Питер Кук: Британдық сатирик, актер және комедияшы

Кіріспе

Британдық комедиан, актер, сатирик (1937–1995)

актер

Торквей қаласында туған ол Кембридж университетінде білім алды. Сол жерде ол Footlights клубына қатысып, кейін оның президенті болды. Бітіргеннен кейін ол Beyond the Fringe комедиялық сахналық көрсетімін жасады, осы арқылы Дадли Мурмен ұзақ серіктестік басталады. 1961 жылы Кук Сохода The Establishment комедиялық клубын ашты. 1965 жылы Кук пен Мур телекарьерасын бастады, ол Not Only But Also бағдарламасымен басталды. Куктың бей-жай монологтары Мурдың әзілқойлығына қарама-қарсы қойылды. Олар 1966 жылы "Ең үздік ойын-сауық көрсетілімі" номинациясы бойынша Британ академиясының телеарнасы жүлдесін алды. Шоудың сәттілігінен кейін, дуэт The Wrong Box (1966) және Bedazzled (1967) фильмдерінде бірге ойнады. Кук пен Мур 1970 жылдардың соңына дейін телевизиялық жобалармен айналысып, АҚШ-та Saturday Night Live бағдарламасын бірге жүргізді. 1978 жылдан 1995 жылы қайтыс болғанға дейін Кук Мурмен бірнеше эпизодтық рөлдерден басқа, бірлесіп жұмыс істемеді, бірақ британдық теледидар мен кинода тұрақты актер болып қала берді. 2005 жылы The Guardian газеті Кукты "заманауи сатираның әкесі" деп атады, ал ол ағылшын тілді әлемдегі 300-ден астам комедия актерлері, сценаристтер, продюсерлер мен режиссерлер қатысқан "Комедиандар комедиясы" дауыс беруде бірінші орынды иеленді.

Ерте өмір

Кук ата-анасының үйінде, "Ширбридж" ортаңғы Уорберри-роудта, Торквей, Девон қаласында дүниеге келді. Ол отарлық мемлекеттік қызметкер Александр Эдвард "Алек" Куктың (1906–1984) және оның әйелі Этель Кэтрин Маргареттің (1908–1994), адвокат Чарльз Майоның қызының жалғыз ұлы және үш баланың ең үлкені болды. Оның әкесі Нигерияда саяси офицер, кейін аудан офицері қызметін атқарды, содан кейін Гибралтар колониясының қаржы хатшысы болып тағайындалды, ал кейін Нигерияға Енугу қаласында орналасқан Шығыс аймақтың тұрақты хатшысы ретінде оралды. Куктың әкесінің әкесі, Эдвард Артур Кук (1869–1914) де отарлық мемлекеттік қызметкер болған, Куала-Лумпурдағы Федеративтік Малай мемлекеттері темір жолының қозғалыс басқарушысы қызметін атқарған. Жаңа лауазымға тағайындалуға байланысты өткізілген әңгіме алдындағы күшті стресс оны өмірден қол жұмсауға итерді. Оның әйелі, Минни Джейн (1869–1957), Томас Врефордтың қызы, Девон қаласындағы Телбридж және Уизридж, сондай-ақ Стратфорд-апон-Авоннан шыққан, 1440 жылға дейін тарихы бар белгілі Девоншир отбасының мүшесі, бұл жайтты құпия сақтады. Питер Кук отбасының тарихын зерттеген кезде ғана шындықты білді. Кук Радли колледжінде білім алып, содан кейін Кембридж университетінің Пемброк колледжіне түсті, онда француз және неміс тілдерін оқыды. Студент кезінде Кук әкесі сияқты дипломат болуды жоспарлаған, бірақ, оның айтуынша, Ұлыбританияда "колониялар таусылып қалды". Саяси көзқарасы бойынша бейтарап болғанымен, әсіресе өмірінің соңғы жылдарында барлық саяси бағыттағы саясаткерлерге күдікпен қарады, бірақ Кембридж университетінің Либералдық клубына қосылды. Пемброкте Кук Кембридж Footlights клубының мүшесі ретінде комедиялық этюдтер орындады және жазды, 1960 жылы оның президенті болды. Оның үлгісі – Footlights клубының және Кембридж журналының жазушысы Дэвид Ноббс. Университетте оқып жүрген кезінде Кук Кеннет Уильямс үшін этюдтер жазды, Уильямстың Уэст-Эндтегі комедиялық ревюі "Pieces of Eight" және оның жалғасы "One Over the Eight" үшін материал дайындады, содан кейін "Beyond the Fringe" атты төрт адамнан тұратын сатирикалық сахналық шоуда өзінің жеке жетістіктерін көрсетті. "Beyond the Fringe" Эдинбург фестивалінде алғаш рет орындалғаннан кейін Лондонда үлкен сәттілікке жетті, онда Кук премьер-министр Харольд Макмилланның пародиясын жасады. Бұл сатиралық саяси мимикрияның тікелей эфирдегі театр сахнасында қолданылуының алғашқы мысалдарының бірі болды және көрермендерді таң қалдырды. Бір көрсетілім кезінде Макмиллан театрда болғанда, Кук сценарийден ауытқып, оған сөздік шабуыл жасады.

