IBM 3850: Магниттік ленталардың алғашқы автоматтандырылған кітапханасы. Деректерді сақтау, қол жеткізу жылдамдығы, құрылысы және тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
IBM 3850 Mass Storage System (MSS) – сирек қолданылатын үлкен көлемдегі деректерді сақтауға арналған онлайн таспалық кітапхана. Бұл дерлік желіден тыс сақтаудың (nearline storage) алғашқы мысалдарының бірі болды.
The IBM 3850 Mass Storage System (MSS) was an online tape library used to hold large amounts of infrequently accessed data. It was one of the earliest examples of nearline storage.
Тарих
1960-шы жылдардың соңында IBM-нің Колорадо штатындағы Боулдердегі зертханасы магниттік таспа картридждеріне негізделген төмен құнмен жаппай сақтау жүйесін әзірлеуді бастады. Таспалар робот (аксессор деп аталады) арқылы автоматты түрде қолжеткізіліп, бірнеше таспамен бір уақытта жұмыс істей алатын оқу/жазу құрылымына жіберілетін болды. Алғашқыда жүйе тікелей қосылатын жад құрылғысы ретінде қолданылу жоспарланған, бірақ компьютерлердің жылдамдығы сақтау құрылғыларымен салыстырғанда артқан сайын, бұл өнім қатты дискілерден сирек қолданылатын деректерді босатуға арналған автоматтандырылған жүйе ретінде қайта бағдарланды. Әзірлеу кезінде ішкі түрде "Команчи" деп аталған, IBM басшылығы осы идеяның бірнеше арнайы қолданысын тапты және 1974 жылдың 9 қазанында оны ресми түрде IBM 3850 деп жариялады. Он жылдан астам уақыттан кейін (1964–1975 жылдардағы IBM 2321 Data Cell-мен салыстыратын болсақ), ол 1986 жылдың 5 тамызында нарықтан алынды.
Starting in the late 1960s IBM's lab in Boulder, Colorado began development of a low cost mass storage system based on magnetic tape cartridges. The tapes would be accessed automatically by a robot (known as an accessor) and fed into a reader/writer unit that could work on several tapes at the same time. Originally the system was going to be used as a directly attached memory device, but as the speed of computers grew in relation to the storage, the product was re purposed as an automated system that would offload little used data from hard disk systems. Known internally as Comanche while under development, IBM management found a number of niche uses for the concept, and announced it officially as the IBM 3850 on October 9, 1974. After more than a decade (comparable to the IBM 2321 Data Cell, 1964–1975), it was withdrawn August 5, 1986.
Сипаттама
Массалық сақтау жүйесі екі дюйм ені және ұзындығы бар цилиндрлі пластикалық картридждер кітапханасынан тұрады, әрқайсысында 50 МБ көлемді таспа катушкасы сақталады; әрбір виртуалды дискіге екі картридж қажет еді. Бұл картридждер IBM 3851 массалық сақтау құрылымындағы алтыбұрышты ұялар тізімінде сақталды. Жаңа картридждер құрылысқа оралып, бос ұяға автоматты түрде орналастырылды. Деректерге виртуалды IBM 3330 дискі арқылы қол жеткізілді және 3330 және 3350 сатылы дискілерінің комбинациясында физикалық түрде кэште сақталды, деректер картридж бен дискінің арасында «сатылу» және «десатылу» процестері арқылы автоматты түрде берілді. Бұлардың барлығы IBM 3830 сақтау басқаруымен (дискіде сақтау үшін де қолданылатын) байланыстырылды, ал жүйе тұтастай 3850 бірлігін құрады. Картридждерді оқу станциясына екі моторизацияланған манипулятор қолдары жеткізді, олар барабандағы жалпақ кабель арқылы электрлік түрде қосылған. Картриджден дискіге деректерді жеткізу уақыты әдетте 15 секундты құрады, оның ішінде картриджді оқу станциясына жылжытуға шамамен екі секунд, ал 200 фут таспаны оқуға сегіз-он секунд кетті. Бұл әдіс сол кездегі әдеттегідей емес еді. Дискі таспаны картриджден тартып, оны спираль бойынша цилиндрлі мандрелдің айналасына бір рет орап, содан кейін таспаны тоқтатты. Дискінің басы айналмалы барабанға орнатылып, диагональды жолды оқу немесе жазу үшін бір рет айналдырылды. Содан кейін