Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канададағы Галифакс қаласындағы аудан
Neighborhood in Halifax in Canada
Африквиль – Канаданың Галифакс қаласында орналасқан, көбінесе африкалық Новая Шотландия тұрғындарынан құралған шағын қауымдастық. Ол Бедфорд шығанағының оңтүстік жағалауында дамыды және 1800 жылдардың басынан 1960 жылдарға дейін болды. 1970 жылдан қазірге дейін осы жерде наразылық акциясы жалғасып келеді. Үкімет оны естелік орны деп танып, мұнда мұражай ашты. Бұл қауымдастық, 1960 жылдардағы "қалалық жаңару" тенденциясының және расизмге қарсы күрестің мысалы ретінде, Канаданың түкпір-түкпіріндегі ұсақ ұлттық аудандарды қиратудың нәтижесінде, қара канадалықтардың маңызды символына айналды. Африквильді әртүрлі шығу тегі бар қара нәсілді жаңа шотландтар құрды. Алғашқы қоныс аударушылардың көпшілігі – он үш колониядан бұрынғы құлдыққа түскен африкалық американдықтар, американдық Тәуелсіздік соғысы мен 1812 жылғы соғыс кезінде Таж тарапынан босатылған қара лоялистер болды. (Қара халық 1785 жылы құрылған мектептің Альбемарл көшесіндегі Африквильге қоныстанды, ол пастор Чарльз Инглис басшылығымен ондаған жылдар бойы қара қауымдастығына қызмет етті.) Кейіннен, американдық оңтүстіктен Глаз-Бейдегі кен өндірісіне жұмысқа шақырылған қара халықпен байланысты басқа тұрғындар да келді. 20 ғасырда Галифакс қаласы қауымдастықты ескермеді, жолдар, су және кәріз сияқты негізгі инфрақұрылым мен қызметтерді ұсына алмады. Қала бұл аумақты өнеркәсіптік аймақ ретінде пайдалануды жалғастырды, атап айтқанда 1958 жылы жақын жерде қалдықтарды өңдеу орнатылымдарын енгізді. Нәтижесінде Африквиль тұрғындары кедейлік пен нашар денсаулық жағдайларымен күресті, ал қауымдастықтың ғимараттары нашарлап кетті. 1960 жылдардың соңында Галифакс қаласы бұл аумақты айыптады, тұрғындарды жаңа тұрғын үйлерге көшіріп, жақын жердегі А. Мюррей МакКей көпірін, байланысты автомобиль жолдарын салу және батысқа қарай Фэрвью Ковтағы Галифакс портын дамыту үшін. Осыдан кейін бұрынғы тұрғындар мен белсенділер оларға жасалған қатысу мен айыпталуға қарсы осы жерде ұзақ наразылық акциясын бастады. 1996 жылы бұл орын провинциядағы қара канадалықтардың қоныстануының өкілі және олардың қауымдастықтары мен институттарын қорғау үшін сақтық қажеттігінің тұрақты символы ретінде Канаданың Ұлттық тарихи орны деп жарияланды. Жылдар бойы наразылықтар мен тергеулерден кейін, 2010 жылы Галифакс кеңесі Африквиль кешірімін ратификациялады, бұл аумақтан шығарылған ұрпақтар мен олардың отбасыларына өтемақы төлеу туралы федералды үкіметпен жасалған келісімге сәйкес болды. Сонымен қатар, мұражайды жобалау және қауымдық шіркеудің көшірмесін салу үшін Африквиль мұра қоры құрылды.