Cook was born at his parents' house, "Shearbridge", in Middle Warberry Road, Torquay, Devon. He was the only son, and eldest of the three children, of Alexander Edward "Alec" Cook (1906–1984), a colonial civil servant and his wife Ethel Catherine Margaret (1908–1994), daughter of solicitor Charles Mayo. His father served as political officer and later district officer in Nigeria, then as financial secretary to the colony of Gibraltar, followed by a return to Nigeria as Permanent Secretary of the Eastern Region based at Enugu. Cook's grandfather, Edward Arthur Cook (1869–1914), had also been a colonial civil servant, traffic manager for the Federated Malay States Railway in Kuala Lumpur, Malaya. The stress he suffered in the lead up to an interview regarding promotion led him to commit suicide. His wife, Minnie Jane (1869–1957), daughter of Thomas Wreford, of Thelbridge and Witheridge, Devon, and of Stratford upon Avon, of a prominent Devonshire family traced back to 1440, kept this fact secret. Peter Cook only discovered the truth when later researching his family. Cook was educated at Radley College and then went up to Pembroke College, Cambridge, where he read French and German. As a student, Cook initially intended to become a career diplomat like his father, but Britain "had run out of colonies", as he put it. Although largely apathetic politically, particularly in later life when he displayed a deep distrust of politicians of all hues, he joined the Cambridge University Liberal Club. At Pembroke, Cook performed and wrote comedy sketches as a member of the Cambridge Footlights Club, of which he became president in 1960. His hero was fellow Footlights writer and Cambridge magazine writer David Nobbs. While still at university, Cook wrote for Kenneth Williams, providing several sketches for Williams' hit West End comedy revue Pieces of Eight and much of the follow up, One Over the Eight, before finding prominence in his own right in a four man group satirical stage show, Beyond the Fringe, alongside Jonathan Miller, Alan Bennett, and Dudley Moore. Beyond the Fringe became a great success in London after being first performed at the Edinburgh Festival and included Cook impersonating the prime minister, Harold Macmillan. This was one of the first occasions satirical political mimicry had been attempted in live theatre, and it shocked audiences. During one performance, Macmillan was in the theatre and Cook departed from his script and attacked him verbally.

1960 жылдар

1961 жылы Кук Лондонның орталығындағы Сохо ауданындағы Грек көшесінің 18-ші үйінде "The Establishment" клубын ашты. Кейін Кук бұл орынның сатиралық сипаты "Гитлердің билікке келуін тоқтатуға және Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуын болдырмауға үлкен үлес қоскан Берлин кабарелеріне" ұқсас екенін әзілдеп айтты. Тек мүшелерге арналған клуб цензура шектеулерінен тыс болды. Клубтың тұрақты кабаре артистері Элеонора Брон, Джон Бёрд және Джон Фортуна болды. Кук австралиялық комедия актері Барри Хамфриске достық қарым-қатынас жасап, оның британдық мансабының басталуына көмектесті. Хамфристің "Менің өмірім" атты автобиографиясында Кук өнер мен әдебиетке қызығушылық танытпағанына ренжіді. Дадли Мурдың джаз триосы 1960-шы жылдардың басында клубтың жертөлесінде ойнады. Кук 1963 жылы Нью-Йоркте де "Establishment" клубын ашты, онда Ленни Брюс те өнер көрсетті. 1962 жылы BBC "Establishment" клубының негізінде сатирикалық эскиздерден тұратын телесериалдың пилотын тапсырды, бірақ ол бірден іске қосылмады. Кук Бродвейде "Beyond the Fringe" спектаклін қою үшін бір жылға Нью-Йоркке кетті. Ол қайтып келгенде пилот "That Was the Week That Was" деп қайта түсірілді және Дэвид Фростты тележұлдыз етті, Кук бұл туралы ашық түрде наразылық білдірді. Ол Фросттың табысы Кук өзінің сахналық бейнесін тікелей көшіргеніне байланысты деп шағымданады және оны "бубондық плагиат" деп атады. Алан Беннеттің айтуынша, Кук өмірдегі жалғыз өкініші Фростты судан құтқару болған. Бұл оқиға 1963 жылдың жазында, екеуінің арасындағы бәсекелестік ең қызу шағында болды. Кук Фросттың суға батып кетуі, егер ол құтқарылмаған болса, қасақана болып көрінетінін түсінді. 1960-шы жылдардың ортасында сатиралық қозғалыс аяқталып, Кук: "Англия күліп теңізге батып барады" деді. Осы кезде Кук сатирикалық "Private Eye" журналына қаржылай көмек берді, оны қиын кезеңдерде, әсіресе жала жабу істерінде қолдады. Кук өзінің ақшасын салды және достарынан инвестиция сұрады. Бір кезде журнал "Establishment" клубының ғимаратында шығарылды. 1963 жылы Кук Венди Сноуденге үйленді. Олардың Люси мен Дейзи есімді екі қызы болды, бірақ 1970 жылы олар ажырасты. Кук алғаш рет теледидарда Гранада телеарнасының "On the Braden Beat" бағдарламасында Бернард Брэдэнмен бірге пайда болды, онда ол өзінің ең танымал кейіпкерін көрсетті: Радли колледжінің марионеткалар қоғамы үшін ойлап тапқан статикалық, қатал және монотонды Э. Л. Вистиді. Кук пен Дадли Мурдың комедиялық серіктестігі "Not Only But Also" тудырды. Бұл бастапқыда BBC-де Мурдың музыкасын көрсету үшін жоспарланған, бірақ Мур Кукты эскиздер жазуға және онымен бірге ойнауға шақырды. Олар аз ғана реквизитпен 1965-1970 жылдар аралығында үш маусымға созылған құрғақ, абсурдты теледидар жасады. Кук Сэр Артур Стриб Гриблинг сияқты кейіпкерлерді ойнады және екеуі Пит пен Дадтың өзіндік бейнелерін жасады. Басқа эскиздердің ішінде Джерри Андерсонның марионеткалық телешоуларының пародиясы "Superthunderstingcar" және Кук 1960-шы жылдардағы сәнді өнер туралы деректі фильмдердің пастиші, Грета Гарбо туралы пародиялық сегмент болды. Бірнеше жылдан кейін Кук сериалдың бейнетаспаларын жоюды жоспарлап жатқанын білгенде, ол BBC-ден жазбаларды сатып алуды ұсынды, бірақ авторлық құқықтар мәселесіне байланысты бас тартты. Ол BBC-ге түпнұсқаларды өшірудің қажеті болмауы үшін жаңа таспаларды сатып алуды ұсынды, бірақ бұл да қабылданбады. Бастапқы 22 бағдарламаның тек сегізі ғана толық сақталған. Алты жарты сағаттық бағдарламадан тұратын жинақ "The Best of What's Left of Not Only But Also" теледидарда көрсетілді және VHS және DVD форматында шығарылды. "The Wrong Box" (1966) және "Bedazzled" (1967) фильмдерімен Кук пен Мур бірге фильмдерде ойнай бастады. Стенли Донен режиссерлік еткен "Bedazzled" фильмінің негізгі сюжеті Кук пен Мурға жатқызылады, ал сценарийі Кукке тиесілі. Фаусттың комедиялық пародиясы, Кук Джордж Спигот (шайтан) рөлінде Стэнли Мунды (Мур) азғырып, оның жүрегінің қалауын – оның кафесіндегі қол жеткізе алмайтын сұлулық пен официантка Маргарет Спенсерді (Элеонора Брон) алмастыруға уәде береді, бірақ оны қайта-қайта алдайды. Фильмде Барри Хамфристің "Envy" және Ракель Уэлчтің "Lust" рөліндегі шағын эпизодтары бар. Мур саундтрек музыкасын жазды және фильмде орындалған әндерді (Кукпен бірге) жазды. Оның джаз триосы Кукпен бірге фильмнің тақырыбын орындады, бұл пародиялық махаббатқа қарсы ән, Кук оны бейжай түрде орындады және өзінің таныс сөзін қосты: "Мені инерциямен толтырасың". 1968 жылы Кук пен Мур қысқа мерзімге ATV арнасына "Goodbye Again" атты төрт сағаттық бағдарламаға ауысты, ол Пит пен Дад кейіпкерлеріне негізделген. Кук алкоголизмге ұшырағандықтан, оған нұсқау карталарының көмегі қажет болды. Бағдарламаның сәтті болмауына себебі, ITV тізімдер журналы "TV Times" басылымын тоқтатуға әкелген ереуіл болды. Джон Клиз де актерлардың бірі болды, ол Кукпен жақын дос болып, кейін бірнеше жобаларға бірге жұмыс істеді.

