтл қаласының оңтүстігінде, Сиэтл портының және екі ірі спорт стадионының – Люмен Филд пен T-Mobile Park-тің жанында жатыр. Автомагистраль I-5 тас жолымен және Бикон Хилл айналымы арқылы шығысқа қарай жүреді, содан кейін 2025 жылы ашылатын Link жеңіл рельстік жүйесінің болашақ 2-ші желісімен бірге Бейкер Ридж тау туннеліне кіреді. I 90 туннельден екі жүзуші көпір арқылы шығады, олар өз класындағы ең ұзындары: тек шығысқа қарайғы Лейси В. Мэрроу ескерткіш көпірі және батысқа қарайғы қозғалыс пен болашақ жеңіл рельстік жүйе желісін жүргізетін Гомер М. Хэдли ескерткіш көпірі. Жүзуші көпірлер Вашингтон көлінен Мерсер аралына дейін созылады, онда I 90 парктің астындағы туннельдер арқылы өтеді, соның ішінде Обри Дэвис паркі. Автомагистраль аралдан әрі жалғасып, Истсайд аймағының ең ірі қаласы – Беллвьюге кіреді және Фактория маңындағы I 405 тас жолын қиып өтеді. I 90 Саммиш көлінің бойымен және Исакуа қаласы арқылы өтіп, Сиэтл қалалық аймағынан шығып, Каскад тауларына көтеріледі, бұл ұлттық мұра аймағы және ұлттық көрікті жол болып табылатын Mountains to Sound Greenway-ге дейін барады. Автомагистраль Снокуалми асуын кесіп өтеді, оның биіктігі 921 метр, тау тізбегінің ең жоғары нүктесінде шаңғы курорты орналасқан. Снокуалми асуынан I 90 Якима өзенімен Киттитас аңғарына қарай жүреді және Эленсбургте I 82 тас жолымен және қысқа ғана уақытқа АҚШ 97 (US 97) тас жолымен қиылысады. Автожол Колумбия өзенінен Вантаж көпірі арқылы өтеді және солтүстік-шығысқа бұрылып, Джордж маңындағы Колумбия платосының жартастарына көтеріледі. Мұса көлінің және айналасындағы ауыл шаруашылығы аймағының шығысына қарай сапар шеккеннен кейін, I 90 Рицвиллде АҚШ 395 тас жолымен ұзақ уақытқа бірге жүреді, себебі екі тас жол да солтүстік-шығысқа қарай Спокан қаласына қарай бұрылады. I 90/US 395 батыс Спокан арқылы US 2 тас жолымен қосылады, онда ол US 195 тас жолын қиып өтеді. Автомагистраль Спокан қаласының орталығын биік виадук арқылы кесіп өтеді және US 2 және US 395 тас жолдарынан бөлініп, Спокан аңғары арқылы шығысқа қарай Айдахо штатының шекарасына қарай жалғасады. I 90 солтүстік-шығысқа бұрылып, Coeur d'Alene қаласын айналып өтеді және Coeur d'Alene көліне қарап тұрған қырқалар қатарынан өтеді, көлдің бір тармағын Ардагерлер ескерткіш жүз жылдық көпірі арқылы кесіп өтеді. Автомагистраль шығысқа қарай 4 шілдедегі саммит арқылы жалғасады және күміс аңғарына түседі, онда ол тарихи Муллан жолы бойындағы бірнеше шағын қалалар арқылы Кьор-д'Ален өзенін бойлайды. I 90 Келогг және Уоллес қалаларына қызмет көрсетеді, содан кейін Биттеррут жотасына көтеріліп, Монтана штатының шекарасын белгілейтін Лугаут асуын кесіп өтеді. Ол Лугаут асуынан Сэнт-Регис және Кларк-Форк өзендері бойымен Биттеррот таулары мен Кьор-д'Ален тауларының етегіне қарай төмен түседі. Автомагистраль Альбертон ойысы арқылы шығысқа қарай өтеді және Миссула аңғарының басына жеткенге дейін бірнеше рет Кларк Форк өзенін кесіп өтеді. US 93 тас жолымен қысқа уақытқа созылып, I 90 Missoula қаласының солтүстік жағымен жүреді және US 12 тас жолымен қосылып, Garnet Range және Sapphire тауларының етегінде оңтүстік-шығысқа қарай жалғасады. Автомагистраль Джефферсон аңғары арқылы шығысқа қарай өтеді және Миссури өзенінің бастауының жанындағы Үш бұрышқа жетеді. Содан кейін ол Галатин аңғарына кіреді. I 90 Боземан қаласын айналып өтеді, онда ол 191-ші АҚШ тас жолымен қосылады және Бриджер мен Галлатин тауларының арасындағы Боземан асуын кесіп өтеді. Таулардың шығыс шетінде автожол Йеллоустоун өзенін бойлай бастайды және Йеллоустоун Ұлттық паркіне қызмет көрсететін 89-шы АҚШ тас жолымен қысқа уақытқа қатар жүреді, содан кейін Биг Тимберде 191-ші АҚШ тас жолынан бөлінеді. I 90 Йеллоустон өзені бойымен Биллингс қаласына дейін жалғасады, ол US 87 және US 212 тас жолдарымен I 94 тас жолының батыс басты нүктесіне дейін, Локвудқа дейін тоғысады. Автомобиль жолдары бөлінеді және I 90 шығысқа қарай Бигхорн алабы арқылы өтіп, Хардин қаласына жақын оңтүстікке бұрылады, Литтл Бигхорн өзенін бойлай Кроу үнді резервациясына кіреді. Автожол Кроу Агенттігінің жанында Кіші Бигхорн шайқасы болған жерден өтеді және өзен бойымен және Вольф таулары арқылы Вайоминг штатына қарай оңтүстікке қарай жалғасады. 1995 жылдан 1999 жылға дейін Монтана штатының ауылдық тас жолдарында, соның ішінде I 90-да да, күндізгі жылдамдық шектеуі болған жоқ. Жылдамдық шегі Montana Highway Patrol қызметкерлерінің жағдай бойынша анықтаған "ақылға қонымды және дұрыс" деп анықталды, бірақ Монтана жоғарғы соты оны конституциялық емес деп шешкенге дейін. Монтана штатында күндізгі ең жоғары жылдамдық шегі 1999 жылы белгіленді, кейіннен 2015 жылы көтерілді.

