Оңтүстік Австралия Либералдық Қозғалысы: Тарих және Эволюциясы
Liberal Movement (Australia)
Либералдық қозғалыс (1973-1976) – Оңтүстік Австралиядағы саяси партия, Австралия демократтарының алға басушысы. Стил Холл құрған, реформаларға қарсылық тудырған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Австралия саяси партиясы (1973–1976)
South Australian political party (1973 1976)
Либералды қозғалыс (ЛҚ) – 1973 жылдан 1976 жылға дейін болған Оңтүстік Австралия саяси партиясы. ЛҚ 1972 жылы бұрынғы премьер-министр Стил Холл тарапынан Либералды және Ауылдық лига (ЛАЛ) ішіндегі реформаға қарсылыққа жауап ретінде прогрессивті либералдық топ ретінде ұйымдастырылды. 1973 жылғы наурыздағы штаттық сайлаудан кейін ЛАЛ-дың консервативті қанаты мен ЛҚ арасындағы шиеленіс күшейгенде, мүшелердің бір бөлігі ЛАЛ-дан бөлініп, 1973 жылдың 2 сәуірінде жаңа партия құрды. ЛАЛ құрамында ЛҚ он бір штаттық парламентарийден тұрды. Тәуелсіз партия ретінде ол үш парламентарийге дейін азайды – Холл мен Робин Миллхаус төменгі палатада, ал Мартин Кэмерон жоғарғы палатада. 1974 жылғы федералды сайлауда Холл Сенатқа өтті, ал Дэвид Баунди ЛҚ үшін Оңтүстік Австралиядағы өкілдігін сақтап қалды. 1975 жылғы штаттық сайлауда Миллхаус пен Баунди өз орындарын сақтап, Джон Карни екінші орынды жеңіп алды, ал Кэмерон жоғарғы палатадағы өкілдігін сақтап, партияны бес парламентарийге жеткізді. Алайда, ЛАЛ мен ЛҚ партиялары 1975 жылғы штаттық сайлауда қолданыстағы Дунстан лейбористік үкіметін құлатуға тырысып, сәттілікке жете алмады. Бұл нәтиже және ішкі қиындықтар 1976 жылы ЛҚ-ның ЛАЛ-ға қайта қосылуына әкелді, ол сол кезде Австралия Либералдық партиясының Оңтүстік Австралия бөлімшесіне айналды. Либералдық партия 1977 жылғы штаттық сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ 1979 жылғы штаттық сайлауда үкіметтің құрамына кірді. Бұрынғы штаттық бас прокуроры Робин Миллхаус басқаратын ЛҚ сегменті либералдарға қайта қосылмады, керісінше, Жаңа ЛҚ деген жаңа партия құрды. Бұл партия, Дон Чипптің шақыруымен Австралия партиясымен бірігіп, үш онжылдық бойы федералды Сенатта және төрт штаттың жоғарғы палаталарында билік тепе-теңдігіне қол жеткізуді мақсат еткен Австралия демократтарының ядросын құрады. ЛҚ және оның ізбасарлары Австралияда «кіші либерализм» деп аталатын идеологияны қолдады.
The Liberal Movement (LM) was a South Australian political party which existed from 1973 to 1976, and was a forerunner to the Australian Democrats. The LM was initially organised in 1972 by former premier Steele Hall, as a progressive liberal group in the Liberal and Country League (LCL), in response to a perceived resistance to reform within the LCL. When tensions heightened between the LCL's conservative wing and the LM after the March 1973 state election, some of the members split from the LCL, forming a new party on 2 April 1973. While still part of the LCL, the LM had eleven state parliamentarians. On its own, it was reduced to three parliamentarians − Hall and Robin Millhouse in the lower house and Martin Cameron in the upper house. At the 1974 federal election Hall won a Senate seat and David Boundy retained his South Australia seat for the LM. At the 1975 state election, Millhouse and Boundy retained their seats, while John Carnie won a second seat and Cameron retained his seat in the upper house, bringing the party to a peak of five parliamentarians. However, the LCL and LM parties narrowly failed to dislodge the incumbent Dunstan Labor government at the 1975 state election. That result, together with internal weaknesses, led in 1976 to the LM's being re absorbed into the LCL, which by then had become the South Australian Division of the Liberal Party of Australia. The Liberal Party also lost the 1977 state election, but succeeded in winning government at the 1979 state election. A segment of the LM, led by former state attorney general Robin Millhouse, did not rejoin the Liberals, but instead formed a new party—the New LM. This party, combined with the Australia Party—under the invited leadership of Don Chipp—formed the nucleus of the Australian Democrats which aspired to a balance of power in the federal Senate and up to four state upper houses for three decades. The LM and its successor parties gave voice to what is termed "small l liberalism" in Australia.