In 1961, Cook opened The Establishment, a club at 18 Greek Street in Soho in central London, presenting fellow comedians in a nightclub setting, including American Lenny Bruce. Cook later joked that it was a satirical venue modelled on "those wonderful Berlin cabarets which did so much to stop the rise of Hitler and prevent the outbreak of the Second World War". As a members only venue, it was outside the censorship restrictions. The Establishment's regular cabaret performers were Eleanor Bron, John Bird, and John Fortune. Cook befriended and supported Australian comedian and actor Barry Humphries, who began his British solo career at the club. Humphries said in his autobiography, My Life As Me, that he found Cook's lack of interest in art and literature off putting. Dudley Moore's jazz trio played in the basement of the club during the early 1960s. Cook also opened an Establishment club in New York in 1963 and Lenny Bruce performed there, as well. In 1962, the BBC commissioned a pilot for a television series of satirical sketches based on the Establishment Club, but it was not immediately picked up and Cook went to New York City for a year to perform Beyond the Fringe on Broadway. When he returned, the pilot had been refashioned as That Was the Week That Was and had made a television star of David Frost, something Cook made no secret of resenting. He complained that Frost's success was based on directly copying Cook's own stage persona and Cook dubbed him "the bubonic plagiarist", and said that his only regret in life, according to Alan Bennett, had been saving Frost from drowning. This incident occurred in the summer of 1963, when the rivalry between the two men was at its height. Cook had realised that Frost's potential drowning would have looked deliberate if he had not been rescued. By the mid 1960s the satire boom was coming to an end and Cook said: "England was about to sink giggling into the sea." Around this time, Cook provided substantial financial backing for the satirical magazine Private Eye, supporting it through difficult periods, particularly in libel trials. Cook invested his own money and solicited investment from his friends. For a time, the magazine was produced from the premises of the Establishment Club. In 1963, Cook married Wendy Snowden. The couple had two daughters, Lucy and Daisy, but the marriage ended in 1970. Cook's first regular television spot was on Granada Television's On the Braden Beat with Bernard Braden, where he featured his most enduring character: the static, dour and monotonal E. L. Wisty, whom Cook had conceived for Radley College's Marionette Society. Cook's comedy partnership with Dudley Moore led to Not Only But Also. This was originally intended by the BBC as a vehicle for Moore's music, but Moore invited Cook to write sketches and appear with him. Using few props, they created dry, absurd television that proved hugely popular and lasted for three series between 1965 and 1970. Cook played characters such as Sir Arthur Streeb Greebling and the two men created their Pete and Dud alter egos. Other sketches included "Superthunderstingcar", a parody of the Gerry Anderson marionette TV shows, and Cook's pastiche of 1960s trendy arts documentaries – satirised in a parodic segment on Greta Garbo. When Cook learned a few years later that the videotapes of the series were to be wiped, a common practice at the time, he offered to buy the recordings from the BBC but was refused because of copyright issues. He suggested he could purchase new tapes so that the BBC would have no need to erase the originals, but this was also turned down. Of the original 22 programmes, only eight still survive complete. A compilation of six half hour programmes, The Best of What's Left of Not Only But Also was shown on television and has been released on both VHS and DVD. With The Wrong Box (1966) and Bedazzled (1967), Cook and Moore began to act in films together. Directed by Stanley Donen, the underlying story of Bedazzled is credited to Cook and Moore and its screenplay to Cook. A comic parody of Faust, it stars Cook as George Spigott (the Devil) who tempts Stanley Moon (Moore), a frustrated, short order chef, with the promise of gaining his heart's desire – the unattainable beauty and waitress at his cafe, Margaret Spencer (Eleanor Bron) – in exchange for his soul, but repeatedly tricks him. The film features cameo appearances by Barry Humphries as Envy and Raquel Welch as Lust. Moore composed the soundtrack music and co wrote (with Cook) the songs performed in the film. His jazz trio backed Cook on the theme, a parodic anti love song, which Cook delivered in a deadpan monotone and included his familiar put down, "you fill me with inertia". In 1968, Cook and Moore briefly switched to ATV for four one hour programmes titled Goodbye Again, based on the Pete and Dud characters. Cook's increasing alcoholism led him to become reliant on cue cards. The show was not a popular success, owing in part to a strike causing the suspension of the publication of the ITV listings magazine TV Times. John Cleese was also a cast member, who would become close lifelong friends with Cook and later collaborated on multiple projects together.

