Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық және канадалық футболшы және жаттықтырушы, спорт басшысы Джеймс Эдвард Финкс (31 тамыз 1927 – 8 мамыр 1994) – американдық және канадалық футболшы, жаттықтырушы және басшы.
American and Canadian football player and coach, sports executive
James Edward Finks (August 31, 1927 – May 8, 1994) was an American football and Canadian football player, coach, and executive.
Ерте өмір және ойыншы
Финкс Миссури штатының Сент-Луис қаласында дүниеге келді, Иллинойс штатының Салем қаласындағы орта мектепті бітірді және Талса университетінде білім алды. 1949 жылғы НФЛ драфтында «Питтсбург Стиллерз» командасының 12-шы раундта таңдалғаннан кейін, ол бірнеше жыл қорғаушы және квотербек ретінде ойнады, ал 1955 жылғы маусымнан кейін карьерасын аяқтады. 1948 жылы «Цинциннати Редс» командасы оны қақпашы ретінде таңдады және ол бұл ұсынысты қабылдады, бірақ кейін футбол ойнау үшін «Питтсбург Стиллерз» командасына ауысты.
Finks was born in St. Louis, Missouri, attended high school in Salem, Illinois, and attended college at the University of Tulsa. After being selected as a 12th round pick of the Pittsburgh Steelers in the 1949 NFL draft, he played for several years as a defensive back and quarterback, retiring after the 1955 season. He was also drafted by the Cincinnati Reds in 1948 to play catcher and accepted that position before moving to the Pittsburgh Steelers to play football.
Колледж жаттықтырушысы және CFL мансабы
Финкс 1956 жылы Нотр-Дам университетінде Терри Бреннанның көмекші жаттықтырушысы болып жұмыс істеді, содан кейін ол Канада футбол лигасының «Калгари Стампедерс» командасына өтті, онда 1957 жылдың 31 қазанында бас менеджер болғанға дейін ойыншы-жаттықтырушы ретінде қызмет етті. Финкс «Стампедерс» командасын жеңіске қабілетті командаға айналдырды. Ол Калгариді 1960-шы жылдары CFL-дегі ең табысты командаға айналдырған көптеген ойыншылармен келісім жасады, бірақ команда 1971 жылға дейін Грей кубогын жеңіп алған жоқ. Ол сондай-ақ кейіннен NFL-де Финкстің басшылығымен ойнаған квотербек Джо Капппен де келісімшартқа отырды.
Finks served as an assistant coach under Terry Brennan at the University of Notre Dame in 1956, after which he went on to the Calgary Stampeders of the Canadian Football League, where he served as a player/coach before becoming the general manager on October 31, 1957. Finks turned the Stampeders into a winning team. He signed many of the players that made Calgary the winningest team in the CFL during the 1960s, though the team did not win a Grey Cup title until 1971. He also signed quarterback Joe Kapp, who would also later play under Finks in the NFL.