Партиялық жүйе
19-шы ғасырдың соңында Австралия колонияларында партиялар құрылғанға дейін, отарлық парламенттердің барлық мүшелері тәуелсіз болды, кейде «либералды» немесе «консервативті» сияқты басқа терминдермен де аталатын. Еңбек партиясының пайда болуымен, бұл топтар Еңбекке қарсы партияларды құрды. «Либералды» термині Австралия контекстінде классикалық либерализмді білдіреді және АҚШ және басқа да кейбір елдерде алған қазіргі мағынасынан мүлдем өзгеше. Австралиядағы либерализм саяси спектрдің оң ортасын, ал Еңбек партиясы – сол ортасын көрсетеді. Оңтүстік Австралиядағы алғашқы Еңбек партиясы – 1891 жылы кәсіби одақтардың кандидаттарын ұсынып, қолдаған кәсіби одақтар бірлестігінен туған Біріккен Еңбек партиясы. Оған жауап ретінде екі жылдан кейін Ұлттық қорғаныс лигасы (NDL) құрылды. 1909 жылы НДЛ Либералды және Демократиялық Одақпен, сондай-ақ Фермерлер мен Өндірушілер Саяси Одағымен бірігіп, Либералды Одақты құрды, кейін ол Либералды Федерация деп аталды. ULP 1910 жылы Еңбек партиясына айналды және содан бері осы атпен танылды. Кейіннен ауылдық мүдделерді қорғайтын жеке Дала партиясы пайда болды, бірақ ол 1932 жылы Либералды және Дала лигасын (LCL) құру арқылы саясаттың консервативті бағытына қайта қосылды. Оңтүстік Австралияның партиялық жүйесі осы екі партиялық бөлінуден ешқашан ауытққан жоқ, және 20-шы ғасырдың соңында Австралия демократтары, ал 21-шы ғасырда Жасылдар және Отбасы бірінші партиясы сияқты кіші партиялар пайда болғанға дейін басқа партиялар мардымсыз өкілдікке немесе ықпалға ие болды.
Before parties became established in the Australian colonies in the later 19th century, all members of the colonial parliaments were independents, occasionally labelled as "liberal" or "conservative", amongst other terms. With the advent of Labor, these groups combined to form anti Labor parties. "Liberal", in the Australian context, refers to what could be described as classical liberalism, and is distant from the modern meaning that the word has acquired in the United States and some other countries. Liberalism in Australia represents the centre right of the political spectrum, while Labor represents the centre left. The first Labor party in South Australia was the United Labor Party in 1891, born out of a trade union association that recommended and supported trade unionist candidates. In response, the National Defence League (NDL) was born two years later. In 1909, the NDL combined with the Liberal and Democratic Union and the Farmers and Producers Political Union to form the Liberal Union, later known as the Liberal Federation. The ULP transformed into the Labor Party in 1910, and has been known by this name ever since. A separate Country Party subsequently emerged, representing rural interests, but this was assimilated back into the conservative side of politics with the formation of the Liberal and Country League (LCL) in 1932. The South Australian party system has not deviated from this two party divide, and all other parties gained negligible representation or influence, until the emergence of smaller parties such as the Australian Democrats in the late 20th century, and the Greens and Family First Party in the 21st century.
Либералды өкілдік
Саяси ғалымдар Нил Блеветт пен Дин Джейнш ЛКЛ-ді әртүрлі топтардың ерекше бірігісі ретінде сипаттады: "Аделаиданың "элитасы", иеліктері бар шаруалар (фермерлер мен аймақтық жұмысшылар) және Аделаиданың орта тап". Осы топтардың ішінде орта тап парламентте де, партияның өзінде де сайлаушылардың арасында ең әлсіз өкілдікке ие болды, себебі сайлау заңнамасында да, партия ұйымында да аймақтық аймақтарға қатысты 2:1 үлес болды. Элита партияға қаржылық қолдау көрсету арқылы ықпал етті, ал иеліктері бар шаруалар ең көп санды болды. Миллхаус өзінің кең сайлау округінің мүдделерін жақтады, ауылдық консерваторлар басымдық құрған партияда олардың мәселелерін көтерді. Ол "Сайлау реформасының либералдық негізі" деген мақала жазып, әділ сайлау жүйесін талап етті. Бірақ бұл ауылдық консерваторларды қызықтырмады, олар қазіргі жүйе арқылы билікті сақтап қалуға үміттенді, онда заң шығару кеңесі жер иелігіне негізделген сайлау құқығымен жұмыс істеді, нәтижесінде билеуші топ пен ауылдық жер иелері басымдыққа ие болды және 16–4 есебімен LCL көпшілігі құрылды. Миллхаустың мақаласы тез ұмытылды. Бір жарым жылдан кейін Плейфорд зейнеткерлікке шыққанда, оның орнына Стил Холл сайланды. Ауылдық сайлау округінен келген жас шаруа Холл ешқашан партиялық бағытқа қарсы болған емес және LCL-дің қазіргі принциптерін сақтауға міндетті болды. Алайда, 1968 жылы Холлдың басшылығымен LCL қайтадан билікке келгенде, бұл маллортионменттің (сайлау округтерінің тең емес бөлінуінің) көмегімен болды, Холл қысымға ұшырады. Еңбек партиясы LCL-ді бірінші дауыс бойынша 52,0%-қа қарсы 43,8% деп басып озды, бірақ "Плеймандер" салдарынан екеуі де 19 орынға ие болды, ал тәуелсіз кандидат LCL-ді қолдап, оларды билікке қайтарды. "Плеймандерге" қарсы үлкен наразылықтар болды және реформа талаптары күшейді. Бұл партияның кейбір консерваторларына қарсы келді, бағыттар белгілі бола бастады және топтар пайда бола бастады.