1970 жылдар

1970 жылы Кук Дэвид Фрост бастаған жобаны, Ұлыбритания премьер-министрі болатын сауалнама жүргізуші туралы сатиралық фильмді қолға алды. Куктың басшылығымен кейіпкер Фросттың бейнесімен суреттелді. «Майкл Риммердің өрлеуі» фильмі сәтті болмады, бірақ актер құрамында танымал есімдер болды (соның ішінде сценарийшілер Клиз және Грэм Чэпман). Кук телешоулардың сүйікті жүргізушісіне айналды, бірақ 1971 жылы BBC үшін шоу жүргізуге тырысқан «Қайда отырайын?» бағдарламасы сыншылар тарапынан ұятқа қалдырылды. Ол үш бөлімнен кейін жабылды және оның орнына Майкл Паркинсон келді, осылайша Паркинсонның тележүргізушілік мансабы басталды. Паркинсон кейін Куктан ниеттері туралы сұрады, Кук әзілмен: «Шындығында, менің ниетім – сізді толығымен үнсіз қалдыру!» деп жауап берді. Кук пен Мур «Not Only But Also» және «Goodbye Again» фильмдерінен алынған эпизодтарды, жаңа материалдармен бірге «Behind the Fridge» атты сахналық қойылымға енгізді. Бұл қойылым 1972 жылы Австралияда гастрольде болды, ал 1973 жылы Нью-Йоркке көшіріліп, «Good Evening» деп аталды. Кук сахнада да, сахнадан тыс да жиі мас күйде болды. Дегенмен, қойылым өте танымал болды және «Тони» мен «Грэмми» сыйлықтарын жеңіп алды. Ол аяқталғаннан кейін Мур Голливудта актерлік мансабын дамыту үшін АҚШ-та қалды. Кук Ұлыбританияға оралып, 1973 жылы актриса және модель Джуди Хакстеблге үйленді. Кейін Пит пен Дадтың одан да ашық әзілдері «Derek and Clive» сияқты пластинкаларда жалғасты. Алғашқы жазбаны Кук Бродвейдегі «Good Evening» қойылымындағы жалыққандықтан жасады және екі кейіпкер үшін бірнеше жыл бұрын ойластырылған, бірақ тым ашық деп саналған материалдарды пайдаланды. Бұл аудио жазбалардың бірі де түсірілді, онда дуэт арасындағы шиеленіс күшейгені көрінеді. Крис Блэкуэлл музыка индустриясындағы достарына пираттық көшірмелерді таратты. Жазбаның танымалдылығы Кукты оны коммерциялық түрде шығаруға көндірді, бірақ Мур бастапқыда Голливудтағы өсіп келе жатқан даңқына нұқсан келтіретінінен қорқып, тартынды. Тағы екі «Дерек және Клайв» альбомы шықты, соңғысы фильммен бірге. Кук пен Мур 1976 жылғы 24 қаңтарда шоудың бірінші маусымында «Saturday Night Live» бағдарламасын жүргізді. Олар шоудың актерлерімен бірге «One Leg Too Few» және «Frog and Peach» сияқты классикалық сахналық номерлерін орындады, сондай-ақ бірнеше эпизодтарға қатысты. 1978 жылы Кук британдық «Revolver» музыкалық сериясында жаңа панк және жаңа толқын топтарының өнер көрсететін би залының директоры рөлінде пайда болды. Кейбір топтар үшін бұл теледидардағы алғашқы пайда болуы болды. Куктың өткір пікірлері бағдарламаның ерекшелігі болды. 1979 жылы Кук Sparks тобының 12 дюймдік «Number One Song in Heaven» және «Tryouts for the Human Race» синглдеріне қосымша комедиялық сегменттерді жазды. Басты ән жазушы Рон Мэйл көбінесе өзінің өлеңдерінде қарапайым жағдайдан бастап, Кук пен С.Ж. Перелман стиліндегі сюрреалистік ойларға ауысты.

