Ру́тленд темір жолы: тарихы және жоғалуы

Кіріспе

АҚШ-тың жойылған теміржол компаниясы

Ұлыбритания темір жолы

Ратланд темір жолы – АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы темір жол, негізінен Вермонт штатында орналасқан, бірақ оның ең солтүстік және оңтүстік ұштарында Нью-Йорк штатына дейін жеткен. 1961 жылы жабылып, 1963 жылдың басында оның бір бөлігі Вермонт штатының меншігіне өтті және қазір Вермонт темір жолы басқарады.

Құрылысы және алғашқы жылдары

Ратленд темір жолының ең алғашқы ата-бабасы, Ратленд және Берлингтон темір жолы 1843 жылы Вермонт штатымен Ратленд пен Берлингтон арасында құрылыс салуға шартты түрде бекітілді. 1855 жылы Вермонт заң шығарушы органы темір жол құрылысын, күтімді және жұмысын қадағалау үшін штаттық темір жол комиссарын құрғанда, осы лауазымға тағайындалған алғашқы адам – Ратленд және Берлингтонның кеңесшісі және директорлар кеңесінің мүшесі Чарльз Линсли болды. Аймақта көптеген басқа темір жолдар құрылды, ал 1867 жылы Ратленд және Берлингтон темір жолы жай ғана Ратленд темір жолы деп атала бастады. 1871 және 1896 жылдар аралығында Ратленд темір жолы Орталық Вермонтқа жалға берілді және ол темір жол банкротқа түскен кезде тәуелсіздігін қайта алды. Нью-Йорк орталық темір жолы 1904 жылдан бастап Ратлендтің бақылау үлесіне ие болды, бірақ 1911 жылы акцияларының жартысын Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолына сатты. 1901 жылы Ратленд темір жолы Бурлингтон (Вермонт) және Роузс-Пойнт (Нью-Йорк) қалаларын байланыстыру үшін Шамплен көлі арқылы, Оңтүстік Геро және Солтүстік Геро Шамплен аралдары арқылы жолдар мен көпірлер жүйесін салуды аяқтады. Бұл құрылыстың мақсаты Ратлендке бәсекелес Орталық Вермонттың жолдарына тәуелсіздікпен Канадаға қол жеткізуді қамтамасыз ету болды. Екі компания да Роузс-Пойнтқа жақындағанда Ришелие өзені үстіндегі бір көпірді пайдаланды, бұл үшін ерекше "қолғап" тәрізді рельс жүйесі қолданылды, ол ауыстырғыштарсыз ортақ пайдалануға мүмкіндік берді – көпірде бір уақытта тек бір ғана пойыз болатын. Берлингтон мен Оңтүстік Геро арасындағы тас жол кейіннен "Айленд Лайн Трейл" деп аталатын демалыс жолына айналдырылды. Компанияның сонымен қатар Ратлендтен оңтүстік-шығысқа қарай, Коннектикут өзенінің жанындағы Вермонт штатының оңтүстік-шығысындағы Белоус-Фоллзға дейін желісі болды (қазіргі кезде Вермонт темір жолымен пайдаланылуда), сондай-ақ Ратлендтен оңтүстікке қарай Солтүстік Беннингтонға, содан кейін Чатэмге (Нью-Йорк) дейін желісі болды. Чатэм Нью-Йорк орталық темір жолы арқылы Нью-Йорк қаласына және Бостон мен Олбани темір жолы арқылы Массачусетс штатына қосылатын маңызды түйін болды, дей тұрғанмен 1953 жылы Ратленд Солтүстік Беннингтон мен Чатэм арасындағы тармақты жапқанға дейін (1931 жылы жолаушылар қызметін бірінші болып тоқтатқан темір жолдың бөлімшесі). Темір жол "Грин-Маунтин Флайер" деп аталатын күндізгі жолаушылар пойзын және Монреальден Нью-Йоркке, Берлингтон және Ратленд арқылы жүретін түнгі "Маунт-Рояль" пойзын пайдаланды. Ратлендтің негізгі жүк тасымалы сүт өнімдерімен, соның ішінде сүтпен байланысты болды. Өзінің өркендеген кезеңінде Ратленд шамамен 644 километрлік (400 миль) жүйеге қызмет көрсетті, ол Чатэм (Нью-Йорк) қаласынан солтүстікке қарай Албург (Вермонт) қаласына, содан кейін батысқа қарай Сент-Лоуренс өзенінің жағасында орналасқан Огденсбург (Нью-Йорк) қаласына дейін созылды. Темір жолдың ең солтүстік бекеті Квебек штатындағы Ноян қаласында орналасқан. 1925 жылы Ратленд 259 миллион таза тонна-мильдік жүк және 38 миллион жолаушы мильді 665 километрлік (413 миль) жол және 900 километрлік (559 миль) рельс бойынша есептеді. 1960 жылы оның 391 километрлік (243 миль) маршруттық және 476 километрлік (295 миль) рельстік желіде 182 миллион тонна-мильдік жүгі болды.

