Аса Алонсо Аллен: Жазушы, дін қызметкері және емші

Кіріспе

Америкалық Пентикост евангелисі (1911–1970) АҚШ Пентикост евангелисі және сеніммен емдеуші Аса Алонсо Аллен (27 наурыз 1911 – 11 маусым 1970), көбінесе А. А. Аллен ретінде танымал, сеніммен емдеу және босату миссиясымен белгілі американдық евангелист болды. Бір кезде ол Гордон Линдсей құрған «Шипалау дауысы» қозғалысына қатысты. Аллен 59 жасында алкоголизмнен және бауыр жеткіліксіздігінен комада қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында және Аризона штатындағы Миракл-Вэллидегі өз миссиясының бас кеңсесінде жерленді.

Ерте өмір

А. А. Алленнің ерте өмірі көбінесе жағымсыз жағдайда өтті. Ақ және американдық индейлердің аралас нәсілінен туған отбасы өте кедей болды, әкесі алкогольге тәуелді еді. Аллен 23 жасында Миссури штатының Миллер қаласындағы «Оңға қарай» методист шіркеуінде христиан болып сенді. Кейіннен ол үйде жиналыстар өткізген пентикост уағыздаушысынан Киелі Рухпен шомылу туралы білді. Аллен уағыздауға шақырылғанын сезіп, «Құдайлар Ассамблеясына» қосылды, содан кейін 1936 жылы олардан діни қызметкерлікке бекітілім алды. Одан кейін ол Колорадодағы кішкентай шіркеуде пасторлық қызмет атқара бастады. 1947 жылы Аллен Техас штатының Корпус-Кристи қаласындағы үлкен «Құдайлар Ассамблеясы» шіркеуінің пасторы болды. Ол ұлттық теледидар арқылы қызмет көрсетуді дамытқан алғашқы министрлердің бірі болды, оның бағдарламаларында жиі «сауықтыру желісі» қызметінен үзінділер көрсетілді. Алайда, 1960 жылдардың соңында музыка Алленнің бағдарламаларында үлкен рөл атқара бастады, оны көбінесе афроамерикандық әнші және хор жетекшісі Джин Мартин орындады. 1955 жылы Аллен 8500 долларға үлкен шатыр сатып алды. Ондағы жиналыстар уағыздау, куәлік беру, музыка және науқастар үшін дұға ету сипатталады. Алленнің сауықтыру қызметіне сол кездегі басқа да діни қызметкерлер сияқты, алдын ала алынған «дуа қағаздарының» көмегімен қол жеткізілді. 1955 жылы Аллен Кноксвиллдегі даулы оқиғадан кейін мас күйде көлік жүргізу күдігімен тұтқындалды. Ол көп ұзамай «Құдайлар Ассамблеясынан» кетті. Ноксвиллдегі ағымдағы жиналыстарын тоқтатудан қашыну үшін айыппұл төлегеннен кейін, Аллен өзінің «Ғажайып қайта жаңғыру серіктестігі» арқылы қайта бекітілді. Оның серіктесі Дон Стюарт Алленнің Ноксвилльден кейін кейде мас болатынын және оның қызметкерлері оны жабатынын мәлімдеді. Аллен жандану сапарларын жалғастырды, ал 1958 жылы бұрын Коу қолданған, 22000-нан астам адам отыра алатын шатырды сатып алды. Ол кедейлікті «рух» деп атап, Құдайдың қаржылық кереметтер жасау қабілетін түсіндіріп, өркендеу ізгі хабарын таратушы евангелисттердің бірі болды. Аллен өзінің ең жақсы кезеңінде күнделікті 58 радиостанцияда және 43 теледидар станциясында пайда болды. Ол қайтыс болған кезде, Аризона штатының «Ғажайып аңғары»ндағы штаб-пәтерінің өзінің әуежайы болды. Сол кезде «А. Аллен жанданулары» баспасы жылына 60 миллионнан астам әдебиет шығарды. Алленнің қызметімен ай сайын шығарылатын «Ғажайып журнал» журналының таралымы ол қайтыс болған кезде 450 000-ды құрады. Журналға кейде сауықтыру оқиғалары