Africville was a small community of predominantly African Nova Scotians located in Halifax, Nova Scotia, Canada. It developed on the southern shore of Bedford Basin and existed from the early 1800s to the 1960s. From 1970 to the present, a protest has occupied space on the grounds. The government has recognized it as a commemorative site and established a museum here. The community has become an important symbol of Black Canadian identity, as an example of the "urban renewal" trend of the 1960s that razed similarly racialized neighbourhoods across Canada, and the struggle against racism. Africville was founded by Black Nova Scotians from a variety of origins. Many of the first settlers were formerly enslaved African Americans from the Thirteen Colonies, Black Loyalists who were freed by the Crown during the American Revolutionary War and War of 1812. (Black people settled in Africville along Albemarle Street, where they had a school established in 1785 that served the Black community for decades under Rev. Charles Inglis.) Other residents arrived later, in association with Black people being recruited from the American South for jobs in mining at Glace Bay. During the 20th century, Halifax neglected the community, failing to provide basic infrastructure and services such as roads, water, and sewerage. The city continued to use the area as an industrial site, notably introducing a waste treatment facility nearby in 1958. The residents of Africville struggled with poverty and poor health conditions as a result, and the community's buildings became badly deteriorated. During the late 1960s, the City of Halifax condemned the area, relocating its residents to newer housing in order to develop the nearby A. Murray MacKay Bridge, related highway construction, and the Port of Halifax facilities at Fairview Cove to the west. Soon after this, former residents and activists began a long protest on the site against their treatment and the condemnation. In 1996 the site was designated as a National Historic Site of Canada as being representative of Black Canadian settlements in the province and as an enduring symbol of the need for vigilance in defence of their communities and institutions. After years of protest and investigations, in 2010 the Halifax Council ratified the Africville Apology under an arrangement with the federal government to compensate descendants and their families who had been evicted from the area. In addition, an Africville Heritage Trust was established to design a museum and build a replica of the community church.
Тарих
Африквиль, Новая Шотландиядағы басқа да елді мекендермен бірге, «Африкадан тыс алғашқы бос негр қауымдастықтарының» бірі деп есептеледі.
Africville has been claimed as one of "the first free Black communities outside of Africa," along with other settlements in Nova Scotia.
Ерте тұрақтандыру
Алғаш Кэмпбелл жолының қонысы ретінде танымал болған, 1832 жылы Корнуоллис көшесіндегі баптист шіркеуімен бастау алғаннан кейін, дін қызметкері Ричард Престон 1849 жылы Африквилде «Сеавиу африкалық біріккен баптист шіркеуін» құрды. Бұл шіркеу Галифакстағы бес шіркеудің бірі болды: Престон (1842), Бичвилл (1844), Хаммондс Плейнс (1845) және Дартмут. Осыған сәйкес, Престон мен Септимус Кларк Африкалық Біріккен баптист қауымдастығының негізін қалаушылар ретінде танылады – бұл қауымдастық бүкіл Нова-Скотиядағы қара нәсілді баптист шіркеулерінің желісі болды. Қоғам ресми түрде құрылмаса да, қағазға тіркелген алғашқы жер мәмілесі 1848 жылы жасалды. Африквилдегі алғашқы екі жер иесі Уильям Арнольд пен Уильям Браун болды. Көптеген адамдар осы атаудың сол жерде тұратын адамдардың Африкадан келгеніне байланысты деп ойлады, бірақ бұл рас емес еді. Африквилде тұрған бір қарт кісі былай деді: «Бұл Африквил емес еді. Африкадан келген адамдардың ешқайсысы да жоқ. Бұл Ричмондтың (Солтүстік Галифакс) бір бөлігі ғана еді, қара нәсілді адамдар тұратын жер». Кейіннен Африквилге бейтаныс адамдар көшіп келіп, оның реттелмеген статусынан пайдаланып, Галифакс арқылы өтетін көптеген саяхатшы әскерлер мен теңізшілерге заңсыз спирттік ішімдіктер мен секс сатумен айналысты. 1906 жылы «Халифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы» келгенімен екінші темір жол желісі пайда болды, ол Африквилде «Интерколониалды» темір жолымен байланысты. Кейіннен «Канаданың ұлттық темір жолдары» аталған «Интерколониалды» темір жолы, қауымдастықтың батысында «Бассейн-Ярдты» салғаннан кейін тағы да көп жолдар қосты. Пойыздар осы аймақтан үнемі өтіп тұрды.
