Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соңғы тұру – әскери бөлімнің басым күштерге қарсы тұру жағдайы.
Situation in which a military unit holds against overwhelming odds
Соңғы тұру – әскер тобының басым және дерлік жеңіліссіз қарсылыққа қарсы қорғаныс позициясын ұстап тұруы болып табылатын әскери жағдай. Әскерлер соңғы тұруға міндет сезімінен, тактикалық маңызды нүктені қорғау үшін, қоршауда қалған әскерді, адамды немесе топты қашып кетуге уақыт беру үшін, тұтқындалған жағдайда жазалаудан қорқудан немесе өз билеушілерін немесе көшбасшыларын қорғау үшін шығуы мүмкін. Соңғы тұрулар тарихта маңызды орын алады, өйткені қорғаушылардың батырлығы мен құрбандығы халықтың қиялына зор әсер етеді. Кейбір соңғы тұрулар әскери күштердің немесе елдің тарихының маңызды бөлігіне айналды, әсіресе егер қорғаушылар өз мақсаттарына жетсе (немесе сирек жағдайларда, шабуылдаушыларды жеңсе).
A last stand is a military situation in which a body of troops holds a defensive position in the face of overwhelming and virtually insurmountable odds. Troops may make a last stand due to a sense of duty; because they are defending a tactically crucial point; to buy time to enable a trapped army, person, or group of people to escape; due to fear of execution if captured; or to protect their ruler or leader. Last stands loom large in history, as the heroism and sacrifice of the defenders exert a large pull on the public's imagination. Some last stands have become a celebrated part of a fighting force's or a country's history, especially if the defenders accomplished their goals (or in rare cases, defeated their attackers).
Тактикалық маңызы
"Соңғы тұру" – бұл соңғы шара, және қорғаныс күштері күресудің пайдасы шегіну немесе қарсылық көрсетпеудің пайдасынан артық екенін түсінгенде немесе сенгенде таңдалады. Бұл көбінесе стратегиялық немесе моральдық себептерден туындайды, мысалы, жараланған сарбаздар мен бейбіт азаматтар қауіпті жерден қашып кету үшін уақыт ұту үшін тұрып күресу, қорғаушылар өздерінің құрбандығы науқандарының немесе мақсаттарының жалпы табысына қажет деген қорытындыға келеді, Сарагархи шайқасының соңында болғандай. Мұндай жағдай әртүрлі жолмен туындауы мүмкін. Бір жағдайда, қорғаныс күштерінің шегінуі, әдетте, географиялық жағдайға немесе жеткізілімдер мен қолдаудың жетіспеуіне байланысты, бірден жеңіліске алып келеді, мысалы, Насеби шайқасынан кейін Уадборо төбесіндегі роялист жаяу әскерлерінің басынан өткендей. Кейбір әскери сарапшылар қарсы күшті соңғы тұру жағдайына салудан сақтандырады, себебі қоршауда қалған адамдар күштірек күреседі. Сун Цзы былай деп жазған: "Қоршаудағы жауға қашу жолын қалдыру керек". Сол сияқты, олар кейде өз күштерін қасақана осындай жағдайға түсіруді ұсынады, мысалы, оларды шегінуге итермелейтін қайықтарды немесе көпірлерді өртеп жіберу арқылы. Тарихшы Брайан Перрет тарих бойындағы соңғы тұрулардың көпшілігінде қорғаныс күштерінің жеңіліске ұшырағанын, бірақ сирек жағдайларда аз санды қорғаушылар өздерінің қиын әрекеттерінде сәттілікке жетіп, тағы бір күнді күресуге аман қалады дейді және Агинкур шайқасы мен Рорк дрифт шайқасын осындай шайқастардың мысалдары ретінде келтіреді.