The earliest ancestor of the Rutland, the Rutland & Burlington Railroad, was chartered in 1843 by the state of Vermont to build between Rutland and Burlington. When the Vermont legislature created the state railroad commissioner in 1855 to oversee railway construction, maintenance, and operations, the first person appointed to the position was Charles Linsley, the Rutland and Burlington's counsel, and a member of its board of directors. A number of other railroads were formed in the region, and by 1867 the Rutland & Burlington Railroad had changed its name to simply the Rutland Railroad. Between 1871 and 1896, the Rutland Railroad was leased to the Central Vermont, regaining its independence when that road entered receivership. The New York Central Railroad briefly had a controlling interest in the Rutland from 1904 but sold half of its shares to the New York, New Haven & Hartford Railroad in 1911. In 1901, the Rutland Railroad completed construction of a system of causeways and trestles across Lake Champlain, through the Champlain Islands of South Hero and North Hero, to connect Burlington, Vermont and Rouses Point, New York. The purpose of this construction was to give the Rutland access to Canada, independent of the tracks of the competing Central Vermont. Both companies did share the same bridge over the Richelieu River at the final approach to Rouses Point by using an unusual gauntlet track, which allowed sharing without the need for switches: only one train occupying the bridge at any one time. The causeway between Burlington and South Hero was much later converted into a maintained recreational trail called The Island Line Trail. The company also had a line from Rutland southeast to Bellows Falls, in southeastern Vermont on the Connecticut River just opposite North Walpole, New Hampshire (still operated by the Vermont Railway), and a line from Rutland south to North Bennington; thence to Chatham, New York. Chatham was a major junction for connections via the New York Central to New York City and the Boston & Albany Railroad service to Massachusetts, until the Rutland's 1953 abandonment of the branch between North Bennington and Chatham: the first of the railroad's divisions to lose passenger service, in 1931. The railroad operated a day passenger train called the Green Mountain Flyer. It also operated a night train counterpart, the Mount Royal, from Montreal to New York City, via Burlington and Rutland. The Rutland's primary freight traffic was derived from dairy products, including milk, that used to move over the system. At its peak, the Rutland served a system extending approximately 400 mile (644 km) in the shape of an upside down "L" running from Chatham, New York north to Alburgh, Vermont; thence west to Ogdensburg, New York, situated on the St. Lawrence River. The railroad's northernmost terminus was Noyan, Quebec. In 1925, Rutland reported 259 million net ton miles of revenue freight and 38 million passenger miles along 413 mile (665 km) of road and 559 mile (900 km) of track. In 1960, it had 182 million ton miles on 391 route miles and 476 track miles.

