1811 жылғы Типпекано шайқасы және Текумсе соғысы

Кіріспе

1811 жылы Текумсе соғысының шайқасы

Типпекано шайқасы (/t//ɪ//p//ə//k//ə/'/n//uː/ TIPə kəNOO') 1811 жылдың 7 қарашасында Индиана штатының Бэтл-Граунд қаласында, Индиана территориясының губернаторы Уильям Генри Харрисон бастаған американдық күштер мен шоуни көшбасшысы Текумсе және оның інісі Тенскватауамен (көбінесе «Пайғамбар» деп аталады) байланысты тайпалық күштер арасында өтті. Бұл тайпалар Еуропалық американдықтардың американдық шекараға қоныстануына қарсы болды. Қақтығыстар мен зорлық-зомбылық күшейгенде, губернатор Харрисон 1000-ге жуық сарбаздан тұратын әскермен Типпекано және Уабаш өзендерінің құсылысына жақын орналасқан Пайғамбарлар қаласына (Пророфтстаун) шабуыл жасады. Текумсе күш көрсетуге әлі дайын болмағандықтан, Харрисон әскері келген кезде одақтастар іздеуге кеткен еді. Тенскватауа рухани көшбасшы болған, бірақ әскери тәжірибесі болмағандықтан, басшылықты өзіне алды. Харрисон 6 қарашада Пайғамбарлар қаласына жақын орналасып, келесі күні Тенскватауамен кездесуді жоспарлады. Бірақ ертесі күні таңда Пайғамбарлар қаласынан келген жауынгерлер Харрисон әскеріне шабуыл жасады. Олар әскерді толықтай алаңдатып жіберді, бірақ Харрисон мен оның сарбаздары екі сағаттан астам уақыт бойы қарсы тұрды. Шайқас аяқталғаннан кейін Харрисонның әскері Пайғамбарлар қаласын толығымен өртеп, қысқа артылған азық-түлікті жойды. Сарбаздар содан кейін үйлеріне қайтып кетті. Харрисон Пайғамбарлар қаласын жою мақсатына жетті. Жеңіс шешуші болды және Харрисонға «Типпекано» деген лақап атын сыйлады. Ал бұл жеңіліс Текумсе конфедерациясына ауыр соққы болды, және олар қайтадан көтерілуге тырысқанмен, толыққанды қалпына келе алмады. Харрисонның лақап аты соншалықты танымал болды, соның салдарынан вигтер «Типпекано және Тайлер де!» деген ұранды Харрисон мен оның үміткер әріптесі Джон Тайлердің 1840 жылғы президенттік науқаны үшін танымал әнге айналдырды.

Өмірбаян

Уильям Генри Харрисон 1800 жылы жаңа құрылған Индиана территориясының губернаторы болып тағайындалды және ол осы аймаққа елді мекендер үшін құқық алуға тырысты. Ол Майами, Поттаватами, Ленапе және басқа тайпалармен жерді беру туралы келісімдер жасасты, нәтижесінде АҚШ Форт-Уэйн келісімінде 3 миллион акр (шамамен 12 000 км²) жерге ие болды, бұл 1803 жылғы алдыңғы келісімнен кейінгі екінші келісім болды. Шоуни тайпасының басшысы Текумсе 1809 жылғы Форт-Уэйн келісіміне қарсы шықты. Мохаук тайпасының бұрынғы басшысы Джозеф Брант осыған ұқсас философияны қолдап, тайпалардың бірігуін қадағалады. Текумсенің інісі Тенскватау, Пайғамбар атымен танылған, солтүстік-батыс тайпаларының рухани көшбасшысы болды және ата-бабаларының дәстүрлі өмір салтына қайта оралуды уағыздады. Текумсе 1809 жылғы келісімге қарсы болғанымен, АҚШ-пен тікелей қақтығысуға құлшынбады. Ол тайпалық жерлерді аралап, жауынгерлерді басшыларын тастап, оның күшіне қосылуға шақырды, келісім шарттарын сақтаған басшылар мен жауынгерлерді өлтіремін деп қорқытып, Пророчтаунда қарсылық қозғалысын ұйымдастырды.