The western terminus of I 90 is at an intersection with Washington State Route 519 and 4th Avenue South in the SoDo neighborhood of Seattle. The junction is south of Downtown Seattle, adjacent to the Port of Seattle and two major sports stadiums, Lumen Field and T Mobile Park. The freeway travels east through an interchange with I 5 and around Beacon Hill before it enters the Mount Baker Ridge Tunnel alongside the future 2 Line of the Link light rail system, set to open in 2025. I 90 emerges from the tunnel on a pair of floating bridges, among the longest of their kind: the eastbound only Lacey V. Murrow Memorial Bridge and the Homer M. Hadley Memorial Bridge, which carries westbound traffic and the future light rail line. The floating bridges cross Lake Washington to Mercer Island, where I 90 travels through a series of tunnels under of parkland, including Aubrey Davis Park. The freeway continues from the island and enters Bellevue, the largest city of the Eastside region, and intersects I 405 near Factoria. I 90 then travels along Lake Sammamish and through Issaquah as it leaves the Seattle metropolitan area and ascends into the Cascade Range on the Mountains to Sound Greenway, a designated National Heritage Area and National Scenic Byway. The freeway crosses Snoqualmie Pass, elevation 3,022 feet (921 m), at the crest of the mountain range near a ski resort. From Snoqualmie Pass, I 90 follows the Yakima River into the Kittitas Valley and intersects I 82 in Ellensburg after a brief concurrency with U. S. Route 97 (US 97). The highway crosses the Columbia River on the Vantage Bridge and turns northeast to climb the cliffs of the Columbia Plateau near George. After traveling east across Moses Lake and the surrounding agricultural region, I 90 begins a long concurrency with US 395 at Ritzville as the highways turn northeast towards Spokane. I 90/US 395 is joined by US 2 through western Spokane, where it intersects US 195. The freeway crosses downtown Spokane on an elevated viaduct and splits from US 2 and US 395 to continue east across Spokane Valley towards the Idaho state line. I 90 then turns southeast to bypass Coeur d'Alene and travel along a series of ridges that face Lake Coeur d'Alene, crossing an arm of the lake on the Veterans Memorial Centennial Bridge. The freeway continues east across Fourth of July Summit and descends into the Silver Valley, where it follows the Coeur d'Alene River through several small towns along the historic Mullan Road. I 90 serves the cities of Kellogg and Wallace before it ascends into the Bitterroot Range and crosses Lookout Pass, which also marks the Montana state line. It descends from Lookout Pass along the St. Regis and Clark Fork rivers between the foothills of the Bitteroot Range and Coeur d'Alene Mountains. The freeway travels east through the Alberton Gorge and crosses the Clark Fork River several times before it reaches the head of the Missoula Valley. After a short concurrency with US 93, I 90 runs along the north side of Missoula and joins US 12 to continue southeast along the foothills of the Garnet Range and Sapphire Mountains. The freeway travels east across the Jefferson Valley and passes the headwaters of the Missouri River near Three Forks. It then enters the Gallatin Valley. I 90 travels around Bozeman, where it is joined by US 191, and crosses Bozeman Pass between the Bridger and Gallatin mountains. At the east end of the mountains, the freeway begins to follow the Yellowstone River and is briefly concurrent with US 89, which serves Yellowstone National Park, and splits from US 191 at Big Timber. I 90 continues along the Yellowstone River through Billings, overlapping with US 87 and US 212, until it reaches Lockwood, the western terminus of I 94. The freeways split and I 90 continues east across the Bighorn Basin before it turns south near Hardin to follow the Little Bighorn River into the Crow Indian Reservation. The highway passes the site of the Battle of the Little Bighorn near Crow Agency and continues south along the river and the Wolf Mountains into Wyoming. From 1995 to 1999, there was no numbered daytime speed limit on rural highways in Montana, including I 90. The speed limit was simply defined as "reasonable and proper" as determined on a case by case basis by the Montana Highway Patrol until the Montana Supreme Court ruled it was unconstitutional. The maximum daytime speed limit in Montana was initially set at in 1999 and was later raised to in 2015.

Вайоминг

I 90 Вайоминг штатының солтүстік-шығысындағы, көбінесе ауылдық жерлерге қызмет көрсетеді. Автомагистраль, қысқа мерзімге 14-ші АҚШ тас жолымен бірге жүреді, Бигхорн тауларының солтүстік-шығыс етегіндегі Шеридан қаласына дейін оңтүстік-шығысқа қарай сағалар бойымен созылады. I 90 және US 87 Шеридан қаласында бөлініп, Фил Керни бекінісіне дейін бір-біріне параллель жүреді, онда қайтадан қосылып, Десмет көлінен оңтүстікке қарай Буффало қаласына дейін жалғасады. Автомобиль жолдары Буффало маңында I-25 тас жолымен қиылысады, ол US 87 тас жолымен Каспер қаласына дейін жалғасады. Буффалодан шығысқа қарай бұрылатын тас жол, бірнеше ірі көмір кені бар Powder River алқабы арқылы өтеді. I 90 содан кейін Гиллетт қаласына жетеді, онда ол US 14 және US 16 тас жолдарымен Моуркрофт қаласында үш бағытқа бөлінеді. Автомагистраль Bear Lodge тауларына (Black Hills-тің бөлігі) созылады және Санданс қаласында US 14 тас жолымен қосылады, ол солтүстікке қарай Devils Tower ескерткішіне дейін барады. I 90/US 14 солтүстік-шығысқа қарай Беула қаласына дейін жалғасады, онда Оңтүстік Дакота штатына кіреді. Содан кейін ол I 190 тас жолымен қызмет көрсетілетін Рапид-Сити қаласының солтүстік шетін айналып өтеді, Эллсворт әуе күштері базасынан өтеді және жазық дала арқылы шығысқа қарай жалғасады. I 90, Wall қаласының жанында US 14 тас жолынан бөлінеді, ол Wall Drug аттракционына үйі және Badlands Ұлттық паркіне солтүстік-шығыста орналасқан. Автомагистраль оңтүстік-шығысқа қарай Buffalo Gap Ұлттық шөптекті даласына өтеді және Minuteman Missile Ұлттық тарихи ескерткішін құрайтын екі қолданыстан шығарылған зымыран шахталарынан өтеді. I 90 Ақ өзенге қараған үстірттің үстімен шығысқа қарай жалғасады және Кадока мен Мурдо қалаларының жанынан өтеді. US 83 тас жолы қысқа мерзімге Мурдодан Вивианға дейін магистральға қосылады, онда ол Пьер штатының астанасына қызмет көрсету үшін бөлінеді. Чемберлейннен I 90 шығысқа қарай дала арқылы Митчелл қаласының жанындағы бірнеше шағын қалалардан өтеді. Содан кейін ол Сиукс-Фолс аймағына жетеді, онда ол қаланың солтүстігін айналып өтеді және I 29 және I 229 тас жолдарымен қиылысады. I-90 Сиукс-Фолс қаласынан шығып, Брэндон қаласының жанында Миннесота штатына өтеді. Оңтүстік Дакота штатының шекарасынан Бивер-Крикке дейін Альберт-Лиа қаласына дейін автокөлік жолы шығысқа қарай өседі. Ол сонымен қатар бірнеше солтүстік-оңтүстік магистральдарды қиып өтеді, соның ішінде Луверндегі US 75, Уортингтондағы US 59, Джексондағы US 71 және Блю-Эрттегі US 169. I 90 Альберт Лиа қаласының солтүстік шетімен жүріп, қаланың солтүстік-шығысында I 35 тас жолымен қиылысады. Содан кейін ол Остин қаласына жетеді және қысқаша US 218 тас жолымен сәйкес келеді. Остиннен автокөлік жолы солтүстік-шығысқа бұрылады да, Рочестер қаласына қарай жүреді, ол оңтүстікке қарай айналып өтіп, 63-ші және 52-ші АҚШ тас жолдарымен қиылысады. I 90 шығысқа қарай дөңесті Driftless аймағына қарай жалғасады және Миссисипи өзеніндегі Оналаска көліне қарап тұрған жарлардан төмен түседі. Ол Дакота қаласында оңтүстік-шығысқа бұрылады және 14-ші АҚШ тас жолымен қосылады, ал магистральдар Ла Крессент қаласына жақын бөлінеді. I 90 шығысқа қарай бұрылады, ол Ла Крессент қаласына жетуден бұрын, Миссисипи өзенін Дрезбах көпірімен Висконсин штатына өтеді.

