Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы үлкен үй немесе сарайлы үй, Ұлыбритания.
Larger house or mansion estate in England, United Kingdom
Ағылшын ауыл үйі – ағылшын ауылдағы үлкен үй немесе сарай. Мұндай үйлер көбінесе қалада да үйі бар жеке адамдарға тиесілі болған. Бұл оларға қала мен ауылда уақыт өткізуге мүмкіндік берді, сондықтан олар үшін бұл термин қала мен ауылды ажыратуды білдірді. Алайда, бұл термин 1832 жылғы реформалық заңға дейін Британияның ауылдық жерлерін билеген жер иелерінің толық уақытты тұратын үйлерін де қамтиды. Көбінесе, округтердің ресми істері осы ауыл үйлерінде шешілетін, олардың функционалдық алдыңғылары – елордалық үйлер. Көптеген ішкі және сыртқы қызметкерлермен ауыл үйлері көптеген ауылдық қауымдар үшін жұмыс орны ретінде маңызды болды. 1870 жылдардағы ауыл шаруашылығының дағдарысына дейін, ауыл үйлері орталық болған егістіктер өз иелеріне табыс әкелді. Алайда, XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басы дәстүрлі ағылшын ауылдық өмір салтының соңғы кезеңі болды. Салықтың артуы және Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдары жүздеген үйлердің бұзылуына әкелді; қалғандары аман қалу үшін бейімделуге мәжбүр болды. Шато немесе Шлосс бекіністі немесе бекініссіз болуы мүмкін, ал Ансицке ұқсас ауыл үйі әдетте бекініссіз болады. Егер бекінілген болса, ол қамал деп аталады, бірақ "қамал" деген атпен барлық ғимараттар қамал емес (мысалы, Гэмпширдегі Хайклэр қамалы).
An English country house is a large house or mansion in the English countryside. Such houses were often owned by individuals who also owned a town house. This allowed them to spend time in the country and in the city—hence, for these people, the term distinguished between town and country. However, the term also encompasses houses that were, and often still are, the full time residence for the landed gentry who dominated rural Britain until the Reform Act 1832. Frequently, the formal business of the counties was transacted in these country houses, having functional antecedents in manor houses. With large numbers of indoor and outdoor staff, country houses were important as places of employment for many rural communities. In turn, until the agricultural depressions of the 1870s, the estates, of which country houses were the hub, provided their owners with incomes. However, the late 19th and early 20th centuries were the swansong of the traditional English country house lifestyle. Increased taxation and the effects of World War I led to the demolition of hundreds of houses; those that remained had to adapt to survive. While a château or a Schloss can be a fortified or unfortified building, a country house, similar to an Ansitz, is usually unfortified. If fortified, it is called a castle, but not all buildings with the name "castle" are fortified (for example Highclere Castle in Hampshire).
Англияның әсем үйлері
"Қасқыр үй" термині пікірталас тудырады және тарихшылар мен басқа да ғалымдар оны қолданбайды. Ел үйін сипаттау ретінде бұл термин алғаш рет Фелисия Хеманстың "Англияның үйлері" атты өлеңінде қолданылды, ол 1827 жылы Blackwood's Magazine журналында жарияланды. 20-шы ғасырда бұл термин Ноэль Ковардтың әні арқылы танымал болды, ал қазіргі қолданыста көбінесе белгілі бір уақытта келушілерге есігін ашатын ел үйін білдіреді. Англияда "ел үйі" және "қасқыр үй" терминдері кейде шатастырады және бір-бірімен алмастырылып қолданылады; алайда, Букингемширдегі Аскотт сияқты көптеген ел үйлері әулеттік көрініс бермеу үшін және ландшафтқа үйлесу үшін арнайы жобаланды, ал Кейдлстон Холл және Холкхэм Холл сияқты ірі үйлер ландшафтқа басымдық ету үшін "қуат ошақтары" ретінде салынды және әрине "қасқыр" және әсерлі болуы тиіс болды. Өзінің "Тарихи үйлер: қасқыр үйлердегі әңгімелер" атты кітабында автор және журналист Роберт Харлинг он тоғыз "қасқыр үйді" сипаттаған; олардың мөлшері кең Бленхайм сарайы мен Говард қамалынан бастап, кішкентай Эбберстон залына дейін, ал архитектурасы Хэтфилд үйінің жакобтық ренессансынан бастап Сезинкоттың ерекшелігіне дейін жетеді. Кітаптағы қасқыр үйлер жинағына Джордж IV-тің Брайтон қаласындағы сарайы, Корольдік павильон да кіреді.
