Кіріспе
Fore River Shipyard) – Веймаут Фор Ривер бойында орналасқан, Брентри және Квинси қалаларындағы General Dynamics корпорациясына тиесілі кеме жасау зауыты. Ол 1883 жылы Брентриде жұмысын бастады және 1901 жылы Квинси Пойнттағы соңғы орнына көшті. 1913 жылы оны Bethlehem Steel сатып алды, кейін Bethlehem Shipbuilding Corporation-ға берілді. 1963 жылы General Dynamics компаниясына сатылып, 1986 жылы жабылды. Жұмыс істеген кезеңде зауыт қызметкерлері әскери және азаматтық тапсырыс берушілер үшін жүздеген кемелер салды. Зауытта салынған кемелердің көпшілігі АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін болды, ал алғашқы мемлекеттік келісімшарт – «Лоуренс» эсминеціне жасалған. Зауыт сонымен қатар Electric Boat үшін «Октопус» және «Санфиш» сияқты алғашқы су асты кемелерін де салды. Fore River «Массачусетс» линкорын, «Спрингфилд» және «Салем» крейсерлерін, сондай-ақ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы «Лексингтон» авиатасымалдағышын және оның ізбасарын салды. USS San Juan CL 54 жеңіл крейсері де осы жерде салынған. Fore River әлемнің әртүрлі елдерінің Әскери-теңіз күштері үшін бірнеше шетелдік кемелер шығарды, оның ішінде Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштері үшін бес 1-типті су асты кеме, Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз күштері үшін он су асты кеме және Аргентина Әскери-теңіз күштері үшін ARA Rivadavia линкоры бар. Зауытта бірнеше сауда кемелері салынды, оның ішінде Томас У. Лоусон – ең үлкен таза желкенді кеме және суытылған химиялық заттарды тасымалдауға арналған алғашқы кеме. General Dynamics Quincy Shipbuilding Division, кейін осылай атала бастады, әртүрлі LNG танкерлері мен сауда кемелерін өндіруші ретінде мансабын аяқтады. Зауытта американдық желегімен жүзетін жолаушылар кемелері де салынды, олардың ішінде Matson Line компаниясының SS Mariposa, SS Monterey, SS Lurline, American Export Lines компаниясының SS Independence және SS Constitution кемелері бар. Бір теория бойынша, «Килрой осында болды» деген мәдени есімнің бастауы осы зауытта пайда болған, сонымен қатар әлемдегі екінші ірі кеме құрылысы краны осы жерде орналасқан. Зауыт жұмыс істеген кезеңде екі қосалқы зауыты болды: біріншісі – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Квинсидегі Victory Destroyer Plant, ал екіншісі – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хингемдегі Bethlehem Hingham Shipyard. Сонымен қатар, зауытқа Шығыс Бостонда орналасқан Bethlehem Atlantic Works құрғақ док кешені де тиесілі болды.
Fore River Shipyard was a shipyard owned by General Dynamics Corporation located on Weymouth Fore River in Braintree and Quincy, Massachusetts. It began operations in 1883 in Braintree, and moved to its final location on Quincy Point in 1901. In 1913, it was purchased by Bethlehem Steel, and later transferred to Bethlehem Shipbuilding Corporation. It was sold to General Dynamics in 1963, and closed in 1986. During its operation, yardworkers constructed hundreds of ships, for both military and civilian clients. Most of the ships at the yard were built for the United States Navy, with its first government contract for the destroyer Lawrence. The yard also built early submarines for Electric Boat, including Octopus and Sunfish. Fore River also constructed the battleship Massachusetts, and the cruisers Springfield and Salem as well as the Navy's first carrier Lexington and its successor Lexington. The light cruiser USS San Juan CL 54 was built there as well. Fore River produced multiple foreign ships for various navies around the world including five Type 1 submarines for the Imperial Japanese Navy, ten submarines for the Royal Navy, and the battleship ARA Rivadavia, for the Argentine Navy. The yard constructed several merchant marine ships, including Thomas W. Lawson, the largest pure sailing ship ever built, and , which was the first ship constructed to carry refrigerated chemicals. General Dynamics Quincy Shipbuilding Division, as it eventually came to be known, ended its career as a producer of various LNG tankers and merchant marine ships. The yard would also construct a number of American flagged passenger liners, which included Matson Line's SS Mariposa, SS Monterey, SS Lurline, along with American Export Lines SS Independence and SS Constitution. According to one theory, the yard was the origin of the "Kilroy was here" pop culture reference, and was home to the second largest shipbuilding crane in the world. During the period in which it was operable, the yard had two sub yards: the first was the Victory Destroyer Plant in Quincy during World War I, and the second was the Bethlehem Hingham Shipyard in Hingham during World War II. In addition, the yard owned Bethlehem Atlantic Works, a drydock facility which was located in East Boston.