I 90 serves a portion of northeastern Wyoming that is primarily rural. The freeway, briefly concurrent to US 14, travels southeast along a series of creeks to Sheridan in the northeastern foothills of the Bighorn Mountains. I 90 and US 87 split in Sheridan and travel parallel to each other to Fort Phil Kearny, where they rejoin and continue south past Lake Desmet to Buffalo. The highways split again near Buffalo at a junction with I 25, which overlaps with US 87 to Casper. From Buffalo, the highway turns east to cross the Powder River Basin, a region with several large coal mines. I 90 then reaches Gillette, where it begins a concurrency with US 14 and US 16 to a three way split in Moorcroft. The freeway continues into the Bear Lodge Mountains (part of the Black Hills) and is rejoined in Sundance by US 14, which looped north to serve the Devils Tower. I 90/US 14 then continues northeast to Beulah, where it enters South Dakota. It then skirts the northern edge of Rapid City, which is served by spur route I 190, and passes Ellsworth Air Force Base while it continues east across the plains. I 90 splits from US 14 near Wall, home to the Wall Drug roadside attraction and located northeast of Badlands National Park. The freeway travels southeast into the Buffalo Gap National Grassland and also passes a pair of decommissioned missile silos that form the Minuteman Missile National Historic Site. I 90 continues east along the top of a plateau that faces the White River and passes near Kadoka and Murdo. US 83 briefly joins the highway from Murdo to Vivian, where it splits off to serve the state capital of Pierre. From Chamberlain, I 90 continues east across the plains and past several small towns near the city of Mitchell. It then reaches the Sioux Falls area, where it bypasses the city to the north and intersects I 29 and I 229. I 90 leaves Sioux Falls and crosses into Minnesota near Brandon. From the South Dakota border near Beaver Creek to Albert Lea, the freeway travels east across farmland and towns in the plains and rolling hills of the Buffalo Ridge. It also intersects several north–south highways, including US 75 in Luverne, US 59 in Worthington, US 71 in Jackson, and US 169 in Blue Earth. I 90 travels around the northern outskirts of Albert Lea and intersects I 35 northeast of the city. It then reaches Austin and a brief concurrency with US 218. From Austin, the freeway turns northeast to head towards Rochester, which it bypasses to the south and intersects US 63 and US 52. I 90 continues east into the hilly Driftless Area and descends from the bluffs that overlook Lake Onalaska on the Mississippi River. It turns southeast at Dakota and is joined by US 14 until the highways split near La Crescent. I 90 turns east before it reaches La Crescent, where it crosses the Mississippi River on the Dresbach Bridge into Wisconsin.

