Чилидегі педагогикалық білімнің тарихы және дамуы

Кіріспе

Metropolitan University of Educational Sciences (UMCE) - Чилидің Нюноа коммунасында орналасқан мемлекеттік және дәстүрлі университет. 1889 жылы Чили университетінің колледжі ретінде құрылған, ол елдегі төртінші ескі университет.

Шығу тегі

Игнасио Домейко, ғалым және Хосе Мигель Каррера атындағы Ұлттық институт профессоры, 1842 жылы Чилиде білім беру жүйесін өзгерту қажеттігін алғаш рет көтерді, бұл Еуропада жаңа ғылым – педагогиканың дамуымен шабыттандырылды. Ол кезде Домейко жас иммигрант болып, өзінің туған жерінде, әсіресе Францияның Парижіндегі университет сабақтарында, табиғи ғылымдармен ғана шектелмейтін, бірақ осы елде білім беруде кездеспейтін жаңа идеялармен толыған білім берді. Бұл оны баяу, бірақ маңызды интеллектуалды жұмысты бастауға итермеледі. Чилилік поляк мұғалімі француз философы Виктор Кузеннің білуімен құрылған ұқсас қалыпты мектеп құруды ұсынды. Бұл жобада 1829 жылы Франсиско Антонио Пинто мен Диас де ла Пуэнте либералдық үкіметінен Ұлттық институтқа берілген оншақты заңды пайдалану жоспарланған. Елдің түкпір-түкпірінен келген студенттер екі жыл бойы көрнекті лицейдің арнайы бөлімінде орналасып, мектептерінде алған білімдерін қайта қарастыратын болды, содан кейін университетте тағы екі жыл бойы өздерін ең қызықтыратын сала бойынша маманданатын еді. Философ және тарихшы Диего Баррос Арана 1863 және 1872 жылдар аралығында Ұлттық институттың ректоры болды. Чилилік оқытушылардың дайындық деңгейінің жетіспеушілігін бірден байқаған ол, тіпті ең үздік ұлттық мұғалімдері бар (олардың ішінде профессорлар Амунатеги, Вендел Хейл, Лобек, Писарро) 14 болған бұл мекеменің басшылығымен оқытудың қатал және қажетті дидактикадан мүлдем құралатындығын түсінді. Осы кезеңде ол сәтсіз мұғалімдер қауымдастығын құруға тырысты. Көптеген зиялыларды осы көрнекті тарихшы тәрбиеледі (ректор болғанға дейін 1838 жылдан бері профессор болып жұмыс істеді, сонымен қатар ол өзінің альма-матері болды), олардың ішінде Валентин Летелье, педагогикалық институттың басты интеллектуалды басқарушысы, Арананың оқыту әдісіне қатты ықпал еткен, сыныптар мен студенттерді баруды ешқашан тоқтатпаған, білім алған жастарды ғана куәландырумен емес, оларды қызықтыруға, ынталандыруға және бағыттауға тырысқан. Оның құрылуына көптеген мемлекет қайраткерлері мен мұғалімдер қолдау көрсетті, олардың ішінде Дон Валентин Летелье ерекше көзге түсті, ол педагогиканы соншалықты адалдықпен қорғады, тіпті оны тарату Чили профессорын даярлауға кедерілтіретінін, бізді шетелдік педагогиканың мәңгілік тәуелділеріне айналдыратынын айтты. Оның Баррос Аранамен негізгі білім алған кезіндегі тәжірибесі оған ерекше әсер етті: "Чилиде кез келген инженер жақсы математика мұғалімі бола алады, әр дәрігер жаратылыстану ғылымдарында білікті, ал гуманитарлық пәндерді оқытуды заңгерлерге сеніп тапсырғанда жақсы нәтижеге қол жеткізіледі деп есептейді. Бұл өте қате пікір, өйткені мұғалімнің жарамдылығын бағалау үшін ең маңыздысы оның білімі емес, дидактикасы". Мануэль Монт Домейконың гипотетикалық педагогикалық институтты Ұлттық институтқа қосу туралы бастамасын қолдауға тырысты, бұл болашақ профессорларға 20 стипендия беруге мүмкіндік берер еді, бірақ бұл жағдайда ескі мекеме жаңа мекемеге сіңірілуі мүмкін, өйткені бұрын болғандай, 1813 жылы Сан-Фелипе Корольдік университетінің барлық ғимараты мен академиялық құрамы Жозе Мигель Каррера атындағы Ұлттық институт тарапынан қарусыздатылды, сондықтан бұл идеядан бас тартылды.