Шығу тегі
Кеме жасау зауытының тарихы 1882 жылға дейін жетеді, ол кезде Томас А. Уотсон Массачусетс штатының Шығыс Брэйнтри қаласында Фор өзенінің жағасындағы шаруашылықты сатып алған. 1884 жылы Уотсон жерді өңдеуге тырысты, бірақ бұл іс сәтсіздікке ұшырағанын түсінген соң, жергілікті кәсіпкердің ұсынысымен бу машинасымен айналысуға бел буды. Машинаға жұмыс 1884 жылы басталып, 1885 жылға дейін жалғасты, бірақ ол қаржылық тұрғыдан табыссыз деп танылды. Осыдан кейін Уотсон өзінің серігі Фрэнк О. Веллингтонмен кеме жасау ісіне кірісіп, Fore River Engine Company компаниясын құрды.
Фор Ривер мотор компаниясы
Мэн штатынан 50 ат күші бар қозғалтқышқа тапсырыс алғаннан кейін Томас А. Уотсон мен Фрэнк О. Веллингтон жергілікті жиһазбен жабдықталған алғашқы кемесі «Барнакл»ды салу арқылы кәсіпорынның пайдалы екенін түсінген соң, қайықтар салуға көшті. Уотсон жер учаскесін сатып алды, себебі иесі теміржол үшін оған 3 фут (1 метр) жерді сатудан бас тартқан еді. Соғыс кезеңінде кемежайда су асты кемелерін дамыту кеңейді, себебі «Голландияның торпедалық қайық компаниясы» «Электрлік қайық компаниясы» сатып алды. «Электрлік қайықтың» өз кемежайы болмағандықтан, ол тапсырыстарды орындау үшін «Fore River» компаниясына қосалқы келісімшарт жасады. Кемежайда салынған алғашқы американдық су асты кемесі – «Октопус» 1906 жылы теңізге жіберілді. Бұл жағдай келесі жиырма жылға созылды, 1924 жылы «Электрлік қайық» өз кемежайын салғанға дейін. «Fore River» 1922 жылғы S класына дейін «Электрлік қайық» жобалаған су асты кемелерін салумен айналысып, осы кезеңде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін барлығы 69 су асты кемесін аяқтады. Кемежай тарихындағы маңызды оқиға – Аргентина Әскери-теңіз күштері үшін «ARA Rivadavia»ны салуға келісімшарт алу болды. Бұл кеме АҚШ-та салынған екі шетелдік линкордың бірі еді, және Оңтүстік Америкадағы линкор жарысы кезінде орын алды. Ұзақ талқылаулардан кейін Аргентина Әскери-теңіз комиссиясы «Newport News Shipbuilding and Drydock Company» бір линкор үшін ең төмен баға ұсынғанын, ал «Fore River Shipbuilding Company» екіншісі үшін ең төмен баға ұсынғанын анықтады. Кейбір қиындықтарға қарамастан, 1910 жылғы Панамерикандық конференция және Аргентинаның жүз жылдығына америкалықтардың қатысуына кепілдік беру арқылы «Fore River» 1910 жылдың 21 қаңтарында линкорларға келісімшарт алды. efn ua|Бес нақты кепілдік болды (Ливермордан цитата келтірілген): «Rivadavia»ны «Fore River» салған, бірақ олар екінші кемені басқа кемежайға тез аяқтау үшін қосалқы келісімшарт жасауға міндетті болды, сондықтан «ARA Moreno» Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясымен (Камден, Нью-Джерси) салынды. Кемелерге қажетті болаттың көп бөлігін Пенсильвания штатындағы «Bethlehem Steel Company» жеткізді, олардың басқа елдерге қарағанда арзан бағамен болат өндіру қабілеті шығындарды үнемдеудің маңызды факторы болды. Кеменің құрылысы 1910 жылы басталды, бірақ кемежайдағы жұмыс артта қалғандықтан 1914 жылға дейін аяқталмай тұрды. Осы мәселеге байланысты адмирал Боулз кемежайды үлкен корпорацияға сатуды ұсынды, себебі ол кемежайдың өз күшімен емес, жұмыс жүктемесімен өзі басқара алады. Соңғы рет кемежайда 1912 жылы «Невада» кемесінің құрылысы басталды.