In 1970, Cook took over a project initiated by David Frost for a satirical film about an opinion pollster who rises to become Prime Minister of Great Britain. Under Cook's guidance, the character became modelled on Frost. The film, The Rise and Rise of Michael Rimmer, was not a success, although the cast contained notable names (including Cleese and Graham Chapman, who were co writers). Cook became a favourite of the chat show circuit but his effort at hosting such a show for the BBC in 1971, Where Do I Sit?, was said by the critics to have been a disappointment. It was axed after only three episodes and was replaced by Michael Parkinson, the start of Parkinson's career as a chat show host. Parkinson later asked Cook what his ambitions were, Cook replied jocularly "[ ] in fact, my ambition is to shut you up altogether you see!" Cook and Moore fashioned sketches from Not Only But Also and Goodbye Again with new material into the stage revue called Behind the Fridge. This show toured Australia in 1972 before transferring to New York City in 1973, retitled as Good Evening. Cook frequently appeared on and off stage the worse for drink. Nonetheless, the show proved very popular and it won Tony and Grammy Awards. When it finished, Moore stayed in the United States to pursue his film acting ambitions in Hollywood. Cook returned to Britain and in 1973, married the actress and model Judy Huxtable. Later, the more risqué humour of Pete and Dud went further on such LPs as "Derek and Clive". The first recording was initiated by Cook to alleviate boredom during the Broadway run of Good Evening and used material conceived years before for the two characters but considered too outrageous. One of these audio recordings was also filmed and therein tensions between the duo are seen to rise. Chris Blackwell circulated bootleg copies to friends in the music business. The popularity of the recording convinced Cook to release it commercially, although Moore was initially reluctant, fearing that his rising fame as a Hollywood star would be undermined. Two further Derek and Clive albums were released, the last accompanied by a film. Cook and Moore hosted Saturday Night Live on 24 January 1976 during the show's first season. They did a number of their classic stage routines, including "One Leg Too Few" and "Frog and Peach" among others, in addition to participating in some skits with the show's ensemble cast. In 1978, Cook appeared on the British music series Revolver as the manager of a ballroom where emerging punk and new wave acts played. For some groups, these were their first appearances on television. Cook's acerbic commentary was a distinctive aspect of the programme. In 1979, Cook recorded comedy segments as B sides to the Sparks 12 inch singles "Number One Song in Heaven" and "Tryouts for the Human Race". The main songwriter Ron Mael often began with a banal situation in his lyrics and then went at surreal tangents in the style of Cook and S. J. Perelman.

Amnesty International-тің орындауы

Кук Клиз және Мартин Льюис ұйымдастырған Amnesty International атынан өткен алғашқы үш қайырымдылық кешінде өнер көрсетті. 1979 жылы үшінші шоудан бастап бұл шаралар "Жасырын полицейлердің кештері" деп аталды. Ол 1976 жылғы сәуір айында өткен алғашқы шоудың үш кешінде де жеке орындаушы ретінде және 1960 жылдардан бері алғаш рет қайта құрылған Beyond the Fringe тобының мүшесі ретінде қатысты. Ол Монти Пайтонның скетчінде Эрик Айдлдың орнын басып ойнады. Кук шоудың саундтрегінде және "Ең Көркемдігі Патшайымның резиденциясында" фильмінде ойнады. Ол 1977 жылғы мамырда Amnesty International ұйымдастырған "Сэр Бернард Майлзсыз кеш" атты екінші гала-концертіне қатысты. Бұл шараның саундтрегі мен телеарнасы үшін "The Mermaid Frolics" деп қайта аталды. Кук Терри Джонспен бірге монологтар мен скетчтер орындады. 1979 жылдың маусым айында Кук Клизбен бірлесіп "Жасырын полицейлердің кештерінің" барлық төрт кешінде өнер көрсетті. Ол бірнеше жеке туындысын және Элеонора Бронмен бірге скетч жасады. Сонымен қатар, ол финалдағы ансамбльге жетекшілік етті – Beyond the Fringe тобынан алынған "Дүние соңы" эскизі. The Daily Telegraph газетінде шоу материалдардың қайталануынан тұрады деген сынға жауап ретінде Кук бұрынғы Либералдық партияның басшысы Джереми Торптың ісінде судья Кантлидің қорытындысын сатиралық тұрғыдан бейнеледі. Ол осы туындыны сол түні (29 маусым, жұма – төрт кештің үшіншісі) және келесі түні орындады. Тоғыз минуттық "Entirely a Matter for You" операсы көптеген жанкүйерлер мен сыншылар тарапынан Куктың ең үздік туындыларының бірі деп танылды. Кукпен бірге шоу продюсері Мартин Льюис Virgin Records лейблында "Here Comes the Judge: Live" атты альбом шығарды, онда тікелей орындау және Торптың ісін одан әрі пародизациялайтын үш студиялық трек кірді. 1981 жылғы гала-концертке қатыса алмағанына қарамастан, Кук 1982 жылғы фильмнің анимациялық титрлеріне баяндама жасады. Льюиспен бірге ол Ұлыбританияда фильмді жарнамалау үшін радиороликтерді жазды және дауыстады. Ол сондай-ақ 1982 жылғы наурызда Лондонда өткен фильмнің әлемдік премьерасы аясында өткен пародиялық кино марапаттау салтанатын ұйымдастырды. Кук 1987 жылы Мурмен американдық Comic Relief (Ұлыбританиялық Comic Relief шараларымен байланысы жоқ) үшін сахнада қайта қосылғаннан кейін, 1989 жылы Amnesty International атынан өткен "Жасырын полицейлердің ең үлкен кештерінде" Мурмен бірге британдық көрермендерге арналған осы кездесуді қайталады.