Ignacio Domeyko, scientist and professor of the National Institute José Miguel Carrera, manifests for the first time during one year of 1842 the need to change the education system in Chile, inspired by the models that are being implemented in Europe where it was starting to develop a new science: pedagogy. At that time, Domeyko was a young immigrant in the university lessons around his homeland, particularly in Paris, France, he gave a lot of knowledge that was not limited to the natural sciences, if it was not an innovation in ideas for the organization that did not find education in this country, and that motivated him to start a slow but significant intellectual work. The proposal of the Polish nationalized Chilean teacher was that a normal school was created similar to the one he had known by the hand of the French philosopher Victor Cousin. In this project, use a dozen of the laws that were granted from the liberal government of Francisco Antonio Pinto and Diaz de la Puente to the National Institute in 1829, students from all over the country, settle in a special department of the prominent lyceum for two years, reviewing the studies that have already been taught in their schools, and then specialize in the area they are most interested in for another two years at the university. Diego Barros Arana, philosopher and historian, assumes the rector of the National Institute between 1863 and 1872. Noticing from the outset the lack of preparation of Chilean teaching staff, he also realized that even under the direction of this institution, which had the best national teachers (among them the professors Amunátegui, Vendel Heyl, Lobeck, Pizarro) 14, the teaching was rough and did not have the didactics that he considered necessary. In this period, he would create a failed Teachers' Association. Many intellectuals were educated by this eminent historian (who before becoming rector, was professor since 1838 in which he is also his alma mater) among which Valentín Letelier, the main intellectual manager of the Pedagogical Institute, who would be strongly moved with the way of educating Arana, who never stopped visiting the classrooms or the students, concerned at all times not to be a simple minister of faith in charge of certifying a certain event, but to excite, interest and guide the intelligences educated. Its creation was firmly defended by numerous statesmen and teachers, among whom Don Valentín Letelier distinguished himself, who defended the Pedagogical with so much integrity that he even affirmed that suppressing it is making it impossible to train Chilean professors; is to make us perpetual tributaries of foreign pedagogy. Especially influenced by the aforementioned experience he had with Barros Arana during his basic studies:
"In Chile it is generally believed that any engineer can be a good teacher of mathematics, that every doctor is competent in the natural sciences, and that the teaching of the humanities is put in good hands when entrusted to lawyers. This is a very serious error because the most proper thing to assess the suitability of a teacher is not his knowledge, it is his didactics." Manuel Montt would try to take up Domeyko's original idea of annexing the hypothetical Pedagogical Institute to the National Institute, which would award 20 scholarships for aspiring professors, but in doing so it would be inevitable to absorb the old establishment for the new one, as had happened before when the Instituto Nacional General José Miguel Carrera disarmed the entire building and academic body of the Royal University of San Felipe in 1813, so the idea was discarded.

Педагогикалық институт

1888 жылы либералды президент Хосе Мануэль Балмаседа үкіметінде Әділет, құлшыныс және халыққа білім беру министрі (қазіргі Білім министрлігімен тең) Федерико Пуга Борне, сондай-ақ профессор Арананың бұрынғы оқушысы және бұрынғы институты Летелье Чили университетінің Педагогикалық институтын құру туралы жарлықты жасады, ол 40 жылдық күтістен кейін жобаны іске асыруға мүмкіндік берген қаржыны қамтамасыз етті. Бұл сома – қырық мың чилилік песо, ал келесі жылы, 1889 жылдың 29 сәуірінде жаңа министр Хулио Банадос Эспиноса оған қол қойды. Министр Банадос 1883 және 1885 жылдар аралығында Германияда Чили делегациясының құрамында болған Валентин Летелье мен Клаудио Маттеге жүгінді. Олар неміс білім беру жүйесін зерттеді (Матте Летельеге аударма жасады, өйткені ол неміс тілін білетін жалғыз адам болды) және оны мекемеде енгізуді жоспарлады. Кейіннен болашақ мұғалімдер неміс болды. Педагогикалық институт интернат ретінде ашылды, оқу тегін болды және стипендиямен келетіндерге баспана, тамақ және жатақ берілуі міндетті болды. Білім беру екі бағытқа бөлінді: гуманитарлық ғылымдар және табиғат ғылымдары. Гуманитарлық ғылымдар төрт курстан тұрды: кастиль / латын, француз / грек, ағылшын / неміс және тарих / география. Ал табиғат ғылымдары математика мен жаратылыстану ғылымдарына бөлінді. Летелье халықаралық деңгейде танымал институт құруға қол жеткізді, ол Чилидің беделді университетінің қолдауымен құрылды, бірақ педагогикаға қатысты зерттеулер мен оқытуға басымдық беретін заманауи конституцияға ие болды, бұл Еуропалық университеттер мен институттарда, мысалы, Париждегі Саяси зерттеулер институтында немесе Кембридж университетінің колледждерінде қолданылған тәжірибеге ұқсас болды. Бұл үлгі тек Чилиде ғана емес, Латын Америкасында да үлгі болып қызмет етті, онда Консепсьон университеті 1919 жылы El peda-ның ұсыныстарымен құрылған мұғалімдерді даярлау факультетімен ерекше көзге түсті. Олар континентте педагогикалық білім беруді дамытудың алғашқы қадамдарын жасады. Педагогикалық институттың жұмысының маңыздылығы соншалықты жоғары болды, Чили мұғалімдерінің 80% осы қабырғаларда білім алды, бұл оны Америкадағы ең беделді мұғалімдерді даярлау орталықтарының бірі деп тануға мүмкіндік берді. Көптеген педагогикалық миссиялар Венесуэла және Коста-Рика сияқты басқа елдерде жаңа педагогикалық орталықтар құруға бағытталды.