Кіріспе

1810 жылы Текумсех пен губернатор Харрисон Граузеландта (Харрисонның Винсенс үйі) кездесті. Текумсе келісімнің күшін жоюды және жерлерді тайпаларға қайтаруды талап етті. Харрисон әр тайпаның Америка Құрама Штаттарымен жеке және бөлек келісімдері бар екенін айтып, жердің ортақ иелігі туралы идеяны келемеждеді. Текумсе өз ұстанымын нақты білдірді: егер жерлер қайтарылса, ол американдықтарға адал қызмет етеді; әйтпесе, ол британдықтармен одақтасуға тырысады. 1810 жылы британдық агенттер Текумсемен одақтасуға тырысты, бірақ Текумсе олармен одақтасуға асықпады, себебі олар тайпаларды шекарадағы соғыстарда күресу үшін пайдаланғанын білді. Келесі жылы Харрисон шоунилерді шекарада бірнеше адамды өлтіргені және тұзбен толтырылған қайық ұрлағаны үшін айыптады, бірақ одан да маңыздысы, оларға қарсы әрекет етуге рұқсат сұрап Вашингтонға хаттар жіберді. Ол: «үндістер соғысында тек шабуылдық шаралар ғана қауіпсіздік береді» деп жазды. Текумсе Харрисонға мұскоги және чокто тайпалары арасында жауынгерлер жинауға бара жатқанын хабарлады және даулы жерлерге қоныстануды бастау үшін оның қайтуын күтуді сұрады. Ол өзінің жоқтығында «ешқандай жамандық болмауын» тіледі, бұл өтінішті Харрисон мен Тенскватауаға жолдады. Соғыс кезінде оның шамамен 500 жауынгері болды, бірақ бағалаулар 350-ден 1000-ға дейін ауыспайды. Менгоатова басқарған кикапу, Ваубонси басқарған потаватоми және Вавеапакуоса басқарған виннебаго 125 адамнан тұратын үлкен бөлімдерге ұйымдастырылды, ал шоуни, вайандот және басқа да тайпалардың кішігірім бөлімдері Раундхед басшылығымен ұйымдастырылды. Харрисон Текумсехтің жауынгерлерін «дүниедегі ең жақсы жеңіл жаяу әскерлері» деп есептеді және кейіннен Чарльз Скоттқа конфедерацияның өз күшінің көп бөлігіне қарағанда жақсы қаруланғанын жазды. Харрисон әскер жинауға кірісті. Индианадан 400-ге жуық милиция және Кентуккиден 120 ерікті атты әскер келді, оларды Кентуккидің аудандық прокуроры Джозеф Гамильтон Дейвис басқарды. 300 армия сарбазы полковник Джон Паркер Бойдтың басшылығымен және қосымша үнді барлаушыларымен болды. Барлығы шамамен 1000 сарбазы болды. Харрисон Винсенстің солтүстігіндегі Форт-Нокста шашыраған милиция бөлімдерін жинады. Олар Индиана штатының Терре-Хоуте қаласына жетіп, онда лагерь құрып, Форт-Харрисонды салды. Қазан айы қамал салуға, әскерді жабдықтауға және оқытуға жұмсалды. Шоунилер Харрисонға келіссөзшілер ретінде әрекет етуді сұраған Делавэр басшыларының тобын, саяхаттап бара жатқанда тұтқындады; босатылғаннан кейін олар қазан айының соңында түрлі агрессивті әрекеттер туралы есептермен келді. Форттың сыртында күзетші атып өлтірілгенде, Харрисон оны агрессивті әрекет деп санайды және Пропесттаунға қарсы әскери жаза қолдануға себеп деп есептеді. Ол Юстиске былай деп жазды: «Қазір оны [Тенскватауаны] жазалаудан басқа ештеңе қалмайды, ол міндетті түрде жазасын алады».