A "last stand" is a last resort tactic, and is chosen because the defending force realizes or believes the benefits of fighting outweigh the benefits of retreat or surrender. This usually arises from strategic or moral considerations, such as staying and fighting to buy time for wounded soldiers or civilians to get to a safe place, leading defenders to conclude that their sacrifice is essential to the greater success of their campaign or cause, as happened at the end of the Battle of Saragarhi. The situation can arise in several ways. One situation is that retreat by the defending force would lead to immediate defeat, usually due to the surrounding geography or shortage of supplies or support, as happened to the Royalist infantry on Wadborough Hill after the Battle of Naseby. Some military thinkers have cautioned against putting an opposing force into a last stand situation, recognising that trapped men will fight harder. Sun Tzu wrote: "To a surrounded enemy, you must leave a way of escape". Similarly, they have sometimes suggested deliberately putting their own forces in such a situation, for example by burning boats or bridges that could tempt them to retreat. The historian Bryan Perrett suggests that although the majority of last stands throughout history have seen the defending force overwhelmed, on rare occasions the outnumbered defenders succeed in their desperate endeavours and live to fight another day, and he lists the Battle of Agincourt and the Battle of Rorke's Drift as such engagements.
Өлім жазасынан қорқу
Әскерлер егер берілсе, өлім жазасына кесілетініне сенсе, соңғы күреске түсуі мүмкін. Кастердің соңғы тұғыры, шайқастың соңында, солдаттардың Лакота және Шайен жауынгерлеріне қарсы көрсеткен қарсылығының күші, егер берілсе, тірі қалу мүмкіндіктеріне күмәндануларының аздығын көрсетті. Ақырында, Джордж Армстронг Кастердің қалған әскерлері соңғы қарсылық көрсеткен төбе, Кастердің адамдарына қорғаныс позициясын алуға мүмкіндік бермеді. Дегенмен, жауынгерлер батыл қорғаныс көрсетіп, шайқаста қаза тапты. 1942 жылдың соңында Варшава геттосы көтерілісінде Варшава геттосындағы еврейлер депортациялардың жойылған процестің бөлігі екенін білді, себебі депортацияланғандар өлім лагерлеріне жіберілді. Көптеген қалған еврейлер көтеріліс жасауға шешім қабылдады. Геттодағы алғашқы қарулы қарсылық 1943 жылдың қаңтарында болды. 1943 жылдың 19 сәуірінде, Пасха мерекесінің алдында, нацистер геттоға енді. Қалған еврейлер нацистердің оларды өлтіретінін білгендіктен, берілудің орнына соңғы демге дейін қарсы тұруды жөн көрді. Тағы бір танымал соңғы тұғыр Могадишу шайқасының бірінші кезеңінде болды, онда АҚШ-тың 1-ші SFOD D снайперлері, MSG Гэри Гордон және SFC Рэнди Шугарт, "Супер 6 4" тікұшағының құлау орнын және жараланған пилот Майк Дюрантты қорғады, оны өлімге кесілетін наразылардың тобы өлтіруі мүмкін деп қорқып отырды. Екі снайпер 25 адамды өлтіріп, ондаған адамды жаралады, бірақ оқ-дәрісі бітіп, қаза тапты. Алайда, олардың қорғанысы Майк Дюранттың жергілікті әскербасшылардың бірі оны тұтқынға алуына дейін тірі қалуына мүмкіндік берді. АҚШ оны босатуға және үйіне қайтаруға қол жеткізді. Олардың ерлігі үшін MSG Гордон мен SFC Шугартқа өлімнен кейін Құрмет медалі табысталды.
Troops may fight a last stand if they believe that they will be executed if they surrender. In Custer's last stand, at the end of the battle, the extent of the soldiers' resistance to the Lakota and Cheyenne warriors indicated they had few doubts about their prospects for survival if they surrendered. In the end, the hilltop where George Armstrong Custer's remaining troops made their last stand made it impossible for Custer's men to secure a defensive position. Nevertheless, the soldiers put up their most dogged defence, and died fighting. During the Warsaw Ghetto Uprising, by the end of 1942, the Jews trapped in the Warsaw Ghetto learned that the deportations were part of an extermination process, as the deportees were sent to death camps. Many of the remaining Jews decided to revolt. The first armed resistance in the ghetto occurred in January 1943. On 19 April 1943, Passover eve, the Nazis entered the ghetto. The remaining Jews knew that the Nazis would murder them all and they decided to resist the Nazis to the last, rather than surrender. Another example of a famous last stand was during the First Battle of Mogadishu, where two US 1st SFOD D snipers, MSG Gary Gordon and SFC Randy Shughart, protected the crash site of helicopter 'Super 6 4' and injured pilot Mike Durant, whom they feared would be executed by a crowd of deadly rioters. The two snipers killed 25 and wounded dozens more before they ran out of ammunition and were killed. Their defense, however, allowed Mike Durant to survive long enough for one of the local warlords to take him prisoner. The US was ultimately able to arrange for his release and he was returned home. For their actions, MSG Gordon and SFC Shughart were posthumously awarded the Medal of Honor.
