Кіріспе

Бостон және Лоуэлл темір жолы – АҚШ-тың Массачусетс штатында қызмет еткен темір жол. Ол Солтүстік Америкадағы ең алғашқы темір жолдардың бірі және штаттың алғашқы ірі темір жолы болды. Бұл желі кейін Бостон және Мэн темір жолының Оңтүстік бөлімшесінің құрамында жұмыс істеді.

Құрылу

Бостон және Лоуэлл темір жолының алдында Миддлсекс каналы болды. Қаналды темір жолға айналдыру арқылы қыста мұз қатып, көлік жүрмей қалатын мәселе шешілді. Патрик Трейси Джексон штат заң шығарушы органына жобаны қаржыландыруға көндіру жұмысын жетекшілік етті. Бұл қиынға соқты, себебі Миддлсекс каналының инвесторлары өз каналын ауыстыруға арналған жаңа көлік құралын салуға қарсы болды. 1872 жылға дейін Массачусетс штатының заңдарында темір жол құруға рұқсат беру ережесі болмағандықтан, барлық темір жолдар штат заң шығарушы органының арнайы шешімдерімен құрылуға тиіс болды. Бұл темір жол құруды баяу және тиімсіз етті, өйткені саясаткерлердің келісімі қажет еді және мәселе партиялық сипатқа ие болатын. Сондай-ақ, заң шығарушы орган инвесторлардың желіні салуға рұқсат бермес еді, егер олар оның қажеттілігін толыққанды дәлелдей алмаса. Инвесторлар сәтті болды, себебі олар заң шығарушы органына каналдың қажеттіні қамтамасыз ете алмайтынына көндірді: жыл бойы сенімді жүк тасымалы. Бостон және Лоуэлл темір жолының инвесторлары 1830 жылдың 5 маусымында жарғы алды, онда Миддлсекс каналының инвесторларына өтемақы төлеу туралы ешқандай ереже болмады. Бұл жарғы артықшылықты болды, себебі Лоуэлл мен Бостон арасында темір жол салу және пайдалану құқығынан басқа, ол он жылға сол аймақта темір жол құру құқығына монополия берді. Жол бойындағы және терминалды қалалардағы адамдар компанияның жартысын қаржыландырып, үлкен көлемде акция сатып алды.

Құрылыс

Бостон және Лоуэлл темір жолының директорлар кеңесі, жарғымен қамтамасыз етілген, енді желіні зерттеу және салу міндетіне ие болды. Олар Миддлсекс каналын салған полковник Лоамми Болдуиннің ұлы Джеймс Фаул Болдуинды өлшеу жұмыстарын жүргізу үшін шақырып, оған Лоуэллден Бостонға дейін көлбеу жолды табуды тапсырды, онда аздаған деңгейлі қиылыстар болсын және қала орталықтарынан алыс болсын. Бұл соңғы талап кейіннен өте қолайсыз болып шықты. Темір жолдардың қоғамдық көлік ретінде пайдалану мүмкіндігі туралы ешкім ойламаған, немесе ойласа да, жол салушылар мен қаржыгерлері назар аудармаған. Болдуин зерттеген жол осы талаптардың барлығына жақсы сай келді. Жолдың ең биік нүктесінде бір мильге 10 фут көтеріліп, жалпы 42 шақырымдық қашықтықта үш ғана деңгейлі қиылыс болды. Жол ескі Миддлсекс каналының жолына жақын болды, бірақ кемелер пойызға қарағанда өткір бұрылуға қабілетті болғандықтан, түзурек болды. Бұл жоғары сызықтылыққа қол жеткізу үшін кейбір жерлерде шамалы көтерілу қажет болды. Бағыт Медфорд орталығын толығымен қабылдамады, орнына Батыс Медфорд арқылы өтіп, Вобурн мен Билериканы толығымен айналып өтті. Бұл кейінірек түрлі тармақтармен (Медфордқа Бостон мен Мэн темір жолынан салынған) түзетілуі керек болды, бірақ әрқашан жолаушылар мен операторларға наразылық тудырды. Ұсынылған бағыт Бостон және Лоуэлл темір жолының директорлар кеңесімен мақұлданды және құрылыс кезеңі басталды. Жол екі бастан бірдей салына бастады, және кейбір дереккөздер екеуі де жолдың оң жағынан басталып, ортасында қалып, екінші жағын салғанша қиын кері бұрылыс жасауға мәжбүр болды дейді. Темір жол құрылысына янки және ирланд жұмысшылары тартылды, бұл әсіресе қиын болды, өйткені директорлар сол кездегі ең жақсы технологияларды қолданып жол салуды қалады. Олар үшін бұл британдық темір жол рельстерін орнатып, әр рельстің астына бір метрлік гранит қабырға қоюды білдірді. Олар рельстердің жеткілікті тірегі болмаса, пойыз жерге батып кетеді деп сенді. Алғашқы жол 1835 жылы аяқталды және жүк тасымалы бірден басталды. 1835 жылдың 27 мамырында Патрик Трейси Джексон, Джордж Вашингтон Уистлер және Джеймс Болдуинмен бірге Бостонға алғашқы сапарын жасады. Қатты гранитті төсеніш тым қатаң болып шықты, локомотив пен вагондарды қатты соқтырып, оларды бұзылуға әкелді. Локомотивтерді (сол кезде екеуі болды) жөндеу кейде түнінің көп бөлігін алды, оларды ертеңгі қызметке дайындауға тырысты. Бостон мен Ворчестер темір жолы гранит төсеніштің құнына қарықпады, сондықтан ол заманауи ағаш тіректерімен салынды. Бұл әлдеқайда жақсы болып шықты, сондықтан Бостон мен Лоуэллдің иелері екінші жолды қосып салғанда бүкіл жол төсенішін ағашқа ауыстыруға шешім қабылдады. Бостонның бастапқы терминалы Каузевей көшесі мен Андовер көшесінің солтүстік бұрышында (Портленд және Френд көшелерінің арасындағы жартысында), қазіргі Солтүстік станцияның батыс шетінде орналасқан. Оған кіруге арналған Чарльз өзені арқылы салынып өткен көпір АҚШ-тағы алғашқы жылжымалы теміржол көпірі болды. Лоуэллдің бастапқы терминалы Мерримак көшесі мен Даттон көшесінің оңтүстік бұрышында болды.

