Кіріспе
Лондонның Батыс Эндиндегі Seven Dials ауданы – Лондонның Батыс Эндиндегі ірі Ковент-Гарден аймағында, Лондонның Камден ауданындағы Сент-Джайлс ауданында орналасқан жол торабы және көршілес аудан. Seven Dials аймағының жеті көшесі шамамен дөңгелек орталық айналма жолға жиналады, оның ортасында алты күнсағат орнатылған бағана тұр, ал бағананың өзі жетінші күнсағат қызметін атқарады. Seven Dials Trust бағана мен күнсағаттарға иелік етеді және оларды күтіп ұстайды, сондай-ақ жергілікті билік органдарымен, ірі жер иелерімен, «Тарихи Англиямен» және басқа да мүдделі тараптармен бірлесіп, қоғамдық кеңістікті күтуге қатысады. Seven Dials аймағы өзінің түпкілікті 17 ғасырғы көше жоспарын сақтап қалған, және көптеген түпкілікті Стюарт үйлері әлі де бар, олардың көпшілігі 18 және 19 ғасырлардың соңында қайта жаңартылған. Жақын жерде орналасқан уақыт тақтасы келушілерге күннің уақытын шамамен дәл анықтауға көмектеседі.
Seven Dials is a road junction and neighbourhood in the St Giles district of the London Borough of Camden, within the greater Covent Garden area in the West End of London. Seven streets of the Seven Dials area converge at the roughly circular central roundabout, at the centre of which is a column bearing six sundials – with the column itself acting as the seventh sundial. The Seven Dials Trust owns and maintains the column and the sundials and looks after the public realm in collaboration with the local authorities, major land owners, Historic England and other stakeholders. The Seven Dials area retains its original 17th century street plan, and many of the original Stuart houses remain, mostly re faced in the late 18th and early 19th centuries. A time plaque nearby helps visitors to deduce the time of the day fairly accurately.
Тарих
Орта ғасырларда бұл аймақ Сент-Джайлз монастырьдық ауруханасына тиесілі болған, ол мәйіптерді емдеумен маманданған, бірақ 1537 жылы Генрих VIII оны тартып алды, кейін жеке қоғамға өтті. 17 ғасырда, Кок пен Пай Филдс деп белгілі болған жергілікті иелік, өсіп келе жатқан Вест-Эндте табысын арттыру үшін, сол кезге дейін ашық егістік жер болған жерге құрылыс лицензияларын берген Мерсерлердің құрметті компаниясына тиесілі болды. Жеті Диал аймағының бастапқы жоспарын 1690 жылдардың басында Томас Нил жасаған. Оның жоспарында алты жолдың бірігіп тұруы көзделген, бірақ кейін бұл сан жетіге дейін артты. Күн сағаты бағанасы тек алты жағымен салынған, ал бағананың өзі жетінші сағаттың гномоны қызметін атқарды. Бұл жоспар үшбұрышты учаскелерді жасау үшін таңдалды, себебі жалға төлемі учаскенің ауданына емес, алдыңғы жағының ұзындығына қарай есептелді. Ковент-Гарден алаңының табысты дамуынан кейін Нил Жеті Диалдың бай тұрғындар үшін тартымды болатынына үміттенді. Бірақ олай болмады, аймақтың мәртебесі біртіндеп төмендеді. Бір кезде бағанаға қарап тұрған жеті ғимараттың әрқайсысында паб орналасқан. 19 ғасырда Жеті Диал Лондонның ең нашар аудандарының біріне айналды, Сент-Джайлз жанұясының бір бөлігі болды. Бұл аймақты Чарльз Диккенс 1835 жылы сипаттаған: Диккенс өзінің "Боздың эскиздері" жинағында: "Осы жердің салыстырмалы түрде төмен мәртебесін В. С. Гилберт "Иоланте" опереттасында да айтқан. Агата Кристи 1929 жылы "Жеті Диалдың құпиясы" романын осы жерде жазды, ал 20 ғасырдың басында бұл аймақ қалалық кедейліктің символы болып саналды. Бастапқы күн сағаты бағанасы 1773 жылы алынып тасталды. Ұзақ уақыт бойы оны ашулы халықтың құлатқаны туралы әңгіме болды, бірақ соңғы зерттеулер оның "жағымсыз" элементтерден арылу үшін асфальт төсеу комиссиясымен әдейі алынып тасталғанын көрсетті. Қалдықтарын архитектор Джеймс Пэйн сатып алып, Суррейдегі Аддлстондағы үйіне әкелді, 1820 жылы олар қоғамдық жазылым арқылы сатып алынып, Пруссияның принцессасы Фредерика Шарлоттаның ескерткіші ретінде жақын маңдағы Вейбриджге қайта орнатылды. Ауа райының салдарынан зақымданған диалдық тас ескерткішке қайта орнатылмады және оны Вейбридж кітапханасының жанында көруге болады. 