The term stately home is subject to debate, and avoided by historians and other academics. As a description of a country house, the term was first used in a poem by Felicia Hemans, "The Homes of England", originally published in Blackwood's Magazine in 1827. In the 20th century, the term was later popularised in a song by Noël Coward, and in modern usage it often implies a country house that is open to visitors at least some of the time. In England, the terms "country house" and "stately home" are sometimes used vaguely and interchangeably; however, many country houses such as Ascott in Buckinghamshire were deliberately designed not to be stately, and to harmonise with the landscape, while some of the great houses such as Kedleston Hall and Holkham Hall were built as "power houses" to dominate the landscape, and were most certainly intended to be "stately" and impressive. In his book Historic Houses: Conversations in Stately Homes, the author and journalist Robert Harling documents nineteen "stately homes"; these range in size from the vast Blenheim Palace and Castle Howard to the minuscule Ebberston Hall, and in architecture from the Jacobean Renaissance of Hatfield House to the eccentricities of Sezincote. The book's collection of stately homes also includes George IV's Brighton town palace, the Royal Pavilion.
Эволюция
Англияның ауыл үйлері соңғы бес жүз жылда дамып келді. Осыған дейін үлкен үйлер көбінесе бекінілген болып салынған, иелерінің феодалдық дәрежесін, өз иеліктерінің де-факто билеушілері екенін көрсететін. Тудор дәуірінде елдегі тұрақтылықтың арқасында бекініссіз алғашқы алып үйлер бой көтерді. Генрих VIII-нің монастырларды таратуы көптеген бұрынғы шіркеу мүліктерін патшаның жақындарына берді, олар оларды жеке ауыл үйлеріне айналдырды. Вобурн аббаттығы, Форд аббаттығы және аббат немесе монастырь деген сөздері бар көптеген иеліктер осы кезеңде жеке үйлерге айналды. Үйлердің атауларында олардың тегін немесе маңыздылығын көрсету үшін сарай, қамал, сот, зал, сарай, саябақ, үй, әулет және орын сияқты сөздер қолданылды. Елизавета I билігінің екінші жартысында және оның ізбасары Джеймс I тұсында алғашқы сәулетшілер жобалаған үйлер пайда болды. Бургли үйі, Лонглит үйі және Хатфилд үйі монархты қонаққа шақыру мақсатымен салынған керемет үйлердің ең танымал мысалдары. Карл I билік құрған кезде Иниго Джонс және оның палладиандық стилі ағылшын үй сәулетінің түрін толығымен өзгертті, бұрынғы қамалдар мен бекінілген үйлерге сілтеме ретінде пайдаланылатын мұнаралар мен қақпалар мүлдем жойылды. Палладиан стилі, бароккомен қысқа үзіліске ұшырап, 18 ғасырдың екінші жартысына дейін басым болды, содан кейін ежелгі грек стилінің ықпалымен Роберт Адам сияқты сәулетшілер ұсынған неоклассицизмге айналды. Англияның ең танымал ауыл үйлерінің кейбіреулері салыстырмалы түрде қысқа мерзімде, бір ғана сәулетшінің/дизайнердің жұмысы болды: Монтакью үйі, Чатсворт үйі және Бленхейм сарайы осыған мысал. Соңғы екеуі герцогтік сарайлар болса, Монтакью үйі, Елизавета I патшайымына арналған Роллдердің басшысымен салынған, келесі 400 жыл бойы оның ұрпақтары иеленді. Олар 20 ғасырдың басында қаржысы таусылды. Дегенмен, ағылшын ауыл үйлерінің көпшілігі, әр түрлі уақытта джентльмендер мен пэрлерге тиесілі болды, бір немесе бірнеше стильдің эволюциясы болып табылады, әртүрлі стильдегі қасбеттері мен қанаттары, көбінесе жергілікті сәулетші немесе геодезист түсіндіргендей, жоғары сәулет пен практикалық қажеттіліктердің арасында үйлесімді. Сомерсеттегі Бримптон д'Эверси осыған мысал, архитектуралық тұрғыдан біріктірілген, көптеген кезеңдердің үйі, оның жұмсақ, жергілікті Хам Хилл тасын пайдалану арқасында. Модалы Уильям Кент Роушем үйін қайта жобалады, бірақ оны иесінің он екі баласына орын беру үшін тез және күрт өзгертті. Ақын Джон Драйденнің отбасының үйі - Канонс Эшби, сәулет эволюциясының тағы бір мысалы: Тюдор дәуірінде ауланың айналасында кеңейтілген ортағасырлық шаруа үйі, Стюарт дәуірінде әсем гипстен жасалған төбелер, содан кейін 18 ғасырда грузин стиліндегі қасбеттер қосылды. Бұл стильдер мен модалардың керемет үйлесімсіздігі, бірақ біртілдікпен үйлеседі. Мұндай үйлерді ағылшын ауыл үйі деп атауға болады. Англияның ең сәнді үйлерінің бірі - Уилтон Хаус, осыған ұқсас; бірақ, Канонс Эшбиде Драйдендер жергілікті сәулетшілерді жұмысқа алған болса, Уилтонда Пемброктың күшті графтары сол кездегі ең үздік сәулетшілерді жұмысқа алды: алдымен Холбейн, 150 жылдан кейін Иниго Джонс, содан кейін Уайт, содан кейін Чемберс. Әрқайсысы әртүрлі сәулет стилін қолданды, көрінеу келесі бұрыштың айналасындағы қанаттың дизайны туралы білмейтін. Бұл әртүрлі "жақсартулар", сол кезде жиі сынға алынған, бүгінде ағылшын ауыл үйлерін ерекшелендіретін қасиеттер болып табылады.