First known as the Campbell Road Settlement, After starting with the Cornwallis Street Baptist Church in 1832, clergyman Richard Preston established the Seaview African United Baptist Church in Africville in 1849, as one of five others in Halifax: Preston (1842), Beechville (1844), Hammonds Plains (1845), and Dartmouth. Accordingly, Preston, along with Septimus Clarke, are credited as co founders of the African United Baptist Association, a network of Black Baptist churches throughout Nova Scotia. While the community never officially was established, the first land transaction documented on paper was dated 1848. The first two landowners in Africville were William Arnold and William Brown. Many people believed the name came as result of those who lived there having come from Africa; however, this was not the case. One elderly resident of Africville has been quoted as saying "It wasn't Africville out there. None of the people came from Africa [I]t was part of Richmond (Northern Halifax), just the part where the colour folks lived." Strangers later moved into Africville to take advantage of its unregulated status, selling illicit liquor and sex, largely to the mass of transient soldiers and sailors passing through Halifax. A second railway line appeared in 1906 with the arrival of the Halifax and Southwestern Railway, which connected to the Intercolonial at Africville. The Intercolonial Railway, later Canadian National Railways, constructed Basin Yard west of the community, adding more tracks. Trains ran through the area constantly.
Галифакс жарылысы
Кездейсоқ орналасқан тұрғын үйлер, шағын, жақсы күтілген, әдемі боялған үйлерден бастап, сарайларға айналдырылған шағын қираған үйлерге дейін, 1917 жылы Галифакс жарылысы кезінде бұл қауымда 400 адам тұрды. Оңтүстікке қарайғы биік жерлер Африквилді жарылыстың тікелей соққысынан және көршілес Ричмонд қауымын толығымен қиратқан жойылудан қорғады. Дегенмен, Африквиль едәуір зардап шекті. Жарылыстан Африквилдің төрт тұрғыны (сондай-ақ, Куинс округынан келген Микмак әйелі) қаза тапты. Галифаксқа көмек келген дәрігер Африквил тұрғындарын "өздерінің әлі тұрған шағын үйлерінің қираған жерлерін мұңайып аралап жүргендерін" байқады. Апаттан кейін Африквил қаладан шамалы көмек алды, бірақ сол кезде қаланың басқа бөліктеріне жұмсалған қайта құру мен жаңғырту жұмыстары жүргізілмеді. 20-шы ғасырдың басында, Ұлы соғыс кезінде, жақын жердегі өнеркәсіптер мен олармен байланысты нысандардағы жұмыс орындарының тартымдылығымен көптеген адамдар осы жерге қоныстанды.
With haphazardly positioned dwellings that ranged from small, well maintained, and brightly painted homes to tiny ramshackle dwellings converted from sheds, the community had a peak population of 400 at the time of the Halifax Explosion in 1917. Elevated land to the south protected Africville from the direct blast of the explosion and the complete destruction that levelled the neighbouring community of Richmond. However, Africville suffered considerable damage. Four Africville residents (as well as one Mi'kmaq woman visiting from Queens County, Nova Scotia) were killed by the explosion. A doctor on a relief train arriving at Halifax noted Africville residents "as they wandered disconsolately around the ruins of their still standing little homes." In the aftermath of the disaster, Africville received modest relief assistance from the city, but none of the reconstruction and none of the modernization invested into other parts of the city at that time. Beginning in the early 20th century around the Great War, more people had moved there, drawn by jobs in industries and related facilities developed nearby.