Висконсин штаты

I 90 Висконсин штатына Ла-Кросс маңынан кіреді және Оналаскаға жеткенге дейін Френч аралын екіге бөліп өтеді. Бұл бөлік Ла-Кросс пен Оналаска арасындағы US 53 тас жолымен қысқаша тоғысады. Автомагистраль шығысқа қарай, көбінесе Ла-Кросс өзені бойымен, бірнеше қалалар мен Форт-Маккой арқылы өтіп, Томахта I 94 тас жолымен қиылысады. Екі мемлекетаралық тас жол Томах қаласында қосылып, Lemonweir және Висконсин өзендерімен бірге Батыс жотасының жиегімен оңтүстік-шығысқа қарай жүреді. Ол сол атымен аталатын шатқалда орналасқан және көптеген су парктері мен ойын-сауық орталықтарына ие Висконсин Деллз қаласынан өтеді. Автомагистраль Висконсин Деллзден шығысқа қарай Портж аймағына дейін созылады, онда I 39 тас жолы I 90/I 94 тас жолымен тоғыса бастайды. Содан кейін тас жол Висконсин өзенін кесіп өтіп, Мэдисон қаласына қарай оңтүстікке қарай жүреді, онда ол қаланың шығыс айналма жолын құрайды. Мэдисоннің шығысында I 94 тас жолы I 39/I 90 тас жолынан бөлінеді, ол Эджертон мен Дженсвилл қалалары арқылы оңтүстік-шығысқа қарай жалғасады. Тас жол оңтүстікке бұрылып, Белойт қаласына кіреді, онда ол I 43 тас жолымен қиылысады және Иллинойс штатына өтеді. Жол ақысы Чикагоның солтүстік-батыс маңындағы Шамбургтегі I 290 тас жолын қиып, О’Хара халықаралық әуежайының солтүстік жағымен өтеді. Розмонттағы әуежайдың шығыс жағында I 90 тас жолы I 294 және I 190 тас жолдарымен қиылысады, соңғысы әуежайдың жолаушылар терминалдарына қызмет көрсетеді және жол ақысының соңын білдіреді. I 90 оңтүстік-шығысқа бұрылып, I 94 тас жолы Ирвинг Паркте қайтадан қосылады, ол 6.2 мильге (10 км) созылатын Near West Side қарай бағытталған қайтымды жедел қозғалысқа арналған жолақтар жиынтығын алады. Кеннеди экспрессі Чикаго Loop (қаланың орталық бизнес ауданы) Чикаго өзенінен қарсы жағында, Near West Side арқылы оңтүстікке қарай жүреді және Джейн Бёрн торабында қайтадан I 290 тас жолымен қиылысады. Автомагистраль Дан Райан экспрессіне жалғасады және Чикаго өзенін Қытай ауданы мен I 55 тас жолымен қиылысқан жерде кесіп өтеді. Дан Райан I-90 тас жолының ең кең бөлігі болып табылады, онда 12 қозғалыс жолағы бар және жергілікті және жедел жолақтарға бөлінген. I 90/I 94 тас жолымен қаланың оңтүстік жағынан өтетін "L" қызыл желісі қосылады, I 90 Энглвудта Дан Райан экспрессінен бөлінеді және Чикаго Skyway тас жолына оңтүстік-шығысқа қарай бұрылады. Жол ақысы бар Skyway Индиана штатының шекарасына қарай өтеді, оны автокөлік жолы шығыс жағындағы Калумет өзені маңында кесіп өтеді. Иллинойс штатының шекарасынан бастап, жол ақысы Хаммонд қаласы арқылы оңтүстікке қарай жүреді және солтүстік Гари қаласы арқылы Гранд Калумет өзенін жалғастыру үшін шығысқа бұрылады, онда ол 41 және 12 АҚШ тас жолдарымен қиылысады. I 90 содан кейін шығыс Гариде I 65 және Лейк Станцияда I 94 тас жолдарымен қиылысады, онда ол I 80 тас жолымен тоғыса бастайды. Түсімдік жол Эри көлінің оңтүстік-батыс жағалауындағы ауылдық аймақ арқылы оңтүстік-шығысқа қарай созылады, онда Фримонт және Сандуски қалалары өтеді. Норвокке жақын жерде автомобиль жолы солтүстік-шығысқа бұрылып, 2-ші мемлекеттік тас жолды (SR 2) жалғастырады және Эллирия қаласына барады, онда I 90 I 80 тас жолынан бөлінеді (ол автокөлік жолында қалады). Содан кейін автокөлік жолы SR 2 тас жолымен бірігіп, солтүстік-шығысқа қарай Кливлендтен батысқа қарай көл жағалауындағы қала маңы арқылы жалғасады, оның ішінде Рокки-Ривер және Лейквуд қалалары бар. I 90 және SR 2 Рокки өзенін кесіп өткеннен кейін бөлінеді және Кливлендке кіргенде бір-біріне параллель жүреді. I 90 Кливлендтің оңтүстік-батыс тұрғын аудандары арқылы жалғасады және Тремонтте I 71 және I 490 тас жолдарының қиылысына жетеді, онда солтүстікке бұрылады. Ішкі белдеу Кливленд қаласының оңтүстік жағында орналасқан, онда ол Прогрессивтік алаңның жанында I 77 тас жолымен қиылысады және Гудрих-Киртленд паркінің маңындағы ауданды екіге бөліп, солтүстікке қарай бұрылады.) және Евклидте қайтадан бөлінгенге дейін Кливленд мемориалдық жағалауында SR 2 тас жолымен қосылады. I 90 қысқа уақытқа оңтүстік-шығысқа бұрылады, бірақ Willoughby Hills қаласында I 271 тас жолымен қиылысқаннан кейін солтүстік-шығыс бағытын жалғастырады. Автомагистраль Эри көлінің жағалауына параллель жүреді, егіндік жерлер мен қала сыртындағы қалалар арқылы өтеді және Коннеауттың жанында Пенсильвания штатына өтеді. Ол штатқа Спрингфилд қалашығында кіреді және көл жағалауындағы ауылдық аймақтардан өтеді, ол АҚШ-тың 20-шы тас жолына және көл жолына параллель. Содан кейін автокөлік жолы Эридің оңтүстік шеткі аймағы арқылы өтеді, онда ол I 79 және US 19 тас жолдарымен қиылысады. I 90 Солтүстік-шығыс Эри округінің ауылдық аймақтарына қайта оралады және I 86 тас жолымен қиылысады, содан кейін Нью-Йорк штатының шекарасына жетеді, ол Солтүстік-шығыс округінің маңында орналасқан. I 290 тас жолымен Буффало Ниагара халықаралық әуежайының маңында қиылысқанда, I 90 шығысқа бұрылып, Нью-Йорк орталық темір жолының тарихи Су деңгейі жолымен жүреді, ол 19 ғасырдың Эри каналына параллель. Автокөлік жолы Рочестер қаласының оңтүстігінен өтеді, ол I 490 тас жолымен тікелей солтүстік-оңтүстік бағытындағы I 390 тас жолы арқылы қызмет көрсетеді. I 90 Саусақты көлдер аймағы арқылы өтеді және Сиракуз аймағына жақындағанда Эри каналына жақындап келеді. Ол қаланың солтүстік шеті арқылы өтеді, онда ол батыстан шығысқа қарай I 690, I 81 және I 481 тас жолдарымен қиылысады. Содан кейін ол Ютика қаласына жалғасады, онда автокөлік жолы Мохок өзенінің (Эри каналының бөлігі) солтүстік жағымен өтеді. Нәтижесінде, Нью-Йорк штатының көп бөлігіндегі I 90 тас жолындағы мильдік белгілер мен шығу нөмірлері батыстан шығысқа қарай өсетін федералдық қағидаға қайшы келеді. Беркшир қосылысы батыстан шығысқа қарай мильдік белгілер мен шығу нөмірлерін "B" префиксімен қолданады.