Қиындыққа ұшыраудан қорқу
Адамдар егер қарсы тұрса, азапталады немесе құлдыққа түседі деген сеніммен өлімге дейін күресуі мүмкін. Нюмантия қамалындағы тұрғындар римдіктерге басы бермей, құл болудан бас тартты. Екінші дүниежүзілік соғыста жапон сарбаздарына жоғарыдан қолға түссе, азапталады деп ескертілді.
People may fight to the death due to the belief that if they surrender they will be tortured or enslaved. At the Siege of Numantia, the inhabitants refused to surrender to the Romans because they were unwilling to become slaves. Japanese soldiers in World War II were told by their superiors that they would be tortured if captured.
Қорғаушы жетекші
Кейде әскерлер өз билеушілерін, көшбасшыларын немесе командирлерін қорғау үшін соңғы күреске барады. 1066 жылы Гастингс шайқасында король Гарольд II, 7000 әскермен шабуыл жасаған нормандық Вильгельм Жеңімпазбен шайқасты. Англиялықтардың көпшілігі шайқаста қаза болғаннан кейін, «Гарольд пен оның үй сақшылары патшаның көзіне жебе тигенше шайқасты». Гарольд қайтыс болғаннан кейін, үй сақшылары соңғы күреске шығып, «өлген патшаларының денеімен бірге өлгенше шайқасты». 1527 жылы Римге император Карл V басқарған Киелі Рим империясының әскері шабуыл жасағанда, 20 000-нан астам сарбаз қалаға шабуыл жасады. 189 швейцариялық гвардияшылар Папа Климент VII-ге құпия туннельдер арқылы қашуға уақыт беру үшін Әулие Петр базиликасының айналасында қоршау жасап, үлкен әскерге қарсы соңғы қарсылық көрсетті және Климент қашып кеткенше есіктерді ұстады. 1795 жылы Кртсаниси шайқасында Аға Мұхаммед хан басқарған парсы әскері грузиндерді жеңген кезде, Арагви аңғарынан келген үш жүз арагвилік – жоғартөбеліктердің жасағы, король Геракли II-нің қашуына мүмкіндік беру үшін адалдықпен соғысып, қаза тапты. Олар ұлттық батырлар ретінде еске алынды және Грузин шіркеуі оларды қасиетті деп жариялады. Паван-Хинд шайқасы – артқы күзеттің соңғы тұғыры болды. Бұл шайқас 1660 жылдың 13 шілдесінде Махараштра штатының Кольхапур қаласының жанындағы Вишалгад бекінісі маңындағы тау жолында маратха батыры Баджи Прабху Дешпанде мен Адил Шахи әулетінің Сидди Масуд арасында болды. 300 маратхалықтар артқы күзетте 10 000 биджапурлықтардың шабуылын тойтарып, король Шиваджидің жақын жердегі бекініске қашуына мүмкіндік берді. Ақырында шайқас артқы күзеттегі маратха әскерлерінің жойылуымен және Адил Шахи сұлтандығының тактикалық жеңісімен аяқталды, бірақ маратха патшасы Шиваджиді тұтқындау стратегиялық мақсатына қол жеткізе алмады. Чамкаур шайқасы 1704 жылы оныншы сикх гуруы Гуру Гобинд Сингх пен 40 сикхтің шағын жасағы ислам дініне өтуден бас тартқандықтары үшін моғол әскерлерінің үлкен күші оның бекінісіне шабуыл жасаған кезде болды. Қырық сикх өлгенше шайқасты, Гуруға бекіністен қашып, тағы бір күн өмір сүруге мүмкіндік берді.