Құлдырау

Қаржылық базасы мықты болмағандықтан, «Ратланд» 1938 жылы алғаш рет таратылды. Қаржылық жағдайын жақсарту үшін шығындарды қысқартты, оның ішінде жалақыны төмендету шаралары қолданылды. Темір жолдың жағдайы соншалықты қиын болғандықтан, 1939 жылдың наурыз айында Вермонт штаты компанияның салық төлемдерін 2 жылға тоқтатуға келісіп, оның қалпына келуіне көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде туған уақытша табыс өрлеуінен кейін, темір жолдың кірісінің азаюы қайтадан оралды және күшейді, бұл шұғыл және маңызды операциялық шығындарды азайтуды қажет етті. Солтүстік Беннингтон, Вермонттан Чатхэмге, Нью-Йоркқа дейінгі көп қисықтарымен белгілі «Corkscrew» деп аталатын, пайдасыз және тозығы жеткен Чатхэм бөлімшесі тиісінше жабылып, 1953 жылы жойылды, осылайша «Ратландтың» Чатхэмдегі New York Central-дың Harlem бөлімшесімен және Boston & Albany магистральдық желісімен байланысы тоқтатылды. «Ратландтың» жүк пойыздары кейін Трой, Нью-Йорк арқылы New York Central байланысы арқылы Чатхэмге қайта бағытталды. 1950 жылы компания ұйымдық құрылымын өзгертіп, «Rutland Railroad» атауын «Rutland Railway» деп өзгертті. 1953 жылы қызметкерлер үш апта бойы ереуілге шықты, бұл желідегі тарихи жолаушылар тасымалын тоқтатты. Сондай-ақ 1953 жылы «Ратланд» өзінің соңғы парлық локомотивтерін (қызметтен шығарылған) тоқтатты және сақтады, олар 1955 жылға дейін қажетті кіріс алу үшін жойылды. 1961 жылдың басында, қосымша жұмысшылар ереуілінен кейін (төменде қараңыз), оның ішінде темір жол төлей алмайтын және аман қалуға қабілетсіз жалақыны көтеру талаптары, «Ратланд» Interstate Commerce Commission-нан бүкіл желіні толығымен таратуға рұқсат сұрады. Бұл шара жылдам мақұлданды және темір жол 1961 жылдың басында толықтай жабылды (бірақ ресми түрде таратылмады). Ереуілдердің себебі – қызметкерлердің операциялық өзгерістерге келіспеушілігі, бұл операциялар орталығын Ратлендтен Берлингтонға көшіруді және олардың көпшілігін басқа жерге көшіруді талап етті. Бұл өзгерістер сонымен қатар Берлингтоннан Белоус-Фолс, Вермонтқа және Огденсбургке, Нью-Йоркқа рейстердің жалпы уақытын ұзартатын еді, себебі жаңа түнгі аялдама құрылып, қайта оралатын пойыздарды келесі күнгі дейін кешіктіретін еді. Сол кездегі операциялық ережелерге сәйкес, бригадалар Ратлендтен Берлингтонға немесе Белоус-Фолсқа және кері, немесе Нью-Йорк Малонеден Огденсбургке және Берлингтонға және кері бір күнде жүретін. Бірнеше жылдан кейін ұлттық теміржолшылар одағы осы сияқты өзгерістерге жол беретін бүкіл ел бойынша жұмыс орындарын ауыстыруға келісті: ескі «Ратландты» құтқару үшін тым кеш болды. 1961 жылы Вермонт штаты Вермонт банкроттық сотын темір жолды қалдық құны бойынша сатуды кейінге қалдыруға көндірді, сондықтан сот штатқа жаңа операторды табуға тырысу үшін екі жыл берді, осылайша штаттың игілігі үшін болашақ қызмет көрсету мүмкіндігін сақтады. Жаңа оператор тек 1963 жылы штат желінің көп бөлігін сатып алғаннан кейін ғана табылды. (төменде қараңыз). 1963 жылы ресми таратылғаннан кейін Вермонт штатының банкроттық соты арқылы қалған темір жолдың көп бөлігі сатып алынды. Алайда, Берлингтонның Union Station-ы мен Норвуд, Нью-Йорк арасындағы 132,4 мильдік учаске, Hero Islands және Альбург, Вермонт арқылы және Rouses Point және Малоун арқылы Норвуд, Нью-Йоркқа дейін 1961 жылы жабылып, 1963 жылы таратылды, сонымен қатар 1964 жылы жойылды. Бақытсыз Малоун, Нью-Йорк бұрын екі темір жолынан біреуіне дейін азайғаннан кейін, енді бірде-бір темір жолы болмады, себебі Нью-Йорк орталықтың Адирондак бөлімшесінің солтүстік бөлігі Малоун арқылы 1960 жылы таратылып, жойылды. «Ратландтың» Огденсбург бөлімшесінің батыс жағындағы 26 милясы Огденсбург пен Норвуд арасында жолдарда қалады. Оны Vermont Railway басқарады, нәтижесінде «Ратландтың» қалған барлық жолдары бір компаниямен басқарылады. Норвуд, Нью-Йорк пен Берлингтон, Вермонт арасындағы 132,4 мильдік жол төсегінің меншігі бөлінді, бірақ Норвудтан Нью-Йорк штатының Моира қаласына дейінгі 21 мильдік бөлім қазір көп мақсатты «Rutland Trail» болып табылады. Басқа таратылған учаскелер қазір Hudson and Delaware Rail Trail, Corkscrew Rail Trail және Alburg Recreation Rail Trail-дің барлық немесе бір бөлігін құрайды. «Rutland Railroad» маршруты Ратлендтен Берлингтонға дейін 2022 жылдың жазынан бастап жолаушылар пойыздарымен пайдаланылуда, себебі Amtrak өзінің Ethan Allen Express-ін Берлингтонға дейін ұзартты.