I 90 enters Wisconsin near La Crosse and bisects French Island before it reaches Onalaska. This section is briefly concurrent to US 53 between La Crosse and Onalaska. The freeway travels east, generally along the La Crosse River, through several towns and Fort McCoy before it reaches a junction with I 94 in Tomah. The two Interstates join at Tomah and travel southeast along the edge of the hills of the Western Upland, following the Lemonweir and Wisconsin rivers. It passes Wisconsin Dells, situated on the gorge of the same name and home to several water parks and theme parks. The freeway travels east from Wisconsin Dells to the Portage area, where I 39 begins its concurrency with I 90/I 94. The highway then crosses the Wisconsin River and travels south towards Madison, where it forms an eastern bypass of the city. East of Madison, I 94 separates from I 39/I 90, which continues southeast through Edgerton and Janesville. The highway turns south and enters Beloit, where it intersects I 43 and crosses into Illinois. The tollway cuts through the northwestern suburbs of Chicago, where it intersects I 290 in Schaumburg and passes the north side of O'Hare International Airport. On the east side of the airport in Rosemont, I 90 intersects I 294 and I 190, the latter of which serves the airport's passenger terminals and marks the end of the tollway. I 90 turns southeast and is rejoined by I 94 in Irving Park, where it gains a set of reversible express lanes that travel for 6.2 mile (10 km) toward the Near West Side. The Kennedy Expressway travels south through the Near West Side, opposite the Chicago River from the Chicago Loop (the city's central business district), and intersects I 290 again at the Jane Byrne Interchange. The freeway continues onto the Dan Ryan Expressway and crosses the Chicago River near Chinatown and an interchange with I 55. The Dan Ryan is the widest section of I 90, at 12 through lanes, and is split between local and express lanes. I 90/I 94 is joined by the "L" Red Line in the median of the expressway through the city's South Side, I 90 splits from the Dan Ryan Expressway in Englewood and turns southeast onto the tolled Chicago Skyway. The tolled Skyway travels towards the Indiana state line, which the freeway crosses near the Calumet River in the East Side. From the Illinois state line, the tollway travels south through Hammond and turns east to follow the Grand Calumet River through northern Gary, where it intersects US 41 and US 12. I 90 then crosses I 65 in eastern Gary and I 94 in Lake Station, where it begins a concurrency with I 80. The turnpike travels southeast through a rural area near the southwest shore of Lake Erie, where it passes the cities of Fremont and Sandusky. Near Norwalk, the highway turns northeast to follow State Route 2 (SR 2) and heads to Elyria, where I 90 splits from I 80 (which remains on the turnpike). The freeway then merges with SR 2 and continues northeast through the lakeshore suburbs west of Cleveland, including Rocky River and Lakewood. I 90 and SR 2 separate after crossing the Rocky River and travel parallel to each other as they enter Cleveland. I 90 continues through the southwestern residential neighborhoods of Cleveland and reaches a junction with I 71 and I 490 in Tremont, where it turns north. The Innerbelt skirts the south side of Downtown Cleveland, where it intersects I 77 near Progressive Field and turns north to bisect the Goodrich–Kirtland Park neighborhood.) and rejoins SR 2 on the Cleveland Memorial Shoreway until they split again in Euclid. I 90 briefly turns southeast but resumes its northeastern route after a junction with I 271 in Willoughby Hills. The freeway travels parallel to the Lake Erie shoreline through farmland and exurban towns and crosses into Pennsylvania near Conneaut. It enters the state in Springfield Township and passes through rural areas along the lake shore, parallel to US 20 and the Lake Road. The freeway then travels through the southern outskirts of Erie, where it intersects I 79 and US 19. I 90 returns to the rural areas of northeastern Erie County and intersects I 86 before it reaches the New York state line near the borough of North East. At a junction with I 290 near Buffalo Niagara International Airport, I 90 turns east to follow the historic Water Level Route of the New York Central Railroad, itself parallel to the 19th century Erie Canal. The Thruway passes south of Rochester, which it serves via a loop on I 490 and the direct north–south spur I 390. I 90 travels through the Finger Lakes region and moves closer to the Erie Canal as it approaches the Syracuse area. It travels through the city's northern outskirts, where it intersects I 690, I 81, and I 481 from west to east. It then continues to Utica, where the Thruway runs along the north side of the Mohawk River (part of the Erie Canal). as a result, the mileposts and exit numbers on I 90 through most of New York run backwards compared to the federal preference for mile based numbers increasing from west to east. The Berkshire Connector uses west to east mileposts and exit numbers with a "B" prefix;

Массачусетс штаты

I 90 Массачусетс штатында Массачусетс ақылы автожолының (сонымен қатар "Пайк" немесе "Масспайк" деп те аталады) бойымен толықтай бірге жүреді. Ақылы автожол Нью-Йорк штатының шекарасынан басталып, оңтүстік-шығысқа қарай Беркширлер арқылы Пионер аңғарына дейін созылады. Автожол Спрингфилдтің солтүстік жақтан өтетін маңынан өтеді, онда ол I 91 автожолымен қиылысады және Коннектикут өзені арқылы Чикопиге кешіп өтеді. I 90 кейін I 391 автожолын қиылыссыз кесіп өтеді және қаланың шығыс шетінде I 291 автожолының солтүстік соңғы нүктесі болып табылады. Ақылы автожол Массачусетс штатының орталық бөлігіндегі төбелер арқылы шығысқа қарай жалғасады және I 84 автожолының шығыс соңғы нүктесі ретінде Стурбридж қаласында орналасқан. I 90 Бостон қаласының оңтүстік жағында I 93 автожолымен қиылысады және Форт Пойнт каналының астынан өтіп, Seaport ауданына жетеді. Содан кейін автожол Тед Уильямс туннеліне кіреді, ол Бостон портының астында солтүстік-шығысқа қарай Логан халықаралық әуежайының жолаушылар терминалына дейін созылады. Әуежайдың солтүстік-батыс жағынан өткесін, I 90 Шығыс Бостондағы 1A тас жолымен қиылысқан жерде аяқталады.

Алдыңғылар және құрылуы

Солтүстік Америка Құрама Штаттарына қызмет ететін шығыс-батыс бағытындағы бақыланатын автомобиль жолы 20-ғасырдың басында бірнеше федералдық үкімет құжаттарында, соның ішінде 1930 және 1940 жылдардағы Қоғамдық жолдар бюросының есептерінде ұсынылған. Мемлекетаралық автомобиль жолдары жүйесі 1956 жылғы Федералдық көмек көрсету автомобиль жолдары заңымен құрылды, ол АҚШ Конгресімен бекітіліп, 1956 жылдың 26 маусымында заңға қол қойылды. 1957 жылы Америкалық мемлекеттік автомобиль жолдарының қауымдастығы I-90 автожолын жүйенің солтүстіктегі континенттік бағытына тағайындады. Бұл автомобиль жолы 1926 жылы федералдық үкімет ұсынған аталған автожолдарды алмастыру үшін құрылған АҚШ нөмірленген автомобиль жолдары жүйесінің қолданыстағы бөліктерімен салыстырылды. Осы автожолдардың ішінде, көбінесе жеке автокөлік жүргізушілер ұйымдарымен белгіленген, 1910 жылдары Сиэтл мен Бостон арасындағы I-90 болашақ бағытымен салынған Йеллоустоун және Ұлттық саябақтар автожолдары бар еді. Бұл бағыт бойындағы ұлттық нөмірленген автомобиль жолдары: АҚШ-10 Сиэтлден Биллингс, Монтанаға дейін; АҚШ-87 Биллингстен Буффало, Вайомингке дейін; АҚШ-16 Буффалодан Портж, Висконсинге дейін; АҚШ-51 Портжден Рокфорд, Иллинойсқа дейін және АҚШ-20 Рокфордтан Бостонға дейін созылды.