Political scientists Neal Blewett and Dean Jaensch characterised the LCL as a strange amalgamation of differing groups: "the Adelaide 'establishment', the yeoman proprietary (farmers and regional workers), and the Adelaide middle class". Of these groups, the middle class was the most electorally depressed, both in parliament and within the party itself, owing to a 2:1 ratio favouring regional areas both in electoral legislation and the party organisation. The establishment influenced the party with its financial backing, while the yeoman proprietary was the most numerous. Millhouse was a vocal advocate of his broader constituency, championing their case in a party dominated by rural conservatives. He wrote a paper on the 'Liberal Case for Electoral Reform', arguing for a fairer electoral system, But this concerned the rural conservatives little, who hoped to retain their hold on power through the present system, which included a Legislative Council where suffrage was based on land ownership, resulting in a body dominated by the ruling class and the rural landholders, and a 16–4 LCL majority. Millhouse's paper was quickly ignored. A year and a half later, when Playford retired, Steele Hall was elected to replace him. A young farmer from a rural constituency, Hall had never conflicted with the party line, and was expected to uphold the existing LCL principles, However, when the LCL was returned to office in 1968 under his leadership, with the help of malapportionment, Hall was under pressure. Labor had led the LCL 52.0 to 43.8% on primary votes, but owing to the Playmander, both ended with 19 seats and an independent supported the LCL and returned them to power. Large protests against the Playmander broke out, and there were strong calls for reform. This was opposed by some conservatives within the party; lines began to be drawn, and factions began to appear.
Сайлау реформасы
Бұрын 39 мүше сайланды: 13 – Аделаида қаласынан, 26 – елді мекендерден. Холлдың реформаға жасаған алғашқы әрекеті 45 орындық, елден 20 орындық жүйе болды; бұл ұсыныс Еңбек партиясы және ауылдық кеңесшілер тарапынан сынға ұшырады, бұрынғылары оны жеткіліксіз деп, ал соңғылары тым радикалды деп есептеді. Холл саяси жағдайды шешілмейтін мәселе деп қарады және LCL-дің жасанды жағдайды жою үшін реформаға мұқтаж екенін түсінді. Парламенттегі дауыс берудің артында Холл мен Рен ДеГаристің жеке қарым-қатынастағы антагонизмі тұрды. Екеуінің арасындағы жанжал саяси шеңберден асып, жеке деңгейге жетті, бұл LCL ішіндегі пікірлердің қарама-қайшылығына себеп болды және сайлау реформасы мәселесінде келісімге келуді қиындатты. 1970 жылы LCL үкіметтен айырылды, бұл негізінен сайлау реформасының нәтижесі болды. Холл қайтадан партия басшысы болып сайланды. Ол партия мүшелерінің көпшілігін реформаның қажеттігіне көндірді және партияның Заң шығарушы кеңестегі өкілдерінің ықпалын азайтуға тырысты. Дунстан үкіметі кеңеске жалпыға бірдей сайлау құқығын енгізу туралы заң жобасын ұсынғанда, Холл Ассамблеядағы 20 мүшесінің 7-сінің қолдауын алды, бірақ Заңнамалық кеңестегі LCL-дің 16 мүшесінің тек 2-і ғана заң жобасын қолдады. Партиялық конференцияларда сайлау реформасына қарсы күшті оппозиция болды. Консерваторлар Холлға қарсы шығып, партияның парламенттік басшысының ықпалын азайтуға бағытталған ұсыныстар жасады. Австралиядағы либералдық партиялар ұзақ жылдар бойы палаталардың бөлінуі, мүшелердің тәуелсіздігі және парламенттік басшының өзінің кабинетін құру құқығы қағидаларын ұстанып келді. Ауылдық кеңесшілер өздерінің билігін сақтап қалуға тырысты және кабинеттік лауазымдарды басшы емес, парламенттік партияның барлық мүшелері сайлағанын талап етті. Сөйлемінің соңында ол: «Соңғы үш жылда мен үнемі адалсыздыққа ұшырадым. Бүгін үкіметке сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс енгіземін деп үміттендім, бірақ партияның өзіне сенімсіздік білдіргенін білдім» деді. Холл өзін «арқадан шабуылдаған» деп мәлімдеді және консерваторлардың әрекеттерін «Заңнамалық кеңестің ағаш жылқылары Ассамблея мүшелерінің қатарына қаншалықты терең сіңіп кеткенінің айқын мысалы» деп сипаттады. LCL президенті Иан МакЛахлан «Мырза Холлдың партиямен жеке мәселелері болды, бірақ бұл айырмашылықтар партияны бөліп тастамайды» деп мәлімдеді, бірақ келесі күні ол ұсыныстың Холлдың беделін бағалау мақсатымен жасалғанын мойындады.
