Испан драматургтері: Альварес Кинтеро ағалар

Кіріспе

Испан драматургтері Серафин Альварес Квинтеро (26 наурыз 1871 – 12 сәуір 1938) және Хоакин Альварес Квинтеро (20 қаңтар 1873 – 14 маусым 1944) – испан драматургтері болған.

Өмірбаян

1871 және 1873 жылдары Севилья провинциясының Утрера қаласында туған олар Севильяда қоныстанды және қазынашылық қызметкерлері болып жұмыс істеді. Сонымен қатар, El Diablo Cojuelo сияқты әртүрлі басылымдармен ынтымақтаса жұмыс істей отырып, театрға деген құштарлықтары біртіндеп арта түсті. Олардың авторлық дебюті 1888 жылы Севильядағы Сервантес театрында «Esgrima y amor» қойылымымен болды. Олардың алғашқы сахналық туындысы «Гилито» 1889 жылы жазылды. Басқа туындылары: «Blancas y negras» (1892), «La media naranja» (1894), «La buena sombra» (1895), «La reja» (1897), «El traje de luces» және «El buena sombra» (1898), «El patio» (1900), «El traje de luces» және «La patria chica» (1907), «El patinillo» (1909), «Беккерина» және «Диана казадора» (1915). Екеуі де Корольдік испан академиясының мүшелері болды. Олардың алғашқы айқын табысы 1897 жылы «El ojito right» қойылымымен келді. Бұл табысты көптеген басқалары қабылдады, олардың ішінде «Las flores» (1901), «El genio alegría» (1906), «Malvaloca» (1912), «Puebla de las mujeres» (1912), «Las de Caín» (1908) және кейіннен «Mariquilla Terremoto» (1930) болды. Олар Утрера мен Севильяның сүйікті ағайындары деп есептелді. Олар испан тілінде сөйлейтін әлемнің ең шалғай аймақтарында, мысалы, Буэнос-Айрестегі Театро Колон театрында өнер көрсетті. Театр салынған кезде Герреро Мендоса компаниясы олардың бірнеше туындыларын сахнаға қойды, осының арқасында ағайындылар 1920 жылдарға дейін көптеген құрметтерге ие болып, туындыларын кеңінен танытты. Екеуі де Азамат соғысының басында Эль-Эскориалда тұтқындалды. Серафин 1938 жылы табиғи себептерден қайтыс болды, ал Мельхор Родригес Гарсия Серафиннің қарындасының оның қабіріне крест орнатуына рұқсат беру үшін араласты, Серафин осыны қалаған еді, бірақ моргтағы милиция қызметкерлері бас тартқан. Хоакин 1944 жылы қайтыс болды, ал екеуінің де мәйіті Мадридтегі Сан-Хусто зиратында жатыр. Олар сонымен қатар андалусиялық диалекттерді жазбаша түрге көшіруге тырысқандарымен де әйгілі болды.