Төлем жолдары және қала құрылысы

I 90 жолының орта батыс және солтүстік-шығыс штаттарындағы негізгі бөліктері 1950 және 1960 жылдары штат үкіметтері салған, бұрыннан бар ақылы жолдарды пайдаланды. Солтүстік-батыс магистралі, Чикаго Skyway, Индиана ақылы жолы, Огайо автожолы, Нью-Йорк штатының магистралі және Массачусетс автожолы I 90-нан бұрын салынған және маршрутқа енгізілген. Бұл сонымен қатар маршруттың кейбір бөліктері мемлекетаралық магистральдар стандарттарына сәйкес келмейтінін білдірді, бірақ олар 1980 жылдарға дейін қанағаттанарлық деп танылды немесе сол стандарттарға келтірілді. Пенсильвания бөлігі 1950 жылдардың басында Пенсильвания ақылы жолының «Эри тармағы» ретінде жоспарланған, бірақ федералдық қаражат есебінен 1960 жылдың қазан айында ақысыз жол ретінде аяқталды. Бұл бөлімнің аяқталуы үш жыл бұрын салынған, бірақ штаттық шекарада тоқтаған Нью-Йорк штатының магистралін толыққанды пайдалануға мүмкіндік берді. I 90 Чикаго аймағындағы бірнеше экспресс-жолдар мен ақылы жолдарды пайдаланды, олардың ең ертесі 1950 жылы аяқталған және келесі жылы Индианаға дейін созылған Три-Штат экспресс-жолы (қазіргі Кингери экспресс-жолы) болды. Одан кейін 1955 жылы ашылған батыс қала маңындағы Конгресс экспресс-жолы және 1958 жылы Солтүстік-батыс ақылы жолы пайда болды. Иллинойстағы соңғы аяқталған бөлік – 1962 жылдың 15 желтоқсанында ашылған және сол кезде «әлемдегі ең кең экспресс-жолы» деп аталған ақысыз Дэн Райан экспресс-жолы болды. 1965 жылы I 90 белгісі I 94-ке Чикагоның оңтүстігінде ауыстырылды, бұл оны 1958 жылы аяқталған Чикаго Skyway ақылы жолына көшірді. Бұл өзгеріс Иллинойс және Индиана штаттарының үкіметтері тарапынан шатасуды болдырмау және 1956 жылы толыққанды ашылған Индиана ақылы жолына үздіксіз ақылы байланыс жасау үшін ұсынылды. 1977 жылы I 90 Кеннеди экспресс-жолына көшірілді, ал оның батыс бағыты Шомбургтен Чикагодағы Circle Interchange-ге дейін I 290 арқылы ауыстырылды. I 90 жолының қалған ақылы бөліктері 1950 жылдары тиісті штаттардың мемлекеттік органдарымен аяқталды. 388 шақырымдық Огайо ақылы жолы құрылыс 1952 жылы басталғаннан кейін 1955 жылдың 1 қазанында қозғалысқа ашылды. Нью-Йорк магистралінің бірінші бөлігі 1954 жылдың маусым айында ашылды және жыл соңына дейін Буффало және Олбани аймақтарына дейін кеңейтілді. 1957 жылы Пенсильвания штатының шекарасына және 1959 жылы Беркшир қосылысы арқылы Массачусетс ақылы жолына дейін кеңейтілді. Беркшир бөлігі 1957 жылы штаттық шекарадан Ньютонға дейін ашылған Массачусетс ақылы жолымен байланысты, арақашықтығы 198 шақырымды (123 миль) құрады. Ақылы жол екі кезеңде Бостонға дейін кеңейтілді: алдымен 1964 жылдың қыркүйегінде Ньютоннан Оллстонға дейін 14 шақырым (9 миль); және ақырында 1965 жылдың 18 ақпанында Бостонның оңтүстік станциясына жақын I 93 магистраліне дейін кеңейтілді.

Major portions of I 90 in the Midwest and Northeastern states used existing toll roads built by state governments in the 1950s and 1960s. The Northwest Tollway, Chicago Skyway, Indiana Toll Road, Ohio Turnpike, New York State Thruway, and Massachusetts Turnpike all predate I 90 and were incorporated into the route. This also meant that portions of the route did not adhere to Interstate Highway standards, but they were either deemed adequate or rebuilt to conform by the 1980s. The Pennsylvania section was planned in the early 1950s as the "Erie Extension" of the Pennsylvania Turnpike, but was instead completed as a toll free road in October 1960 with federal funds. The completion of the section also allowed for full use of the New York State Thruway, which had been finished three years earlier but ended abruptly at the state line. I 90 would use several expressways and tollways in the Chicago area, the earliest of which was the Tri State Expressway (now the Kingery Expressway), completed in 1950 and extended into Indiana the following year. It was followed by the Congress Expressway in the western suburbs, first opened in 1955, and the Northwest Tollway in 1958. The last section to be completed in Illinois was the toll free Dan Ryan Expressway, which opened on December 15, 1962, and was described as the "world's widest freeway" at the time. In 1965, the designation for I 90 was switched with I 94 south of Chicago, which moved it to the tolled Chicago Skyway (completed in 1958); the change was requested by the Illinois and Indiana state governments to avoid confusion and provide a continuous toll connection to the Indiana Toll Road, which had been fully opened in 1956. I 90 was moved onto the Kennedy Expressway in 1977 and its western route was replaced with I 290 from Schaumburg to the Circle Interchange in Chicago. The other tolled sections of I 90 were completed in the 1950s by their respective state governments. The 241 mile (388 km) Ohio Turnpike opened to traffic on October 1, 1955, three years after construction began. The first segment of the New York Thruway opened in June 1954 and was followed by extensions to Buffalo and the Albany area by the end of the year. It was extended to the Pennsylvania state line in 1957 and to the Massachusetts Turnpike via the Berkshire Connector in 1959. The Berkshire section linked with the Massachusetts Turnpike, which had opened in 1957 from the state line to Newton, a distance of 123 mile (198 km). The turnpike was extended into Boston in two stages: first by 9 mile (14 km) from Newton to Allston in September 1964; and finally with an extension to I 93 near South Station in Downtown Boston that opened on February 18, 1965.