The level of malapportionment had grown to a level in excess of 3:1 in favour of rural areas, Previously 39 members were elected: 13 from metropolitan Adelaide and 26 from the country. Hall's first attempt for reform was a system with 45 seats and 20 from the country; this proposal received scorn from both Labor and the rural councillors, and was seen as not going far enough by the former and going too far by the latter. Hall saw the political situation as untenable and felt the LCL needed reform to cope with the removal of an artificial situation. Behind the votes in parliament was a personal antagonism between Hall and Ren DeGaris, The conflict between the two extended beyond politics and on to a personal level, contributing to the polarisation of views within the LCL and making it difficult for an internal compromise to be reached on the issue of electoral reform. After the LCL lost government in 1970, primarily owing to the electoral reform, Hall managed to be re elected as leader. He convinced a majority of the party's membership that reform was needed, and sought to remove the influence that the party's representatives in the Legislative Council held. When the Dunstan government again introduced a bill to introduce universal suffrage to the council, Hall gained the support of 7 out of 20 members in the Assembly, but only 2 of 16 LCL members in the Legislative Council supported the bill. Internally, there was much opposition to any electoral reform when the matter was debated at party conferences. The conservatives then moved against Hall, putting forward party proposals to lessen the influence of its parliamentary leader. Liberal parties in Australia had long held to a tradition of the separation of houses, independence of members, and the ability of the parliamentary leader to choose his own cabinet. The rural councillors sought to preserve their power, and demanded that cabinet positions not be decided by the leader, but elected by the parliamentary party as a whole. Later in the speech, he said "Over the last three years I have been subject to a great deal of disloyalty on a continuing basis I had hoped this afternoon to move a motion of no confidence in the Government; instead, I found out Party had moved a vote of no confidence in itself." Hall said he "was knifed" and said the conservatives' actions were "a clear example of how deeply the wooden horses of the Legislative Council have entrenched themselves in the ranks of the Assembly membership". The LCL President Ian McLachlan put on a brave face, saying "Mr Hall had some personal problems with the party, but these differences do not make a divided party" but he was quoted the next day as saying that the proposal was mooted to gauge Hall's power.
Сайлаулар мен қолдау
Либералды қозғалыс (және 1977 жылғы жаңа LM) сайлау нәтижелері Оңтүстік Австралияда Сайлау% LCL/LIB/CP% LM LM орындары LH орындары LM UH орындары1974 (федералды) 40.71% 8.2% 0 11975 (штаттық) 34.3% 18.27% 2 21975 (федералды) 49.29% 6.20% 0 11977 (штаттық) 44.25% 3.48% 1 n/a Дереккөз: Австралия үкіметі және саясат дерекқоры.
Liberal Movement (and new LM in 1977) electoral results in SAElection%LCL/LIB/CP%LM LM LH seatsLM UH seats1974 (federal)40.71%8.2%011975 (state)34.3%18.27%221975 (federal)49.29%6.20%011977 (state)44.25%3.48%1n/aSource: Australian Government and Politics Database
1974 жылғы федералды сайлау
LM ұлттық деңгейде танылуын арттыру үшін Холл 1974 жылғы федералды сайлауда Австралия Сенатына кандидат болуға шешім қабылдады. Тағы бір мақсат – Миллхаус пен Кэмеронның штаттық деңгейде көрінеу болуына жағдай жасау және LM партиясы Холлдың партиясы деген қалыптасқан пікірді жою еді. Бұл қадам тәуекелді болды, себебі сәтсіздік жағдайында LM-нің басты тартымдылығы екі жылға жуық уақытқа дейін штаттық сайлауға дейін толығымен назардан тыс қалуы мүмкін еді, бірақ Холл партия ұлттық деңгейде бедел алмайынша болашағы жоқ екенін айтты. Тағы бір мәселе – Холл Сенатқа өтіп-өтпесіне қарамастан, бұқаралық ақпарат құралдары LM-ге штаттық деңгейде қызығушылық танытпауы мүмкін еді. Дегенмен, бұл сирек мүмкіндік болды, өйткені сайлау екі мәрте таратылды (1951 жылдан бері алғаш рет), яғни Сенаттың барлық орындары сайлауға ұсынылды. Сондықтан кандидатқа