Rivadavia was built by Fore River, but they were contractually obligated to subcontract the second ship to a different shipyard in the hope that both would be completed faster, so ARA Moreno was constructed by the New York Shipbuilding Corporation of Camden, New Jersey. The steel for the ships was largely supplied by the Bethlehem Steel Company of Pennsylvania, which, due to their ability to produce steel at a lower price than other nations, was an integral cost saving measure. The ship was laid down in 1910, but was finally delivered in 1914 after delays in construction due to a work backlog at the yard. It was because of this issue that Admiral Bowles suggested that the yard be sold to a larger corporation, as it would be able to better deal with the extra workload than the yard could on its own. The last ship laid down in the yard at the time was Nevada, which occurred in 1912.
Bethlehem Shipbuilding Corporation, Ltd.
1913 жылы «Бейтлехем Стил Корпорейшн» компаниясы ауланы 4 800 000,00 долларға (қазіргі шақтағы доллармен шамамен) сатып алды, себебі Чарльз М. Шваб компанияның қызметін кеңейтуді жоспарлаған. Сол кезде аулада 23 кеме салынып жатыр және жылдық іскерлік айналымы 20 000 000,00 долларды (қазіргі шақтағы доллармен шамамен) құрады. Осы кезде «Бейтлехем» құрғақ док салуға шешім қабылдады, бірақ бұл 1920-ші жылдарға дейін іске аспады. Соңында, ауланың қаржылық жағдайын жақсарту үшін дереу жақсарту жұмыстары жүргізілді. АҚШ-тың соғысқа қатысуы аулаға 28 эсминецке тапсырыс берді. Өндірістің күрт өсуіне байланысты ауланың кеңейтілуі қажет болды. Жақын маңдағы Сквантум-Пойнттағы қолайлы орын тез арада табылды және 1917 жылы «Виктори Дестройер Плант» құрылысын бастады. Аула жердің үстінде орналасқан және тек эсминецтерді құрастыруға арналған, ал «Осборн» – зауытта салынған соңғы кеме болды. 1920 жылы аула АҚШ үкіметіне беріліп, жабылды. «Сквантум» ауласымен біріктірілген «Фор Ривер» соғыс кезеңінде 71 эсминец шығарды, бұл басқа американдық аулалардан көп. «Куинси» ауласынан басқа, «Бейтлехем» Провиденс қаласының жанындағы «Филдс Пойнт» зауытын қазандықта жасау үшін және Буффало қаласындағы «Блэк Рок» зауытын турбиналар үшін салды. «Махан» кемесі 174 күнде салынды. «Сквантум» ауласы «Ридті» 28 күнде жасап, одан кейін 17 күннен соң Әскери-теңіз күштеріне тапсырды. Ауланың кемелерді өндіру жылдамдығы соншалық болды, Әскери-теңіз күштері кемелерді Бостон Әскери-теңіз базасында экипаж жетіспеуіне байланысты тіркеуге мәжбүр болды. Ауланың жоғары өнімділігі басшыларға «Юнион Айрон Уоркс» тағы бір «Бейтлехем» зауытымен бір жылда қай зауыт көбірек кеме шығаратынына бәс тігуге мүмкіндік берді. 1918 жылдың соңында «Фор Ривер» «Юнионның» алты кемесіне қарсы он сегіз кеме тапсырды. 