Жолдар салынбаған құрылыс

Автомагистраль сонымен қатар 1950 жылдардың басында штаттық үкіметтер жоспарлаған және мемлекетаралық стандарттарға сәйкес келтірілген басқа да айналма жолдарды қамтыды. Вашингтон штатының Спокан аңғары айналасындағы айналма жолы 1956 жылдың қарашасында Вашингтондағы алғашқы бөлік ретінде ашылды және екі жылдан кейін көршілес Споканға дейін созылды. Висконсин штаты 1959 жылдың қарашасында өзінің алғашқы бөлігін ашып, Иллинойс жол ақысымен Янесвиллді байланыстырды, ал 1962 жылы Мэдисон айманы арқылы Висконсин Деллсқа дейін автомагистральді кеңейтті. Кливленд ішкі айналма жолы 1959 жылдан 1962 жылға дейін кезең-кезеңмен ашылды және бастапқыда Парма автомагистралімен қосылуы жоспарланған, ол I 90 автомагистралін Кливленд қаласының солтүстік-батыс жағымен жүргізер еді. Алайда, 1960 жылдары халықтың қарсылығына байланысты бұл жоба тоқтатылды. Остинді айналып өтуге арналған алғашқы Миннесота бөлігі 1957 жылы құрылысын бастап, 1961 жылы ашылды. Висконсин штаты ауылдық мемлекетаралық жүйесін аяқтаған алғашқы штаттардың бірі болды және 1969 жылдың қарашасында Ла-Кросстен Томахқа дейінгі I 90 автомагистралінің соңғы бөлігін ашты. Нью-Йорк штатының Олбани маңындағы бөлік, Нью-Йорк ақысыз магистраліне балама ретінде салынды, 1976 жылы аяқталды, Гудзон өзенінен I 90 таңбасын алып өтуге арналған Беркшир қосылысымен байланысты. Оңтүстік Дакота штаты өзінің соңғы бөлігін 1976 жылдың қарашасында аяқтады, бұл Вайоминг штатының шекарасынан Бостонға дейінгі төрт жолақты тас жолдың үздірілмейтін бөлігін құрады, бірақ кейбір қиылыстар сақталды. I 90 Миннесота учаскесі 1978 жылдың қыркүйегінде аяқталды, «Көк Жерде» алтын сызық салынды, ол алғашқы құрлықтық теміржолдың алтын қадасын еске түсірді. Екі айдан кейін Огайо штаты Кливлендтен батысқа қарайғы соңғы бөлігін аяқтады. Батыс штаттары I-90 учаскелерін аяқтау бойынша соңғылардың бірі болды. Вайоминг штаты 1985 жылдың шілдесінде Монтана штатының шекарасынан Шериданға дейінгі соңғы бөлігін ашты және Монтана штатының шекарадан тыс бөлігі аяқталғаннан кейін үш айдан кейін пайдалануға берді. Монтана штатының Спрингдейл маңындағы соңғы екі жолақты учаске 1987 жылдың мамырында төрт жолаққа дейін кеңейтілді. I 90 автомагистралінің соңғы ауылдық учаскелерінің бірі Айдахо штатының Уоллес қаласы арқылы салынды, ол 1976 жылы автомагистраль үшін қаланың орталық бөлігін бұзуды болдырмау үшін тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 1,5 миль (2 км) биіктіктегі автомагистраль Уоллесті солтүстікке айналып өтіп, құрылысы 42 миллион долларға бағаланды (1991 жылғы 42,0 доллар соңғы жылдары миллиондаған долларға тең). Ол 1991 жылдың 5 қыркүйегінде ашылды, ал қала бір аптадан кейін I 90 автомагистраліндегі соңғы светофорды салтанатты түрде тоқтатты. Айдахо учаскесі 1992 жылдың шілдесінде Ветерандар ескерткіштік жүз жылдық көпірінің Кёр-д'Ален маңында ашылуынан кейін толық аяқталғаны жарияланды.

The freeway also incorporated other non tolled expressway bypasses planned by state governments in the early 1950s and modified to meet Interstate standards. A bypass of Spokane Valley, Washington, opened in November 1956 as the first section in Washington and was extended into neighboring Spokane two years later. Wisconsin opened their first section in November 1959, connecting the terminus of the Illinois Tollway with Janesville, and extended the freeway through the Madison area to Wisconsin Dells in 1962. The Cleveland Innerbelt opened in stages from 1959 to 1962 and was originally planned to connect with the Parma Freeway, which would have carried I 90 around the northwest side of Downtown Cleveland. It was later cancelled in the 1960s amid public opposition. The first Minnesota section, built to bypass Austin, began construction in 1957 and opened in 1961. Wisconsin was among the first states to complete its rural Interstate system and opened its final section of I 90, from La Crosse to Tomah, in November 1969. The section around Albany, New York, built as a toll free alternative to the New York Thruway, was completed in 1976 with a connection to the Berkshire Connector, which had been originally intended to carry the I 90 designation across the Hudson River. South Dakota completed its final section in November 1976, which created an unbroken stretch of four lane highway from the Wyoming state line to Boston but some intersections remained. The Minnesota segment of I 90 was declared complete in September 1978 with a dedication at Blue Earth, where a golden line was painted to emulate the golden spike of the first transcontinental railroad. Two months later, Ohio finished its last section west of Cleveland. The western states were the last to complete their segments of I 90. Wyoming opened its final section, from the Montana state line to Sheridan, in July 1985 and dedicated it three months later following the completion of Montana's cross border section. The last two lane section in Montana, near Springdale, was widened to four lanes in May 1987. One of the last rural sections of I 90 to be built was through Wallace, Idaho, which placed its downtown on the National Register of Historic Places in 1976 to prevent its demolition for the freeway. The 1.5 mile (2 km) elevated freeway bypassed Wallace to the north and cost $42 million (equivalent to $42.0 in 1991 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in dollars) to construct. It opened on September 5, 1991, and the city ceremonially retired the last stoplight on I 90 a week later. The Idaho section was declared fully complete in July 1992 after the Veterans Memorial Centennial Bridge opened near Coeur d'Alene.