Ерте іске қосу

Бостон және Лоуэлл теміржолында жүк тасымалының көлемі бастапқыда (күтілгендей) көп болды, Лоуэллдің тоқыма фабрикалары шикізат әкеліп, дайын өнімдерді жіберді. Бірақ жолаушылар ағынының көп болуы күтпеген еді. Пойыздар дәнекерленбеген рельстермен жүрді, ол гранитті жол төсегіне төселген, бұл өте тегіс емес сапарға себеп болды. Соңында теміржол ағаш тіреулерге көшті.

Локомотивтер

B&L-дегі алғашқы локомотивтер Лоуэллде жергілікті түрде салынған, табысты Planet класының үлгілері еді.

Бостон мен Мэн темір жолы

1840 жылдардың басында Бостон мен Лоуэллдің тағдырымен тығыз байланысты болатын тағы бір темір жол құрылды. Бұл Бостон мен Мэн темір жолы еді. Бұл темір жол Мэн штатының Портлендінен, Оңтүстік Нью-Гэмпширдің бір бөлігі арқылы өтіп, Массачусетс штатының солтүстік-шығысындағы Хаверхиллге дейін созылды, Вилмингтонда Бостон мен Лоуэлл темір жолымен қосылды, содан кейін Бостонға дейін Бостон мен Лоуэллдің жолдарынан пайдаланды. Бұл маршрут 1834 жылы жоспарланған, бірақ салынуына көп уақыт кетті, себебі Бостон мен Лоуэлл сияқты, оның Лоуэлл тоқыма компанияларынан тұрақты қаржыландыру базасы болмады. Андоверге жетуге екі жыл, Хаверхиллге – тағы бір жыл, Нью-Гэмпширдің Эксетер қаласына – үш жыл қажет болды және 1852 жылға дейін Портлендке жетпеді. Бостон және Лоуэлл темір жолындағы бұл қосымша трафик, әсіресе желі әлі гранит үстінде болғандықтан, екі рельстік жол салуға және жаңартуға қосымша түрткіс берді. 1838 жылы B&L екі жыл бойы жолды кеңейтуге кірісіп, ағаштан екінші рельстік жол салды, содан кейін бұрынғы рельстік жолды да ағаштан қайта жаңартты. Бостон мен Лоуэллдің трафигі арта берді, тіпті екі рельстік жол болғанмен кесте тығыз болды, сондықтан Бостон мен Мэн пойыздары, жалдаушылар ретінде, көбінесе жиі түсініксіз уақыттарға итеріліп, Уилмингтонда Бостонға баруға рұқсат алмайынша бір сағаттан астам күтуге мәжбүр болды. B&M өзімшілдік деп есептеген нәрседен тез шаршап, B&L-ге тәуелді болмау үшін Хаверхиллден Бостонға өз жолын салуға шешім қабылдады. B&L B&M-мен сотта күресуге тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды, өйткені оның жарғысындағы монополия тек Бостон мен Лоуэлл арасындағы тасымалдауға ғана қатысты. Бүгінгі Хаверхилл/Рединг желісінің бөлігі 1844 жылы салынды және 1848 жылы пайдалануға берілді. B&M оны салған кезде, пойыздарын Бостонға B&L арқылы жалғастырды. Бұл көптеген қақтығыстарға әкелді, B&M-нен соңғы тиынды алуға тырысқан B&L мүмкіндікті жібермей тұрды. B&M бұл мәселені сот арқылы шешуге тырысты және судьядан жағдай аяқталғанға дейін B&L-ге тарифтерді көтеруге тыйым салды, бірақ олар келісімге жақын болған кезде айналма жол аяқталды. B&M-нің бизнесі азайғаннан кейін B&L өз жалдаушыларына қаншалықты тәуелді болғанын түсінді. Сонымен қатар, Лоуэллдің тіршілігі азая бастады және желіге тасымалданатын жүк азайды. Келесі төрт онжылдық ішінде B&L-дің көрсеткіштері төмендеді және одан табысты B&M оны 1887 жылдың 1 сәуірінде жалға алды.

Филиалдар

B&L өзінің бастапқы желісінде емес аймақтарға қызмет көрсету үшін көптеген филиалдарды салды немесе жалға алды. 1887 жылы B&M компаниясымен жалға беруге дейін, оның бес бөлімшесі болды: Оңтүстік бөлімшесі (бастапқы желіні қоса), Солтүстік бөлімшесі, Ақ таулар бөлімшесі, Вермонт бөлімшесі және Пасумпсик бөлімшесі. Бұған қоса, 1886 жылы Central Massachusetts Railroad темір жолын жалға алды.

Мұрағаттар мен жазбалар

Nashua & Lowell Railroad құжаттары Бейкер кітапханасының ерекше жинақтарында, Гарвард бизнес мектебінде.