Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актері және музыкалық зал әртісі Макс Уолл (нағыз аты – Максвелл Джордж Лоример, 12 наурыз 1908 – 21 мамыр 1990) – ағылшын актері және комедияшы, оның өнер жолы музыкалық залдар, кино, телевидение және театр сахналарын қамтыды.
English actor and music hall artist
Max Wall (born Maxwell George Lorimer, 12 March 1908 – 21 May 1990) was an English actor and comedian whose performing career covered music hall, films, television and theatre.
Алғашқы жылдар
Уолл Максвелл Джордж Лоример болып дүниеге келді, ол сәтті музыкалық зал әртісі Джек (Джок) Лоримердің ұлы, Форфар қаласынан шыққан шотланд комедиялық актері, әндерімен және биімен танымал, және оның әйелі Стелла (туған Мод Клара Митчисон). Ол Овалдың жанында, 37 Гленшоу Маншнс, Брикстон Роуд, Лондон SW9 мекенжайында дүниеге келді. 1916 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әуе шабуылында Макс пен оның үлкен ағасы Алекс шойын төсек тіреуінің арқасында өлімнен құтылды, бірақ оның кіші інісі Банти және оларға қараушы әйелі Бетти неміс дирижаблінен түскен бомбадан қаза тапты, сонымен қатар олардың үйі де қирады. Макс пен Алекс әкелерімен және оның отбасымен бірге тұруға кетті, ал анасы Гарри Уоллеспен бірге тұруға кетті, ол туралы ол гастрольде жүргенде танысқан болатын. 1920 жылы 37 жасында әкесі туберкулезден қайтыс болғаннан кейін, анасы Гарри Уоллеске үйленді, және олардың бәрі Эссекске пабқа көшіп кетті.
Wall was born Maxwell George Lorimer, son of the successful music hall entertainer Jack (Jock) Lorimer, a Scottish comedy actor from Forfar, known for his songs and dancing, and his wife Stella (born Maud Clara Mitchison). He was born near the Oval, at 37 Glenshaw Mansions, Brixton Road, London SW9. In 1916, during a World War I air raid, Max and his elder brother Alex were saved from death by a cast iron bed frame, but his younger brother Bunty and their Aunt Betty, who was looking after them, were killed by a bomb dropped from a German Zeppelin which also destroyed their house. Max and Alex went to live with their father and his family, whilst their mother went to live with Harry Wallace, whom she had met on tour. When their father died of tuberculosis in 1920, aged 37, their mother married Harry Wallace, and they all moved to a pub in Essex.
Ерте мансап
Уолл гастрольдік театр труппасының бір бөлігіне кастингтен өтті және 14 жасында Джордж Лейси қатысқан Девон мен Корнуоллдағы саяхаттайтын пантомима компаниясымен «Аналық қаз» спектаклінде Джек рөлімен сахнада дебют жасады. 1925 жылы ол Лицейдегі лондондық ревюде арнайы биші болды. Әкесінің атына сүйенбеуге бел буғандықтан, Максвеллді Макс деп, ал әкесі Уолласты Уолл деп қысқартты. Ол ең әйгілісі күлкілі киім киген және әдемі қимылмен билейтін профессор Валофский рөлімен танымал. Джон Клиз Монти Пайтонның Ұшқыш циркі үшін жазған «Ақымақ серуендер министрлігі» эскизіне Уоллдың әсер еткенін мойындады. 1930 жылдары көптеген мюзиклдерде және сахналық комедияларда ойнағаннан кейін Уоллдың мансабы құлдырады және ол қарапайым түнгі клубтарда жұмыс істеуге мәжбүр болды. Содан кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күштеріне қосылып, 1943 жылы денсаулығына байланысты қызметтен босатылғанға дейін үш жыл қызмет етті. 1972 жылы ол Mott the Hoople тобымен «Rock n’ Roll Circus Tour» турнесіне қатысып, жаңа тыңдарманға ие болды. Уолл 1970-ші жылдары қайтадан көзге түсті, продюсерлер мен режиссерлер оның комедиялық талантын, трагикалық клоунның экспрессивті бет-әлпетін және оның ерекше қайғылы, құлау үнін қайта жаңғыртты. Ол телешоуларда пайда болды және Сэмюэл Беккеттің назарын тартып, 1979 жылы «Годо күтуде» және 1984 жылы «Крапптың соңғы таспасы» спектакльдерінде рөлдерді жеңіп алды. Оның реалистік актерлік шеберлігі 1974 жылы оған мынандай пікірді әкелді: «Макс Уолл Гринвич театрындағы «Ойыншы» спектаклінде Оливьеге қарағанда әуесқой сияқты көрінеді». Ол сондай-ақ «Crossroads» (Уолтер Сопер рөлінде, 1982-1983), «Coronation Street» (Гарри Пэйн рөлінде, 1978) және сол кездегі «Emmerdale Farm» (Артур Брейтвейт рөлінде, 1978) телесериалдарында да ойнады. Бірақ сахнадағы жаңа өрлеуге қарамастан, оның жеке өмірінде қайғы-қасірет болды. Балалары одан жалықты, ал салық органы шыдамдылығын жоғалтып, оны банкрот деп жариялады.