Cook appeared at the first three fund raising galas staged by Cleese and Martin Lewis on behalf of Amnesty International. From the third show in 1979 the benefits were dubbed The Secret Policeman's Balls. He performed on all three nights of the first show in April 1976, A Poke in the Eye (With a Sharp Stick), as an individual performer and as a member of the cast of Beyond the Fringe, which reunited for the first time since the 1960s. He also appeared in a Monty Python sketch, taking the place of Eric Idle. Cook was on the cast album of the show and in the film, Pleasure at Her Majesty's. He was in the second Amnesty gala in May 1977, An Evening Without Sir Bernard Miles. It was retitled The Mermaid Frolics for the cast album and TV special. Cook performed monologues and skits with Terry Jones. In June 1979, Cook performed all four nights of The Secret Policeman's Ball, teaming with Cleese. Cook performed a couple of solo pieces and a sketch with Eleanor Bron. He also led the ensemble in the finale – the "End of the World" sketch from Beyond the Fringe. In response to a barb in The Daily Telegraph that the show was recycled material, Cook wrote a satire of the summing up by Justice Cantley in the trial of former Liberal Party leader Jeremy Thorpe, a summary now widely thought to show bias in favour of Thorpe. Cook performed it that same night (Friday 29 June – the third of the four nights) and the following night. The nine minute opus, "Entirely a Matter for You", is considered by many fans and critics to be one of the finest works of Cook's career. Along with Cook, producer of the show Martin Lewis brought out an album on Virgin Records entitled Here Comes the Judge: Live, containing the live performance together with three studio tracks that further lampooned the Thorpe trial. Although unable to take part in the 1981 gala, Cook supplied the narration over the animated opening title sequence of the 1982 film of the show. With Lewis, he wrote and voiced radio commercials to advertise the film in the UK. He also hosted a spoof film awards ceremony that was part of the world première of the film in London in March 1982. Following Cook's 1987 stage reunion with Moore for the annual American benefit for the homeless, Comic Relief (not related to the UK Comic Relief benefits), Cook repeated the reunion for a British audience by performing with Moore at the 1989 Amnesty benefit The Secret Policeman's Biggest Ball.

Собындар альбомы

Кук 1977 жылы 10cc тобының бұрынғы мүшелері Кевин Годли мен Лол Крейм жазған және өндірген «Consequences» тұжырымдамалық альбомында бірнеше рөл атқарды. Қоршаған орта туралы ойлармен тығыз байланысты, әзіл-қалжың мен прогрессивті рок үлгілерінің қосындысы болған «Consequences» жобасы бастапқыда Годли мен Креймнің өнертабысын – «Gizmo» деп аталатын электр гитара эффектін көрсету үшін жасалған сингл ретінде басталды, оны олар 10cc тобында әзірлеген. Аталған жоба үш LP қораптық жинаққа дейін өрістеді. Комедиялық бөлімдерді бастапқыда Спайк Миллиган мен Питер Устинов сияқты актерлер орындауға ниеттенген, бірақ Годли мен Крейм Кук көптеген рөлдерді өзі орындай алатынын түсінген соң, оны таңдады. Сюжет ағылшын Уолтер Стейплтонның (Кук) және оның француз әйелі Лулудың (Джуди Хакстебл) ажырасуы төңірегінде өрбиді. Олар өздерінің адвокаттарымен – ішімдікке құмар Хейг мырзамен және үстемдік танытатын Пепперман мырзамен (екеуін де Кук ойнайды) кездескен кезде, жаһандық апаттың қаупі іс-қимылды күрт тоқтатады, оқиғалар өте ерекше және түсініксіз болып өрбуде. Бұл оқиғалар Хейгтің кеңсесінің астындағы пәтерде тұратын музыкант және композитор мистер Блинтке (Кук) байланысты сияқты көрінеді, олардың пәтерлері едендегі үлкен тесік арқылы жалғасқан. «Consequences» кейіннен культты жанкүйерлерге ие болғанымен, панк музыкасы Ұлыбританияны шарлап жатқан кезде жарық көрді және сыншылардың музыканы өзін-өзі бағалаушылық деп сынағаннан кейін, коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Сценарий мен оқиға Куктың жеке өмірімен байланысты: сол кездегі әйелі Джуди Хакстебл Уолтердің әйелі рөлін ойнайды. Куктың алкогольге қарсы күресі Хейгтің ішімдік әдеттерінде көрінеді, ал Уолтер мен Лулудың ойдан шығарылған ажырасуы мен Куктың өзінің бірінші әйелімен ажырасуы арасында ұқсастық бар. Кук Степлтон кейіпкері үшін қолданған дауысы мен акценті «Beyond the Fringe» тобының әріптесі Алан Беннеттің дауысына ұқсас. Куктың комедиясы туралы «Қандай қызықты: Питер Куктың әлемі және оны қоршаған әлем» атты кітапта Куктың «Consequences» альбомындағы кейіпкерлері «Beyond the Fringe» тобының төрт мүшесінің сөздік карикатурасы деп болжанады: алкогольге құмар Хейг – Куктың өзі, дірілдеп тұрған Степлтон – Беннетт, пародиалық еврей Пеппермен – Миллер, ал пианист Блинт – Мурды бейнелейді.