Экономика
Экономикалық жағынан алғашқы екі буын өркендемеді, себебі жұмысшылардың мүмкіндіктері шектеулі болды. Көптеген ер адамдар аз төлетін жұмыстар тапты; ал басқалары теңізшілер немесе пойыз вагондарында тазалап, жұмыс істейтін жүк тасушылар болып жұмыс істеді. Сол кезде бұл пойыз вагондарындағы тұрақты жұмыс қадірлі саналды, себебі адамдар сонымен қатар елді аралап, көру мүмкіндігіне ие болды. Жұмысшылардың бар болғаны 35%-ы тұрақты жұмыспен қамтылды, ал 65%-ы үй шаруашылық қызметкерлері болып жұмыс істеді. Балалардың тек 40%-ы ғана білім алды, себебі көптеген отбасыларға олардың ақылы жұмысқа көмектесуі немесе ата-аналары жұмыс істеуі үшін үйде кіші туындарына қараулары қажет болды. Есепке алынған 140 баланың 60-ы 7-ші немесе 8-ші сыныпқа жетті, ал тек 4 ұл мен 1 қыз 10-шы сыныпты бітірді. 1940-1950 жылдары Канаданың әртүрлі аймақтарындағы федералды, провинциялық және муниципалдық үкіметтер қалалық жаңару бағдарламасы үшін бірлесіп жұмыс істеді, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғысындағы одақтастардың жеңісінен кейін: «қанағаттандырмайтын» деп танылған аудандарды қайта дамыту және адамдарды жаңа, жақсартылған тұрғын үйлерге көшіруге күш жұмсалды. Мақсат – жерді «жоғары» мақсаттар үшін, яғни бизнес және өнеркәсіп үшін пайдалану болды. Қалалық жаңару аясында бұрынғыдай қиратылған басқа да атақты этникалық аудандар: Торонтодағы Уорд және Виннипегтегі Ростер Таун. Көп жылдар бұрын және 1947 жылы Африквильдегі бірнеше үйлерді өрт қамқыншасы шалдырғаннан кейін, шенеуніктер Африквильді қайта дамыту және көшіру мәселелерін талқылады. Алайда, көшірудің нақты жоспарлары 1961 жылға дейін ресми түрде жарияланбады. 1957 жылғы «Стефенсон есебі» және 1961 жылы Галифакстың Даму департаментінің құрылуына байланысты қала осы тұрғындарды көшіруді ұсынды. 1962 жылы Галифакс қалалық кеңесі көшіру ұсынысын бірауыздан мақұлдады, ал «Роуз есебі» (жарияланған 1964 ж.) 37/41 дауыспен көшіруді қолдады.
Economically, the first two generations were not prosperous, as labourers had limited opportunities. Many men found employment in low paying jobs; others worked as seamen or Pullman porters, who would clean and work on train cars. This steady employment on the Pullman cars was considered prestigious at the time, as the men also got to travel and see the country. Only 35% of labourers had regular employment, and 65% of the people worked as domestic servants. Only 40% of boys and girls received any education at all, as many families needed to have them help with paid work, or by taking care of younger siblings at home so parents could work. Out of the 140 children ever registered, 60 children reached either grade 7 or 8, and only four boys and one girl reached grade 10. During the 1940s and 1950s in different parts of Canada, the federal, provincial, and municipal governments were working together for urban renewal, particularly after the Allied victory in World War II: there was energy to redevelop areas classified as slums and relocate the people to new and improved housing. The intent was to redevelop some land for "higher" uses with greater economic return: business and industry. Other notable racialized neighbourhoods razed under the banner of urban renewal include The Ward in Toronto, and Rooster Town in Winnipeg. Many years earlier, and again in 1947 after a major fire burnt several Africville houses, officials discussed redevelopment and relocation of Africville. But more concrete plans of relocation did not officially emerge until 1961. Stimulated by the "Stephenson Report" of 1957 and the establishment of Halifax's Department of Development in 1961, the city proposed relocation of these residents. In 1962, Halifax City Council adopted the relocation proposal unanimously, and the "Rose Report" (publ. 1964) was passed 37/41 in favour of relocation.