In 1810, Tecumseh and Governor Harrison met at Grouseland (Harrison's Vincennes home). Tecumseh demanded nullification of the treaty and the lands returned to the tribes. Harrison insisted each tribe had individual and separate arrangements with the United States, ridiculing the idea of common ownership of lands. Tecumseh stated his position clearly: he would serve the American loyally if the lands were returned; if not he would seek an alliance with the British. As early as 1810, British agents had sought to secure an alliance with Tecumseh, who was reluctant to ally with them because he recognized that they used the tribes to fight their wars on the frontier. In the following year, Harrison blamed the Shawnee for the murder of a handful of men on the frontier and for the theft of a boatload of salt, but more importantly sent a stream of letters to Washington requesting permission to move against them. He wrote, "In Indian warfare there is no security but in offensive measures." Tecumseh informed Harrison he was leaving to recruit among the Muscogee and Choctaws and asked to wait upon his return to commence settlement on the disputed lands. He said he wanted "no mischief" during his absence, a plea he made to Harrison and Tenskwatawa. At the time of the battle, he had around 500 warriors available, although estimates range from 350 to 1,000. The Kickapoo under Mengoatowa, Potawatomi under Waubonsie, and Winnebago under Waweapakoosa were organized into large units of 125, with smaller units of Shawnee, Wyandot and other nations organized under Roundhead. Harrison thought that Tecumseh's warriors were "the finest light infantry troops in the world," and later wrote to Charles Scott that the confederation was better armed than most of his own force. Harrison started raising troops. About 400 militia came from Indiana and 120 cavalry volunteers from Kentucky, led by Kentucky's U. S District Attorney Joseph Hamilton Daveiss. There were 300 Army regulars commanded by Col. John Parker Boyd, and additional native scouts. All told he had an about 1,000 troops. Harrison gathered the scattered militia companies at Fort Knox north of Vincennes. They reached Terre Haute, Indiana where they camped and built Fort Harrison. The month of October was spent constructing the fort, resupplying and training the troops. The Shawnee captured a group of Delaware chiefs traveling to Harrison, who had asked them to act as negotiators; after their release they arrived at the end of October with accounts of various aggressive actions. When a guard was shot outside the fort, Harrison considered it an aggressive action and reason for military retaliation against Prophetstown. He wrote to Eustis: "Nothing now remains but to chastise him [Tenskwatawa] and he shall certainly get it.

Шайқас

6 қарашада Харрисонның әскерлері Пророфтстаунға жақындады. Ол келесі күні Тенскватаумен кездесуі керек еді, бірақ келіссөздердің нәтижесіз болатынына сенді. Олар Бёрнетс-Крикке (Батлегронд, Индиана) орналасты; Харрисонның лагерьдегі Бартоломейдің кеңесі бойынша әскерлер толық киініп, қаруланып, демалды. Олар шайқас шебі бойынша күзетке орналасты, жаңбыр астында от жағып, лагерьті жарықтандырды. Харрисон бекініс салуға бұйрық бермеді. Лагерьдің периметрін екі күзетші ротасы қорғады, олар лагерьдің оңтүстік жағында орналасқан. Қалған милиция лагерьді қоршап тұрған жардың жиегінде тіктөртбұрышты формада орналасты. Жозеф Бартоломей майдан шебіндегі барлық жаяу әскерлеріне басшылық етті. Тұлғалар мен драгундар негізгі желінің артында резервте қалдырылды, оларға майор Флойд пен майор Дейвис