Cook played multiple roles on the 1977 concept album Consequences, written and produced by former 10cc members Kevin Godley and Lol Creme. A mixture of spoken comedy and progressive rock with an environmental subtext, Consequences started as a single that Godley and Creme planned to make to demonstrate their invention, an electric guitar effect called the Gizmo, which they developed in 10cc. The project grew into a three LP box set. The comedy sections were originally intended to be performed by a cast including Spike Milligan and Peter Ustinov, but Godley and Creme eventually settled on Cook once they realised he could perform most parts himself. The storyline centres on the impending divorce of ineffectual Englishman Walter Stapleton (Cook) and his French wife Lulu (Judy Huxtable). While meeting their lawyers – the bibulous Mr. Haig and overbearing Mr. Pepperman (both played by Cook) – the encroaching global catastrophe interrupts proceedings with bizarre and mysterious happenings, which seem to centre on Mr. Blint (Cook), a musician and composer living in the flat below Haig's office, to which it is connected by a large hole in the floor. Although it has since developed a cult following, Consequences was released as punk was sweeping the UK and proved a resounding commercial failure, savaged by critics who found the music self indulgent. The script and story have evident connections to Cook's own life – his then wife Judy Huxtable plays Walter's wife. Cook's struggles with alcohol are mirrored in Haig's drinking, and there is a parallel between the fictional divorce of Walter and Lulu and Cook's own divorce from his first wife. The voice and accent Cook used for the character of Stapleton are similar to those of Cook's Beyond the Fringe colleague, Alan Bennett, and a book on Cook's comedy, How Very Interesting: Peter Cook's Universe and All That Surrounds It, speculates that the characters Cook plays in Consequences are his verbal caricatures of the four Beyond the Fringe cast members – the alcoholic Haig represents Cook himself, the tremulous Stapleton is Bennett, the parodically Jewish Pepperman is Miller, and the pianist Blint represents Moore.