Аяқталуы және кейінгі жобалар

Вашингтон I-90 участасын аяқтаған соңғы штат болды, негізінен Сиэтл мен Беллевью участасы бойынша даулар мен сот процестеріне байланысты. Виадук экологиялық белсенділердің талабы бойынша бұрынғы жоспарланған жер үстіндегі тас жолдың орнына салынды; Таулар мен Бұғаздың жасыл жолағы 1990 жылы Сиэтл мен Торп арасындағы дәліз бойында жабайы табиғат пен демалыс аймақтарын сақтау мақсатымен құрылды және 1998 жылы Ұлттық көркемдік тас жол деп жарияланды – бұл Interstate тас жолы үшін алғашқы рет болды. Сиэтлге қарайғы кеңейту 1989 және 1993 жылдар аралығында кезең-кезеңмен аяқталды және құрылысы 1,56 миллиард долларға (қазіргі доллармен шамалас) бағаланды. Жобаға жаңа жүзбелі көпір салу, Маунт Бейкер туннелінің кеңейтілуі, парктермен жабылған участалардың қосылуы және қоршаған ортаға және әлеуметтік жағдайға тигізетін зиянды азайту шаралары кірді. Жобаның бастапқыда 1992 жылы аяқталуы жоспарланған, бірақ 1990 жылдың қарашасында қайта жаңарту жұмыстары кезінде ескі жүзбелі көпірдің батып кетуіне байланысты бір жылға кешіктірілді. Көпір қайта құрылды және 1993 жылдың 12 қыркүйегінде шығыс бағытындағы қозғалыс үшін ашылды. I-90 тас жолының екі шетіндегі кеңейту жұмыстары 2000 жылдардың басында жеке жобалар аясында аяқталды. Сиэтлдегі Вашингтон штатының 519 тас жолының батыс жағы Safeco Field (қазіргі T-Mobile Park) маңындағы пандустар сериясы ретінде қайта жаңартылды. Бостон қаласындағы "Big Dig" мегажобасының бөлігі ретінде I-90 тас жолы Форт Пойнт каналы мен Бостон портынан Логан халықаралық әуежайына қарай 6 километрге дейін (3,5 миль) ұзартылды. Бұл учаске 2003 жылдың 18 қаңтарында ашылды. Форт Пойнт каналындағы туннель 2006 жылдың шілдесінде төбе панелінің құлауынан бір адам қаза болғаннан кейін жабылды. Жөндеу және нығайту жұмыстарынан кейін ол 2007 жылдың қаңтарында қайта ашылды. I-90 тас жолының басқа да бөліктері заманауи қажеттіліктерге сай және қауіпсіздік стандарттарын жаңарту мақсатымен қайта жаңартылды немесе ауыстырылды. Чикагодағы 18 километрлік (11 миль) Дан Райан экспресс-жолы 2006-2007 жылдар аралығында 975 миллион доллар (қазіргі доллармен шамалас) жұмсалып, қосымша қатарлар мен жақсартылған көпірлермен қайта жаңартылды. Жобаға дейін бұл учаскеде күніне 300 000-нан астам көлік қозғалатын. Кливленд қаласындағы Куяхога өзені арқылы өтетін Innerbelt көпірі Джордж В. Воинович көпірлерімен ауыстырылды, олар 2013 жылдың қарашасында батыс бағытындағы және 2016 жылдың қыркүйегінде шығыс бағытындағы қозғалыс үшін ашылды. Ескі көпір 2014 жылдың 12 шілдесінде жарылғыш заттармен жарылып, жыл соңына дейін демонтаждалды. Миннесота және Висконсин штаттары 2016 жылы Миссисипи өзені арқылы өтетін Дрезбах көпірін ауыстырды; жоба 2007 жылы I-35W Миссисипи өзені көпірінің құлауынан кейін Миннесота штатының бастамасымен жүзеге асырылды. Айдахо, Монтана және Оңтүстік Дакота штаттарында I-90 тас жолы "Пурпур жүрек" тас жолының бөлігі болып табылады, ол "Пурпур жүрек" орденімен марапатталғандарды құрметтейді. Висконсин штатында I-90 және I-94 тас жолдары 1987 жылы Висконсин ардагерлерінің ескерткіш тас жолы деп жарияланды. Огайо штатының Лорейн қаласынан Пенсильвания және Нью-Йорк арқылы өтетін I-90 тас жолы ресми түрде "AMVETS Memorial Highway" деп аталады.

Washington was the last state to complete its section of I 90, primarily due to disputes and litigation over the Seattle–Bellevue section. The viaduct replaced an earlier plan for a ground level freeway at the behest of environmentalists; the Mountains to Sound Greenway was established in 1990 along the corridor between Seattle and Thorp to preserve wilderness and recreational areas and was designated as a National Scenic Byway in 1998, a first for an Interstate Highway. The extension into Seattle was completed in stages between 1989 and 1993 and cost $1.56 billion (equivalent to $ in dollars) to construct. The project involved construction of a new floating bridge, expansion of the Mount Baker Ridge Tunnel, addition of lids with parks, and extensive mitigation for environmental and social impacts. The project was originally planned to be completed in 1992, but was delayed a year due to the sinking of the original floating bridge during renovations in November 1990; the bridge was rebuilt and opened for eastbound traffic on September 12, 1993. Extensions at both termini of I 90 were completed in the early 2000s as part of separate projects. The west end at Washington State Route 519 in Seattle was rebuilt as a series of ramps near Safeco Field (now T Mobile Park) to replace an existing intersection. A component of the Big Dig megaproject in Boston that extended I 90 east by 3.5 mile (6 km) under Fort Point Channel and Boston Harbor to Logan International Airport opened on January 18, 2003, The Fort Point Channel tunnel later closed in July 2006 due to a ceiling panel collapse that killed one person. It reopened in January 2007 after repairs and retrofit work. Other sections of I 90 have been rebuilt or replaced to accommodate modern needs and meet updated safety standards. The 11 mile (18 km) Dan Ryan Expressway in Chicago was reconstructed over a two year period from 2006 to 2007 at a cost of $975 million (equivalent to $ in dollars), adding auxiliary lanes and improved bridges. The section carried over 300,000 daily vehicles prior to the project. Cleveland's Innerbelt Bridge, which carried I 90 over the Cuyahoga River, was replaced with the George V. Voinovich Bridges, which opened in November 2013 for westbound traffic and September 2016 for eastbound traffic. The old bridge was imploded with explosives on July 12, 2014, and dismantled by the end of the year. The states of Minnesota and Wisconsin replaced the Dresbach Bridge over the Mississippi River in 2016; the project was spearheaded by Minnesota following the I 35W Mississippi River bridge collapse in 2007. In the states of Idaho, Montana, and South Dakota, I 90 is part of the Purple Heart Trail, which honors Purple Heart recipients. In Wisconsin, I 90 and I 94 were designated as the Wisconsin Veterans Memorial Highway in 1987. From Lorain, Ohio, through Pennsylvania and New York, I 90 is officially designated as the "AMVETS Memorial Highway".