1921 жылғы Вашингтондық теңіз келісімінің шарттары «Лексингтонды» ұшақ тасымалдаушыға (Lexington) айналдырды, ол 1925 жылы 20 000-нан астам адамның қатысуымен іске қосылды. Келісімге сәйкес, қазіргі уақытта тыйым салынған «Оңтүстік Дакота» класындағы әскери кемелердің бір бөлігі болған «Массачусетс» кемесінің құрылысы тоқтатылды. Кеме корпусы 1923 жылы жойылды, кеме құрылысының тек 11% аяқталған. Бұл ауланың іскерлігінің кеңеюіне әкелді, 1941 жылдың желтоқсанында 17 000 жұмысшы, ал 1943 жылы 32 000 жұмысшы, оның ішінде 1200 әйел жұмыс істеді. Жалақы шамамен 110 000 000,00 долларды (қазіргі шақтағы доллармен шамамен) құрады, ал келісімшарттардың сомасы шамамен 700 000 000,00 долларды (қазіргі шақтағы доллармен шамамен) құрады. Бұл фразаның қайдан пайда болғаны бастапқыда белгісіз болғандықтан, 1946 жылы Америкалық транзит қауымдастығы фразаның шығу тегін анықтау үшін конкурс өткізді. Дәнекерлеу инспекторы Джеймс Дж. Килрой өзінің есебін жіберіп, жеңімпаз деп танылды. Ол кемелерді тексеріп жатқанда, кеме жасаушылардың жұмыс жүктемесін дұрыс көрсетпеуіне жол бермеу үшін, тексерген кемелерге бұл фразаны жазды. Фраза жазылған кемелерге «Массачусетс», «USS Lexington», «Балтимор» және түрлі әскер тасымалдаушылар кірді.
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін кемежайда жаңа мүмкіндіктер туды. Соғыс кезінде аула кеңейгендіктен, қосымша кеңістік пайда болды. Осылайша, Хингэм кемежайы жабылды, ал кемежай өзінің қызметін әртараптандырды. Кемежайда 9 метрлік домен пеші, жел туннелі, экскаваторлар, Бостон қаласының Метрополитендік округтік комиссиясының су құбыры үшін болат, Бостон Эдисон үшін трансформатор және тағы да басқалар салынды. Кемежай инфляциямен, материалдардың өсуімен және жалақының көтерілуіне қатысты талаптармен бетпе-бет келді. 1960 жылдар жұмысшылардың жалақы мен әлеуметтік жәрдемақылар (жергілікті газеттердің мәліметінше) немесе біржақты еңбек ережелері (Теңіз және кеме құрылысы жұмысшыларының кәсіби одағының мәліметінше) бойынша бес айлық ереуілмен басталды. Ереуіл кезінде Әскери-теңіз күштері сол кезде модернизациядан өтіп жатқан «Спрингфилдті» жақын орналасқан Бостон кемежайына аяқтау үшін сүйреп әкелді, бұл оқиға еңбекшілер мен басшылықты үш жылдық келісімшартқа келісуге және таныс емес еңбек ережелерін жоюға итермеледі. Сол жылы «Лонг Бич» кемесі іске қосылды, бұл кемежай үшін маңызды жетістік болды. Сондай-ақ 1960 жылдары кемежай «Гринлинг» және «Гато» кемелерін модернизациялап, «Кит» және «Күнбалық» кемелерін салды. «Бут» және «Бютт» атты екі оқ-дәрі тасымалдау кемесінің құрылысы басталды, сондай-ақ «L. Y. Спайр» және «Диксон» су асты кемелеріне қызмет көрсету кемелерінің құрылысы басталды. Осы кезеңде кемежай Lykes Brothers Steamship Company үшін «Сиби» баржаларын салуға кірісті, бұл General Dynamics компаниясы кемежайда салған алғашқы модульдік құрылыс кемелері болды, бірақ Lykes компаниясы кемелерді кешіктіргені үшін сотқа берді. 