Америкалық «Scientific Data Systems» компаниясының тарихы

Кіріспе

Америкалық компьютерлік компания Scientific Data Systems (SDS) 1961 жылдың қыркүйегінде Макс Палевский, Артур Рок және Роберт Бек, Packard Bell Corporation және Bendix компанияларының тәжірибелі қызметкерлері, сондай-ақ тағы он бір компьютер ғалымымен бірге құрылған. SDS кремний транзисторларын алғаш рет қолданды және компьютерлік дизайнды жасауда интегралдық схемаларды ерте қабылдады. Компания үлкен ғылыми есептерді шешуге арналған машиналарға баса назар аударды және ғарыш жарысы кезінде NASA-ға көптеген машиналарды сатты. Көптеген машиналар жылдам және салыстырмалы түрде арзан болды. 1969 жылы компания Xerox-қа сатылды, бірақ 1973-1974 жылдардағы мұнай дағдарысы салдарынан сатудың азаюы Xerox-ты 1975 жылы жүздеген миллион долларлық зиянмен бөлімді жабуға мәжбүр етті. Xerox компаниясының жылдарында компания ресми түрде Xerox Data Systems (XDS) деп аталды, оның машиналары Xerox 500 сериясы болды.

SDS 92

SDS 92 монолитті интегралды схемаларды қолданатын алғашқы коммерциялық компьютер ретінде қабылданған. Бұл компьютерде шамамен 50 схемалық картада интегралды схемалар (IC) қолданылған. Ол 900 сериясы немесе Sigma сериясы сияқты басқа SDS компьютерлік жүйелерімен үйлесімсіз болды. Ерекшеліктері: Modutest Mod 9, Ilene Model 9000 және Real time RCE 9 сияқты басқа да әрекеттер жасалды, бірақ олар прототиптік кезеңнен әрі өндірілгені белгісіз.

Жаңа бастама

Бұрынғы SDS қызметкерлері 1979 жылы Макс Палевский, Санфорд Каплан, Дэн МакГурк және басқалардың қаржысымен компанияны қайта іске қосты. Джек Митчелл, Уильям Л. Шединг және Генри Гарольд, сондай-ақ басқа бұрынғы SDS инженерлері микропроцессорлық компьютерді, SDS 420-ді ұсынды. Ол 6502A процессорлық дизайнында, 56 КБ-қа дейін жадысымен және Microsoft-тың BASIC бағдарламалау тілімен бірге келетін, меншік операциялық жүйесі SDS DOS негізінде құрылған. SDS 420, Санта-Моника мен Марина-дель-Рей, Калифорниядағы PerSci (Peripheral Sciences) компаниясы өндірген, екі жақты, екі тығыздықты (әр жағынан 400 КБ) дискеттік дискіні, Модель 70-ті қолдады. SDS 422 моделі екі жақты, екі тығыздықты дискеттік дискілерді ұсынды. Басқа аппараттық опциялардың ішінде 6551 A USART және Z8530 SDLC/HDLC чипі мен бағдарламалық жасақтаманы пайдаланатын SDS NET желісі болды, ол Tat Lam компаниясы шығарған 3.0 Мбит/с Ethernet және трансиверлеріне ұқсас еді. Компания бүкіл әлем бойынша, соның ішінде Таити, Лондон, Италия, Нью-Йорк және Лос-Анджелес қалаларында 1000-ға жуық машина сатты. 400 сериясы ғылыми есептеулермен емес, көбінесе мәтін өңдеу және бизнес-қызметтермен айналысты. SDS 1980-ші жылдардың басында COMDEX көрмесінде SDS NET деп аталған, толыққанды жергілікті желіге (LAN) негізделген файл-серверді жариялады. SDS NET 430 үлгісіне негізделген және Калифорния штатының Вестчестер қаласынан Сэм Кис жазған. SDS 430 сервері SDS NET немесе модем арқылы файлдармен және принтерлермен бөлісу қызметтерін ұсынды және Калифорния штатының Чатсворт қаласындағы Micropolis компаниясы өндірген 10 МБ қатты дискіге негізделген. SDS басқа модельдерді де ұсынды, соның ішінде SDS 410 – дисксіз жұмыс станциясы, ол SDS NET-тен жүктеліп, немесе 1200 бит/с модем байланысы арқылы жұмыс істей алатын. Ұсынылған өнімдер: Word (мәтін өңдеу, Джон МакКалли жасаған, бұрын Jacquard Systems компаниясында жұмыс істеген, Манхэттен-Бич, Калифорния) және толық функционалды бухгалтерлік бағдарламалық қамтамасыз ету: баланс және ашық есептерді жүргізу, бас кітап, дебиторлық есеп, кредиторлық есеп және еңбекақы (Том Дэвис және Сандра Масс жасаған, екеуі де бұрын Jacquard Systems компаниясында жұмыс істеген). Басқа ұсыныстар: заңдық уақытты есептеу және төлемдер, медициналық уақытты есептеу және төлемдер, сондай-ақ TTY – 6551 USART-ты қолданатын ерте терминал эмуляциясы бағдарламасы. Олардың қосымша құндылық сатушыларымен (VAR) серіктестік арқылы ұсынылған басқа бағдарламалық өнімдерге автоматтандырылған қоқыс тасымалдау маршрутын және ауылдық клубтар үшін есептік пакетті қамтитын қатты қалдықтарды басқару жүйесі кірді. Ұлыбританиядағы VAR – Jacq Rite, Кен Грум мен Вивьен Гурни басқаратын және Суррейдің Доркинг қаласында орналасқан тік нарыққа бағытталған бағдарламалық жасақтама үйі. Jacq Rite Jacquard машинасы үшін арнайы сақтандыру бағдарламалық жасақтамасын жасады, бірақ Джон МакКаллидің кеңесі бойынша SDS 400-ге көшті. Jacq Rite 1982 және 1983 жылдары Ллойдтың басқарушы және мүшелік агенттіктерінде бірнеше SDS 400 сериялы желілерді орнатты. Jacq Rite компаниясының бағдарламалық жасақтаманы порттау жұмысына қатысқан қызметкерлерінің бірі Джастин Хилл болды. Jacq Rite компаниясының аппараттық сатуын Дэвид Энсор басқарды.