NFL бас кеңсесі мансабы
1964 жылы Финкс «Миннесота Викингс» командасының бас менеджері болып тағайындалды. 1968 жылы «Миннесота» алғашқы NFL Орталық дивизионының чемпионатында жеңіске жетті, бұл келесі 14 жылда 11 дивизиондық чемпионат ұтқан команда мен төрт Супер Боулға қатысқан команданы құратын династияның басталуын білдірді. 1969 жылы «Викингс» 14 ойынның 12-сінде жеңіске жетіп, NFL чемпионатында жеңіске жетті, бірақ Супер Боул IV-те Америка футбол лигасының «Канзас-Сити Чифс» командасына 23:7 есебімен жеңілді. Финкс құрастырған «Викингс» командасының күші «Күлгін адам жегіштер» деп белгілі болған төрт қорғаушыдан тұрды. Бұл топтың алғашқы ойыншысы, қорғаушы Джим Маршалл, Финкс келгенге дейін 1961 жылы ауысу арқылы «Викингс» командасына келді. 1964 жылы жаңа бас менеджер шабуылға екі үміткер ойыншыны қосты: NFL драфтының бірінші турында Карл Эллер және ауысу арқылы Гэри Ларсен. Ол 1967 жылы драфтта Алан Пейджді таңдап, «Күлгін адам жегіштер» тобын толықтырды. 1967 жылы Норм Ван Броклин бас жаттықтырушы лауазымынан кетті, ал Финкс бірден 10 маусым бойы CFL-дің «Виннипег Блю Бомберс» командасын сәтті жаттықтырған Бад Грантты жалдады. Сол жылы Финкс CFL-ден жаңа квотербек Джо Капты шақырды. Капп Финкс бас менеджер болған кезде «Калгари Стампедерс» командасында ойнаған. 1969 жылғы NFL чемпионатында Капп «Балтимор Колтс» командасына қарсы рекордтық жеті тачдаун пасын берді және командасының жеңісіне үлкен үлес қосты. 1972 жылы Финкс «Нью-Йорк Джайентс» командасымен тағы бір қауесетті ауысу жасады, бұл жолы ол 1967 жылы саудалаған Фрэн Таркентонды қайтарды. 1973 жылы «Викингс» «Даллас Каубойс» командасын жеңіп, NFC чемпионатында жеңіске жетті, бірақ Супер Боул VIII-де «Майами Долфинс» командасына 24:7 есебімен жеңілді. Бұл Финкс үшін «Викингс» командасымен өткен соңғы ойын болды, ол сол маусымда «Жылдың NFL атқарушы директоры» атанды. 1972 жылы өте табысты жұмысы үшін клуб вице-президенті болып тағайындалған Финкс 1974 жылдың мамыр айында отставкаға кетті, себебі «Викингс» Ван Броклинге тиесілі акцияларды беруден бас тартты, сондай-ақ NFL комиссары Пит Розеллдің барлық команда иелері кеңседе болуы керек деген шешіміне байланысты.
In 1964, Finks was named the general manager of the Minnesota Vikings. In 1968, Minnesota won its first NFL Central Division Championship, marking the start of a dynasty that produced 11 division championship teams and four Super Bowl appearances in the following 14 years. In 1969, the Vikings won 12 of 14 games and claimed the NFL championship before losing to the American Football League's Kansas City Chiefs 23–7 in Super Bowl IV. The Vikings team that Finks put together was powered by a dynamic defensive front four, popularly known as The "Purple People Eaters". The first member of the unit, defensive end Jim Marshall, came to the Vikings in a 1961 trade before Finks arrived. In 1964, the new general manager added two potential stars to the line: end Carl Eller as a first round pick in the NFL Draft, and tackle Gary Larsen in a trade. He completed "The Purple People Eaters" in 1967 by picking Alan Page in the draft. In 1967, Norm Van Brocklin resigned as head coach and Finks immediately hired Bud Grant, who had been a successful coach of the Winnipeg Blue Bombers of the CFL for 10 seasons. That year, Finks also brought in a new quarterback, Joe Kapp, from the CFL. Kapp had played for the Calgary Stampeders when Finks was its general manager. During the 1969 NFL championship season, Kapp passed for a record seven touchdowns against the Baltimore Colts and was a major contributor to his team's success. In 1972, Finks made another daring trade with the New York Giants, this time to bring back Fran Tarkenton, the quarterback he had traded in 1967. In 1973, the Vikings defeated the Dallas Cowboys for the NFC championship but lost to the Miami Dolphins 24–7 in Super Bowl VIII. It turned out to be the last game with the Vikings for Finks, who that season was named the NFL Executive of the Year. Finks, who had been named a club vice president in 1972 as a reward for his brilliant work, resigned in May 1974, reportedly because the Vikings refused to award him the stock that had been held by Van Brocklin and also because of the decision by NFL Commissioner Pete Rozelle to have all team owners have offices.