Ресми түрде көшіру және бұзу
Ресми көшіру негізінен 1964 жылдан 1967 жылға дейін жүргізілді. Тұрғындар мен олардың мүліктері Галифакс қаласының қоқыс тасығыш машиналарымен көшірілді. Бұл көрініс халықтың естелігінде ұзақ сақталды; олар оны көшіруге дейін, оның кезінде және соңында оларға жасалған қадірсіздікті бейнелеу үшін пайдаланды. Көптеген бұрынғы тұрғындар қалалық кеңестің Африквилльді өнеркәсіптік аймаққа айналдыруды жоспарламағанын және қоғамның жойылуына расизм себеп болғанын сендіреді. Олар қала басшылығы Галифакстан қара нәсілділердің шоғырланған тобын алып тастауды көздегенін айтады. Қаланың Африквилль халқына жасаған үнемі теріс жауабының нәтижесінде, қауым дамымады, ал бұл сәтсіздік оны жоюға себеп ретінде қолданылды. Жер және меншік құқықтарына байланысты көптеген қиындықтар, күдік және ашу-ыза туды. Жерлеріне заңды құқықтары бар тек 14 тұрғын ғана болды. Заңдық құқықтары жоқтарға 500 доллар төленді және жиһазға көмектесу, әлеуметтік жәрдемақы және мемлекеттік тұрғын үйлер уәде етілді. 1968 жылы шіркеу сатылғанын көрсететін құжаттарға қатысты дау бар; сатуды бір жылға ертерек көрсету үшін бет қолмен өңделген. Қалалық басқарудың ішкі құжаттары ғимараттың қауіпті екендігі туралы мәлімдемемен 1967 жылы бұзу туралы бұйрық берілгенін көрсетеді. Ол көптеген тұрғындардың маңызды құжаттарымен, мысалы, туу, неке және қайтыс туралы жазбаларымен бірге бульдозермен қиратылды, бұл құжаттар жерді иелену тізбегін анықтауға мүмкіндік берген еді. Соңғы Африквилль үйі 1970 жылдың 2 қаңтарында бұзылды.
The formal relocation took place mainly from 1964 to 1967. The residents and their belongings were moved by Halifax garbage trucks. This image were long remembered by the people; they took it to represent the degrading way they were treated before, during, and after the move. Many former residents believe that the city council had no plans to turn Africville into an industrial site and that racism was the basis of the community's destruction. They believe that the city wanted to remove from Halifax a concentrated group of Black people for whom they had no regard. Because of the city's continued negative response to the people of Africville, the community failed to develop, and this failure was then used as a rationale to destroy it. There were many hardships, suspicion and jealousy that emerged, mostly due to complications of land and ownership claims. Only 14 residents held clear legal titles to their land. Those with no legal rights were given a $500 payment and promised a furniture allowance, social assistance, and public housing units. There is controversy around the documentation, which shows the church was sold in 1968; the page has been edited by hand to forge the sale as a year earlier. Internal city government documents show the demolition order being sent in 1967, with a claim that the building was dangerous. It was bulldozed with the vital records of many residents inside, such as birth, marriage, and death records, which could have established chains of custody for land claims. The last Africville home was demolished on 2 January 1970.
Салдары
Қала шегінде қоғамдық тұрғын үйлерге көшірілгеннен кейін тұрғындар жаңа проблемаларға тап болды: жаңа үйлерінде өмір сүру құны көтерілді, көбірек адам жұмыссыз және тұрақты табыссыз қалды, уәде етілген жұмыспен қамту немесе білім беру бағдарламаларының ешқайсысы іске асырылмады, ал қаланың берген уәделері орындалмады. "Көмектер соншалықты аз болды ki, бір жарым жылдың ішінде олардың маңызы жоғалып, көшіруден кейінгі бұл бағдарлама толық құлап кетті."
After relocation to public housing within the city limits, the residents had new problems: cost of living went up in their new homes, more people were unemployed and without regular incomes, none of the promised employment or education programs were implemented, and the city's promises went unfulfilled. "Benefits were so modest as to be virtually irrelevant within a year and a half this post relocation program lay in ruins."