Former SDS employees restarted the company with funding from Max Palevsky, Sanford Kaplan, Dan McGurk, and others in 1979. Jack Mitchell, William L. Scheding, and Henry Harold, along with some other former SDS engineers introduced a microprocessor based computer called the SDS 420 built on a 6502A based processor design with up to 56 KB of memory and a proprietary OS, SDS DOS, along with the BASIC programming language from Microsoft. The SDS 420 featured a dual single sided double density (400 KB per side) floppy disk drive, Model 70, manufactured by PerSci (Peripheral Sciences), of Santa Monica and Marina del Rey, California. The SDS 422 Model offered some of the first dual double sided double density floppy drives. Other hardware options were a 6551 A USART and a proprietary network SDS NET using a Z8530 SDLC/HDLC chip and software patterned after the early Xerox 3.0 Mbit/s Ethernet and transceivers produced by Tat Lam of the Bay Area. The company sold about 1,000 machines worldwide, including Tahiti, London, Italy, New York City and Los Angeles. The 400 Series had little to do with scientific computing and more with word processing and business services. SDS announced a fully operational local area network (LAN) based file server called SDS NET at COMDEX in the early 1980s. SDS NET was based on a Model 430 and written by Sam Keys, of Westchester, California. The SDS 430 Server offered file and printer sharing services over SDS NET or using a modem and was based upon a 10 MB hard disk manufactured by Micropolis of Chatsworth, California. SDS Offered other models, including the SDS 410, a diskless work station that booted and ran off the SDS NET or optionally could boot off of and run over a 1200 bit/s modem link. Products offered were: Word (word processing, written by John McCully, formerly of Jacquard Systems, Manhattan Beach, California), and fully functional accounting software: balance forward and open item accounting with General Ledger, Accounts Receivable, Accounts Payable, and Payroll (written by Tom Davies and Sandra Mass, both formerly with Jacquard Systems). Other offerings included: Legal Time and Billing, Medical Time and Billing, and TTY an early terminal emulation program using the 6551 USART. Through partnerships with their value added resellers (VARs) other software product offerings included a solid waste management system with automated truck routing and a country club accounting package. One UK based VAR was Jacq Rite, a vertical market software house run by Ken Groome and Vivienne Gurney and based in Dorking, Surrey. Jacq Rite had developed a range of specialist insurance software for the Jacquard machine but transferred to the SDS 400 following the advice of John McCully. Jacq Rite installed several SDS 400 series networks in Lloyd's Managing and Members Agencies during 1982 and 1983. One of Jacq Rite's programming staff that worked on the software porting was Justin Hill. Jacq Rite's hardware sales were managed by David Ensor.