The country houses of England have evolved over the last five hundred years. Before this time, larger houses were usually fortified, reflecting the position of their owners as feudal lords, de facto overlords of their manors. The Tudor period of stability in the country saw the building of the first of the unfortified great houses. Henry VIII's Dissolution of the Monasteries saw many former ecclesiastical properties granted to the King's favourites, who then converted them into private country houses. Woburn Abbey, Forde Abbey and many other mansions with abbey or priory in their name became private houses during this period. Other terms used in the names of houses to describe their origin or importance include palace, castle, court, hall, mansion, park, house, manor, and place. It was during the second half of the reign of Elizabeth I, and under her successor, James I, that the first architect designed mansions, thought of today as epitomising the English country house, began to make their appearance. Burghley House, Longleat House, and Hatfield House are among the best known examples of the showy prodigy house, often built with the intention of attracting the monarch to visit. By the reign of Charles I, Inigo Jones and his form of Palladianism had changed the face of English domestic architecture completely, with the use of turrets and towers as an architectural reference to the earlier castles and fortified houses completely disappearing. The Palladian style, in various forms, interrupted briefly by baroque, was to predominate until the second half of the 18th century when, influenced by ancient Greek styles, it gradually evolved into the neoclassicism championed by such architects as Robert Adam. Some of the best known of England's country houses were the work of only one architect/designer, built in a relatively short, particular time: Montacute House, Chatsworth House, and Blenheim Palace are examples. While the latter two are ducal palaces, Montacute, although built by a Master of the Rolls to Queen Elizabeth I, was occupied for the next 400 years by his descendants, who were gentry without a London townhouse, rather than aristocracy. They finally ran out of funds in the early 20th century. However, the vast majority of English country houses, often owned at different times by gentlemen and peers, are an evolution of one or more styles with facades and wings in different styles in a mixture of high architecture, often as interpreted by a local architect or surveyor, and determined by practicality as much as by the whims of architectural taste. An example of this is Brympton d'Evercy in Somerset, a house of many periods that is unified architecturally by the continuing use of the same mellow, local Ham Hill stone. The fashionable William Kent redesigned Rousham House only to have it quickly and drastically altered to provide space for the owner's twelve children. Canons Ashby, home to poet John Dryden's family, is another example of architectural evolution: a medieval farmhouse enlarged in the Tudor era around a courtyard, given grandiose plaster ceilings in the Stuart period, and then having Georgian façades added in the 18th century. The whole is a glorious mismatch of styles and fashions that seamlessly blend together. These could be called the true English country house. Wilton House, one of England's grandest houses, is in a remarkably similar vein; although, while the Drydens, mere squires, at Canons Ashby employed a local architect, at Wilton the mighty Earls of Pembroke employed the finest architects of the day: first Holbein, 150 years later Inigo Jones, and then Wyatt followed by Chambers. Each employed a different style of architecture, seemingly unaware of the design of the wing around the next corner. These varying "improvements", often criticised at the time, today are the qualities that make English country houses unique.