In 1888, during the government of the liberal president José Manuel Balmaceda, the Minister of Justice, Worship and Public Instruction (equivalent to the current Ministry of Education) Federico Puga Borne as well as Letelier, a former institute and former student of Professor Arana builds the formation decree of the Pedagogical Institute of the University of Chile, which safeguarded the budget that allowed to give life to the project after 40 years of waiting. The sum was forty thousand Chilean pesos, and was signed the following year by the new minister Julio Bañados Espinosa on April 29, 1889. Minister Bañados contacted Valentín Letelier and Claudio Matte, who were members of the Chilean delegation in Germany between 1883 and 1885 where they studied the German education system (Matte served as a translator for Letelier, since he was the only one who handled the German language) to implement it in the institution. Later, the future teachers would be precisely Germans. The pedagogical was born as a boarding school, free of charge and with the obligation to provide housing, food and board to the fellows. Education was divided into two axes: humanities and sciences. Humanities was separated into four courses: Castilian / Latin, French / Greek, English / German and History / Geography. While science would be divided into mathematics and natural sciences. Letelier knew how to channel and cement the aspirations in an establishment of international renown that took the name of Institute, since it was created under the auspices of the prestigious University of Chile, but with a modern constitution that favored research and teaching in topics related to the pedagogy, as it was used in European universities and institutes such as the Institute for Political Studies in Paris or the Colleges of Cambridge University. This model served as an example not only in Chile, where the University of Concepción highlighted with a department of teacher training created in 1919 with the same guidelines of El peda, but also in Latin America. They would be pioneers in pedagogical training in the continent. The work of the Pedagogical Institute was so important that about 80% of Chilean teachers were trained in these classrooms, coming to be considered one of the most prestigious teacher training centers in America. Numerous Pedagogical Missions were destined to form new Pedagogical Centers in other countries like Venezuela and Costa Rica.

ХХ ғасырдың басында

Летельердің Педагогикалық факультетті Чили университетінің философия және гуманитарлық ғылымдар факультетінің бөліміне қосу туралы қатты ұсынысына қарамастан, оқу орны бұл өтінішті тек 1890 жылдың соңында Мемлекеттік білім беру кеңесінің бұйрығымен қабылдады. Бұл факті педагогикалық мамандықтың қазірге дейін сақталған университет статусын бекіту үшін өте маңызды. XIX ғасырдың соңына дейін Чилидегі нормалды мектептерде мұғалімдердің даярлануы өте нашар болған. Институтты басқару неміс Фридрих Рихард Адельбарт Жохоу18-ге берілді, ал оның алғашқы профессорлар ұрпағы 1896 жылы тәмамдады.

Апталық мектеп

Хорхе Монт үкіметінің халыққа білім беру министрі Хоакин Родригес Росас No. 1554 жарлық арқылы Педагогикалық институтқа қарасты, 1892 жылдың 28 наурызында жұмыс істей бастаған Қолданбалы лицейді құрды, мақсаты – жаңа мұғалімдерге Сантьягоның орта және жоғарғы сынып оқушыларынан құралған таңдамалы топпен өз біліктерін тәжірибеден өткізуге мүмкіндік беру: «( ) олардың бос орындары үшін жыл сайын жүздеген ата-аналар таласады».