Біріккен Корольдіктегі SDS

1983 жылы Энсор мен Хилл Jacq Rite компаниясынан шығып, өзін «Scientific Data Systems UK Limited» немесе «SDS UK» деп атаған (бірақ шын мәнінде SDS-ке қатысы жоқ) компания құрды. Бұл SDS компаниясының 4000 сериялы компьютерін жариялауымен бірге орын алды; олар осы машинаның айналасында бизнес құруға үміттенді (соның ішінде оны Jacq Rite-ке жеткізуді) және SDS-пен эксклюзивті келісім шарт жасасты. SDS 4000 толыққанды қайта жобаланды, сыртқы түрінен бастап, жаңа ішкі аппараттық құралдарына дейін, бірақ архитектурасы негізінен 400 сериясымен ұқсас болды және сол бағдарламалық қамтамасыз етуді қолдады. Машинада 1/2 биіктіктегі 5 1/4 дюймдік қатты дискіге арналған ұя болды және Seagate 10 және 20 МБ қатты дискілері немесе SyQuest алмалы-салмалы дискілік блоктары пайдаланылды. 4000 негізгі платасында SCSI интерфейсі (сол кезде SASI деп аталған) және дискілерді қосу үшін корпусқа орнатылған Adaptec 4000 SASI контроллерлік платасы болды. Дискеттік дискі де 5 1/4 дюймдік жартылай биіктікте болды (400 сериясы 8 дюймдік дискеттерді қолданған). 410 сияқты, дискісіз нұсқасы да бар еді. Жергілікті желілерге қосылу мүмкіндігі 400 сериясынан алынған. 4000-нің алдыңғы нұсқасынан ерекшеленетін жайт – 12 дюймдік бұрылатын және айналатын Визуальды дисплей құрылғысы (VDU) және CPU корпусының қолданылуы. Алғаш рет пернетақта бөлек болатын, және жүйе 400-дің қара-ақ түсті дизайнының орнына бежевый түстер схемасын алды (үшінші тараптың VDU-ларының түсімен анықталған). Дегенмен, SDS-тің қаржылық қиындықтары күрт өршіп, Ұлыбританиядағы бизнес тек аз ғана асығыс аяқталған машиналарды алды. Осы қиындықтарды айналып өту үшін Хилл SDS-ке жасаған сапары кезінде алған қағаз схемаларының көмегімен 4000 сериялы компьютердің клонын жасады, түпнұсқалық үлгіні кері инженериялау арқылы. Бұл SDS-тің мақұлдауына да, қолдауына да ие болмады, бірақ Митчелл ғана [Scheding емес] жаңа компьютерді түзетуге көмектесу үшін Ұлыбританияға құпия сапар жасады. Бұл сәтті болды, өйткені SDS-пен кеңесе алмай, Хилл машинаның болашақтағы жаңартылған нұсқасына қатысты схемаларды қолданды, ал оған әлі ешқандай тұрақтандырылған бағдарламалық қамтамасыз ету жасалмаған еді. Митчелл ғана [Scheding емес] SDS UK кеңсесінде жаңа бағдарламалық қамтамасыз етуді аяқтады. Осылайша, Хиллдің «бейресми 4000» машинасы АҚШ-тағы машиналардың кез келгенінен кейінгі жаңартылған нұсқа болды. Хилл сонымен қатар плата орналасуын, артқы панельдің қосылымдарын және қуат көзінің жұмысын жақсартты. Жаңа машина жұмыс істеді, және Пулдегі (Дорсет) прототиптер фирмасының көмегімен бірнеше үлгі жасалды. Тіпті бірнешеуі сатылды, соның ішінде сыртқы сақтаумен жабдықталған 5 станциялық желі (төменде қараңыз) Бедфордтағы Ұлыбританияның Заңгерлік атқарушылар институтына («ILEX») сатылды, ол бірнеше жыл бойы қолданыста болды. Оған арнайы бағдарламалық қамтамасыз ету (Паула Флинттің көмегімен Hill компаниясы да жасаған) емтихан нәтижелерін сақтау және сертификаттарды басып шығару үшін жеткізілді. Алайда, Jacq Rite-пен бірлесіп табысты Lloyd сақтандыру нарығына ену үміті қысқа болды, өйткені Jacq Rite SDS-тен бас тартып, SDS UK құрылғаннан кейін өз клиенттерін өзімен бірге алып кетіп, IBM PC платформасына көшті. (Бұл шешімге Джон МакКалли де ықпал етті, ол қазір MS DOS үшін мәтін өңдеу бағдарламасын жасап жатыр.) «Бейресми» 4000 сериялы машинасы кем дегенде дайын компьютер болды, және аз ғана санда шығарылған машиналар сенімді жұмыс істеді. SCSI интерфейсін пайдаланып, Хилл машинаның нұсқасына сыртқы қосылысты қосты және сәйкес келетін қатты дискілік корпусын жасады. Бұл корпус үлкен сыйымдылыққа ие, толық биіктіктегі 5 1/4 дюймдік дискілерді қабылдады. Алайда, Ұлыбритания компаниясының машинаны өндіруге инвестиция салуға қаражаты болмағандықтан, компьютердің сыртқы түрі қалағандай болды. Сонымен қатар, машиналар өте қымбат болды – IBM-нің жаңа Personal Computer/AT машинасы SDS UK Limited компаниясының компьютерін сату үшін қажетті бағаның жартысына жуығына сатылды. Бұл уақытта SDS пен оның Ұлыбританиядағы атауларының арасындағы қарым-қатынас толығымен үзілді, және SDS UK-де жаңа аппараттық немесе операциялық жүйе нұсқаларын әзірлеуге ресурстар болмады. 1984 жылы SDS АҚШ-та банкротқа ұшырады. Сол жылы Ұлыбританиядағы сол аты бар компания да өз қызметін тоқтатты.

