Роберт Хантер: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық заңгер және саясаткер (1809–1887)

Роберт Мерсер Талияферро Хантер (21 сәуір, 1809 – 18 шілде, 1887) – американдық заңгер, саясаткер және плантатор. Ол АҚШ өкілі (1837–1843, 1845–1847), Палата спикері (1839–1841) және АҚШ сенаторы (1847–1861) болды. Америка Азамат соғысы кезінде Хантер Конфедерациялық штаттардың мемлекеттік хатшысы (1861–1862) лауазымын атқарды, содан кейін Конфедерациялық сенатор (1862–1865) болды және президент Джефферсон Дэвисті сынады. Соғыстан кейін Хантер АҚШ Сенатына қайта сайлануға үміткер болған жоқ, бірақ зейнеткерлікке шығар алдында Вирджиния штатының қазынашысы (1874–1880) қызметін атқарды. 1884 жылы демократ Гровер Кливленд АҚШ президенті болып сайланғаннан кейін Хантер Тапаханнок портының кеден бақылаушысы болды және осы қызметте қайтыс болды.

Ерте өмір және білім

Вирджиния штатының Эссекс округіне жақын Лорето қаласындағы "Маунт Плезант" плантациясында Джеймс Хантер (1774–1826) және оның әйелі Мария (Гарнетт) Хантер (1777–1811) отбасында дүниеге келген Р. М. Т. Хантер Вирджинияның алғашқы отбасыларынан тараған. Оның анасының әкесі Генри Гарнет округтың ірі жер иелерінің бірі болса, ағасы Джеймс М. Гарнет сол аймақтың АҚШ конгрессмені болды (ал тағы бір ағасы Роберт С. Гарнет он жылдың ішінде конгрессмен болар еді). Дегенмен, Мария Хантер Уильям Гарнет Хантерді (1811–1829) дүниеге келтіргеннен кейін, Р. М. Т. Хантер екі жасқа толғанда қайтыс болды. Одан бұрын, Р. М. Т. Хантерден сәл үлкен ағасы Уильям Хантер 5 жасында көз жұмған болатын. Алдымен жеке репетиторлардың сабағын алған Р. М. Т. Хантер 17 жасында, әкесі қайтыс болғаннан кейін Вирджиния университетіне түсіп, оның бірінші түлектерінің қатарында болды. Оқу кезінде Хантер Джефферсон әдеби және дебаттық қоғамының мүшесі болды, сосын Винчестер заң мектебінде заңды оқыды.

Өсімдік отырғызушы

Хантер отбасының бірнеше буыны көптеген құлдарға ие болды, олардың көпшілігі плантацияларын өңдеуге жұмсалды. 1830 жылы Р.М.Т. Хантер 72 құлға ие болды (44 ер адам және 26 әйел), ал оның үй шаруасында екі ақ нәсілді еркек (дегенмен ол және қараушы болған болуы мүмкін) болды. Он жыл өткен соң, үйленгеннен кейін Р.М.Т. Хантердің үй шаруасында өзі, екі жас ақ нәсілді еркек (мүмкін, оның үлкен ұлы) және бес ақ нәсілді әйел, сондай-ақ 83 құл болды. 1850 жылы Вирджиния штатының Эссекс округінде Р.М.Т. Хантер кемінде 100 құлға ие болды. 1860 жылғы АҚШ федералдық санағында Вирджиния штатының Эссекс округі бойынша АҚШ сенаторы Хантерге 80 890 долларлық жылжымайтын мүлік және 92 800 долларлық жеке мүлік (құлдарды қоса алғанда) тиесілі болды. Р.М.Т. Хантерге тиесілі құлдардың федералдық тізімдері екі беттің көп бөлігін (120-дан астам адамды) толығымен иеленді.