Осы қосымша мекеменің алғашқы директоры – филология, философия және педагогика ғылымдарының неміс профессоры (Йена және Лейпциг университеттерін бітірген) Жорж Энрике Шнайдер болды. Ол 1890 жылдың 10 қазанында Чилидің профессорлар кеңесіне тапсырған есебінде Қолданбалы лицей идеясын ұсынған, бұл идеяға Педагогикалық институттың директоры, сондай-ақ неміс Фридрих Ричард Адельбарт Жохоу қолдау көрсеткен. Лицейдің алғашқы сабақтары Мануэль Родригес көшесіндегі шағын бөлмеде өтті, оларда педагогикалық институтта оқытылмаған гимнастика, ән салу және сурет салу сияқты пәндер оқытылды. Жобаның табысы алғашқыда бірнеше ондаған оқушыны қабылдаған лицейдің жұмылдырылған санын жылына 100-ден астам оқушыға дейін жеткізді, соның салдарынан Камминг үйінің сарайына жақын ғимарат сатып алынуға мәжбүр болды. Педагогикалық институттың орталық үйіне жақын орналасқандығы білім беру сапасын және беделін одан әрі арттырып, оны Жозе Мигель Каррера атындағы Бас ұлттық институты немесе Сантьягоның қасиетті жүректер мектебі сияқты беделді мектептермен бір деңгейге қойды.

ХХ ғасырдың басындағы өсім және әлеуметтік қозғалыстар

Институт құрылуы Чили университетінің студенттер қатарын едәуір арттырды. 1901 жылы тіркелгендердің 15% (барлығы 1056 адам) болашақ мұғалімдерді құрады, 1900 жылы 210 студент тіркелсе, 1917 жылы бұл көрсеткіш 600-ге жуық болды. 1921 жылы педагогикалық факультеттегі 1098 студенттің жартысынан астамы әйелдер болды, бұл елдегі университеттерге әйелдердің көптеп қабылдануының алғашқы мысалы еді. Бұл өсім қиындықтарға да әкелді, өйткені Куминг пен Аламедадағы ескі үй, сонымен қатар Лицейдің шағын тобына да жатақ берген болатын, тез арада студенттерге жеткіліксіз болып қалды. Жатақтардың жетіспеушілігі соншалық болды, тіпті Педагогикалық институт толып кеткен кезде, Медицина факультетіне қарасты Дәріхана және Стоматология мектептерінен де студенттер қабылдады. 1920 жылдардың басында Чили және әлем саясаты дәстүрлі саяси партияларды толығымен басып озған жаңа идеологиялармен және қозғалыстармен бетпе-бет келді. Осыған байланысты, университет студенттерінің қозғалысы Чилидегі қайшылықтарды тудырған мәселелерді түсіну және оларды шешу деңгейіне жетті, сондай-ақ ұлттық тарихында алғаш рет социализм билікке келу мүмкіндігі пайда болды. Сол кездегі студенттер ағымдағы саяси және әлеуметтік жүйеге наразылық білдіріп, жұмысшылар қозғалысын белсенді түрде қолдады. Чили университетінің салыстырмалы түрде жаңа Студенттік федерациясының құрамына негізінен Педагогикалық институттың студенттері кірді, олардың ішінде Рудекиндо Ортега, Хосе Доминго Гомес Рохас, Педро Леон Лойола, Пабло де Роха, Хуан Гомес Миллас (кейін солшыл және социализм идеяларынан көңілі тоймаған, жылдар өткен соң Чилидің фашистік қозғалысы – Ұлттық одақ партиясын құрған) және, ең бастысы, Эухенио Гонсалес Рохас, философия факультетінің студенті, 1922-1923 жылдары FECH төрағасы болды және Чили Социалистік Республикасының Білім министрі қызметін атқарды (осы бұрынғы студент сонымен қатар Ұлттық Хосе Мигель Каррера институнында оқыған кезінде Сантьяго орта мектептері студенттерінің федерациясын құрды). Кейін жылдары Гонсалес Венесуэлаға барып, Каракастағы Педагогикалық институтының құрылысын ұйымдастырды. Отанына оралғаннан кейін ол Педагогикалық институтының директоры, ал кейін Чили университетінің ректоры болып тағайындалды.