дискі таспаны аздап итеріп алға жылжытты, содан кейін келесі жолды орындау үшін басы айналдырылды. Техникалық анықтамаларға байланысты, бұл Exabyte-тің спиральді дискінен (бұрынғы аналогты бейне спиральді жазу жүйелеріне негізделген) бұрын, цифрлық спиральді сканерлеуді жазудың алғашқы мысалы ретінде қарастырылуы мүмкін. Дискіде бос орын қажет болған кезде, таспаға десатылу үшін цилиндрлер тобы таңдалды, олар форматты минимал немесе мүлдем өзгертпей көшірілді. Әрбір таспа 19 жолдан тұратын 202 цилиндрлік бейне сақтай алатын, бұл 3330 дискілік жинағындағы 404 цилиндрдің жартысы болатын. Таспадағы цилиндрлердің орналасуы белгілі бір ретпен орналастырылып, жиектеріндегі маркерлермен анықталды.
The Mass Storage System consisted of a library of cylindrical plastic cartridges, two inches wide and long, each holding a spool of tape long storing 50 MB; each virtual disk required a pair of cartridges. These cartridges were held in a hexagonal array of bins in the IBM 3851 Mass Storage Facility. New cartridges were rolled into the facility and were automatically stored in a vacant bin. The data were accessed via virtual IBM 3330 disk drives, and physically cached on a combination of 3330 and 3350 staging drives, the data being transferred automatically between cartridge and disk drive in processes called staging and destaging. These were all connected together with the IBM 3830 Storage Control (also used for disk storage alone), the entire system making up a 3850 unit. Cartridges were moved into and out of read stations by two motorized accessor arms, electrically connected via flat cable on a drum. Stage time for data from cartridge to disk was typically 15 seconds, including about two seconds to move the cartridge into a read station, and eight to ten seconds to read the 200 foot tape. The recording method was unusual for its time. The drive pulled the tape from the cartridge and wound it once around a cylindrical mandrel in a helix, then stopped the tape. The drive's head, mounted on a rotating drum, then rotated once to read or record a diagonal track. Then drive then wound the tape a small step forward and the head rotated to do the next track. Depending on technical definitions this might be even considered a first example of a digital helical scan recording, long before Exabyte's helical drive (which was based on analog video helical recording systems developed earlier). When free disk space was required a group of cylinders were selected to be destaged to tape, these were transferred with minimal or no change of format. Each tape could store 202 cylinder images of 19 tracks each, half of the 404 cylinders in a 3330 disk pack. Cylinder locations on the tape were fixed and identified by markers along the edge.
Модельдер
3851 модельдерінің бірнеше нұсқасы болды. Ең кішкентай А1 нұсқасында 706 картриджге 35,3 ГБ сақтау мүмкіндігі болса, ең үлкен А4 нұсқасында 4720 картриджге 236 ГБ сақтау мүмкіндігі болды, бұл 6 метрлік (20 футтық) бір құрылымда орналастырылған. Барлық құрылғылар "B модельдері" түрінде де қолжетімді болды, олар желілік резервтік көшірмелерді және офлайн сақтауды қамтамасыз ету үшін екінші контроллерді қосты. 1980 жылдың 6 наурызында жаңа серия шығарылды, ол ең жоғары сыйымдылықты 472 ГБ-қа дейін екі есеге арттырды. Бүкіл серия 1986 жылдың 5 тамызында тоқтатылды.
Several models of the 3851 were available. The smallest A1 holding 706 cartridges storing 35.3GB, while the largest A4 held 4,720 cartridges storing 236GB in a 20 feet (6 m) long unit. All of the units were also available in the "B models" which added a second controller for on line backups, as well as offline storage. A second series was released on March 6, 1980, doubling maximum capacity to 472GB. The entire series was discontinued on August 5, 1986.