Жұмыс

Олар тек комедиялар (Fortunato, Nena Teruel, Mundo mundillo, Los leales, Dios dirá, La calumniada, Don Juan, buena persona, Tambor y cascabel, La boda de Quinita Flores, Pasionera, Concha la Limpia, Los mosquitos, Las de Abel, Diana la cazadora, Sábado sin sol, La flor de la vida, Así se escribe la Historia, Amores y amoríos, El centenario, Doña Clarines, Febrerillo, el loco, La casa de García, La rima eterna, Cabrita que tira al monte, Los duendes de Sevilla, Ventolera және т.б.) ғана емес, сонымен қатар скетчтер (Mañana de sol, 1905), сарсуэла опералары (La Reina Mora, 1903) және комедиялық пьесалар, тіпті драмалар (Malvaloca, 1912, Cancionera, 1924) жазды. Бірақ олардың комедиялық талантының арқасында олар осы жанрларда ең жақсы есте қалды. Барлығы екі жүзге жуық шығарма жазды, олардың кейбіреулері марапатталды, мысалы, «Жылдың үздік комедиясы» үшін Корольдік академия сыйлығын алған «Los Galeotes». Олардың соңғы бірлескен жұмысы Хосе Падилланың «La Giralda» сарсуэласы болды. Көптеген шығармалары костюмбризм сипатында, туған Андалусия өңірінен болудың мәнін көрсетеді, бірақ әлеуметтік дерттердің көңіл көншітпейтін және қайғылы бейнесінен бас тартады. Франсиско Руис Рамонның «ХХ ғасыр испан театры тарихы» (Cátedra, 1995) еңбегінде айтылғандай: «Бұл театрдың негізгі қағидалары – наивті натуралистік реализм». Отыз жылдары олардың өнері кинода қолданылып, мифтік Эстреллита Кастроның фильмдеріне бірнеше сценарий жазды. Олар техникалық немесе құрылымдық жаңалықтар енгізбеді, бірақ Карлос Арничес сияқты андалусиялықты жетілдірді. Дегенмен, Мадридте олар әлеуметтік идеяларын тереңдеп қарастырмады, олар тек нәзіктік пен мелодрама деңгейінде қалды. Қысқасы, бұл – орта таптың комедиялары, Андалусияның идеалданған және жылы бейнесін ұсынады, ол қарапайым көрерменді алаңдатпайды; өмір сүру қуанышы кез келген драмалық қақтығысты басады. Осы өмір сүру қуанышы Куинтеро бауырларының театрын Рамон Перес де Аяла, Хосе Мартинес Руис және Луис Сернуда сияқты сыншылардан сақтап қалды. Олардың толық жинағы Мадридте жарық көрді: Фернандо Фе и Эспаса Кальпе, 1918–1947 жылдары, қырық екі томдық болып.

Although they did not only write comedies (such as Fortunato, Nena Teruel, Mundo mundillo , Los leales, Dios dirá, La calumniada, Don Juan, buena persona, Tambor y cascabel, La boda de Quinita Flores, Pasionera, Concha la Limpia, Los mosquitos, Las de Abel, Diana la cazadora, Sábado sin sol, La flor de la vida, Así se escribe la Historia, Amores y amoríos, El centenario, Doña Clarines, Febrerillo, el loco, La casa de García, La rima eterna, Cabrita que tira al monte, Los duendes de Sevilla, Ventolera, etc ), skits (such as Mañana de sol, 1905), zarzuela operas (such as La Reina Mora, 1903) and comic pieces, but also dramas (such as Malvaloca, 1912, Cancionera, 1924), it was in these genres that they are best remembered because of their comic talent. In total they wrote nearly two hundred titles, some of them awarded, such as Los Galeotes, which received the Royal Academy Award for Best Comedy of the Year. Their last joint work was La Giralda, a zarzuela by José Padilla. Many of their pieces are of a costumbrismo nature, describing what it's like being from their native Andalusian lands, but leaving aside the gloomy and miserable vision of social ills. According to Francisco Ruiz Ramón in Historia del Teatro Español Siglo XX (Cátedra, 1995), "the basic assumptions of this theater are those of a naive naturalistic realism". In the thirties their art was used in the cinema, creating several scripts for the films of the mythical Estrellita Castro. They did not contribute any substantial technical or structural novelty, but they refined Andalusianism in the same way that Carlos Arniches did. In Madrid, However, they never went further indepth with their social ideas, which stops at tenderness and melodramatics. In short, they are bourgeois comedies that offer an idealized and friendly vision of Andalusia that does not worry the average viewer; the joy of living silences any hint of dramatic conflict. It was this joie de vivre that saved the theater of the Quintero brothers from critics such as Ramón Pérez de Ayala, José Martínez Ruiz and Luis Cernuda. Their Complete Works were published in Madrid: Fernando Fe y Espasa Calpe, 1918 1947, in forty two volumes.