1970 жылдардың басында сұйытылған табиғи газ тасымалдау кемелеріне келісімшарттар қосылды, бұл кемежайдың тағы бір модернизацияға түсуі керектігін білдірді. General Dynamics компаниясы бәсекеге қабілетті болу үшін кемежайдағы қосымша доктар мен су бассейндеріне 40 миллион доллар (қазіргі шақтағы құнымен) инвестициялады. «Вичита» класындағы барлық май құюшы кемелер, «Роаноктан» басқасы, құрылысын бастарды. Бұл кемелердің құрылысында шығындардың артуы мәселесі туды, бірақ ақырында шығындар келісілді. Сонымен қатар, кемежай 1970 және 1972 жылдар аралығында тапсырылған «Анкоридж» класындағы төрт десанттық кеме салды. Бұл кемелердің құрылысында да шығындардың артуы байқалды, ал 1975 жылы Теңіз кемелері басқармасы кемежайға осы артық шығындар үшін 21 миллион доллар (қазіргі шақтағы құнымен) төледі. Кемежайдың соңғы құрылыс жобасы бес «2-лейтенант Джон П. Бобо» класындағы теңіздік алдын ала орналастыру кемелерін салу болды. Бұл кемелерде 4000 теңізшінің отыз күндік қажеттілігіне жететін жабдықтар мен жарақтар сақталды, сондай-ақ оларға шайқас үшін қажеттінің бәрі болды. Кемелер порттық инфрақұрылымды қажет етпеу үшін жасалған, өйткені барлық жүк теңізге түсірілуі мүмкін болды. Кемелер General Dynamics компаниясымен салынды және бастапқыда General Dynamics компаниясының American Overseas Marine компаниясымен 25 жылдық келісімшарт бойынша пайдаланылды. Осы кемелердің құрылысы 1986 жылдың мамыр айында аяқталды, нәтижесінде кемежайдың қажеттілігі болмады, өйткені АҚШ желілері үшін контейнерлік кемелерді және Әскери-теңіз күштері үшін зерттеу кемелерін қамтамасыз ету әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1986 жылы кемежай жабылды, ал қалған қызметкерлер зейнеткерлікке шықты немесе жұмыстан босатылды. 1987 жылы General Dynamics Quincy кеме жасау бөлімшесі жұмысын тоқтатты. Кемежайдың жабылуы қызметкерлердің оны сатып алуға жасаған сәтсіз әрекетінен кейін болды. 1986 жылдың 1 маусымында Фор Ривер кеме жасау зауыты толығымен жабылды.
Қайта дамыту
Бөлімнің жабылуы бастапқыда аулада тоқырауға әкелді. Кейбір жабдықтар сатылды, ал ауланың қалған бөліктері Бостон портын тазалау жобасы үшін уақытша база ретінде пайдаланылды. Сол кезде кемежайды пайдалануға қатысты әртүрлі жоспарлар ұсынылды. Осы кезеңде ауланың бір бөлігінде Fore River Shipyard and Iron Works деген атпен кемелерді бөлшектеу операциясы жүргізілді. 1992 жылы еріктілер тобы кемежайда салынған кемені сатып алып, аула тарихын көрсетіп тұратын жаңа мұражайға көшіру туралы идеяны ұсынды. 1993 жылы Массачусетс штатының Бас соты «жергілікті тұрғындар мен туристер үшін маңызды орынға айналу үшін АҚШ-тың теңіз кемелерін және олармен бірге орналасқан кешенді сатып алу, жөндеу және күтіп ұстау» мақсатымен АҚШ Теңіз кеме құрылысы мұражайын құрды. Бастапқыда «Лексингтонды» сатып алу жоспарланған, бірақ мұражай «Салемді», ең соңғы, толығымен қаруланған крейсерді, келіссөздер нәтижесінде Куинси кемежайына қайтарып алды. 1994 жылдың 30 қазанында «Салем» құрылыс орнына, шамамен бес онжылдық бұрын салынған жерге қайта оралды. Алайда, 2014 жылдың мамыр айында кеменің тұрған пирсі қауіпсіздік себептерімен жабылып, «Салем» Шығыс Бостонға көшірілетіні туралы хабарланды. Көшіру жоспары іске аспады және кеме Фор өзеніндегі мұражай ретінде ашық күйінде қалды. 