Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Зәйтүн ара жейтін құс немесе Мадагаскар ара жейтін құс (Merops superciliosus) – Merops туысына жататын, құсқа жақын түр. Ол Африканың оңтүстік жартысында Анголада; Ботсванада; Бурундиде; Комор аралдарында; Конго Демократиялық Республикасында; Джибутиде; Эритреяда; Эфиопияда; Кенияда; Мадагаскарда; Малавиде; Майоттада; Мозамбикте; Намибияда; Руандада; Сомалиде; Оңтүстік Суданда; Суданда; Танзанияда; Угандада; Замбияда; Зимбабведе кездеседі. Бұл кең таралған, көптеп кездесетін түр, сондықтан Халықаралық табиғатты қорғау одағы олардың сақтау статусын "алаңдауға жатпайды" деп бағалаған. Бриссон латынша атауларды қолданғанмен, олар есімдес жүйеге сәйкес келмейді және Зоологиялық номенклатура жөніндегі халықаралық комиссия тарапынан мойындалмайды. 1766 жылы швед табиғат зерттеушісі Карл Линней өзінің "Система Натурае" еңбегінің он екінші басылымын жаңартқанда, Бриссон бұрын сипаттаған 240 түрді қосты. Superciliosus деген сөз латын тілінде "көздің үстіндегі қабақ", "мақтаншақ" немесе "қабақты" деген мағынаны білдіреді. Екі түршесі бар:
M. s. superciliosus Linnaeus, 1766 – Шығыс Африка, Мадагаскар және Комор аралдары
M. s. alternans Clancey, 1971 – Батыс Ангола және Солтүстік-Батыс Намибия.
The olive bee eater or Madagascar bee eater (Merops superciliosus) is a near passerine bee eater species in the genus Merops. It is native to the southern half of Africa where it is present in Angola; Botswana; Burundi; Comoros; Democratic Republic of the Congo; Djibouti; Eritrea; Ethiopia; Kenya; Madagascar; Malawi; Mayotte; Mozambique; Namibia; Rwanda; Somalia; South Sudan; Sudan; Tanzania; Uganda; Zambia; Zimbabwe. It is a common species with a wide range so the International Union for Conservation of Nature has rated their conservation status as "least concern". Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. The specific name superciliosus is Latin for "supercilious", "haughty" or "eye browed". Two subspecies are recognised:
M. s. superciliosus Linnaeus, 1766 – east Africa, Madagascar and the Comoro Islands
M. s. alternans Clancey, 1971 – west Angola and northwest Namibia
Сипаттама
Зәйтүн жейтін араның ұзындығы шамамен жетеді, ал құйрық қауырсындарының ұзындығы шамамен құрайды. Еркек және әйелдердің түсі шамамен бірдей, ересектердің қауырсыны қола-жасыл түсті, басы зәйтүн түсті, ал маңдайы, қабаулары, иегі және жаны ақ. Құйрық асты және құйрығы көк, құйрық қауырсындары қара түсті болса, басқа бөліктерінен ерекшеленеді.
The olive bee eater grows to a length of with its tail streamers adding up to The sexes are similar, and adults have bronzy green plumage with an olive cap and white forehead, eyebrows, chin and cheeks. The rump and tail are blue, apart from the streamers, which are black.
Тарату
Зәйтүнді жейтін ара Шығыс Африка мен Мадагаскардың жайылымдарында және жағалаудағы тау ормандарында таралған. Анголаның жағалауында оқшауланған популяциясы да кездеседі. Екі түршесі бар: M. s. superciliosus Шығыс Эфиопияда, Сомалиде және Кенияда, сондай-ақ оңтүстікке қарай Шығыс Африка арқылы Мозамбик пен Замбези аңғарына дейін, Коморо аралдары мен Мадагаскарда кездеседі. Ал M. s. alternans Батыс Ангола мен Солтүстік-Батыс Намибияда таралған.
The olive bee eater is found in the grassland and coastal mountain forests of East Africa and Madagascar, and an isolated population can be found in coastal Angola. There are two subspecies; M. s. superciliosus occurs in eastern Ethiopia, Somalia and Kenya, and southwards through East Africa to southern Mozambique and the Zambezi Valley, as well as the Comoro Islands and Madagascar; M. s. alternans occurs in western Angola and northwestern Namibia.
Экология
Олар ішінара көшіп-қонып, көбінесе тек ареалдарының оңтүстік бөлігінде ғана көбейеді, ал оңтүстік Африканың құрғақ маусымында солтүстікке қарай жылжып, жайылады. Оңтүстік Африканың жаңбырлы маусымының басында топыраққа қазылған ұясына төрт жұмыртқа салады, ал балапандар әдетте желтоқсан айының басында шыға бастайды. Көптеген ара жейтін құстардан өзгеше, бұл түр ұяда бірлесіп бағып-күтім жасамайды, және ұшқаннан кейін балапандардың тәуелділікке қалу мерзімі шамамен 19 күнге созылады, бұл орта белдеудегі пассирлеріне тән, ал көптеген Meropidae түрлеріне қарағанда екі есе аз.
They are partially migratory, and usually breed only in the southern portion of their range, moving north for the dry season in southern Africa. It lays four eggs in a burrow nest at the beginning of the southern African wet season, and the chicks usually hatch at the beginning of December. Unlike most bee eaters, the species does not practice cooperative breeding and post fledging dependence is only around 19 days, which is typical of temperate zone passerines and about half that of most Meropidae species.