басшылық етті. Тенскватау 1816 жылы Мичиган губернаторы Льюис Касске өзінің жауынгерлеріне Харрисонға шабуыл жасауға бұйрық бермегенін айтты және шабуылды бастағаны үшін лагеріндегі Хо-Чанк (Виннебаго) жауынгерлерін кінәлады. Шайқас аяқталғаннан кейін көп ұзамай Кикапулардың басшысы британдық үнді агенті Мэтью Эллиотқа екі Виннебаго жауынгерін күзетшілердің атып өлтіруі "индейлердің ашуын тудырды, олар кек алуға бел буды және соған сәйкес шабуылға кірісті" деді. Тенскватаудың ізбасарлары жақын маңдағы әскерден қорқып, жақын шабуылдан қауіптенді. Олар қаланы нығайта бастаған, бірақ қорғанысын аяқтамады. Ол жауынгерлерге зиян келтірмеу үшін және Харрисонның әскерін шатастырып, қарсылық танытпауы үшін сиқырлы әрекеттер жасайтынына сендірді. Жауынгерлер Харрисонның әскерін қоршап, лагерьге жасырын кірудің жолын іздеді. Шайқастың қалай басталғаны туралы мәліметтер нақты емес, бірақ Харрисонның күзетшілері 7 қарашаның таңертеңгісінде шабуылға шыққан жауынгерлерге тап болды. Сол күні Жозеф Бартоломей лейтенант-полковник әскерге қаруларын дайындап ұйықтауға бұйрық берді. Сағат 4:30 шамасында сарбаздар атыс дауысынан оянып, Тенскватаудың әскерлерімен қоршалғандарын байқады. Алдымен периметрдің сол жақ қанатында, содан кейін лагерьдің алдында, оң жақ қанатында және артқы жағында байланыс орнатылды. Капитан Роберт Бартонның тұрақты әскерлері мен капитан Фредерик Гейгердің Кентукки милициясы бірден қатты шабуылға ұшырады және өздерінің позицияларын ұстай алмады. Харрисон оларды лейтенант Петерс басқарған Индиана милициясымен алмастырды, олардың командирі Вентворт алғашқы шабуылда қаза тапты. Харрисон майдан шебіндегі ағаштардың арасында мылтықпен қаруланған жауынгерлердің қысымын сезінді. Американдықтар шабуылдар жалғасып жатқанда өздерінің позицияларын ұстады, тұрақты әскерлер желінің маңызды бөлігін күшейтті. Ақ шаян мен Тас жегіш – Тенскватаудың соғыс басшылары еді. Пайғамбар шайқасқа қарап тұрған кішкентай төбеде орналасқан. Шайқас басталғанда күтпеген жағдайдың әсері жоғалды, жауынгерлер көптеген шабуылдармен ұйымдастырылмаған және үйлесімсіз түрде шабуыл жасауға мәжбүр болды. Олар қайта ұйымдасып, Харрисонның әскерлері оларды кері шегіндірген кезде шабуылға шықты. Сонымен қатар, мылтық ұстаған жауынгерлер ормандардан майданға қарай жүніп келді. Лагерьдің солтүстік жағында майор Дейвис драгундарды қарсы шабуылға бастап шықты. Дейвис компаниясының көп бөлігі шабуылдан кейін Харрисонның негізгі желісіне қайта шегінді, бірақ Дейвис қаза тапты. Харрисон капитан Робб басқаратын екі резервтік ротаны Спенсердің жалғыз тірі офицері, прапорщик Джон Типтонға қосып, желідегі жарықты жапты. Келесі сағат ішінде Харрисонның әскерлері тағы бірнеше шабуылға қарсы тұрды. Жауынгерлердің оқ-дәрісі азая бастады, күннің көтерілуі Тенскватаудың әскерлерінің саны азайғанын көрсетті, олар тез арада орманға тарап кетті. Харрисонның әскерлері оларды қуды. Олар орманнан 36 жауынгердің денесін тапты және олардың бас сүйектерін алып тастады. Шайқас шамамен екі сағатқа созылды, Харрисон 188 адамнан зардап шекті: 37-сі шайқаста қаза тапты, 25-і жан сақтап қалуға тырысты. Тағы 126 адам жеңіл жарақат алды. Қызыл жакеттер шайқаста ең көп шығынға ұшырады, бір офицерден басқа барлығы қаза тапты. Түпкілікті американдықтардың қаза тапқандарының саны әлі де даулы, бірақ ол американдық күштерге қарағанда әлдеқайда аз болды. Тарихшылардың бағалауынша, 50-ге дейін адам қаза тапты және 70-тен 80-ге дейін адам жарақат алды. Харрисонның әскерлері аймақтан кеткеннен кейін ауыл тұрғындары қайтып келді, көптеген американдық мәйіттерді қазып шығарды және кек ретінде денелерін шашыратып жіберді.

