Кіріспе
Ламбда нүктесі – қалыпты сұйық гелийдің (гелий I) суперсұйық гелий II-ге өтуі (1 атмосферада шамамен 2,17 К) болатын температура. He I және He II бірге болуға болатын ең төменгі қысым – бу-He I-He II үштік нүктесі, ол сол температурадағы "қаныққан бу қысымы" болып табылады (жабық ыдыста, сұйық бетінде жылулық тепе-теңдікте таза гелий газы). He I және He II бірге болуға болатын ең жоғары қысым – bcc-He I-He II үштік нүктесі, онда гелийдің қатты фазасы бар. Бұл нүктенің аты температура функциясы ретінде нақты жылу сыйымдылығын графиктік түрде бейнелегенде (суретте көрсетілгендей, мысалы, 1 атмосферада) пайда болатын графикке байланысты қойылған, ол грек әрпіне ұқсайды. Нақты жылу сыйымдылығы температура ламбда нүктесіне жақындағанда күрт өседі. Шықтың ұшы соншалықты өткір, жылу сыйымдылығының өзгеруін сипаттайтын сыни көрсеткішті тек нөлдік гравитацияда ғана дәл өлшеуге болады, бұл сұйықтың үлкен көлемінде біркелкі тығыздықты қамтамасыз етеді. Сондықтан, 1992 жылы ғарыш кеңістігіндегі экспериментте жылу сыйымдылығы ауысудан 2 нК төмен өлшенді. Бұл көрсеткіш суперсұйық өту үшін теріс болғандықтан, нақты жылу шекті мәнге ие. Эксперименттік α мәні жоғары температуралық кеңею әдістері, Монте-Карло әдістері және конформдық бутстраптан алынған ең дәл теориялық нәтижелермен елеулі түрде қарама-қайшы келеді.
The point's name derives from the graph (pictured) that results from plotting the specific heat capacity as a function of temperature (for a given pressure in the above range, in the example shown, at 1 atmosphere), which resembles the Greek letter lambda The specific heat capacity has a sharp peak as the temperature approaches the lambda point. The tip of the peak is so sharp that a critical exponent characterizing the divergence of the heat capacity can be measured precisely only in zero gravity, to provide a uniform density over a substantial volume of fluid. Hence the heat capacity was measured within 2 nK below the transition in an experiment included in a Space Shuttle payload in 1992. unsolved|physics|Explain the discrepancy between the experimental and theoretical determinations of the heat capacity critical exponent α for the superfluid transition in helium 4. Since this exponent is negative for the superfluid transition, specific heat remains finite. The quoted experimental value of α is in a significant disagreement with the most precise theoretical determinations coming from high temperature expansion techniques, Monte Carlo methods and the conformal bootstrap.