Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реймонд Эрнест Ницке (29 желтоқсан 1936 – 8 наурыз 1998) – американдық кәсіби футболшы, ол өзінің 15 жылдық мансабын Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Грин-Бэй Пэккерс» командасында қорғаушы ретінде өткізді. Профутбол даңқы залына енгізілген ол 1960 жылдары бас жаттықтырушы Винс Ломбардидің қорғанысының тірегі болды, «Пэккерсті» NFL чемпионатында бес рет жеңіске жеткізіп, алғашқы екі Супер Боулда жеңіс сыйлады.
American football player (1936–1998)
Raymond Ernest Nitschke (December 29, 1936 – March 8, 1998) was an American professional football player who spent his entire 15 year career as a linebacker in the National Football League (NFL) with the Green Bay Packers. Enshrined in the Pro Football Hall of Fame in , he was the anchor of the defense for head coach Vince Lombardi in the 1960s, leading the Packers to five NFL championships and victories in the first two Super Bowls.
Ерте өмір
Нитшке Иллинойс штатының Элмвуд Парк қаласында Роберт пен Анна Нитшкелердің үш ұлының ең кішісі болып дүниеге келді. Оның әкесі 1940 жылы автокөлік апатында қаза тапты, ал анасы Рей 13 жасқа келгенде қан ұюынан көз жұмды. Үлкен ағалары Роберт (21 жаста) және Ричард (17 жаста) Рейді өздері тәрбиелеуге бел буды.
Nitschke was born in Elmwood Park, Illinois, the youngest of three sons to Robert and Anna Nitschke. His father was killed in a car accident in 1940, and his mother died of a blood clot when Ray was 13. Older brothers Robert Jr. (age 21) and Richard (age 17) decided they would raise Ray on their own.
Провизо қалашығындағы орта мектеп
Нитшке анасы қайтыс болғанға дейін көп ұзамай Мейвудтағы Провизо Тауншип орта мектебіне қабылданды. Екі ата-анасын да жоғалту Ницкені ашуландырды, ал оның ашуын басуға ешкім болмағандықтан ол аудандағы балалармен төбелес жасады. Провизодағы бірінші курсында ол мектептің үш футбол командасының бірінде фулбек ретінде ойнады. Ол нашар оқушы болды және екінші курста оның бағалары нашарлап, спортпен айналысуға құқығынан айырылды. Бұл оған өмір бойына ұят болды. Екінші курста ол бағаларын жеткілікті деңгейге көтеріп, үшінші курста спортпен айналысуға мүмкіндік алды, сол кезде ол едәуір өсті (бір метр сексен сантиметрге дейін). Ол бапкер Энди Пуплистің командасында шабуылдағы ойыншы және қорғаудағы қауіпсіз ойыншы ретінде көзге түсті. Ол университет баскетбол командасында ойнады, сондай-ақ университет бейсбол командасының питчері және сол жақ қорғаушысы болды. Оның бейсбол шеберлігі оған кәсіби "Сент-Луис Браунс" командасынан 3000 долларлық қол қою бонусын ұсынды. Нитшкеге елдің әртүрлі колледждерінен футболға стипендиялар да ұсынылды. Пуплис оған футбол стипендиясын қабылдауға кеңес берді. Биг Тен университетінде ойнағысы келген ол 1954 жылы Иллинойс университетінің футбол стипендиясын қабылдады.
Nitschke entered Proviso Township High School in Maywood shortly before his mother's death. The loss of both parents enraged Nitschke, and the lack of a parental disciplinarian to quell his rage caused him to engage in fights with other kids in the neighborhood. During his freshman year at Proviso, he played fullback on one of the school's three football teams. He was a poor student and his grades eventually caught up with him as he was declared academically ineligible to play sports his sophomore year. He would lament this embarrassment for the rest of his life. He succeeded in raising his grades enough in his sophomore year to allow him to play sports his junior year, when he had grown significantly (to six feet tall). He starred on the varsity football team, playing quarterback on offense and safety on defense for coach Andy Puplis. He played varsity basketball and was a pitcher and left fielder for the varsity baseball team. His baseball skills brought him an offer from the professional St. Louis Browns with a $3,000 signing bonus. Nitschke was also offered scholarships from college football programs around the country. Puplis advised him to accept a football scholarship. Wanting to play at a Big Ten university, with a chance to appear in the Rose Bowl, he accepted a football scholarship to the University of Illinois in 1954.
Иллинойс университеті
Иллинойс штатында оқыған кезінде Нитшке темекі шегіп, көп ішіп, кез келген нәрсе үшін ұрысқа түсетін. Орта мектепте жақсы оқушы болмағандықтан, колледжде де үлгерімі нашар болды. 1955 жылы екінші курста, шабуыл шебіндегі ойыншылардың жетіспеуіне байланысты, «Иллини» командасының бас бапкері Рей Элиот Нитшкеді квотербектен фулбекке ауыстырды, осылайша оның балалық арманы – команданы Роуз-Боулда жеңіске жеткізу қиынға түсті. Сол кездегі колледж футболы көбінесе бір құрамаға көшкен еді, яғни шабуылдағы ойыншылар доптың иесі аусқанда қорғанысқа, ал қорғаныстағылар шабуылға ауысуға тиіс болды. Қорғаныста Нитшке лайнербек ретінде ойнады. Ол лайнербек ретінде өте дағдылы ойыншы және тәртіпті орындаушы екенін дәлелдеді, тіпті соңғы курсында Пол Браун оны колледж футболындағы ең үздік лайнербек деп санады. 1956 жылы үшінші курста Огайо штатына қарсы өткен ойынның басында Нитшке төрт алдыңғы тісін жоғалтты. Нитшке ешқашан бетке киетін маска таққан емес, Buckeye командасының ойыншысының шлемі оның аузына тиіп, бастапқыда екі тісін сындырды, ал қалған екеуі тамырынан ғана ілініп тұрды. Ол ойынның қалған бөлігін ойнады.
While at Illinois, Nitschke smoked, drank heavily, and fought at the drop of a hat. Never a good student in high school, his grades suffered at college. In his sophomore year in 1955, due to a depletion of players in the offensive backfield, Illini head coach Ray Eliot moved Nitschke from quarterback to fullback, shattering his childhood dream of quarterbacking a team to a victory in the Rose Bowl. At this time, college football had reverted to primarily single platoon football, meaning those players that were on offense had to switch to defense, and vice versa, when ball possession changed. On defense, Nitschke played linebacker. He proved to be a very skilled player and tackler as a linebacker, so much so that, by his senior year, Paul Brown considered him the best linebacker in college football. In his junior year in 1956 Nitschke lost his four front teeth on the opening kick off against Ohio State. Nitschke never wore a face mask and one of the Buckeye's player's helmets hit him in the mouth knocking out two teeth initially; the other two were hanging by the roots. He played the rest of the game.