Өлшемі мен түрлері
Жазбаша түрде алып сарайлар мен салыстырмалы түрде шағын ел үйлерін ажыратуға арналған терминдер жоқ; «қамал», «үй», «сарай» сияқты сипаттамалық атаулар нақты белгі бермейді және көбінесе мұндай ғимарат орналасқан жермен тарихи байланысы болғандықтан ғана қолданылады. Сондықтан, түсіндіру немесе қарапайымдылық үшін Ұлыбританияның ел үйлерін олардың салыну себептеріне қарай жіктеуге болады.
There are no written terms for distinguishing between vast country palaces and comparatively small country houses; the descriptive terms, which can include castle, manor and court, provide no firm clue and are often only used because of a historical connection with the site of such a building. Therefore, for ease or explanation, Britain's country houses can be categorised according to the circumstances of their creation.
Электр станциялары
Үлкен үйлер – елдегі ең ірі жеке үйлер, тіпті сарайлар деуге болады. Оларды елдегі ең ықпалды адамдар салған, олардың мақсаты – иелерінің билігін немесе билікке ұмтылысын көрсету болған. Тюдор дәуірінде патшалар мен дәулеттілердің дәстүрлі қамалдарының орнына қоршауы жоқ немесе нашар қоршалған үлкен үйлер бой көтерді. Мысалы, Хэмптон Корт сарайы мен Бергли үйі сияқты алып үйлер салынды, және бұл үрдіс 18-ғасырға дейін жалғасты, Говард сарайы, Кедлстон залы және Холкэм залы оның жарқын мысалдары. Мұндай құрылыс 17-ғасырдың соңынан 18-ғасырдың ортасына дейін өркендеді. Бұл үйлер көбінесе сол заманғы ең сәнді архитектуралық стильде бір көрнекті сәулетшінің жобасымен толығымен салынып немесе қайта жаңартылды. Көбінесе оларда барокко стилінде безендірілген әсем пәтерлер жиынтығы болды, олар әдетте ең құрметті қонақтарды қабылдауға және иесінің беделін нығайтуға арналған. Бұл ағылшын ел үйлерінің ортақ ерекшелігі – олар белгілі бір салтанат пен әсемдікпен өмір сүруге арналған еді. Әдетте, отбасы жеке өмір сүру үшін шағын бөлмелер жиынтығына ие болды, бұл үй шаруашылығында тұратын көптеген адамдардан уақтап тұруға мүмкіндік берді. Бұл үйлер әрқашан Лондон үйіне балама ретінде салынды. 18 және 19 ғасырларда ағылшын қоғамының жоғарғы топтары үшін ел үйі апта соңында демалуға, аң аулауға және теңдестерімен елді басқаруға арналған орын болды. Кейбір үйлерде қойылымдар қойылатын жеке театрлар да болды. Алайда, бұл ел үйі тек аздаған бақытты адамдар үшін ғана емес, ол өз әлемінің орталығы болды, өзінің иелігіндегі жүздеген адамдарға жұмыс берді. Бұрынғы дәуірлерде мемлекеттік жәрдемақы мүлдем болмаған кезде, иелікте жұмыс істейтіндер ең бақыттылардың қатарында болды, олар тұрақты жұмыспен және жалға берілмейтін баспанамен қамтамасыз етілді. Бұл санаттағы адамдардың ең жоғары деңгейінде ел үйінің ішкі қызметкерлері тұрды. 20 ғасырға дейінгі замандастарынан айырмашылығы, олар жақсы төсек-орындарда ұйықтады, сапалы киім киді, күніне үш рет дұрыс тамақтанды және аз ғана жалақы алды. Көптеген адамдардың нашар тамақтанудан немесе дәрі-дәрмек жетіспеуден қайтыс болған заманда, ұзақ жұмыс уақыты төленетін ақыға лайық құн болды. Аристократияның тек аристократияның ішінде үйлену және мүмкіндігі болған жағдайда жалғыз мұрагерге үйлену әдетінің салдарынан көптеген ел үйлерінің иелері бірнеше ел үйлеріне ие болды және әрқайсысына маусымға қарай баратын: Шотландияда – тояқты ату, Англияда – фазан ату және түлкі аулау. Мысалы, Розебери графына Шотландияда Далмени үйі, Букингемширде Ментмор мұнарасы және Эпсом маңында жарыс маусымына арналған тағы бір үй болды. Көптеген адамдар үшін 1914 жылы бірте-бірте төмендеуді бастаған осы өмір салты 20 ғасырдың соңына дейін жалғасты, ал кейбіреулері үшін бүгінге дейін жалғасуда.