туралы мәліметтер енгізілетін, бірақ оның дұрыстығына қатысты «заңды жауапкершілікті мойнына алмайтыны» туралы ескерту жазылған. Алленнің көптеген кереметтері «дәрігерлердің қарауына» ұшыраған жоқ, ал оның жандануларында кішкентай әріппен жазылған бас тартуы: «А. А. Аллен жанданулары» компаниясы мұндай хабарламалардың шынайылығы үшін ешқандай заңды жауапкершілік алмайды». Соңында көптеген евангелисттердің арқасы ауырған және сағаттап кезекте тұра алмайтын адамдарға арналған арбалары болды. Бірақ евангелист оларға жетіп, арбадан шығарғанда, көрермендер арасында олар алғаш рет жүріп бастады немесе жандануға арбамен келді деп ойлады. Аллен немесе оның қызметкерлерінің телеарнасында оның жиналыстарының нәсілдік біріктірілгендігі жиі айтылатын. Афроамерикандықтар хорда, министрлер бөлімінде және қауымда ақ адамдармен бірге отырды. Афроамерикандық музыкалық талант Алленнің теледидар бағдарламаларында жиі көрсетілді, әсіресе 1960 жылдары. Бұл нәсілдік көзқарас Алленнің «Құдай елші Пауылды қара нәсілділерге Ізгі хабарды уағыздауға шақырды ма?» атты уағыздар пластинкасында да көрініс тапты. Альбомның мұқабасында Аллен «Ешқандай күмән жоқ, ұлттық немесе халықаралық ауқымда интеграцияны Солтүстік пен Оңтүстікке үлкен қалыңдықтарға уағыздаған алғашқы евангелист» деп аталады. Бұл, мүмкін, Алленнің жеке басына сәйкес келсе де, бұл біршама асырағандық. Негізгі жанданушы Билли Грэм әрқашан дәйекті болмаса да, 1953 жылы Теннесси штатының Чаттануга қаласында өзінің көптеген жандануларын жоюды және 1954 жылы Браунның білім беру кеңесіне қарсы шешімінен кейін барлық жандануларын біріктірді. Алленнің уағыздауының тағы бір басты тақырыбы - ол өлтірілген, ресми, конфессиялық дін деп атаған нәрсеге үнемі шабуыл жасады. Бұл оның теледидардағы бірнеше хабарының және «Ғажайып аңғар» атты кітабының тақырыбы болды. Бұл тақырыпты Кларенс Г. Митчелл жазған және Алленнің қызметімен шығарылған «Аштықтан қалған қойлар және тоққан бақталар» (1963) кітабында да көрініс тапты. Аллен «конфессиялықты» күнә деп есептеді. Бұл Митчеллдің кітабының тақырыбында көрсетілген: «Жабын сызып тастайды! Конфессиялық күнәні ашыққа шығарады!» 1958 жылдың 1 қаңтарында Аризона штатының Финикс қаласында өткен жандану жиналысында жақында сенген Урбан Лейендекер Алленге жер учаскесін ұсынды. Бұл жер, кейін кеңейтілген, «Ғажайып аңғары» деп аталды. Осылайша, ол «А. Аллен жанданулары» компаниясының штаб-пәтеріне қызмет етті. Бұл жерде «Ғажайып аңғар Библия колледжі» және оның жатақханалары мен сыныптары; күмбезді шіркеу; әкімшілік ғимараттар; үлкен қойма; «Ғажайып аңғар мүлігі» деп аталатын тұрғын үйлер; баспа және полиграфиялық өндіріс орны; төрт пресстік грампластинка зауыты; және «Ғажайып аңғар серіктестігі», он мыңдай министрлер мүше болып табылатын министрлік серіктестік орналасқан. 1958-59 жылдарға арналған Федералдық сақтандыру салымдарының жинақтарын қайтару үшін үкіметтен алуға тырысты. 1967 жылы Аллен мен оның әйелі Лекси Э. (Скривен) Аллен ажырасты. Олардың төрт баласы болды. Олардың бірі, Пол Аса Аллен «Ұлылық көлеңкесінде – Аллен болып өсу» кітабының авторы.