1995 жылы Сотириус Эммануил бұрынғы кемежайды сатып алып, Massachusetts Heavy Industries компаниясы арқылы кеме жасауды қайта жандандыруға уәде берді. Компания ауланың көп бөлігін тазалап, 55 миллион долларлық (қазіргі шақтағы құны) қарыз алып, бірнеше ғимарат салды, бірақ ешқандай келісімшартқа қол жеткізе алмады және дауларға ұшырады. Компания ақырында қарызын төлей алмады және 2000 жылы мүлікті АҚШ Теңіз әкімшілігі тәркіледі, ал бірнеше жылдан кейін оның активтері аукционда сатылды. Жергілікті автодилер Дэниел Квирк 2004 жылы мүлікті автокөліктерді сақтау және тарату орталығы ретінде пайдалану үшін сатып алды. Ұлы дағдарысқа дейін ол ауланы кондоминиумдарға және тарихи көрмеге айналдыру жоспарларын жариялады, бұл үшін ескі «Жеңіс» эсминец зауытында орналасқан Марина Бэй және Чарльзтаун теңіз кемежайы мысал ретінде келтірді. 2006 жылы «Голиаф» кранын сатуға тырысқан кезде, егер сата алмаса, құрылымының нашарлауына байланысты қауіпті болғандықтан оны бөлшектеуге жіберуге мәжбүр боларын мойындады. Кранды алып тастау жұмысы жергілікті және федералдық шенеуніктер апатты тергеген кезде екі айға тоқтатылды, бірақ жұмыс кейін жалғастырылып, 2009 жылдың басында аяқталды. Тергеу нәтижесінде 2009 жылдың 13 қаңтарында АҚШ Еңбек қауіпсіздігі және денсаулық сақтау басқармасы жалпы сомасы 68 000 доллар (қазіргі шақтағы құны) айыппұл салды. Кранды тасымалдаған баржаға USS Harvey деген ат берілді, ол 7 наурызда Румынияға бағыт алды. 2008 жылдың тамызындағы қайғылы оқиғаға дейін 2005 жылдың 26 қаңтарында кемежайдағы басты порталды кранның құлауына байланысты тағы екі адам қаза тапты. Бұрынғы оқиға нәтижесінде OSHA Линнфилд, Массачусетс штатының Testa Corporation компаниясына қарсы шешім шығарды, соның ішінде 60 400 доллар (қазіргі шақтағы құны) айыппұл салынды. 2005 жылғы құлаудан кейін, апаттан қалған қалдықтарда табылған асбестті дұрыс тазаламау және алып тастамау фактілері Массачусетс қоршаған ортаны қорғау департаменті тарапынан Testa компаниясына 75 000 доллар (қазіргі шақтағы құны) айыппұл салды. Бұрынғы кемежай Массачусетс шығанағының көлік басқармасы (MBTA) үшін Harbor Express компаниясы басқаратын Бостонға қатынайтын жолаушылар кемелері үшін порт ретінде пайдаланылды. Бұл қызмет 2013 жылы Куинсидегі пирс зақымданғаннан кейін тоқтатылды. Қазіргі уақытта осы қызметті қайта жандандыру жоспары жоқ. Аула сонымен қатар Jay Cashman, Inc. компаниясы үшін ауыр құрылыс және теңіз жабдықтары қызметтеріне, Массачусетс су ресурстары басқармасы үшін ағынды шламды жылумен кептіру және гранулаға айналдыру қондырғысы ретінде, ал Fore River Transportation Corporation компаниясы үшін CSXT South Braintree желісіне жүк тасымалын жүзеге асыру үшін пайдаланылады. Аула сонымен қатар Фор өзеніндегі жаңа көпірдің құрылысы үшін негізгі құрылыс алаңы ретінде де пайдаланылды. Кеме жасау жұмыстары 1986 жылы тоқтатылғанымен, ауланың атауы сақталды және ол әлі де Fore River Shipyard деп аталады.