орын жеңіп алу үшін басымдық дауыс беруден кейін 9,1% дауыс қажет болды, бұл қарапайым Сенат сайлауындағы 16,7%-бен салыстырғанда азайды. LCL мен LM арасындағы күрес ұлттық науқанның маңызды бөлігі деп есептелмеді, себебі Оңтүстік Австралия елдің шағын бөлігі ғана еді және нәтижелі орындардың көпшілігі басқа штаттарда орналасқан. Холл мен LM үшін жақсы жаңалық – Сенат сайлауының нәтижесінде Еңбекші партия мен Либералды-Ауылдық партия коалициясы 29 орыннан ие болды, ал Холл үстемдік құратын екі депутаттың бірі болды. Бұқаралық ақпарат құралдары Холлдың федералды деңгейдегі ықпалды тұлға ретіндегі орнына көп мән берді, ал либералдар оған жауап ретінде жаулық танытты. Холл оларды ескірген деп сынап, сайлау реформасы мәселесінде оларды үнемі шабуылдады. Холл Сенатқа кандидат болу үшін Йорк түбегіндегі Гойдер округінен бас тартты, ал 1974 жылғы Гойдердегі штаттық сайлауда LM өзінің танымал депутатының көмегінсіз және қалалық базасынан тыс жерде дауыс берудің нәтижесіне алаңдады, себебі LCL бұл округті әрқашан оңай жеңіп алған. Науқан қызу өтті, бұрынғыда қауіпсіз округ болған жерде қарсы тараптар бір-біріне күшті айыптаулар жасады, сайлауға қарсайы дайындық жүргізілді. Басымдық дауыс LM-ге көп бөлігі ағып келгеніне қарамастан, Ауылдық партия LM-ді екіжүзділікпен айыптады, себебі олар ауылдық округте сайлауға қатысты, бірақ Еңбекші партияға қарсы күштерді қалалық және ауылдық бөлімдерге бөлуді талап етті. LM-нің жеңісі LCL-ді ұялтып, Эстик кейіннен Хайни Беккердің басшылыққа таласуынан аман қалды. Келесі жыл ішінде LM партиялық құрылысты нығайтуға баса назар аударды. LM ұраны: «LM-ге дауыс беріңіз – дұрыс екенін білесіз». Холл қазір федералды сенатор болғанына қарамастан, штаттық деңгейде LM-мен байланысты болды және партияның жарнамалық науқанында маңызды рөл атқарды. Либералдар келісім білдірді, бірақ бірлескен кандидаттың Унли округінде сайлауға түсуін қалады, бірақ келісімге қол жеткізілмеді. Миллхаус, қазір LM-нің штаттық парламенттік басшысы, 2 шілдеде Аделаида қалалық залында 1975 жылғы штаттық сайлауға қатысты LM саясатын жариялады. Ол LM-нің экономикалық жаңғыру жоспарларын атап өтті: міндетті кәсіби одақ мүшелігін тоқтату, бюджет пен салықты қысқарту, инфляцияның және өмір сүру құнының өсуін тежеу шаралары. Әлеуметтік саясатта көпмәдениеттіліктің алғашқы формаларына, «мәдени әртүрлілікке» және екі тілділікке қолдау көрсету қарастырылды. Энергетикалық саясат жаңа буын экологиялық белсенділеріне тартымды болды және энергияны сақтау мен күн энергиясын қолдауды ұсынды. Ол жоспарланған Монарто қаласын «социалистік ақымақтықтың ескерткіші» деп атады. Төменгі палатада LM екі орынды сақтап қалды (Миллхаус және Баунди), бірақ жаңа орын жеңіп алмады. 47 орынның 45-і үшін күрескен LM төменгі палатада дауыс берудің шамамен бестен бір бөлігін (18,2%) алды, ал еңбекші емес күштер екі партияның басымдылығының 50,8 пайызын алды. LM қалалық округтерде тиімдірек болды, қаладағы дауыс берудің 20,2%-ын және ауылдық жерлерде 13,4%-ын алды. Партия бірнеше бұрынғыда қауіпсіз либералды округтерді күмәндіге айналдырды (оның ішінде оның басшысы Эстиктің Лайт ауылдық округінде 20,3% дауыс алды). LM либералдардың Миллхаусты Митчемнен ығыстыруға жасаған күш-жігеріне төтеп беріп, Гойдерді сақтап қалды. Олар LM мүшелері бөліну кезінде жарып кетпеген және LCL-де қалған орындарда да күшті болды. Алайда, басымдық дауыс еңбекші емес партиялар қалағандай ағып кетпеді, LM-нің екінші басымдық дауысының 20%-ға дейін Еңбекші партияға ағып кетті, либералдар мен Ауылдық партияға емес. Жоғарғы палатада LM екі орын жеңіп алды. Осылайша олар бір орынға ие болды, Кэмеронға Джон Карни қосылды. Сайлау реформасынан кейін Заң шығару кеңесінде жаңа пропорционалды жүйемен LM дауыс берудің 18,8%-ын алып, 11 орынның 2-сін жеңіп алды. Бұл Еңбекші партия мен LM-ге консервативті либералды оппозицияны жоғалып кетуге мүмкіндік берді. Либералдар метрополитендегі бастапқы дауыс беруде 12% төмендеп, ең төмен нәтижені көрсетті, содан кейін Эстикті, парламентте өте әсерлі емес және LM-мен қайта интеграцияға кедерілгі келтіретін басшылықтан шұғыл түрде шеттетуге мәжбүр болды. Тонкин жаңа басшы болды, метрополитендік округтен шыққан алғашқы либералдық басшы. Алайда, олар сайлау науқанына қаржыландыру үшін қарызға да батты.