A. A. Allen's early life was lived in an often unpleasant environment. Having been born of mixed race to white and Native American parents, his family was very poor and his father was an alcoholic. At the age of 23, Allen became a Christian at the Onward Methodist Church in Miller, Missouri. Later, he learned of the Baptism with the Holy Spirit from a Pentecostal preacher who was conducting meetings in his home. Allen soon felt the call to preach and affiliated himself with the Assemblies of God, subsequently obtaining ordination from them in 1936. He then began to pastor a small church in Colorado. By 1947, Allen was pastoring a large Assemblies of God church in Corpus Christi, Texas. He became one of the first ministers to develop a national television ministry, which frequently included excerpts from his "healing line" ministry. By the late 1960s, however, music formed an increasingly dominant part of Allen's programs, which was generally performed by African American singer and choir leader Gene Martin. In 1955, Allen purchased a large tent for $8,500. in that meetings were typically characterized by preaching, testimony, music, and praying for the sick. As was the case with other ministers of the time, Allen's healing ministry was facilitated by the use of "prayer cards" obtained in advance by those requesting prayer for healing. In 1955, Allen was arrested for suspicion of drunk driving after a controversial incident in Knoxville, Tennessee. He resigned from the Assemblies of God shortly afterward. After paying a fine without contest in order to avoid terminating his Knoxville meetings which were then in progress, Allen was re ordained by his "Miracle Revival Fellowship." His associate Don Stewart claimed that Allen was occasionally drunk after Knoxville, and that his staff covered for him. Allen continued on the revival circuit, and in 1958 he purchased a tent previously used by Coe that could seat over 22,000. He became one of the first evangelists to propagate the prosperity gospel, calling poverty a "spirit" and expounding God's ability to perform miracles financially. At his peak, Allen appeared on fifty eight radio stations daily, as well as forty three television stations. At the time of his death, his headquarters in Miracle Valley, Arizona was with its own airfield. At that time, A. A. Allen Revivals, Inc. was publishing "well over" 60 million pieces of literature a year. The circulation of Miracle Magazine, published monthly by the Allen ministry, was 450,000 at the time of his death. The magazine included, at times, accounts of healings, but gave a disclaimer that the magazine does not "assume legal responsibility" of its accuracy. Few of Allen's supposed miracles ever underwent "scrutiny of physicians" and at his revivals in small print his disclaimer read: "A. A. Allen Revivals, Inc. assumes no legal responsibility for the veracity of any such report." Eventually, most of the evangelists had wheelchairs available for people who had bad backs and couldn't stand in a healing line for hours. But when the evangelist got to them and pulled them up out of the wheelchair, some in the audience thought they were walking for the first time or that they had come to the revival in that wheelchair. In his television programs, Allen or his ministry associates made frequent mention of the fact that his meetings were racially integrated. African Americans sat alongside whites in the choir, the ministers' section, and the congregation. African American musical talent was frequently highlighted in Allen's television programs, especially in the 1960s. This racial attitude also found its expression in Allen's sermon record album titled, Did God Call the Apostle Paul to Preach the Gospel to the Black Man? The album cover refers to Allen as "no doubt the first evangelist on a great national or international scale to preach integration to huge crowds in the North and the South " This was something of an exaggeration, though perhaps in keeping with Allen's personality. Mainstream revivalist Billy Graham, while not always consistent, had desegregated many of his revivals as early as 1953 in Chattanooga, Tennessee, and integrated all his revivals following the Brown v. Board of Education decision in 1954. Another major theme in Allen's ministry was his unrelenting attacks on what he characterized as dead, formal, denominational religion. This was a theme of a number of his televised messages and of such Miracle Valley publications as Allen's book titled Let My People Go! This was also the theme of a book authored by Clarence G. Mitchell and published by Allen's ministry, titled Starving Sheep and Overfed Shepherds (1963). Allen regarded "denominationalism" as a sin. This is reflected in the subtitle of Mitchell's book: "Takes the Cover Off! Brings the Sin of Denominationalism Out into the Open!" At a revival meeting on January 1, 1958, in Phoenix, Arizona, recent convert Urbane Leiendecker approached Allen and offered him of land. This property, later expanded, was then named "Miracle Valley." As such, it served as the ministry headquarters for A. A. Allen Revivals, Inc. This location housed Miracle Valley Bible College and its dorms and classrooms; a domed church; administrative buildings; a large warehouse; a residential neighborhood called Miracle Valley Estates; a publishing and printing plant; a four press phonograph record plant; and Miracle Valley Fellowship, which served as a ministerial fellowship with about 10,000 ministers as members. in an attempt to get the government to refund collections of the Federal Insurance Contributions Act taxes for 1958–59. In 1967, Allen and his wife, Lexie E. (Scriven) Allen, were divorced. They had four children. One of them, Paul Asa Allen, is the author of In the Shadow of Greatness – Growing Up Allen.