The creation of the Institute increased the enrollment of the University of Chile considerably. 15% of the enrolled (of a total 1056 for the year 1901) were future teachers, in 1900 there were 210 enrolled and in 1917 the number increased to almost 600. Of the 1098 students housed the pedagogical in 1921, more than half were women, becoming the first instance of massive female entry to the university in the country. This increase also meant difficulties, since the old mansion of Cumming with Alameda, which also housed a small number of students from the Lyceum of Application, could not cope and the rooms soon became insufficient. The lack of was such that even the Peda, being saturated, sporadically received students from the School of Pharmacy and the Dental School, belonging to the Faculty of Medicine. At the beginning of the 1920s, the politics of Chile and the world would be confronted with new ideologies and movements that would surpass the traditional political parties completely. In this sense, the university student movement took a greater maturity to understand and deal with the issues that stressed the Chilean conflict, and that the possibility of socialism came to power for the first time in national history. The students at that time showed their disagreement with the prevailing political and social system and strongly supported the workers' movement. The Student Federation of the University of Chile, which was relatively new, was composed mainly of students of the Pedagogical Institute among which Rudecindo Ortega, José Domingo Gómez Rojas, Pedro León Loyola, Pablo de Rokha, Juan Gómez Millas (who would end disappointed) of the left and socialism, years later would form the Nationalist Union Party of Chile, a fascist movement) and above all, Eugenio González Rojas, philosophy student who came to preside over the FECH between 1922 and 1923 and was Minister of Education of the Republic Socialist of Chile (this former student also founded the Federation of Secondary Students of Santiago during his stay at the National General Institute José Miguel Carrera). Years later, González travels to Venezuela to create the Pedagogical Institute of Caracas. Upon returning he is appointed Director of the Pedagogical and later Rector of the University of Chile

Психологиялық зерттеулердің ізашарлары

ХХ ғасырда Чилиде эксперименталды психология басталды. Бұл, елімізде эксперименталды қозғалысты ашып, Эксперименталды психология зертханасын құрған профессорлар Гильермо Манн мен Дж. Е. Шнайдердің арқасында зор дамуға ие болды. Екі профессор 1889 жылдан бері психологияны оқытса да, 1908 жылға дейін Манн Еуропадан заманауи құралдар мен библиографиялық материалдар сатып алуға тағайындалды, бұл Вильгельм Вундттың Лейпциг университетінде қолданған сипаттамаларына сай зертхананы нығайтуға мүмкіндік берді. Бұл Чили университетінің алғашқы психология зертханасы болды және Вундт екі оқытушыға құралдарды таңдауда көмектесті. Көптеген құралдар Лейпцигтен келсе, Берлин, Париж және Милан қалаларында да маңызды материалдар сатып алынды. Бұл бастаманың сәттілігіне қарамастан, мемлекеттік қаржыландырудың тоқтатылуы (1917 жылы қолдау тоқтатылды) оның ерте жабылуына әкелді. Бүгінде зертхананың бір бөлігі Чили университетінің Әлеуметтік ғылымдар факультетіндегі психология кафедрасында сақталып қалған. Гильермо Манн ректор Валентин Летельеге жолдаған есебінде былай деді:

Психологиялық зерттеулерге арналған құралдардың мақсаты зерттеліп жатқан психологиялық процестермен байланысты нақты және өлшенетін физикалық шарттарды анықтаудан басқаша болмауы тиіс (). Психологиялық эксперимент әдістерінде мынадай санаттарды ажыратуға болады: бірінші, стимуляциялау әдістері. Екінші, психикалық процестердің уақытын өлшеу әдістері. Үшінші, осы процестердің көріністерін анықтау әдістері. Төртінші, психикалық фактілермен жанама байланысы бар физикалық құбылыстарды өлшеу әдістері.

Манн зертханасын Колумбия университетінің психологы Луис А. Тирапеги қайта ашты, ол өзінің алдыңғысының дәстүрін жалғастырып, эксперименталды психологияның жетістіктерін, сондай-ақ білім беру және педагогикалық бастамаларды, мысалы, Бине-Терман шкаласын Чили контекстіне бейімдеуді дамытуға ұмтылды.20

Бұл қайта ашылу басқа университеттерді де педагогикалық зертхананың өздерінің нұсқаларын құруға ынталандырды, мысалы, Консепсьон университетінің психотехнология зертханасы, оның жабдықталуы түпнұсқаға ұқсас болды. Сондай-ақ, Чилидің Католиктік понтификалық университетінде және Копиапо Нормальдық мектебінде зертханалар ашылды, олардың арасында либералдық және консервативтік көзқарастар қақтығысқан бірнеше зияткерлік пікір алмасулар болды.