In some cases, troops will make a last stand to protect their ruler or leader or commander. In the Battle of Hastings in 1066, King Harold II battled the Norman William the Conqueror, who invaded with 7,000 men. After most of the English were killed in the battle, "Harold and his housecarl bodyguard fought on until an arrow struck the king in the eye." After Harold died, the housecarl bodyguard made a last stand and " fought to the death around the body of their dead king." When Rome was attacked in 1527 by the army of the Holy Roman Empire under Emperor Charles V, over 20,000 troops stormed the city. The 189 Swiss Guards made a last stand against the massive army by forming a square around St. Peter's Basilica to give Pope Clement VII time to escape through secret tunnels, and held the doors until Clement could escape. At the 1795 battle of Krtsanisi, where the Persian army led by Agha Muhammad Khan defeated the Georgians, the Three Hundred Aragvians – a detachment of the highlanders from the Aragvi valley – loyally fought and died in order to enable the escape of King Heraclius II, for which they are remembered as national heroes and were canonized by the Georgian Church. The Battle of Pavan Khind involved a rearguard last stand. It took place on July 13, 1660 at a mountain pass in the vicinity of fort Vishalgad, near the city of Kolhapur, Maharashtra, India between the Maratha warrior Baji Prabhu Deshpande and Siddi Masud of Adil Shahi dynasty. 300 Marathas in a rearguard action, held off an attacking force of 10,000 Bijapuris, allowing their king Shivaji to escape to a nearby fort. Ultimately the battle ended with the destruction of the rearguard Maratha forces, and a tactical victory for the Adil Shahi Sultanate, but failed to achieve its strategic objective of capturing the Maratha king Shivaji. The Battle of Chamkaur occurred in 1704 when the tenth Sikh Guru, Guru Gobind Singh, and a small force of 40 Sikhs, was attacked by a much larger force of Mughal soldiers at his fort for his refusal to convert to Islam. The forty Sikhs fought to their death, allowing enough time for the Guru to escape the fort and live another day.
Тактикалық маңызды нүктелерді қорғау
Парсылардың Грекияға екінші рет шабуыл жасауы кезінде гректер Термопильдің тар жоласын пайдаланып, парсылардың көптеген әскерінің оларды айналып өтуіне жол бермеуді үміттенеді. 7 мыңнан астам грек әскері б.з.д. 480 жылдың ортасында жолды тоқтату үшін солтүстікке қарай жорық жасады. Парсы әскерінің саны шамамен 100 000-нан 150 000-ға дейін жетеді. Термопиль шайқасында гректер саны жағынан әлдеқайда аз болғандықтан парсыларды жеті күн бойы (соның ішінде үш күндік шайқастар) ұстап тұрды, содан кейін артқы күзет тарихтағы ең әйгілі соңғы тұрақтарының бірінде талқандалып жатты. Екі күндік шайқаста Леонид басқарған шағын күш зор парсы әскерінің өтетін жалғыз жолын тосқаулады. Леонид өзінің күштері айналып өтіліп жатқанын сезгенде, грек әскерінің көп бөлігін жіберіп, 300 спартандық, 700 теспийлік, 400 тебандықпен олардың кері шегінуін күзетіп, өлімге дейін шайқасты. Гректер шайқаста жеңіліске ұшыраса да, бұл парсы әскерінің ілгерілеуін тежеді және кешігу гректерге табысты қорғанысқа дайындалуға және соңында соғысты жеңіспен аяқтауға көмектесті. 150 жылдан кейін, Ұлы Александрдың Әхеменид империясына басып кіруі кезінде, рөлдері ауысқан ұқсас шайқас болды: Персиялық Ариобарзан бастаған парсылар, парсы қақпаларын тосқаулап, Македонияның Персеполь қаласына жасаған шабуылын тоқтатуға тырысты. 1951 жылдың сәуір айында Капьон шайқасында Термопильге ұқсас оқиға болды, онда канадалық 2 PPCLI-нің 700 әскері 677-ші стратегиялық биіктікті екі қытайлық PVA дивизиясына қарсы ұстады, олар шайқас алаңында 10:1, ал жалпы майданда 30:1 артық болды. PPCLI оқ-дәрі мен жабдықтамадан таусылып қалды, бірақ командир лейтенант-полковник Джеймс Райли Стоун «кері шегінуге, тапсыруға болмайды» деп бұйрық берді және олар басып алынған кезде өз позицияларына артиллерия оғын шақырды. PVA дивизиялары ақырында 5000-ге жуық қаза тапқан және көптеген жараланғандармен кері шегінді.