Harrison's forces approached Prophetstown on November 6. He was to meet the next day with Tenskwatawa but believed negotiation futile. They made camp on Burnett's Creek, (Battleground, Indiana); the troops bedded down fully dressed and armed, based on Harrison's Aide de camp Bartholomew's advice. Positioned in pickets according to battle lines, they kept blazing fires alight in the rain, which illuminated the camp. Harrison did not command fortifications erected. The perimeter was guarded by two companies of sentries. was posted on the southern end of the camp perimeter. The rest of the militia established an irregular rectangular formation along the edges of the bluff surrounding the camp. Lieutenant Colonel Joseph Bartholomew commanded all infantry units guarding the front line. The regulars and dragoons were kept in reserve behind the main line, commanded by Major Floyd, Major Daveiss,

Tenskwatawa told Michigan Governor Lewis Cass in 1816 that he did not order his warriors to attack Harrison, and he blamed the Ho Chunk (Winnebago) warriors in his camp for launching the attack. Not long after the battle a Kickapoo chief told British Indian agent Matthew Elliot, that the shooting of two Winnebago warriors by the sentries "aroused the indignation of the Indians and they determined to be revenged and accordingly commenced the attack." Tenskwatawa's followers were worried by the nearby army and feared an imminent attack. They had begun to fortify the town but had not completed their defenses. He assured the warriors that he would cast spells to prevent them from being harmed and to cause confusion among Harrison's army so that they would not resist. The warriors began to surround Harrison's army, looking for a way to enter the camp undetected. Accounts are unclear about how the battle began, but Harrison's sentinels encountered advancing warriors in the pre dawn hours of November 7. Lieutenant Colonel Joseph Bartholomew was officer of the day, and he had ordered the troops to sleep with their weapons loaded. Around 4:30 a. m., the soldiers awoke to scattered gunshots, and found that they were nearly encircled by Tenskwatawa's forces. Contact was first made on the left flank of the perimeter, then to the front of the camp, the right flank and the rear. Captain Robert Barton's regulars and Captain Frederick Geiger's Kentucky militia faced immediate fierce attacks and were unable to hold their line. Harrison replaced them with the Indiana militia, commanded by Lieutenant Peters – their commander Wentworth died in the first attack. Harrison found the front line under fire (facing Prophetstown), pressed by warriors with rifles situated in a grove of trees. The Americans held their position as the attacks continued, the regulars reinforcing that critical section of the line. White Loon and Stone Eater were Tenskwatawa's war chiefs. The Prophet situated himself on a small hill overlooking the battle. The element of surprise was lost at the start of the battle, forcing the warriors to attack in a disorganized and uncoordinated fashion, with numerous small assaults. They reorganized and rushed the Americans whenever Harrison's troops drove them off. Meanwhile, warriors with rifles crawled on their stomachs from the woods towards the line. On the northern end of the camp, Major Daveiss led the dragoons on a counter charge. Most of Daveiss' company subsequently retreated to Harrison's main line following the charge, but Daveiss was killed. Harrison moved two reserve companies under the command of Captain Robb to join Spencer's only living officer, ensign John Tipton, and they sealed the breach in the line. Throughout the next hour, Harrison's troops fought off several more charges. The warriors began to run low on ammunition; the rising sun revealed the dwindling size of Tenskwatawa's forces who quickly dispersed into the woods. Harrison's troops pursued. They discovered the bodies of 36 warriors in the woods, scalping them. The battle lasted about two hours and Harrison sustained 188 casualties: 37 died in action, 25 were mortally wounded. Another 126 sustained less serious wounds. The Yellow Jackets suffered the highest casualties of the battle, with all but one officer killed. The number of Native American casualties is still the subject of debate, but it was certainly lower than that of the American forces. Historians estimate that as many as 50 were killed and about 70 to 80 were wounded. After Harrison's troops departed the area, the villagers returned, digging up many of the American corpses and scattering the bodies in retaliation.

Салдары

Соғыстан кейінгі күні американдық жараланғандар арбаларға тиеліп, Винсенске жеткізілді. Олар алты күннен кейін Форт-Харрисонға жетті. Өзен арқылы Винсенске қайта оралу үшін олар қайыққа отырды және 18 қарашада келді, сол кезде милиция үйге жіберілді. Харрисон Юстиске Типпекано өзені маңында болған шайқас туралы егжей-тегжейлі мәлімет берді. Юстис Харрисонның лагерін нығайтуда жеткілікті сақтық шараларын қабылдамағаны үшін себебін білуді талап ететін хатпен жауап берді. Харрисон бұл позицияны бекініссіз де мықты деп есептегенін айтты. Бастапқыда газеттер шайқас туралы аз ақпарат жариялады, себебі олар Еуропадағы Наполеон соғыстарының маңызды жаңалықтарына назар аударды. Огайо газеті Кентуккиден келген хабарламалардың көшірмесін жариялады және шайқасты АҚШ үшін жеңіліс деп сипаттады. Белгілі және жақсы көрілетін Дейвистің қазасына қатты қайғырған Кентукки газеттері Харрисонды сынады, ал бірі Дейвіс үшін бетке жазған аза тұтты. Жаңалық шығысқа жеткенде Харрисонды сынады, Лонг-Айленд Стар газеті: «Губернатор Харрисонның үндістермен болған қарым-қатынасы, жалпы алғанда, аса қанағаттандырмайды» деп жазды. Харрисон шешуші жеңіске жеткенін мәлімдеді, бірақ кейбір қазіргі тарихшылар оған күмән келтіреді. Альфред Кейвтің сөзіне сүйенсек, «Типпекано шайқасынан кейін үнді агенттерінің, саудагерлердің және мемлекеттік қызметкерлердің [сол кездегі] ешбір есебі Харрисонның шешуші жеңіске жеткенін растамайды». Бұл жеңіліс Текумсе конфедерациясы үшін соққы болды, бірақ олар Пророқ қаласын қайта салды және шайқастан кейін шекарадағы үндістердің зорлық-зомбылығы күшейді. Адам Йортнер бұл шайқастың екі тарап үшін де апат болғанын айтты, бірақ тек Тенскватаудың діни қозғалысын күшейтті. Олар американдық қоныс аударушыларға және Индиана және Иллинойс аймағындағы оқшауланған бекіністерге шабуылдарын күшейтті, нәтижесінде көптеген бейбіт азаматтар қаза тапты. Текумсе шекарадағы әскери операцияларда маңызды рөл атқара берді. АҚШ 1812 жылғы соғыста Ұлыбританияға соғыс жариялаған кезде Текумсе конфедерациясы АҚШ-қа қарсы соғыс бастауға дайын болды – бұл жолы британдықтармен ашық одақта. Шоунилер келесі жылы Пророқ қаласын ішінара қайта салды. Текумсе шекарадағы әскери операцияларда маңызды рөл атқара берді.