In order to give the LM national exposure, Hall decided to stand for the Australian Senate at the 1974 federal election. Another objective was to allow Millhouse and Cameron to become more prominent at state level and dispel the established perception of the LM as a Hall party. The move was a risk as failure would have left the LM's main drawcard out of the spotlight entirely until a state election which was not due for another two years, but Hall said the party had no future unless it could gain national stature. Another possible problem was that the media could have lost interest in the LM at a state level regardless of whether Hall won a senate position. However it was a rare opportunity, because the election followed a double dissolution (the first since 1951), meaning that all Senate seats were up for election, and thus a candidate needed only 9.1% of the vote (after preferences) to win a seat, compared to 16.7% for an ordinary half senate election. The battle between the LCL and the LM was not seen as a large part of the national campaign, as South Australia was only a small part of the nation and most of the marginal seats that would determine the outcome were in other states. Fortunately for Hall and the LM, the senate election resulted in Labor and the Liberal Country Party coalition holding 29 seats each, and Hall was one of two crossbenchers who held the balance of power. The media made much of Hall's position as a powerbroker at federal level, and the Liberals responded to him in a hostile manner; for his part, Hall continued to persistently attack them as outmoded and lambasted them over the matter of electoral reform. Hall had abandoned his rural Yorke Peninsula based seat of Goyder to stand for the Senate, and at the 1974 Goyder state by election the LM were concerned about how their vote would stand without the assistance of its prominent incumbent and in an area outside their urban base; the LCL had always won the seat easily. The campaign was robust, with strong accusations being traded as what was previously a safe seat became evenly poised and the subject of frantic electioneering. Despite most of its preferences flowing to the LM, the Country Party attacked the LM for perceived hypocrisy as they had run in a rural seat despite calling for the anti Labor forces to be separated into urban and rural divisions. The LM triumph embarrassed the LCL, and Eastick survived a leadership challenge from Heini Becker in the aftermath. Over the next year, the LM focused on building the party machinery. The LM slogan was "Vote LM—You know it's right". Despite now being a federal senator, Hall was still synonymous with the LM at state level and he was central in the party's advertising.—to maximise their chances. The Liberals agreed but wanted the joint candidate to stand in Unley, and no agreement was reached. Millhouse, now the State Parliamentary Leader of the LM, announced the LM's policy for the 1975 state election at the Adelaide Town Hall on 2 July. He outlined the LM's plans for economic rejuvenation: an end to compulsory unionism, budget and tax cuts, and measures to curb rising inflation and cost of living. Social policy included proposals for an early form of multiculturalism and promotion of 'cultural diversity' and bilingualism. Energy policy appealed to a new generation of environmentalists, and promoted conservation and promotion of solar power. He slammed the proposed City of Monarto as a 'monument to socialist folly'. In the lower house, the LM retained both of their seats (Millhouse and Boundy), but won no new seats. Contesting 45 of the 47 seats, the LM commanded almost a fifth (18.2 per cent) of the vote in the lower house and the combined non Labor forces gained 50.8 per cent of the two party preferred total. The LM was more effective in the city, recording 20.2% of the urban vote and 13.4% in rural areas. The party made several formerly safe Liberal seats marginal (including that of its leader, Eastick where they captured 20.3% in the rural district of Light). The LM withstood a concerted push by the Liberals to oust Millhouse from Mitcham, and retained Goyder. They were also strong in those seats held by LM members who did not break away during the split but stayed with the LCL. However, preferences did not flow as the non Labor parties had wished, with up to 20 per cent of LM second preferences flowing to Labor instead of the Liberals or Country Party. In the upper house, the LM won two seats. They thus gained one seat, with Cameron joined by John Carnie. With the new proportional system in the Legislative Council after the electoral reforms, the LM captured 18.8% of the vote to end with 2 of the 11 seats available. This was enough to allow Labor and the LM to join and sidestep conservative Liberal opposition in the upper house. The Liberals, having suffered a 12 per cent reduction in their metropolitan primary vote, and gained their lowest result, quickly dumped Eastick, who was an unimpressive parliamentary performer and seen as an obstacle to reintegration with the LM, as leader. Tonkin became the new leader, the first Liberal leader from a metropolitan seat. However, they had also gone into debt to fund their election campaign.