In 1983 Ensor and Hill left Jacq Rite and formed a company calling itself 'Scientific Data Systems UK Limited' or 'SDS UK' (but actually unrelated to SDS) in Crawley, West Sussex in the UK. This coincided with SDS's announcement of their 4000 series computer; they hoped to build a business around this machine (including supplying it to Jacq Rite) and negotiated an exclusive arrangement with SDS. The SDS 4000 was a complete re design, both cosmetically and with all new internal hardware, but the architecture was basically the same as the 400 series and ran the same software. The machine had a 1/2 height 5 1/4 inch hard disk drive bay and used Seagate 10 and 20 MB hard drives or SyQuest removable drive units. The 4000 motherboard had a SCSI interface (still known as SASI at the time) and an Adaptec 4000 SASI controller board was shoe horned into the case to connect the drives. The diskette drive was also half height 5 1/4 inch (the 400 series had used 8 inch diskettes). Like the 410, there was a diskless version too. Local Area Networking capabilities were carried over from the 400 series. The 4000's major aesthetic departure from its predecessor was the use of a separate 12 inch tilt and swivel Visual Display Unit (VDU) and CPU case. The keyboard was detachable for the first time and the system had a beige colour scheme (dictated by the colour of the third party VDUs) in place of the black and white appearance of the 400. However, financial problems at SDS were already substantial, and the UK business only ever received a small number of hastily completed machines. In an attempt to bypass these problems Hill produced a clone of the 4000 series computer by reverse engineering an original model with the aid of a set of paper schematics obtained on a visit to SDS. This was neither approved nor supported by SDS, but Mitchell alone [and not Scheding] made a confidential visit to the UK to help debug the new computer. This was fortunate because, being unable to confer with SDS, Hill had unwittingly used schematics referring to a forthcoming revision of the machine, for which no firmware had yet been completed. Mitchell alone [and not Scheding] finished the new firmware at SDS UK's offices. This meant that Hill's 'unofficial 4000' was actually a later revision than any US machines completed. Hill also improved the board layout, rear panel connectivity and power supply. The new machine worked, and a number of examples were made using a prototyping firm in Poole, Dorset. Several were even sold, including a 5 station network with external storage (see below) to the UK Institute of Legal Executives ('ILEX') in Bedford which remained in use for several years. This was supplied with bespoke software (also produced by Hill, with the assistance of Paula Flint) to store examination results and print certificates. However, any hope of selling into the lucrative Lloyd's insurance market in conjunction with Jacq Rite was short lived as Jacq Rite had abandoned SDS and moved to the IBM PC platform, taking their customers with them, as soon as SDS UK was formed. (This decision was also influenced by John McCully, who was now developing his word processing software for MS DOS.) The 'unofficial' 4000 series machine was at least a finished computer, and the small number produced worked reliably. Taking advantage of the SCSI implementation, Hill added an external connector to his version of the machine and developed a matching hard drive enclosure. This enclosure accommodated higher capacity, full height 5 1/4 inch drives. However, the UK company's lack of capital to invest in the machine's manufacture meant that the cosmetic appearance of the computer left a lot to be desired. Furthermore, the machines were extremely costly – IBM's new Personal Computer/AT was shipping at about half the price SDS UK Limited needed to sell their computer for. Relationships between SDS and its UK namesake had broken down completely by this time, and SDS UK did not have the resources to develop new versions of the hardware or operating system. SDS went out of business in the US 1984. The UK company of the same name ceased trading in the same year.