Өлім

Аллен 1970 жылғы 11 маусымда 59 жасында Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы «Джек Тар» қонақ үйінде қайтыс болды. Ол көп ішіп алып, денсаулығы нашарлағаннан кейін көз жұмды. Стюарт ештеңе жасырмағанын, тек Алленді қорғауға тырысқанын айтады. Бірақ он екі күндік тергеу мен сараптамадан кейін, сот медициналық сарапшысы Алленнің ауыр алкоголизм салдарынан бауыр жеткіліксіздігінен қайтыс болғанын анықтады. Сарапшының мәлімдемесіне göre, Алленнің қанындағы спирт мөлшері 0,36% болған, бұл «терең комаға түсуіне жеткілікті» делінген. Стюарт Алленнің алкогольге құмарлығының себебін артрит салдарынан болатын қатал ауырсынумен байланысты депрессия деп атады. Аллен діни сенімдеріне орай дәрігерге көрінбей, Құдайдың күшімен емделуге сенгендіктен, медициналық көмекке жүгінуден бас тартқан. Аллен 1970 жылғы 15 маусымда Аризона штатының Миракл-Вэлли қаласында жерленді. Стюарт «Алленнің жандарында шатыр тіккеннен бастап, жүк көлігі жүргізуге, содан кейін уағыз айтуға дейін барлық жұмысты істеді» деді. CMHCC-нің тек сенім арқылы емдеуді қолдану доктринасы алты жасар Териал Дэвис қазасына және тағы төрт баланың өміріне қауіп тудырды. Басты ғимарат 2 миллион долларға бағаланды. Стюарт 100 000 адамдық тізіміндегілерге бірнеше рет қайырымдылыққа шақыру хаттарын жіберді, «бірақ оның миссиясы колледжбен байланысты емес және өрттен келген зиян сақтандырылған» деді. Баспасөз хабарларына göre, оның бір хатында «өрт Стюарттың миссиясын тоқтатқандай көрінеді», ал екіншісінде ғимараттың күлімен бірге 200 долларлық қайырымдылық сұрауы болған. Сонымен қатар, Стюарт шіркеуі тарапынан өрт сөндіруге қатысқан деген айып тағылды, бірақ ол оны жоққа шығарды. 1982 жылы топ коммуналдық қызметкерлермен, көршілермен және соңында құқық қорғау органдарымен бірнеше рет қақтығысқа түсті, бұл 1982 жылғы қазан айында Миракл-Вэллидегі атысқан оқиғаға әкелді. Оқиғада шіркеудің екі мүшесі қаза тауып, бірнеше шериф орынбасарлары жарақат алды. 1999 жылдың тамызында Миракл-Вэлли Библия колледжін Хартер Министриз сатып алды және мектеп Мелвин Хартердің басшылығымен жұмысын жалғастырды. Миракл-Вэлли Библия колледжі және семинариясы классикалық Пятидесятницалық теологияны оқытты. Бірақ 2009 жылдың қаңтарында Финикс қаласындағы ипотекалық фирма мүлікті тәркіледі, қазіргі уақытта онда бірнеше қираған ғимараттар бар. Бұрынғы иесі кеткенге дейін, Санкьюардың солтүстік бөлігінің шатыры алынып тасталды. 2011 жылғы 20 желтоқсанда Аризона штаты Лангевин отбасының мүлікті сатып алуын мақұлдады. Лангевиндер Миракл-Вэлли Аризона Министриз деп аталатын конфессиялық емес миссияны жүргізеді. 2014 жылы тағы бір топ мүлікті сатып алып, Библия колледжін қайта құруды жоспарлады.

Allen died at the Jack Tar Hotel in San Francisco, California, on June 11, 1970, at the age of 59. He died after a heavy drinking binge. Stewart says he was not trying to cover up anything but was trying to protect Allen. However, following a twelve day investigation and an autopsy, the coroner's report concluded Allen died from liver failure brought on by acute alcoholism. The coroner reported that when Allen died, he had a blood alcohol content of .36 which was "enough to ensure a deep coma". Stewart says that Allen's problems with alcohol followed his problems with depression associated with extreme pain from arthritic bone spurs for which he was reluctant to seek medical attention because of his faith in divine healing and preaching that relying on doctors was a failure to trust in God. Allen was buried at Miracle Valley, Arizona, on June 15, 1970. Stewart "went from pounding tent stakes at Allen's revivals to driving a truck to preaching". CMHCC's doctrine of exclusive use of faith healing resulted in the death of six year old Therial Davis, and as many as four additional children. The main building was valued at $2 million. Stewart sent multiple donation requests to some people on his 100,000 person mailing list "even though his ministry is not associated with the college and the fire damage was insured." According to the press, one of his letters "gave the impression the fire had crippled Stewart's ministry" and another purported to include the building's ashes with a request for $200 donations. In addition, Stewart was accused by his church of arson, something he denies. In 1982, the group had several confrontations with utility workers, neighbors, and eventually law enforcement, culminating in what became known as the Miracle Valley shootout in October 1982, during which two members of the church were killed and multiple sheriff's deputies were injured. Miracle Valley Bible College was purchased by Harter Ministries in August 1999, and the school continued under the administration of Melvin Harter. As the Miracle Valley Bible College and Seminary, the institution taught students in classical Pentecostal theology. However, in January 2009 a Phoenix based mortgage firm foreclosed on the property, which currently contains several dilapidated buildings. Before the previous owner left the property, the entire north section of Sanctuary roof was removed. On December 20, 2011, the purchase of the property by the Langevin family was approved by the State of Arizona. The Langevins operate a non denominational ministry called Miracle Valley Arizona Ministries. In 2014, another group purchased the property with plans to re establish a Bible college.