1975 жылғы федералды сайлау
1975 жылы желтоқсанда екінші рет екі мәжілісті таратуға байланысты өткен федералды сайлау генерал-губернатор Джон Керрдің Уитлэм үкіметін қызметтен босатуы және одан кейін федералды либерал партиясының жетекшісі Малкольм Фрейзерді уақытша премьер-министр етіп тағайындауы себебінен болды. Бұған дейін Либерал партия Австралия Сенатындағы көпшілігін пайдаланып, қаржыландыру туралы заң жобаларын қабылдамауға бөгет қойған еді. Холл қаржыландыру заңдарының қабылдануына дауыс берді және федералды либералдардың әрекеттеріне қарсы шықты. Холл осы мәселедегі тұрымы үшін мақталып, бірақ либералдар оған шабуыл жасап, оны "күлгін түсті еңбекші" деп айыптады және Фрейзерге "қарсы отырып, шешім қабылдауды қиындатпайтын, мойынсұнатын сенат қажет" деді. Келесі күні сенаторлық тізімдегі алтыншы мүше Дж. Хендерсон "мен партияның қуыршағы болғым келмейді" деп, қызметтен кетті. Немесе екі партиялық бағалау бойынша 7 пайыз. Уитлэм басқаруына наразылық туындағандықтан Лейбористерге қарсы үлкен серпіліс болды, бірақ ол көбінесе тікелей Либерал партиясына көшті. Дегенмен, Холл LM-нің болашағы дербес ұйым ретінде болатынына толық сенімді болды: "LM Австралия бойынша партия ретінде жалғастырады. Біз Либерал партиясының бізге тағы да ұсыныс жасауының жағымсыз процесінен өтуіміз керек. Оларға қазірден айтқым келеді, олардың тынысы зор жұмысқа жұмсалады."
The second consecutive double dissolution 1975 federal election in December was held owing to the dismissal of the Whitlam Government by Governor General John Kerr, and the subsequent appointment of federal Liberal leader Malcolm Fraser as caretaker Prime Minister. Prior to the dismissal, the Liberal Party had used its majority in the Australian Senate to block supply bills. Hall voted in favour of the supply bills being passed, and objected to the federal Liberals' actions. Hall had been praised for his stance on supply, but the Liberals attacked him, accusing him of being "Labor in a purple disguise" and saying that Fraser needed a compliant senate "not hampered by independents sitting on the fence". The next day, J. Henderson, the sixth member of the senate ticket, quit, saying he did not "want to be a puppet on a party string". or 7 percent on two party preferred. There was a large swing against Labor owing to the dissatisfaction with the Whitlam administration, but it generally went directly to the Liberal Party. Nevertheless, Hall was still adamant the LM's future was as a standalone entity: "The LM is going to continue as an Australia wide party We shall have to go through the sickening process of having the Liberal party make overtures to us once again I would like to tell them right now that they will be wasting their breath."
Құлдырау
LM-ден тәуелсіз LCL өзгерістерді бастады. Ақырында ол Дон Дунстанның сайлау реформаларына, Ассамблея мен Заң шығарушы кеңеске де қолдау көрсетті, ал ішкі құрылымы қайта ұйымдастырылып, жаңартылды, әсіресе оның алғашқы қалалық жетекшісі Тонкиннің келуімен. LCL өзін федералдық әріптесімен үйлестіру үшін Австралия Либералдық партиясының Оңтүстік Австралия бөлімшесі деп атады. Осылайша, LM-нің бөлінуіне себеп болған көптеген мәселелер мәнсіз болды. Жаңалық жарияланғаннан кейін Миллхаус толық қарсылығын білдірді: «Мен Либералдық партияға қайта қосылмаймын. Бұрын айтқан сөздеріме берікмін және Либералдық партияның ұстанымында өзгеріс байқамаймын, ол менің көзқарасымды өзгерте алмас». Ол мұның ар-ұяты мен өзіне деген құрметтің жоғалуына әкелетінін айтты және LM-ді ұлттағы жалғыз «нағыз либералдық партия» деп сипаттап, оның бағдарламасы қоғамда басым болатынын болжады. Алайда Холл еңбекші емес күштерді біріктіргісі келді және «LM сайлау округтерінің сақталуының мүмкіндігі жоқ. Біздің баламамыз – сәл мақтаныштан бас тартып, еңбекшілерге қарсы бірігу» деді. Либералдардың кейбір мүшелері екі топ арасындағы ұзақ жылдар бойғы жаман қарым-қатынас пен LM-нің оларға тағы айтқан сынаптарына байланысты бірігуге күдікпен қарады. Оның орынбасары Де Коркоран жаңа құрылымның ұзаққа соқпайтынын болжады. Бұқаралық ақпарат құралдары Миллхаус қарсылығының бұзушылық тудыратынын сынады. Ол Ассамблеяның белгілі мүшесі болды және либералдарға үнемі кедергі келтіріп, олармен жиі дауласты. Дон Чипп федералдық Либералдық партиядан кетіп, Австралия саясатында орталық және прогрессивті «үшінші күш» құру ниетін білдіргенде, Миллхаус жаңа LM жауап берді. Чипптың Австралиялық демократтар партиясы құрылды және екі партияның бірігуі туралы келіссөздер басталды. 