Саяси мансап

1830 жылы Хантер Вирджиния адвокатурасына қабылданды. 1834 жылы ол Вирджиния Делегаттар палатасына Эссекс округінен сайланды, Ричард Бейлордың орнын басты. Р.М.Т. Хантер 1834 және 1836 жылдары қайта сайланды, бірақ АҚШ Конгресіне сайланғаннан кейін, кейін талқыланғандай, отставкаға кетті. 1836 жылы Хантер АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі болып сайланды. Ол 1838 жылы қайта сайланды және АҚШ Өкілдер палатасының спикері болды – бұл лауазымға ие болған ең жас адам. Ол 1840 жылы қайта сайланды, бірақ спикер болып сайланбады. 1842 жылы ол қайта сайлануға үміткерліктен бас тартты, бірақ 1844 жылы қайтадан сайланды. Хантер Техасты қоса аннексиялауды және Орегон мәселесі бойынша келісімге келуді жақтады (Уилмот шартына қарсы), сондай-ақ Александрия қаласын Вирджинияға қайтаруға (Колумбия округінен шығаруға) бастап тұрды. 1842 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін Хантер партияны өзгертіп, демократқа айналды. 1845 жылы ол тағы да Конгресс мүшесі ретінде ант берді және 1846 жылғы тарифті қолдады. 1846 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясы Хантерді АҚШ Сенаторы етіп сайлады. Ол 1847 жылы қызметке кірісті және 1852 және 1858 жылдары қайта сайланды. Хантер құлдықты және оның таралуын қолдауын жалғастырды: Миссури келісімінің шекарасын Тынық мұхитына дейін кеңейтуді, Колумбия округінде құл саудасын жоюға, сондай-ақ кез келген штат немесе аумақта оның жұмысына араласуға қарсы болды және 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңды қолдады. Сенатор Хантер 1852 жылы Ричмондта штаттардың құқықтарын қолдап сөз сөйледі, ал 1857-58 жылдарғы Конгресс сессиясында Канзасты құлдыққа жауапты Лекомптон конституциясы бойынша қабылдауды жақтады. Конфедерация Сенаторы ретінде Хантер Конфедерация Президенті Дэвистің жиі сыншысына айналды. Осы келіспеушілікке қарамастан, Дэвис Хантерді 1865 жылдың ақпанында бейбіт келіссөздер жүргізуге жіберілген үш комиссардың бірі етіп тағайындады. Хантер Хэмптон Роудс конференциясында Президент Авраам Линкольнмен және Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюардпен кездесті. Бірақ Линкольн Конфедерацияның тәуелсіздігін мойындаудан бас тартқаннан кейін, Сенатор Хантер Ричмондтағы әскери кеңеске төрағалық етті, онда Конфедерация тәуелсіздікке қол жеткізбейінше қаруларын тастамайтындарын мәлімдеді. Лидің капитуляциясынан кейін Президент Линкольн Хантерді Вирджинияның Одаққа қайта оралуы туралы кеңес алу үшін шақырды. Хантердің Гарнетт туыстарының көптеген өкілдері Конфедерацияның әскери шенеуніктері болды, ал оның туысы судья Муско Гарнет (1808-1880) Эссекс округіндегі жергілікті қарулы күштерге қолбасшылық етті. Хантердің анасының туыстары Конфедерация генералдары Роберт С. Гарнет және Ричард Б. Гарнет болған АҚШ армиясының офицерлері болды, екеуі де соғыста қаза тапты. Оның ұлы Джеймс Д. Хантер 1861 жылдың желтоқсанында лейтенант Гарнеттің қатарында ұйымдастырылған 9-шы Вирджиния кавалериясының F ротасына жеке жауынгер ретінде қабылданды және бастапқыда Раппаханок өзенін және Фалмут және Фредериксбург сияқты Раппаханок өзенінің портын қорғауға тағайындалды. Джеймс Д. Хантер 1862 жылдың шілдесінде ауруға байланысты демалысқа шыққанға дейін бірнеше ай қызмет етті, бірақ генерал Дж.Е.Б. Стюарт пен капитан Уильям Латанның (Стюарттың одақ әскерлерін айналып өту кезіндегі жалғыз құрбаны болған Конфедерация шейіті) басқаруымен жүргізілген шабуылдарға қатысты, сондай-ақ Ли генералдың Одақтың жартылай аралдық науқанын аяқтаған жеті күндік шабуылына қатысты. Оның үлкен ұлы Р.М.Т. Хантер кіші соғыстың басында аурудан қайтыс болды, ал екінші ұлы Роберт Д. Хантер Солтүстік Вирджиния армиясында штаб офицері және инженер болып қызмет етті. Соғыстың соңында құлдарын қаруландырып, бостандыққа қол жеткізу үшін Конфедерация армиясында қызмет етуге рұқсат беру туралы ұсыныс жасалғанда, Сенатор Р.М.Т. Хантер бұл ұсынысқа қарсы ұзақ сөз сөйледі, бірақ Вирджиния заң шығарушы органы керісінше қаулы қабылдағаннан кейін, нұсқау бойынша дауыс берді, бірақ қарсылық білдірді.