During the second Persian invasion of Greece the Greeks hoped to use the narrow pass of Thermopylae to prevent the vastly large army of the Persians from outflanking them. A Greek force of 7,000 men marched north to block the pass in the middle of 480 BC. The Persian army, ranging between about 100,000 and 150,000, arrived at the pass in late August or early September. During the Battle of Thermopylae, the vastly outnumbered Greeks held off the Persians for seven days (including three of battle) before the rear guard was annihilated in one of history's most famous last stands. During two full days of battle, the small force led by Leonidas blocked the only road by which the massive Persian army could pass. When Leonidas became aware that his force was being outflanked, he dismissed the bulk of the Greek army and remained to guard their retreat with 300 Spartans, 700 Thespians, 400 Thebans, fighting to the death. Although the Greeks lost the battle, it did check the advance of the Persian army and the delay helped the Greeks prepare a successful defence and ultimately win the war. An analogous battle, with reversed roles, would be fought 150 years later, during the invasion of the Achaemenid Empire by Alexander the Great: Persians, led by Ariobarzanes of Persis, tried desperately to stop the Macedon offensive towards the capital city Persepolis, blocking the Persian Gates pass. A similar action to Thermopylae occurred in April 1951 at the Battle of Kapyong when strategic Hill 677 was held by the 700 men of the Canadian 2 PPCLI against two attacking Chinese PVA divisions, encircled and outnumbered by more than 10 to 1 in the immediate battle area, and by about 30 to 1 on the larger battlefield. The PPCLI were exhausted of ammunition and supplies, but the commander Lt. Col. James Riley Stone ordered "no retreat, no surrender", and called in artillery fire on his own positions when they were overrun. The PVA divisions eventually withdrew with about 5,000 dead and a large number wounded.
Уақыт сатып алу
Кейде, жеңіліс тапқан әскердің қолбасшысы, жеңімпаз әскердің қуып жете қана жойылуынан гөрі, жеңімпаз әскердің ілгерілеуін тежеуді артқы жасаққа тапсырады. Артқы жасақ соңғы күресте жойылғанның өзінде, олардың құрбандығы қолбасшысына армиясының көп бөлігін жоғалтпай, қайта құруға уақыт беруі мүмкін. Мысалы, Ронсево асуы (778), Тирад асуы (1899) және Бадгам шайқасы (1947) сияқты жағдайларда, бұл Шринагардың тайпалық жасақтарға түсуіне кедергі келтіру үшін өте маңызды болды.
Sometimes, rather than face annihilation at the hands of a pursuing victorious army, a rearguard will be tasked by the commander of the defeated army with hindering the advance of the victorious army. Even if the rearguard is destroyed in a last stand, its sacrifice may buy their commander time to disengage without losing the majority of his army as happened during the Battle of Roncevaux Pass (778), Battle of Tirad Pass (1899), the Battle of Badgam (1947) which proved to be critical to preventing the fall of Srinagar to tribal lashkars.
Түсірілген баж
Соңғы қарсылық – бұл қорғаныс күштерінің жағдайы үмітсіз болған, бірақ қорғаныс күштерінің міндеті деп санайтын соғыстың соңғы майдан шайқасы болуы мүмкін, мәжбүр болғанға дейін берілмеу керек болған жағдай. Мұндай жағдай 1646 жылы Стоу шайқасында Бірінші ағылшын азаматтық соғысының соңғы корольдік дала әскеріне орын алған. 1897 жылы Сарагархи шайқасында 36-шы Сикх полкінің 21 Сикх сарбазынан тұратын британдық-индиялық контингент 10 000 ауғандықтардың басып тастамайтын қарсылығына тап болды. Олар өздерінің дәстүрлі және діни сенімдеріне сәйкес, міндеттілік барлық нанымдардан жоғары тұрады деп шешті. Нәтижесінде 21 Сикх және шамамен 600 ауған қаза тапты. Окинава шайқасы кезінде Жапон императорлық теңіз күштерінің «Ямато» линкоры Жапон аралдарынан шығып, шайқасқа қосылды, онда ол күшті қарсыластарға тап болар еді. Соңғы амал ретінде, ол жағаға тіреліп, экипажы аралдағы әскерлерге қосылып, оны тұрақты артиллериялық батарея ретінде пайдалануға ниеттенген. «Ямато» кемесі ұшақтардан жасалған күшті шабуылға түскеннен кейін батып, 3332 адамдық экипаждың 3055-і қаза тапты. Тактикалық жағдайды ескере отырып – әуе қолдауы жоқ бір линкордың бірнеше кішкентай кемелермен бірге әуе кемелерінің флотына қарсы тұруы – әскери жетекшілерге нәтиже болжамды болды. Бұл, ақырында, жапон армиясы баяу жойылғанда және әуе экипаждары қарулы күштерге қатыспағаны үшін императордың сұрақтарына ұяттан туған жағдай еді, сол кезде әуе экипаждары өз-өзіне қол жұмсау миссияларын орындап жатқан.