Жауын-шашыннан кейінгі мұра
Африквилдің бұрынғы аумағының бір бөлігін А. Мюррей МакКей көпіріне қызмет ететін тас жол торабы алып жатыр. Фэрвью-Коув портының дамуы Африквилге дейін шығысқа қарай жетпеді, оның тарихи жағалауы бұзылмастан сақталды. Қоныс аударуға байланысты туған дау-дамайларға байланысты, Галифакс қаласы 1980 жылдары осы орында Сейвиу еске алу паркін құрып, оны құрылыстан қорғады. Парк көбінесе тізгінсіз жүретін иттер паркі ретінде пайдаланылды. Эдди Карвери 1970 жылдан бері Африквил аумағында тұрып келеді, қала шенеуніктері оның тіркемелерін бірнеше рет алып қойғанмен, бұл жердің қиратылуына қарсылық білдірді. Сол сияқты, Африквилдің бұрынғы тұрғындары 1980 және 1990 жылдары паркте үнемі наразылық акцияларын өткізді. Африквил генеалогиялық қоғамы 1983 жылы бұрынғы тұрғындар мен олардың ұрпақтарын анықтау үшін құрылды. Галифакс қаласының мэрі Питер Келли Сейвиу африкалық біріккен баптист шіркеуінің көшірмесі үшін жер, ақша және басқа да түрлі қызметтер ұсынды. 2002 жылы ұсыныс жасалғаннан кейін, Африквил генеалогиялық қоғамы Галифакс ұсынысына бірнеше түзетулер енгізуді сұрады, оның ішінде қосымша жер және осы орынға жақын қолжетімді баспана салу мүмкіндігі де бар еді. Осылайша, 2002 жылы Африквилдің бұрынғы аумағы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
Part of the former territory of Africville is occupied by a highway interchange that serves the A. Murray MacKay Bridge. The port development at Fairview Cove did not extend as far east as Africville, leaving its historic waterfront intact. In light of the controversy related to the relocation, the city of Halifax created the Seaview Memorial Park on the site in the 1980s, preserving it from development. The park was most often used as an off leash dog park. Eddie Carvery has been living on the Africville site since 1970 in protest of the razing despite city officials seizing his trailers several times. Likewise, former Africville residents carried out periodic protests at the park throughout the 1980s and 1990s. The Africville Genealogy Society was formed in 1983 to track former residents and their descendants. Halifax mayor Peter Kelly offered land, some money, and various other services for a replica of the Seaview African United Baptist Church. After the offer was made in 2002, the Africville Genealogy Society requested some alterations to the Halifax offer, including additional land and the possibility of building affordable housing near the site. The area that once was Africville was thereby declared a national historic site in 2002.
Африкалық ауылдан кешірім
2005 жылы мамыр айында Новая Шотландияның Жаңа демократиялық партиясының депутаты Морин Макдональд провинциялық заң шығару органында «Африквиль туралы заң» деп аталатын заң жобасын ұсынды. Заң жобасы Жаңа Шотландия үкіметінен ресми кешірім сұрауды, Африквильдің қиратылуы бойынша бірқатар қоғамдық тыңдауларды және Африквиль жерлерін тарихи сақтауға, сондай-ақ бұрынғы тұрғындары мен олардың ұрпақтарының әлеуметтік дамуына бағытталған даму қорын құруды көздеді. 2010 жылдың 23 ақпанында Галифакс кеңесі Канада үкіметімен келісім бойынша 250 000 долларлық «Африквиль мұрагерлік қоры» құруға қатысты Африквильден кешірім сұрау туралы ұсынысты бекітті, осы қор мұражай жобалауға және қауымдастық шіркеуінің көшірмесін салуға арналған еді. Белгіленген орын – бір аумақ болды. 2010 жылдың 24 ақпанында Галифакс қаласының мэрі Питер Келли 4,5 миллион долларлық өтемақы келісімі аясында Африквиль тұрғындарын үйден шығаруға байланысты кешірім сұрады. Қала 2011 жылдың 29 шілдесіндегі жылдық Африквиль отбасылық кездесуінде Сейвиу паркіне Африквиль атауын қайтарды.
