Кіріспе

IBM 3850 Mass Storage System (MSS) – сирек қолданылатын үлкен көлемдегі деректерді сақтауға арналған онлайн таспалық кітапхана. Бұл дерлік желіден тыс сақтаудың (nearline storage) алғашқы мысалдарының бірі болды.

Тарих

1960-шы жылдардың соңында IBM-нің Колорадо штатындағы Боулдердегі зертханасы магниттік таспа картридждеріне негізделген төмен құнмен жаппай сақтау жүйесін әзірлеуді бастады. Таспалар робот (аксессор деп аталады) арқылы автоматты түрде қолжеткізіліп, бірнеше таспамен бір уақытта жұмыс істей алатын оқу/жазу құрылымына жіберілетін болды. Алғашқыда жүйе тікелей қосылатын жад құрылғысы ретінде қолданылу жоспарланған, бірақ компьютерлердің жылдамдығы сақтау құрылғыларымен салыстырғанда артқан сайын, бұл өнім қатты дискілерден сирек қолданылатын деректерді босатуға арналған автоматтандырылған жүйе ретінде қайта бағдарланды. Әзірлеу кезінде ішкі түрде "Команчи" деп аталған, IBM басшылығы осы идеяның бірнеше арнайы қолданысын тапты және 1974 жылдың 9 қазанында оны ресми түрде IBM 3850 деп жариялады. Он жылдан астам уақыттан кейін (1964–1975 жылдардағы IBM 2321 Data Cell-мен салыстыратын болсақ), ол 1986 жылдың 5 тамызында нарықтан алынды.

Сипаттама

Массалық сақтау жүйесі екі дюйм ені және ұзындығы бар цилиндрлі пластикалық картридждер кітапханасынан тұрады, әрқайсысында 50 МБ көлемді таспа катушкасы сақталады; әрбір виртуалды дискіге екі картридж қажет еді. Бұл картридждер IBM 3851 массалық сақтау құрылымындағы алтыбұрышты ұялар тізімінде сақталды. Жаңа картридждер құрылысқа оралып, бос ұяға автоматты түрде орналастырылды. Деректерге виртуалды IBM 3330 дискі арқылы қол жеткізілді және 3330 және 3350 сатылы дискілерінің комбинациясында физикалық түрде кэште сақталды, деректер картридж бен дискінің арасында «сатылу» және «десатылу» процестері арқылы автоматты түрде берілді. Бұлардың барлығы IBM 3830 сақтау басқаруымен (дискіде сақтау үшін де қолданылатын) байланыстырылды, ал жүйе тұтастай 3850 бірлігін құрады. Картридждерді оқу станциясына екі моторизацияланған манипулятор қолдары жеткізді, олар барабандағы жалпақ кабель арқылы электрлік түрде қосылған. Картриджден дискіге деректерді жеткізу уақыты әдетте 15 секундты құрады, оның ішінде картриджді оқу станциясына жылжытуға шамамен екі секунд, ал 200 фут таспаны оқуға сегіз-он секунд кетті. Бұл әдіс сол кездегі әдеттегідей емес еді. Дискі таспаны картриджден тартып, оны спираль бойынша цилиндрлі мандрелдің айналасына бір рет орап, содан кейін таспаны тоқтатты. Дискінің басы айналмалы барабанға орнатылып, диагональды жолды оқу немесе жазу үшін бір рет айналдырылды. Содан кейін дискі таспаны аздап итеріп алға жылжытты, содан кейін келесі жолды орындау үшін басы айналдырылды. Техникалық анықтамаларға байланысты, бұл Exabyte-тің спиральді дискінен (бұрынғы аналогты бейне спиральді жазу жүйелеріне негізделген) бұрын, цифрлық спиральді сканерлеуді жазудың алғашқы мысалы ретінде қарастырылуы мүмкін. Дискіде бос орын қажет болған кезде, таспаға десатылу үшін цилиндрлер тобы таңдалды, олар форматты минимал немесе мүлдем өзгертпей көшірілді. Әрбір таспа 19 жолдан тұратын 202 цилиндрлік бейне сақтай алатын, бұл 3330 дискілік жинағындағы 404 цилиндрдің жартысы болатын. Таспадағы цилиндрлердің орналасуы белгілі бір ретпен орналастырылып, жиектеріндегі маркерлермен анықталды.

Модельдер

3851 модельдерінің бірнеше нұсқасы болды. Ең кішкентай А1 нұсқасында 706 картриджге 35,3 ГБ сақтау мүмкіндігі болса, ең үлкен А4 нұсқасында 4720 картриджге 236 ГБ сақтау мүмкіндігі болды, бұл 6 метрлік (20 футтық) бір құрылымда орналастырылған. Барлық құрылғылар "B модельдері" түрінде де қолжетімді болды, олар желілік резервтік көшірмелерді және офлайн сақтауды қамтамасыз ету үшін екінші контроллерді қосты. 1980 жылдың 6 наурызында жаңа серия шығарылды, ол ең жоғары сыйымдылықты 472 ГБ-қа дейін екі есеге арттырды. Бүкіл серия 1986 жылдың 5 тамызында тоқтатылды.