The great houses are the largest of the country houses; in truth palaces, built by the country's most powerful – these were designed to display their owners' power or ambitions to power. Really large unfortified or barely fortified houses began to take over from the traditional castles of the crown and magnates during the Tudor period, with vast houses such as Hampton Court Palace and Burghley House, and continued until the 18th century with houses such as Castle Howard, Kedleston Hall and Holkham Hall. Such building reached its zenith from the late 17th century until the mid 18th century; these houses were often completely built or rebuilt in their entirety by one eminent architect in the most fashionable architectural style of the day and often have a suite of Baroque state apartments, typically in enfilade, reserved for the most eminent guests, the entertainment of whom was of paramount importance in establishing and maintaining the power of the owner. The common denominator of this category of English country houses is that they were designed to be lived in with a certain degree of ceremony and pomp. It was not unusual for the family to have a small suite of rooms for withdrawing in privacy away from the multitude that lived in the household. These houses were always an alternative residence to a London house. During the 18th and 19th centuries, for the highest echelons of English society, the country house served as a place for relaxing, hunting and running the country with one's equals at the end of the week, with some houses having their own theatre where performances were staged. The country house, however, was not just an oasis of pleasure for a fortunate few; it was the centre of its own world, providing employment to hundreds of people in the vicinity of its estate. In previous eras, when state benefits were unheard of, those working on an estate were among the most fortunate, receiving secured employment and rent free accommodation. At the summit of this category of people was the indoor staff of the country house. Unlike many of their contemporaries prior to the 20th century, they slept in proper beds, wore well made adequate clothes and received three proper meals a day, plus a small wage. In an era when many still died from malnutrition or lack of medicine, the long working hours were a small price to pay. As a result of the aristocratic habit of only marrying within the aristocracy, and whenever possible to a sole heiress, many owners of country houses owned several country mansions, and would visit each according to the season: Grouse shooting in Scotland, pheasant shooting and fox hunting in England. The Earl of Rosebery, for instance, had Dalmeny House in Scotland, Mentmore Towers in Buckinghamshire, and another house near Epsom just for the racing season. For many, this way of life, which began a steady decline in 1914, continued well into the 20th century, and for a few continues to this day.
Кішігірім ауыл үйлері
Ұлыбританиядағы ауыл үйлерінің екінші санатына помещиктер немесе жер иелері кіретін. Мұндай үйлер көбінесе ортағасырлық зал үйлерінен қалыптасқан, қажеттілікке қарай бөлмелер қосылған, немесе жергілікті, аса таныс емес сәулетшілермен арнайы салынған. "Билік үйлерінен" кішідірек және саны жағынан көп болатын бұл үйлер өз иеліктерінің орталығы саналды, бірақ көбінесе иесінің жалғыз тұрақты мекені болатын. Дегенмен, "билік үйінің" немесе шағын поместьенің иесі болсын, ағылшын ауыл үйлерінің тұрғындары әртүрлі деңгейде билеуші топ ретінде танылды – ұлттық үкіметте жоғары саяси ықпал мен билікке ие болу арқылы немесе лорд/депутат лейтенант, судьялар немесе кейде дін қызметкерлері сияқты лауазымдарда өз аймақтарын басқару арқылы. "Ауыл үйі жұмбағы" 1920-1930 жылдары ағылшын детективтік әдебиетіндегі танымал жанр болды; оқиғалар әдетте помещиктердің үйінде өріліп, қар барысынан немесе басқа да себептерден уақытша оқшауланған жағдайда, демалыс күндері жиналған қонақтардың арасындағы кісі өлтірумен байланысты болатын.