In May 2005, New Democratic Party of Nova Scotia MLA Maureen MacDonald introduced a bill in the provincial legislature called the Africville Act. The bill called for a formal apology from the Nova Scotia government, a series of public hearings on the destruction of Africville, and the establishment of a development fund to go towards historical preservation of Africville lands and social development in benefit of former residents and their descendants. On 23 February 2010, the Halifax Council ratified a proposed Africville apology, with an arrangement with the Government of Canada to establish a $250,000 Africville Heritage Trust to design a museum and build a replica of the community church. The dedicated site was a area. On 24 February 2010, Halifax Mayor Peter Kelly made the Africville Apology, apologizing for the eviction as part of a $4.5 million compensation deal. The City restored the name Africville to Seaview Park at the annual Africville Family Reunion on 29 July 2011.
Африквиль мұражайы
1969 жылы бұзылған Seaview African United Baptist Church-тің үлгісімен салынған ғимарат 2011 жылдың жазында мұражай және тарихи аңтарта орталық ретінде салынды. Дерлік толыққан шіркеу 2011 жылдың 25 қыркүйегінде салтанатты түрде ашылды. Ашылу шараларына евангелистік концерт, бірнеше шіркеу қызметтері және Африквилде орындалған әндердің архивтік жазбаларынан құралған аудиоальбомның ұсынылуы кірді. Осы уақыттан бері мұражай келушілерге экскурсиялар өткізіп, бірнеше көрмелер ұйымдастырды, Африквилдің қалыптасу тарихы туралы пьеса жаздырды, сондай-ақ мұражайға қосымша көлік аялдамасы мен мүмкіндіктерді арттыру үшін көптеген қаржы жинау және петициялар ұйымдастырды. Африквилдегі мүліктері үшін жеке тұлғаларға өтемақы талап етіліп, азаматтық сотқа шағым берілді.
A building designed to mimic the Seaview African United Baptist Church, demolished in 1969, was erected in the summer of 2011 to serve as a museum and historic interpretation centre. The nearly complete church was ceremonially opened on 25 September 2011. The opening ceremonies included a gospel concert, several church services, and the release of a compilation audio album with archival recordings of songs sung in Africville. Since then, the museum has given tours of the site, put on a number of exhibits, commissioned a play about the beginnings of Africville, and organized a number of fundraisers and petitions, including to add a transit stop at and accessibility improvements to the museum. A civil lawsuit has been filed seeking individual compensation for property in Africville.
Музыка
Африкалық-канад әншісі және ән жазушы Фейт Нолан 1986 жылы "Африквиль" атты альбом шығарды. "Africville Suite" (1996) – Монреальде туған джаз пианині Джо Силидің шығарған альбомы. Онда Силидің әкесі туған Африквильдегі орындар мен шараларды көрсететін он екі туынды бар. Сили осы қауымның қиратылған кезінде Галифакста жұмыс істеп, өмір сүрген және әкесінің естелігі үшін сюитаны жазған. Альбом 1997 жылы "Juno Award" сыйлығын жеңіп алды. "Ain't No Thing Like a Chicken Wing" (1997) – канадалық джаз пианині Тревор Маккензидің әкесі өскен ауданға құрмет көрсету үшін шығарған альбомы. "A Nourishment by Neglect" (2007) – Ньюфаундленд металл/хардкор тобы Bucket Truck-тың Африквиль қауымының қирауына байланысты оқиғаларды баяндайтын бейнеклипі. 2007 жылы канадалық хип-хоп тобы Black Union Маэстро қатысқан Африквильдің тарихи қауымы туралы ән шығарды. Музыкалық бейнеклип Seaview Park (қазіргі Africville Park) паркінде түсірілді. Бұл бейнеклип YouTube-та 50 мыңнан астам рет қаралыпты.