Lacking a solid financial operation, the Rutland entered receivership for the first time in 1938. Cost cutting, including wage reduction, was implemented to improve its financial standing. The railroad's state was dire enough that, in March, 1939, the state of Vermont agreed to suspend the company's tax payments for 2 years to help it recover. After a strictly temporary revenue boom resulting from World War II traffic increases, the railroad's revenue decline returned and intensified, necessitating urgent and serious operating cost reductions. The money losing and decrepit Chatham Division (known as the "Corkscrew" due to its many curves) from North Bennington, VT to Chatham, NY was abandoned accordingly and torn up in 1953, thus terminating the Rutland's connections with the New York Central's Harlem Division and Boston & Albany mainline at Chatham. Rutland freight trains were then rerouted to Chatham via Troy, NY's NYC connection. A corporate reorganization of the company occurred in 1950, and its name was thereby changed from Rutland Railroad to Rutland Railway. Employees went on strike for three weeks in 1953, which ended the line's historic passenger service. Also in 1953, the Rutland parked and stored (dead) all of its last steam locomotives, which were finally all scrapped by 1955 in return for some much needed revenue. In early 1961, following additional worker strikes (see below), including wage increase demands that the railroad could not afford to pay and survive, the Rutland applied to the Interstate Commerce Commission for permission to completely abandon the entire line. The measure was swiftly approved, and the railroad was completely shut down (but not formally abandoned) in early 1961. The strikes were the result of the employees' unwillingness to accept divisional operating changes that would have moved the center of operations from Rutland to Burlington, requiring many of them to relocate. The changes would also have lengthened the total time of runs from Burlington to both Bellows Falls, Vermont and Ogdensburg, New York, due to their creation of a new overnight stop that would delay returning trains until the following day. Under operating orders in place at the time, crews would make the run from Rutland to Burlington or Bellows Falls and back in a day, or from Malone, New York to Ogdensburg and Burlington and back in a day. Several years later, the national railroad unions agreed to nationwide job changes that allowed this type of change: far too late to save the old Rutland. The State of Vermont persuaded the Vermont bankruptcy court in 1961 to postpone selling the railroad for net scrap value, so the court gave the State two years to try to find a new operator and thus retain future service potential for the good of the State. A new operator was only secured after the State itself bought much of the line, in 1963. (see below). Much of the remaining railroad right of way, tracks and facilities were purchased by the State of Vermont via the Vermont bankruptcy court following formal abandonment in 1963. However, a 132.4 mile segment between Burlington's Union Station and Norwood, NY, via the Hero Islands and Alburgh, VT and through Rouses Point and Malone to Norwood, NY, was not only closed in 1961 and abandoned in 1963, but was also torn up in 1964. Unlucky Malone, NY thus went from having one railroad to none, previously reduced from two to one when the northern portion of the New York Central's Adirondack Division through Malone was abandoned and torn up in 1960. The 26 westernmost miles of the Rutland's Ogdensburg Division, between Ogdensburg and Norwood, remains in tracks. It is operated by Vermont Railway, resulting in all the remaining trackage of the Rutland being operated by one company. Ownership of the 132.4 mile roadbed between Norwood, NY and Burlington, VT has been dispersed, but a 21 mile section from Norwood to Moira, New York is now the multi use Rutland Trail. Other abandoned sections now make up all or part of the Hudson and Delaware Rail Trail, Corkscrew Rail Trail and the Alburg Recreation Rail Trail. The Rutland Railroad route from Rutland to Burlington has been used by passenger trains since summer, 2022, when Amtrak extended its Ethan Allen Express to Burlington.

Булы қала

Скратонға (Пенсильвания) көшірілгенге дейін, Белоус-Фоллс соңғы станциясының жанында орналасқан Steamtown Foundation музей алаңы мен Вермонт штатының Честер қаласы арасында туристік пойыздарды іске қосты. Steamtown кеткеннен кейін, Rutland жылжымалы құрамдарын қолдана отырып, бірнеше туристік пойыздар жүргізілді.