The day after the battle, the American wounded were loaded onto wagons and brought back to Vincennes. They arrived at Fort Harrison about six days later. They boarded boats for the return to Vincennes on the river, arriving on November 18, at which point the militia was released home. Harrison informed Eustis of a battle near the Tippecanoe River, giving extensive details. Eustis replied with a note demanding to know why Harrison had not taken adequate precautions in fortifying his camp. Harrison replied that he had considered the position strong enough without fortification. At first, newspapers carried little information about the battle, as they were focused on the highlights of the on going Napoleonic Wars in Europe. An Ohio newspaper printed a copy of dispatches from Kentucky and characterized the battle as a defeat for the United States. Shocked at the loss of Daveiss, well known and liked, Kentucky papers criticized Harrison and one ran a front page lament for Daveiss. When the story was picked up in the east it was critical of Harrison, the Long Island Star writing, "Governor Harrison's account with the Indians, in general, is not very satisfying." Harrison claimed that he had won a decisive victory, but some modern historians raise doubts. "In none of the [contemporaneous] reports from Indian agents, traders, and public officials on the aftermath of Tippecanoe can we find confirmation of the claim that Harrison had won a decisive victory", according to Alfred Cave. The defeat was a setback for Tecumseh's confederacy, although they rebuilt Prophetstown, and native violence increased on the frontier after the battle. Adam Jortner says that the battle was a disaster for both sides, except in strengthening Tenskwatawa's religious movement. They increased their attacks against American settlers and against isolated outposts in Indiana and the Illinois Territory, resulting in the deaths of many civilians. Tecumseh continued to play a major role in military operations on the frontier. By the time that the U. S. declared war on Great Britain in the War of 1812, Tecumseh's confederacy was ready to launch its own war against the United States – this time with the British in open alliance. The Shawnee partially rebuilt Prophetstown over the next year. Tecumseh continued to play a major role in military operations on the frontier.

Ескерткіш

Ұрысқа қатысқан ақ түстілер Конгрестің алғысын алды. Резолюция бастапқыда Уильям Генри Харрисонның атын атады, бірақ қабылданғанға дейін оның аты алынып тасталды. Харрисон мұны өте қорлаушылық деп есептеді, Конгресс оны науқанда марапатқа лайық емес жалғыз адам деп есептегенін ойлады, және ол оны жамандап, құрметсіздікке ұшыратқандықтарын айтты. Типпекано шайқасынан кейін Бойдтың ашық сыны айқай-шу тудырды. Ол, егер тұрақты әскерлер болмағанда, милиция жеңіліп қалуы мүмкін екенін айтты, сондай-ақ Харрисонның командир ретінде лайықтылығына күмән келтірді. Дегенмен, Харрисон 1818 жылы Темза шайқасындағы жеңісі үшін Конгрестің алғысын және Конгресс алтын медалін алды. Индиана штатындағы бірнеше округтер шайқастағы американдық сарбаздардың құрметіне аталды: Бартоломей, Дэвис, Спенсер, Типтон және Уоррик. Харрисон 1835 жылы өзінің алғашқы президенттік науқаны барысында сөз сөйлеу үшін шайқас алаңына оралды және шайқас орнын сақтау үшін ескерткіш құруды ұсынды. Джон Типтон кейіннен оны сақтау үшін жерді сатып алып, 1836 жылдың 7 қарашасында, шайқасқа 25 жыл толуына орай, штатқа тапсырды. 1908 жылы Индиана штатының Бас Ассамблеясы шайқас алаңында 85 фут (26 метр) биіктіктегі обелиск ескерткішін орнатуға бұйрық берді. 1960 жылдың 9 қазанында Типпекано шайқасы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1961 жылы шайқас басталғанына 150 жыл толуына шамамен 10 000 адам қатысты.