African Canadian singer/songwriter Faith Nolan released an album in 1986 titled Africville. Africville Suite (1996) is an album of original music, released by Montreal born jazz pianist Joe Sealy, that includes twelve pieces reflecting on places and activities in Africville, where Sealy's father was born. Sealy worked and lived in Halifax during the time of the destruction of the community, and began the suite in memory of his father. The album won a Juno Award in 1997. Ain't No Thing Like a Chicken Wing (1997) is an album released by Canadian jazz pianist Trevor Mackenzie as a tribute to the neighbourhood where his father grew up. "A Nourishment by Neglect" (2007) is a song by Newfoundland metal/hardcore band Bucket Truck accompanied by a video that details the events surrounding the destruction of the Africville community. In 2007, Canadian hip hop group Black Union released a song featuring Maestro about the historic community of Africville. The music video was recorded in Seaview Park (now Africville Park). The video has over 50,000 views on YouTube.
Фильм
Remember Africville (1991) - Канаданың Ұлттық кино кеңесі шығарған, Атлантика кинофестивалінде үздік деректі фильм үшін Moonsnail сыйлығын алған деректі фильм. Stolen From Africville (2008) - бір жыл бойы Africville қауымдастығынан күштеп шығарылған адамдардың өмірін бақылайтын тәуелсіз деректі фильм. Канадалық белсенді/өнерпаз Нил Дональдсон (Logikal Ethix атымен танымал) және Соурав Деб жазған және режиссерлік еткен бұл фильм 2007 жылы Heritage Canada-дан қаржыландырылды. Africville: Can't Stop Now (2009) - Марти Уильямс пен Хуанита Петерс продюсерлік еткен, Africville Productions компаниясы түсірген, үйін жоғалтса да аман қалған қауымды көрсететін деректі фильм.
Remember Africville (1991) is a documentary film, released by the National Film Board of Canada, which received the Moonsnail Award for best documentary at the Atlantic Film Festival. Stolen From Africville (2008) is an independently produced documentary that follows the lives of those displaced from the Africville community over the course of a year. Written and directed by Canadian activist/performer Neil Donaldson (known as Logikal Ethix) and Sourav Deb, the film received funding from Heritage Canada in 2007. Africville: Can't Stop Now (2009), produced by Marty Williams and Juanita Peters with Africville Productions, is a documentary that presents the community that has survived despite having lost its home.
Басқа
1989 жылы Африквиль қаласы туралы тарихи көрме Канада бойынша гастрольде болды. Ол Новая Шотландияның қара мәдениет орталығында, Престон қаласында тұрақты экспонат ретінде құрылды. 2012 жылы Africville Heritage Trust "Африквиль: Үйден шығу" білім беру ресурстары жинағын жасады. Бұл жинаққа оқу материалдары және студенттердің түрлі іс-шаралары кіреді, олар эмпатияны, мәдени түсінікті және студенттер маңызды оқиғаның күрделігін зерттегенде, өздеріне сенімділік сезімін дамытуға көмектеседі. 2020 жылы колледж студенті Даниэль Махон "Африквиль естеліктерінің картасы" онлайн жобасын жасады. Онда екі бұрынғы Африквиль тұрғынынан алынған құжаттар мен сұхбаттар ұсынылады, ал дереккөздер Африквильдің бұрынғы орнының әуе суретіндегі нақты жерлерге белгіленеді.
In 1989, a historic exhibit about Africville toured across Canada. It has been developed as a permanent exhibit at Nova Scotia's Black Cultural Centre in Preston. In 2012, the Africville Heritage Trust created the "Out Home: Africville" Educational Resource Kit. This kit consists of teaching resources and a variety of student activities that foster empathy, cultural understanding, and a sense of empowerment as students uncover the complexities of an important story. In 2020, college student Danielle Mahon created the online project Mapping Memories of Africville. It exhibits public records and interviews from two former Africville residents, while tagging the sources to specific locations in an aerial view of Africville's former site.