In 1830, Hunter was admitted to the Virginia bar. In 1834, he was elected to represent Essex County in the Virginia House of Delegates, succeeding Richard Baylor. R. M. T. Hunter won re election in 1834 and 1836, but resigned upon winning election to the U. S. Congress as discussed next. In 1836, Hunter was elected U. S. Representative as a States Rights Whig. He was re elected in 1838, and became Speaker of the United States House of Representatives – the youngest person ever to hold that office. He was re elected again in 1840, but was not chosen Speaker. In 1842 he was defeated for re election, but returned in 1844. Hunter favored annexing Texas and compromise on the Oregon question (opposing the Wilmot Proviso), and led efforts to retrocede the City of Alexandria back to Virginia (removing it from the District of Columbia). After losing the 1842 election, Hunter changed parties, becoming a Democrat. In 1845, he again took the oath of office as an elected Congressman, and supported the Tariff of 1846. In 1846, the Virginia General Assembly elected Hunter U. S. Senator. He assumed office in 1847 and won re election in 1852 and 1858. Hunter continued to support slavery and its extension: favoring extending the Missouri Compromise line to the Pacific Ocean, opposing abolishing the slave trade in the District of Columbia as well as any interference with its operation in any state or territory, and supported the Fugitive Slave Act of 1850. Senator Hunter delivered an address in Richmond supporting states’ rights in 1852, and in the 1857–58 congressional session advocated admitting Kansas under the pro slavery Lecompton constitution. As a Confederate senator, Hunter became an often caustic critic of Confederate President Davis. Despite this friction, Davis appointed Hunter as one of three commissioners sent to attempt peace negotiations in February 1865. Hunter met with President Abraham Lincoln and Secretary of State William H. Seward at the Hampton Roads Conference. However, after Lincoln refused to acknowledge the Confederacy's independence, Senator Hunter chaired a war meeting in Richmond where Confederates vowed they would never lay down their arms before achieving independence. Following Lee's surrender, President Lincoln summoned Hunter to confer regarding Virginia's restoration to the Union. Many of Hunter's Garnett relatives became Confederate military officers, and his cousin Judge Muscoe Garnett (1808–1880) commanded the Home Guard in Essex County. Hunter's first cousins (through his mother) were career U. S. Army officers who became Confederate generals Robert S. Garnett and Richard B. Garnett, both of whom died in the conflict. His son James D. Hunter enlisted as a private in Company F, 9th Virginia Cavalry, which was organized in December 1861 with Lt. Garnett among its officers, and which was initially assigned to protect the Rappahannock River as well as the Rappahannock river port cities of Falmouth and Fredericksburg. James D. Hunter served only months before being furloughed on account of sickness in July 1862, but did participate in raids under Gen. J. E. B. Stuart and Capt. William Latane (who became a Confederate martyr as the only casualty of Stuart's vaunted ride around Union troops) and in General Lee's Seven Day offensive which ended the Union Peninsular Campaign. While his eldest son R. M. T. Hunter Jr. died early in the war of disease, his second son, Robert D. Hunter, served as a staff officer in the Army of Northern Virginia and as an engineer. When some suggested late in the war that their slaves could be armed and serve in the Confederate Army to win their freedom, Senator R. M. T. Hunter vehemently opposed the proposal with a long speech against it, but after the Virginia legislature passed a resolution to the contrary, voted as instructed but with an emphatic protest.

Кейінгі жылдар

1867 жылы президент Эндрю Джонсон Конфедерациялық штаттарды қолдағандық үшін Хантерді кешірді. Ол 1874 жылы АҚШ сенаторы болуға тағы да үміттенді, осылайша одақтас республикашыл Джон Ф. Льюистің орнын алмақшы болды. Бірақ Консервативтік партиядан Роберт Э. Уизерс жеңіске жетті. Осы жеңілістен кейін Хантер Вирджиния штатының қазынашысы қызметіне тағайындалды, ол 1874 жылдан 1880 жылға дейін қызмет етті, содан кейін шаруашылығына қайтып оралды. Хантер сондай-ақ Азамат соғысының себептерін зерттеген "Соңғы соғыстың бастауы" атты кітабын жариялады. 1885 жылдан өмірінің соңына дейін ол үйіне жақын орналасқан Вирджиния штатының Тапаханнок портында кеден инспекторы болып жұмыс істеді. Ол 1887 жылы Вирджиния штатының Ллойдс қаласының жанында қайтыс болды және Эссекс округінің Лорето қаласындағы Гарнеттер отбасының зиратына жерленді.

Жеке өмір

Ол 1836 жылғы 4 қазанда Джефферсон округінде (кейін Вирджиния штатында, бірақ Америка Азамат соғысы кезінде Батыс Вирджиния штатына айналған) Мэри Эвелина Дэндриджге (1817–1893) үйленді. Олардың Роберт Мерсер Талияферро Хантер кіші (1839–1861), Джеймс Дэндридж Хантер (1844–1892), Филип Стивен Хантер (1848–1919) және Маско Рассел Гарнет Хантер (1850–1865) атты ұлдары болды. Олардың қыздары (білімді және үйленбеген) Марта Талияферро Хантер (1841–1909), Сара Стефана Хантер (1846–1865), Энни Бьюкенен Хантер (1852–1853) және Мэри Эвелина Хантер (1854–1881) еді. 1860 жылғы және одан кейінгі халық санақтарында Р. М. Т. Хантердің үйленбеген әпкелері Марта Фентон Хантер (1800–1866) және Джейн Сванн Хантер (1804–1880) сондай-ақ, жартылай әпкесі Сара (Салли) Хантер (1822–1874) отбасылық плантацияда тұрды.

Мұра

1942 жылы АҚШ-тың «Бостандық» кемесі болған SS Robert M. T. Hunter суға түсірілді. 1971 жылы бұл кеме құрастыруға жіберілді. Ол бұрынғы Өкілдер палатасының спикері болғандықтан, оның портреті АҚШ Капитолийінде ілініп тұрған. 2020 жылдың 18 маусымында Өкілдер палатасының спикері Нэнси Пелосидің бұйрығымен портрет Өкілдер палатасының мәжіліс залынан тыс, спикердің вестибюлінен алынып, қоғамдық көрсетілімнен тоқтатылды.

Танымал мәдениетте

Хантер 2012 жылғы «Линкольн» фильмінде көрінді, онда Хэмптон Роудс конференциясы да көрсетілген. Оны Майк Шифлет сомдады.