In the second category of Britain's country houses are those that belonged to the squirearchy or landed gentry. These tend either to have evolved from medieval hall houses, with rooms added as required, or were purpose built by relatively unknown local architects. Smaller, and far greater in number than the "power houses", these were still the epicentre of their own estate, but were often the only residence of their owner. However, whether the owner of a "power house" or a small manor, the inhabitants of the English country house have become collectively referred to as the ruling class, because this is exactly what they did in varying degrees, whether by having high political influence and power in national government, or in the day to day running of their own localities or "county" in such offices as lord/deputy lieutenant, magistrates, or occasionally even clergy. The Country house mystery was a popular genre of English detective fiction in the 1920s and 1930s; set in the residence of the gentry and often involving a murder in a country house temporarily isolated by a snowstorm or similar with the suspects all at a weekend house party.
Викториялық үйлер
XVIII ғасырдағы өнеркәсіптік революциядан кейін, жаңадан бай болған өнеркәсіпшілер мен банкирлер өз байлықтары мен талғамдарын көрсету үшін үшінші санаттағы ел үйлері салынды. 1850 жылдары ағылшын экономикасы гүлденген кезде, жаңа сарайлар 19 ғасырда кең таралған жаңғыртушылық архитектуралық стильдердің бірінде салынды. Бұл жаңа үйлерді салғандар Еуропадағы саяси тұрақсыздықтан пайдаланып, архитектуралық ескерткіштерді сақтау бойынша үлкен саудаға мүмкіндік жасады. Соңғы құлдырау Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірден басталды. Үлкен үйлерді күтіп ұстауға қажетті штаттың көптеген мүшелері соғысқа кетіп, қайтып оралмады, оқ-дәрі зауыттарында жұмыс істеуге кетті немесе соғысқа барғандардың орнын басқа жұмыс орындарында толтырды. Соғыстан оралғандардың көпшілігі ауылды тастап, қалаларда жақсы жалақылы жұмыс іздеді. Көптеген ел үйлері үшін соңғы соққы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тиді; соғыс кезінде тартып алынған үйлер иелеріне жарамсыз күйде қайтарылды. Көптеген жер иелері мұрагерлерін жоғалтқандықтан, егер бұл алдыңғы соғыста болмаса, Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандықтан, қазір салықтың жоғары мөлшерін төлеп отырды, ал ауыл шаруашылығынан түсетін табыс азайды. Сондықтан көптеген үй иелері үйдің иелігіндегі заттарды аукционға салып, үйді бұзып, тасын, каминдерін және панельдерін сатуға мәжбүр болды. Осылайша Ұлыбританияның көптеген көрнекті үйлері құлдырады. Осы баяу құлдырауға қарамастан, ел үйі әлеуметтік шаралар мен бедел үшін аса қажет болды, сондықтан 1917 жылы Фарехам виконты Ли өзінің Чекерс ел үйін премьер-министрге, егер ол өзінің үйі болмаса, пайдалану үшін ұлтқа сыйлады. Чекерс бүгінгі күнге дейін сол қажеттілікті қанағаттандырып келеді, сондай-ақ Шевенинг үйі мен Дорнивуд та, Жоғары Мамандандырылған Министрлердің пайдалануы үшін сыйға тартылды.