1977 жылғы штаттық сайлауда жаңа LM кандидаттары бірлескен «Жаңа LM – Австралиялық демократтар» тізімі бойынша өтті, 12 сайлау округінде дауыстардың 12,3 пайызын алып, Миллхаус Митчам төменгі палатасындағы либералдық кандидатты жеңіп, 1982 жылы парламенттен кеткенге дейін осы мандатты сақтап қалды. Бірігу 1977 жылдың 3 қазанында аяқталды және жаңа LM Демократтар партиясына қосылды. Ал, LM-нің мемлекетаралық филиалдары, бар болғаны алты ай жұмыс істеген, 1976 жылы таратылды немесе ақырында Демократтардың штаттық құрамдас бөліктеріне біріктірілді. LM-нің Батыс Австралия бөлімшесі ең күшті мемлекетаралық филиал болды және Демократтардың штаттық филиалы болғанға дейін өзін «Орталық сызық» партиясы деп атады. Ол партия ішіндегі жараларды жазып, еңбекші емес күштерді қайта құруға және тиімді оппозиция құруға жедел әрекет етті. 1977 жылғы штаттық сайлауда либералдық қолдау төмендеді, бірақ партия Премьер-министр Дунстанның отставкасынан кейін көп ұзамай билікке келді, 1979 жылғы штаттық сайлауда дауыстардың 11 пайызына ие болып, екі партияның арасындағы дауысқа қатысудың 55 пайызын алды, бірақ 1982 жылғы штаттық сайлауда бір мерзімнен кейін биліктен айырылды. Демократтардың алғашқы Мәжіліс депутаты да 1979 жылы бірінші басымдық дауысының 6,5 пайызымен сайланды. Демократтар қолдауын жалғастырды және 1979 жылғы штаттық сайлаудан бастап 1997 жылғы штаттық сайлаудан кейінге дейін Заң шығарушы кеңесте билік тепе-теңдігін сақтап тұрды.
Independent of the LM, the LCL had begun to change. It eventually supported Don Dunstan's bills for electoral reform, both to the House of Assembly and the Legislative Council, and its internal structure was reorganised and modernised, particular with the arrival of Tonkin, its first urban leader. The LCL renamed itself the South Australian Division of the Liberal Party of Australia to bring itself into line with its federal counterpart. Thus, many of the reasons for the LM's split had become null. Once the news became public, Millhouse stated his complete opposition: "I will not rejoin the Liberal Party I have meant what I said in the past and I do not see any change in the attitude of the Liberal Party to alter my view." He said doing so would entail a surrender of honour and self respect, and described the LM as the only "genuine Liberal party" in the nation, boldly predicting that its agenda would become dominant in society. Hall, however, wanted to unite the non Labor forces, and acknowledged that "there is no prospect of maintaining LM electorate groups in simple terms, our alternatives are to swallow some little pride, and unite to fight Labor." Some members of the Liberals were also wary of a merger, owing to the long standing antipathy between the two groups, and persistent criticism of them from the LM over the years. while his deputy Des Corcoran predicted the new entity would not be able to last. The media continued to criticise Millhouse's defiance as disruptive. He was a prominent member of the Assembly, and a constant irritant to the Liberals, with whom he often sparred. When Don Chipp resigned from the federal Liberal Party, and stated his intention to create a centrist and progressive "third force" in Australian politics, Millhouse's New LM responded. Chipp's Australian Democrats was created, and negotiations began for a merger between the two parties. The New LM candidates at the 1977 state election stood under a joint New LM Australian Democrats ticket, winning 12.3 per cent of the vote in the 12 electorates they contested, and Millhouse defeated the Liberal candidate in the lower house seat of Mitcham, which he would hold until resigning from parliament in 1982. The merger was finalised on 3 October 1977 and the New LM was absorbed into the Democrats. Meanwhile, the interstate branches of the LM, which had been in existence for only six months, either disbanded in 1976, or eventually evolved and merged into state components of the Democrats. The Western Australian division of the LM was the strongest interstate branch and renamed itself the Centre Line Party before becoming the state branch of the Democrats. He worked swiftly to heal the internal party wounds, and to re establish the non Labor forces and provide an effective opposition. The 1977 state election saw a decline in Liberal support, but the party gained power soon after the resignation of Premier Dunstan, with an 11 per cent swing at the 1979 state election, receiving 55 per cent of the two party preferred vote, though losing office after one term at the 1982 state election. The first Democrats MLC was also elected in 1979 on a first preference vote of 6.5 per cent. The Democrats continued to attract support, and held the balance of power in the Legislative Council for most of the time from the 1979 state election until after the 1997 state election.