1980 жылдар

Кук 1980 жылы LWT арнаулы бағдарламасы "Peter Cook & Co."-да ойнады. Шоуда комедиялық сценкалар, соның ішінде "Күткендей болған оқиғалар" ("Tales of the Unexpected") пародисы "Біз күткендей болған оқиғалар" ("Tales of the Much As We Expected") бар болатын. Бұл Кук Роалд Даль рөлінде, оның есімі "n" әрпін жоймас бұрын Рональд болғандығын түсіндірген сәттерді қамтыды. Орындаушылар құрамында Клийз, Роуэн Аткинсон, Берил Рид, Паула Уилкокс және Терри Джонс болды. Мурдың киножұлдыз ретіндегі даңқы артып келе жатқандықтан, Кук сол жылы Голливудқа көшіп кетті. Кейін ол Мими Кеннеди мен Дана Хиллмен бірге АҚШ телекомедиясында бай американдық әйелдің қатал ағылшын батлерінің рөлін ойнады. Кук сондай-ақ бірнеше есімдері белгісіз фильмдерде эпизодтық рөлдерде де пайда болды. 1983 жылы Кук Лоуренс Оливьердің бейнесін пародиалайтын "Блэкэддер" сериалының "Бұрынғылар" ("The Foretelling") атты алғашқы эпизодында Ричард III рөлін ойнады. 1984 жылы ол Жанно Шварктың "Суперқыз" ("Supergirl") фильмінде математика пәнінің мұғалімі Найджел рөлінде ойнады, Фей Дунауэй сомдаған зұлым Селенамен бірге жұмыс істеді. Содан кейін ол 1985 жылы Монтрё комедиялық фестивалінде "Монтрё қаласының арнайы сыйлығын" жеңіп алған норвегиялық комедиялық трио Киркваг, Листад және Мьеннің "Diplomatix" атты қысқаметражды фильмін баяндады. 1986 жылы ол Джоан Риверстің Ұлыбританиядағы ток-шоуында серігі болды. 1987 жылы "The Comic Strip Presents" эпизодындағы "Мырза Жолли үйдің жанында тұрады" ("Mr. Jolly Lives Next Door") сериалда ол кісі өлтіруші рөлін ойнады, ол өзінің қылмыстарын Том Джонстың жазбаларын ойнату арқылы жасырады. Сол жылы Кук "Принцесса келіншегі" ("The Princess Bride") фильмінде Баттеркап пен Принц Хампердинктың неке тойына қадағалаушылық ететін "Керемет дін қызметкері" ("Impressive Clergyman") рөлінде пайда болды. Сол жылы ол 1988 жылғы АҚШ президенттік сайлауы туралы HBO үшін саяси сатира жазу үшін юморист Мартин Льюиспен бірге жұмыс істеді, бірақ сценарий жарыққа шықпады. Льюис Кукке Мурмен бірге АҚШ-тағы үйсіздерге көмектесу үшін Comic Relief телемарафонына қатысуды ұсынды. Екеуі қайтадан бірігіп, "Бір аяғы жетіспейді" ("One Leg Too Few") сценкасын орындады. Кук 1989 жылы Amnesty International-дың "Полиция секретінің ең үлкен досы" ("The Secret Policeman's Biggest Ball") атты қайырымдылық шоуында Мурмен қайтадан жұмыс істеді. 1984 жылғы Джон Харви және ұлдарының жарнамасында Кук Harvey's Bristol Cream шериін су бассейнінің жанында ішіп отырғаны көрсетілген. Ол "осы ақымақ көзілдіріктерді лақтырып тастаңдар" дейді, содан кейін қонақтардың барлығы күн көзілдіріктерін бассейнге лақтырады. 1988 жылы Кук импровизациялық комедиялық шоуда қатысушы ретінде пайда болды. Ол жеңімпаз деп жарияланды, оның сыйлығы – "Питер Кук және компанияда" бейнеленген кейіпкер рөлінде Нью-Йорк такси жүргізушісінің стилінде титрлерді оқу болды. Кук кейде Клайв Буллдың түнгі телефон арқылы сұрақ-жауап шоуына LBC радиосында Лондон қаласынан қоңырау шалатын. "Швейцариялық коттеджден келген Свен" деген есімді пайдаланып, ол махаббат, жалғыздық және сельдь туралы норвегиялық акцентпен ой жүгіртетін. Әзілдердің ішінде Свеннің ажырасқан әйелін табуға жасаған әрекеттері және норвегиялықтардың балыққа деген құмарлығын ұнатпауы болды. Бұлл Свеннің ойдан шығарылған екенін білген және әзілге қуана қатысқан, бірақ ол қоңырау шалушының кім екенін кейін ғана білді.

Cook starred in the LWT special Peter Cook & Co. in 1980. The show included comedy sketches, including a Tales of the Unexpected parody "Tales of the Much As We Expected". This involved Cook as Roald Dahl, explaining his name had been Ronald before he dropped the "n". The cast included Cleese, Rowan Atkinson, Beryl Reid, Paula Wilcox, and Terry Jones. Partly spurred by Moore's growing film star status, Cook moved to Hollywood in that year. He then appeared as an uptight English butler to a wealthy American woman in a short lived United States television sitcom, The Two of Us, with Mimi Kennedy and Dana Hill. Cook also made some cameo appearances in a few undistinguished films. In 1983, Cook played the role of Richard III in the first episode of Blackadder, "The Foretelling", which parodies Laurence Olivier's portrayal. In 1984, he played the role of Nigel, the mathematics teacher, in Jeannot Szwarc's film Supergirl, working alongside the evil Selena played by Faye Dunaway. He then narrated the short film Diplomatix by Norwegian comedy trio Kirkvaag, Lystad, and Mjøen, which won the "Special Prize of the City of Montreux" at the Montreux Comedy Festival in 1985. In 1986, he partnered Joan Rivers on her UK talk show. He appeared as Mr Jolly in 1987 in The Comic Strip Presents episode "Mr. Jolly Lives Next Door", playing an assassin who covers the sound of his murders by playing Tom Jones records. That same year, Cook appeared in The Princess Bride as the "Impressive Clergyman" who officiates at the wedding ceremony between Buttercup and Prince Humperdinck. Also that year, he spent time working with humourist Martin Lewis on a political satire about the 1988 US presidential elections for HBO, but the script went unproduced. Lewis suggested that Cook team with Moore for the US Comic Relief telethon for the homeless. The duo reunited and performed their "One Leg Too Few" sketch. Cook again collaborated with Moore for the 1989 Amnesty International benefit show, The Secret Policeman's Biggest Ball. A 1984 commercial for John Harvey & Sons showed Cook at a poolside party drinking Harvey's Bristol Cream sherry. He then says to "throw away those silly little glasses" whereupon the other party guests toss their sunglasses in the swimming pool. In 1988, Cook appeared as a contestant on the improvisation comedy show Whose Line Is It Anyway? He was declared the winner, his prize being to read the credits in the style of a New York cab driver – a character he had portrayed in Peter Cook & Co.

Cook occasionally called in to Clive Bull's night time phone in radio show on LBC in London. Using the name "Sven from Swiss Cottage", he mused on love, loneliness, and herrings in a mock Norwegian accent. Jokes included Sven's attempts to find his estranged wife, in which he often claimed to be telephoning the show from all over the world, and his dislike of his fellow Norwegians' obsession with fish. While Bull was clearly aware that Sven was fictional and was happy to play along with the joke, he did not learn of the caller's real identity until later.