A last stand may also be the last pitched battle of a war where the position of the defending force is hopeless but the defending force considers it their duty not to surrender until forced to do so, as happened to the last Royalist field army of the First English Civil War at the Battle of Stow on the Wold in 1646. At the Battle of Saragarhi in 1897, the British Indian contingent consisting of 21 Sikh soldiers of the 36th Sikhs, when faced with insurmountable opposition of 10,000 Afghans, decided to make a last stand in accordance with their traditional and religious belief that duty is above all convictions. All 21 Sikhs were killed, together with approximately 600 Afghans. During the Battle of Okinawa the Imperial Japanese Navy battleship Yamato sailed from the Japanese home islands to join the fight, in which she would have been hopelessly outgunned. As a last ditch effort she would have beached herself on the shore, her crew joining the troops on the island and using her as a stationary gun battery. Yamato was sunk on her approach with the loss of some 3,055 crew of her complement of 3,332 after coming under attack from a large strike force of carrier borne aircraft. Given the tactical situation, one battleship accompanied by several smaller vessels with no air support against a fleet of aircraft carriers, the outcome was predictable to military leaders, and ultimately one born out of shame at being questioned by the Emperor over their lack of contribution to the ongoing defensive war effort when the Japanese Army was slowly being annihilated and while air crews were performing suicidal kamikaze missions.
Қоршаудың соңында
20-шы ғасырға дейін, егер қоршалған гарнизон шабуылшылар қорғанысты бұзғанға дейін ұсынылған капитуляция шарттарын қабылдамаса, "көмек көрсетілмейді" деп есептелген. Сондықтан, соңғы тұру көптеген қоршаулардың соңына айналды, мысалы Аламо шайқасы. Бірақ, 1907 жылғы IV Гаага конвенциясынан бері, шабуылдаушы күштер гарнизон капитуляцияға тырысса, тіпті нығайтылған бекініске соңғы шабуыл кезінде болса да, оларды өлтіруге құқықсыз. Сондай-ақ, "көмек көрсетілмейді" деп жариялауға тыйым салынған.
Before the 20th century, "no quarter was given" if a besieged garrison had refused any offered terms of surrender prior to the attackers breaching the defences, so a last stand was part of the end of many sieges, such as the Battle of the Alamo. However, since the 1907 IV Hague Convention it is unlawful for an attacking force to kill a garrison if they attempt to surrender, even if it is during the final assault on a fortified position. It is also forbidden to declare that "no quarter will be given".
Тарихи маңызы
Соңғы тұғырлар тарихта халықтың қиялына әсер ететін күшті тартымдылықтың арқасында маңызды орын алады. Тарихшы Натаниел Филбрик былай деп мәлімдейді:
Last stands loom large in history due to the pull on popular imagination. Historian Nathaniel Philbrick argues:
Бірінші дүниежүзілік соғыста "арқасы қабырғаға тиеп шайқасу" деген тіркес соңғы қарсылық көрсетуді білдіретін кеңінен танымал сөз болып қалыптасты. 1918 жылғы 13 сәуірде "Лондон Таймс" газеті генерал Дуглас Хейгтің британдық әскерлеріне: "Барлық бекініс соңғы адамға дейін сақталуы керек. Арқамыз қабырғаға тиеп, әрқайсымыз соңына дейін күресуіміз керек" деген бұйрық бергенін жазды.
During World War I, the expression to fight "with one's back to the wall" became a widely known way to refer to making a last stand. The London Times reported on April 13, 1918 that General Douglas Haig ordered British troops that "Every position must be held to the last man With our backs to the wall each one of us must fight on to the end".