1840 жылдары Жеті Диал сайлау реформасы үшін күрескен чартистердің бас жиналыс алаңы болды. Алайда, кейбір адамдардың заңсыз әрекеттері (қолға қаруланған көтерілістерді жоспарлау) жаңадан құрылған полиция күштерімен тоқтатылды. 1851 жылы аймақта кәріз жүйесі салынды, бірақ Сент-Джайлз және Жеті Диалда кедейлік күшейді, бірақ жұмыс орындары мен сыра зауыттары кейбір үйлерді иеленуімен халық саны азая бастады. Маргарет Фрере жасаған модель мұнда кедей балаларды білім беруде қолдау үшін құрылды, ол бүкіл Лондон бойынша мектептегі әлеуметтік жұмыс үшін қабылданды. Жеті Диалдағы жеті көшенің бастапқы атаулары қазіргідей болған жоқ. Олар Ұлы Эрл көшесі, Кіші Эрл көшесі, Ұлы Ақ Арыстан көшесі, Кіші Ақ Арыстан көшесі, Ұлы Сент-Эндрю көшесі, Кіші Сент-Эндрю көшесі және Королева көшесі болды. 1930 жылдары олардың атаулары өзгертілді: Ұлы және Кіші Эрл көшелері Эрлхам көшесіне айналды, Ұлы және Кіші Ақ Арыстан көшелері кеңейтілген Мерсер көшесінің бөлігі болды, Ұлы және Кіші Сент-Эндрю көшелері Монмут көшесіне айналды, ал Королева көшесі Шортс-Гарденс көшесіне айналды. Бүгінде 1690 жылдардағы Томас Нилдің бастапқы жоспарынан тек екі үй сақталған: 61 Монмут көшесі және 64 Нил көшесі.
The relatively low status of the location is also stated by W. S. Gilbert in the operetta Iolanthe
It remained a byword for urban poverty during the early 20th century, when Agatha Christie set The Seven Dials Mystery (1929) there. The original sundial column was removed in 1773. It was long believed that it had been pulled down by an angry mob, but recent research suggests it was deliberately removed by the Paving Commissioners in an attempt to rid the area of "undesirables". The remains were acquired by architect James Paine, who kept them at his house in Addlestone, Surrey, from where they were bought in 1820 by public subscription and re erected in nearby Weybridge as a memorial to Princess Frederica Charlotte of Prussia, Duchess of York and Albany. The badly weathered dialstone was not reinstalled on the monument and can be seen adjacent to Weybridge Library. During the 1840s Seven Dials was a major gathering area for the Chartists in their campaign for electoral reform. However, the illegal activities of some (plans for armed uprisings) were thwarted by the recently established police force. By 1851 sewers were laid in the area, but poverty intensified in St Giles and in the Seven Dials, although the population began to decrease as workshops and breweries started occupying some of the houses. The model developed by Margaret Frere was established here to support poor children in education; it was adopted throughout London for school social work. The seven streets at Seven Dials originally had quite different names from what they have now. They were Great Earl Street, Little Earl Street, Great White Lion Street, Little White Lion Street, Great St Andrew's Street, Little St Andrew's Street and Queen Street. In the 1930s, their names were changed: Great and Little Earl Streets became Earlham Street, Great and Little White Lion Streets became part of an extended Mercer Street, Great and Little St Andrew's Streets became Monmouth Street, and Queen Street became Shorts Gardens. Today, only two houses remain from the original Thomas Neale development of the 1690s; 61 Monmouth Street and 64 Neal Street.
Жылжымайтын мүліктерді дамыту
Seven Dials негізінен Shaftesbury PLC-ге тиесілі, және олар Worshipful Company of Mercers компаниясымен іргелес орналасқан Сент-Мартин ауласында бірлескен кәсіпорнына да ие.