Wall auditioned for a part with a touring theatre company, and made his stage début at the age of 14 as Jack in Mother Goose with a travelling pantomime company in Devon and Cornwall featuring George Lacey. In 1925 he was a speciality dancer in the London Revue at the Lyceum. He became determined not to rely on his father's name, so abbreviated Maxwell to Max, and his stepfather's name Wallace, to Wall. He is best remembered for his ludicrously attired and hilariously strutting Professor Wallofski. John Cleese has acknowledged Wall's influence on his own "Ministry of Silly Walks" sketch for Monty Python's Flying Circus. After appearing in many musicals and stage comedies in the 1930s, Wall's career went into decline, and he was reduced to working in obscure nightclubs. He then joined the Royal Air Force during World War II and served for three years until he was invalided out in 1943. and in 1972 he toured with Mott the Hoople on their "Rock n' Roll Circus Tour", gaining a new audience. Wall re emerged during the 1970s when producers and directors rediscovered his comic talents, along with the expressive power of his tragic clown face and the distinctive sad falling cadences of his voice. He secured television appearances and, having attracted Samuel Beckett's attention, he won parts in Waiting for Godot in 1979 and Krapp's Last Tape in 1984. His straight acting gained him this review in 1974: "Max Wall makes Olivier look like an amateur in The Entertainer at Greenwich Theatre ". He also appeared in Crossroads (as Walter Soper, 1982 to 1983), Coronation Street (as Harry Payne, 1978) and what was then Emmerdale Farm (as Arthur Braithwaite, 1978). But the stage renaissance was offset by domestic sadness. His children were estranged from him and the taxman lost patience and declared him bankrupt.
Кейінгі жұмыстар
Уолл 1968 жылы шыққан «Чити-Чити-Банг-Банг» фильміндегі өнертапқыштардың бірі болды, ал 1977 жылы Терри Гиллиамның «Жабервоки» фильмінде күмәнді Бруно патшасы рөлінде ойнады. 1977 жылғы 1 сәуірде Уоллдың Иан Дюридің «England’s Glory» (Дюридің «Apples» сахналық қойылымында орындалған) әнінің нұсқасы Stiff Records (BUY 12) лейблымен бірге «Dream Tobacco» әнімен шығарылып, «Hits Greatest Stiffs» альбомымен бірге таратылды. Уолл 1978 жылы Хаммерсмит Одеонында Дюримен бірге сахнаға шықты, бірақ жақсы қабылдамады және «Олар тек оның жүрісін көруді қалайды» деді. 1981 жылы Уолл «Minder» телесериалының «The Birdman of Wormwood Scrubs» атты эпизодындағы басты кейіпкер «Эрни» рөлін ойнады. 1982 және 1984 жылдар аралығында ол «Daily Mirror» комиксінің кейіпкеріне негізделген «Джейн» сериалының BBC Two нұсқасында Томбс рөлінде ойнады, түсірілімдер ұқсас «комикс кадрларымен» жүргізілді. Екінші маусымда актерлік құрамдағы орны Глинис Барберден кейін екінші орынға көтерілді. Ол сондай-ақ 1978 жылы Thames Television-ның 12 бөлімді «Born and Bred» сериалында зейнеткер музыка залының аңызы Томми Тонсли рөлінде ойнады, ол әртүрлі деңгейде сәттілікпен үлкен оңтүстік Лондон отбасын тәртіпке келтіруге тырысты. Өкінішке орай, бұл керемет туындының көп бөлігі ұмытылып кетті және оны DVD-ге шығару немесе теледидарда қайта көрсету жоспарланбаған. Оның соңғы кино рөлі 1989 жылы түсірілген 12 минуттық «A Fear of Silence» фильмінде болды, бұл бір адамның жауабында тек «иә» немесе «жоқ» деп ғана жауап беру арқылы бейтаныс адамды кісі өлтіргенін мойындауға итермелейтін қараңғы оқиға; осы екі сөз қайталанып, оның жалғыз диалогы болды. Фильм Нью-Йорк кино және телефестивалінде алтын жүлдеге ие болды. Уоллдың Майкл, Мелвин, Мартин және Мередит атты төрт ұлы және Максин есімді қызы болды.
Wall played one of the inventors in the 1968 film Chitty Chitty Bang Bang and in 1977 he was seen as King Bruno the Questionable in Terry Gilliam's film Jabberwocky. On 1 April 1977, Wall's version of Ian Dury's song "England's Glory" (which featured in Dury's stage show Apples) was issued on Stiff Records (BUY 12), backed with "Dream Tobacco" and given away with the album Hits Greatest Stiffs. Wall also appeared onstage with Dury at the Hammersmith Odeon in 1978, but was poorly received, and said "They only want the walk". In 1981, Wall played "Ernie", a central character in the Minder TV series episode "The Birdman of Wormwood Scrubs". Between 1982 and 1984 he appeared as Tombs in the BBC Two adaptation of Jane based on the Daily Mirror comic strip character and filmed with similar "comic strip frames". In the second series his place in the castlist was upgraded to second, after Glynis Barber. He also appeared in Thames Televisions 1978 12 part series, Born and Bred, as retired music hall legend Tommy Tonsley, trying with various degrees of success, to keep his huge south London family in line. Unfortunately, this little gem is largely forgotten and there are no plans to release a DVD or re show on TV. His last film appearance was in 1989 in the 12 minute film A Fear of Silence, a dark tale of a man who drives a stranger to a confession of murder by answering only "yes" or "no" to his questions; those two words, repeated, were his only dialogue. The film won a gold award in the New York Film and TV Festival. Wall had four sons, Michael, Melvyn, Martin and Meredith, and a daughter, Maxine.