Кейінгі мансап
1986 жылдың 14 қаңтарында Финкс 19 жылдық тарихында ешқашан жеңіске жетпеген «Нью-Орлеан Сентс» командасын басқарды. Оның бірінші қадамы – жаңа бапкерді тағайындау болды, ол Джим Мора еді. Финкстің табысы Миннесотада немесе Чикагодағыдан гөрі Нью-Орлеанда тезірек келді. Екінші маусымда «Сантс» 12 ойын жеңіп, тарихында алғаш рет жеңіске жетті. Финкс екінші рет NFL жылдың үздік атқарушы директоры атанды. 1989 жылы NFL комиссары Пит Розель зейнеткерлікке шыққанда, Финкс оның орнына басты кандидат болды. Ол алты иеленушінің іздеу комитеті (Веллингтон Мара, Ламар Хант, Арт Моделл, Роберт Паринс, Дэн Руни және Ральф Уилсон) ұсынған жалғыз үміткер еді. Алайда, таңдау процесінде көбірек үн беруді қалаған 11 жаңа иеленушінің тобы дауыс беруден бас тартты, бұл Финкске комиссар болу үшін қажетті 19 дауысқа ие болуына кедергі келтірді. Алты айдан кейін екінші отырыс өтті, ол Финкс үшін 13 дауыспен, ал адвокат Пол Тальябуе үшін 13 дауыспен аяқталды. Үшінші отырыста екі топ Тальябуені комиссар етіп, ал Финксті футбол операцияларына жауапты президент етіп тағайындау туралы келісімге келді. Алайда Финкс бұл қызметтен бас тартты және Тальябуе белгісіз дауыс санымен сайланды.
On January 14, 1986, Finks took charge of a New Orleans Saints team that never had experienced a winning season in its 19 year history. His first move was to hire a new coach, Jim Mora. Success came more quickly for Finks in New Orleans than it had in either Minnesota or Chicago. In just his second season, the Saints won 12 games for their first winning season ever. Finks was named NFL Executive of the Year for the second time. When NFL Commissioner Pete Rozelle retired in 1989, Finks was the leading candidate to replace him. He was the only candidate put forward for the job by a six owner search committee (Wellington Mara, Lamar Hunt, Art Modell, Robert Parins, Dan Rooney, and Ralph Wilson). However, a group of 11 newer owners who wanted more of a voice in the selection process abstained from voting, preventing Finks from receiving the 19 votes necessary to become Commissioner. Six months later, a second meeting was held and it ended with 13 votes for Finks and 13 for attorney Paul Tagliabue. At a third meeting, a compromise was reached by the two groups that would make Tagliabue Commissioner and Finks president in charge of football operations. However, Finks declined this position and Tagliabue was elected by an undisclosed number of votes.
Өлім
Финкс 1994 жылы Луизиана штатының Метари қаласында өкпе рагынан қайтыс болды. Джим Финкс 1995 жылы Профутбол Даңқ залына енгізілді. Финкстің Даңқ залына ілігуі негізінен «Миннесота Викингс», «Чикаго Беарс» және «Нью-Орлеанс Сентс» франшизаларымен жеткен жетістіктеріне байланысты болды. Ол бұрын «Викингс» және «Беарс» командаларын Супер Боулға қатысатын деңгейге көтерген, ал «Сентс» франшиза тарихында алғаш рет жеңіс тұтып, жеңімпаз атанды. Оның ең ұзақ қызмет еткен кезеңі «Миннесота Викингс» командасында өтті. Оның ұлы Джим Финкс кіші 2009 жылы «COLORS: Pro Football Uniforms of the Past and Present» атты кітаптың авторы болды.
Finks died in 1994 in Metairie, Louisiana from lung cancer. Jim Finks was inducted to the Pro Football Hall of Fame in 1995. Finks enshrinement was based substantially on achievements with the Minnesota Vikings, Chicago Bears and New Orleans Saints franchises. He had also previously built the Vikings and Bears into Super Bowl teams—and the Saints became winners for the first time in franchise history. His longest tenure was spent with the Minnesota Vikings. His son Jim Finks, Jr. authored the 2009 book COLORS: Pro Football Uniforms of the Past and Present.