Following the Industrial Revolution of the 18th century, a third category of country houses was built as newly rich industrialists and bankers were eager to display their wealth and taste. By the 1850s, with the English economy booming, new mansions were built in one of the many revivalist architectural styles popular throughout the 19th century. The builders of these new houses were able to take advantage of the political unrest in Europe that gave rise to a large trade in architectural salvage. The ultimate demise began immediately following World War I. The members of the huge staff required to maintain large houses had either left to fight and never returned, departed to work in the munitions factories, or filled the void left by the fighting men in other workplaces. Of those who returned after the war, many left the countryside for better paid jobs in towns. The final blow for many country houses came following World War II; having been requisitioned during the war, they were returned to the owners in poor repair. Many estate owners, having lost their heirs, if not in the immediately preceding war then in World War I, were now paying far higher rates of tax, and agricultural incomes had dropped. Thus, the solution for many was to hold contents auctions and then demolish the house and sell its stone, fireplaces, and panelling. This is what happened to many of Britain's finest houses. Despite this slow decline, so necessary was the country house for entertaining and prestige that in 1917 Viscount Lee of Fareham donated his country house Chequers to the nation for the use of a prime minister who might not possess one of his own. Chequers still fulfills that need today as do both Chevening House and Dorneywood, donated for sole use of high ranking ministers of the Crown.
Бүгін
Бүгінде көптеген ауыл үйлері қонақүйлерге, мектептерге, ауруханаларға және мұражайларға айналды, ал басқалары сақталған қираған күйінде қалды. Бірақ 20-ғасырдың басынан 1970-жылдардың басына дейін жүздеген ауыл үйлері бұзылды. Бұзылудан аман қалған үйлер қазір көбінесе I немесе II дәрежелі тарихи маңызы бар ғимараттар ретінде тіркелген, олардың қалпына келтіру және қайта құру жұмыстарына шектеулер қойылған. Дегенмен, мұндай жұмыс әдетте өте қымбат. Кейбір үйлердің меншігі немесе басқаруы жеке трастқа, ең әйгілісі Чатсвортқа берілсе де, басқа үйлер өнер туындылары мен жиһаздарын "Қабылдау орнына" (Acceptance in Lieu) схемасы арқылы түрлі ұлттық немесе жергілікті мұражайларға берді, бірақ оларды ғимаратта көрнекі орында сақтады. Бұл бұрынғы иелеріне салық төлеудің орнына өнер туындыларын сатудан туындаған табысқа теңестіруге мүмкіндік береді. Мысалы, Хоутон-холлдегі гобелендер мен жиһаздар қазір Виктория және Альберт мұражайына тиесілі. Сонымен қатар, көбірек ауыл үйлері тойлар мен азаматтық рәсімдер өткізуге лицензия алады. Табыстың тағы бір көзі – үйді кештер өткізуге, фильм түсіруге немесе корпоративтік іс-шараларға арналған орын ретінде пайдалану. Көптеген ауыл үйлері жұртшылыққа ашық және осы арқылы табыс табады, бірақ олар әлі де тұрғын үйлер болып қалады, кейде олардың бастапқы иелерінің ұрпақтарында. 20-ғасырдың басында ауыл үйінде тұратын және жұмыс істейтіндердің өмір салты BBC телеарнасының "Эдвардтық ауыл үйі" бағдарламасында Шотландиядағы Мандерстон үйінде қайта жаңғыртылды. Ауылдық үйлердегі өмірді көрсететін тағы бір телесериал – ITV-ның "Даунтън абби" (Downton Abbey) сериалы.
Today, many country houses have become hotels, schools, hospitals and museums, while others have survived as conserved ruins, but from the early 20th century until the early 1970s, hundreds of country houses were demolished. Houses that survived destruction are now mostly Grade I or II listed as buildings of historic interest with restrictions on restoration and re creation work. However such work is usually very expensive. Although the ownership or management of some houses has been transferred to a private trust, most notably at Chatsworth, other houses have transferred art works and furnishings under the Acceptance in Lieu scheme to ownership by various national or local museums, but retained for display in the building. This enables the former owners to offset tax, the payment of which would otherwise have necessitated the private sale of the art works. For example, tapestries and furniture at Houghton Hall are now owned by the Victoria and Albert Museum. In addition, increasing numbers of country houses hold licences for weddings and civil ceremonies. Another source of income is to use the house as a venue for parties, a film location or a corporate entertainment venue. While many country houses are open to the public and derive income through that means, they remain homes, in some cases inhabited by the descendants of their original owners. The lifestyles of those living and working in a country house in the early 20th century were recreated in a BBC television programme, The Edwardian Country House, filmed at Manderston House in Scotland. Another television programme which features life in country houses is the ITV series Downton Abbey.