1812 жылғы соғыстағы Солтүстік нүкте шайқасы: Мэриленд жасағы британдық әскерге қарсы тұрып, Балтимор қаласын қорғауға уақыт берді. Америкалықтардың жеңісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыстың шайқасы
Battle of the War of 1812
Солтүстік Пойнт шайқасы 1814 жылдың 12 қыркүйегінде генерал Джон Стрикердің Мэриленд ополченнясы мен генерал-майор Роберт Росс басқарған британдық күштер арасында өтті. Американдықтар шегінгенмен, британдықтарға ауыр зиян келтіріп, жақсы тәртіппен шегіне алды. Олар шабуылдаушы күштердің командирлерінің біреуін өлтірді, оның қол астындағы әскерлердің рухын күйретіп, оның кейбір бөлімдерін ормандар мен батпақты өзендерде адастырып, қалғандарын жаңсаққа түсірді. Бұл жағдай британдық полковник Артур Брукты Балтиморға қарсы шабуылды кейінге қалдыруға мәжбүр етті, бұл Стрикердің қаланың қорғанысына дайындалу үшін құнды уақытты ұзартуына мүмкіндік берді. Стрикер қазіргі күштерді нығайту үшін негізгі қорғанысқа қайта шегінді. Бұл шайқас Балтимор шайқасының бір бөлігі болды, ол 1812 жылғы соғыстағы американдықтардың жеңісі еді.
The Battle of North Point was fought on September 12, 1814, between General John Stricker's Maryland Militia and a British force led by Major General Robert Ross. Although the Americans retreated, they were able to do so in good order having inflicted significant casualties on the British, killing one of the commanders of the invading force, significantly demoralizing the troops under his command and leaving some of his units lost among woods and swampy creeks, with others in confusion. This combination prompted British colonel Arthur Brooke to delay his advance against Baltimore, buying valuable time to properly prepare for the defense of the city as Stricker retreated back to the main defenses to bolster the existing force. The engagement was a part of the larger Battle of Baltimore, an American victory in the War of 1812.
Британдық қозғалыстар
Генерал-майор Роберт Росс 1814 жылдың басында Веллингтон герцогының армиясынан жасақталған, тәжірибелі әскерлер бригадасымен Чесапик шығанағына жіберілді, және олар Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің батальонымен күшейтілді. Ол 1814 жылғы 24 тамыздағы Бладенсбург шайқасында Мэриленд және Колумбия округінің жинақталған милициясын жеңіп, Вашингтонды өртеді. Америка үкіметіне нұқсан келтіргеннен кейін, ол Патүксент өзенінің сағасындағы Корольдік теңіз флотының кемелеріне қайтарылды, содан кейін Чесапик шығанағы бойымен Балтимордың стратегиялық маңызы бар портына бет алды, бірақ американдықтар Каулк даласында британдық десантты жеңіске жеткізді. Росс армиясы, 3700 сарбаз және 1000 теңіз жаяу әскері 1814 жылғы 12 қыркүйекте таңертең Патапско және Бек өзендері арасындағы түбектегі Норт-Пойнтке қонды және Балтимор қаласына қарай жылжуды бастады.
Major General Robert Ross had been dispatched to Chesapeake Bay with a brigade of veterans from the Duke of Wellington's army early in 1814, reinforced with a battalion of Royal Marines. He had defeated a hastily assembled force of Maryland and District of Columbia militia at the Battle of Bladensburg on August 24, 1814, and burned Washington. Having disrupted the American government, he withdrew to the waiting ships of the Royal Navy at the mouth of the Patuxent River before heading further up the Chesapeake Bay to the strategically more important port city of Baltimore, although the Americans managed to defeat a British landing at Caulk's Field before doing so. Ross's army of 3,700 troops and 1,000 marines landed at North Point at the end of the peninsula between the Patapsco River and the Back River on the morning of September 12, 1814, and began moving toward the city of Baltimore.
Америка қорғанысы
Мэриленд ополченнясының генерал-майоры Сэмюэл Смит британдықтардың қимылын болжап, оларды тосу үшін бригадалық генерал Джон Стрикердің колоннасын жіберді. Стрикердің күштері Мэриленд ополченнясының бес полкі, Мэрилендтен келген шағын атты әскер полкі, үш ерікті мылтық ротасының батальоны және алты 4 фунттық далалық зеңбірек батареясынан құралды. Стрикер бригадасын Балтимордің сыртындағы Хэмпстед Хилл мен Норт-Пойнт арасында орналастырды. Ол жерде бірнеше тасқын ағындары жарым аралды бір шақырымнан аспайтын енге дейін тарылтты, бұл британдықтар негізгі американдық қорғаныс позицияларына жетпес бұрын оларға қарсы тұруға өте қолайлы орын деп есептелді. Мылтықшылар бастапқыда британдықтардың шабуылын ұстап тұру үшін Стрикердің негізгі позициясынан бірнеше шақырым алға жылжыды. Бірақ олардың командирі капитан Уильям Дайер, британдық әскерлер оның артындағы Бэк-Риверге түсіп, оның шегінуін кесіп тастауы мүмкін деген қауесетті естіген соң, асығыс кері шегінді. Стрикер оларды оң фланкіне орналастырды.
Major General Samuel Smith of the Maryland militia anticipated the British move, and dispatched Brigadier General John Stricker's column to meet them. Stricker's force consisted of five regiments of Maryland militia, a small militia cavalry regiment from Maryland, a battalion of three volunteer rifle companies and a battery of six 4 pounder field guns. Stricker deployed his brigade halfway between Hampstead Hill, just outside Baltimore, where there were earthworks and artillery emplacements, and North Point. At that point, several tidal creeks narrowed the peninsula to only a mile wide, and it was considered an ideal spot for opposing the British before they reached the main American defensive positions. The riflemen initially occupied a position some miles ahead of Stricker's main position, to delay the British advance. However, their commander, Captain William Dyer, hastily withdrew on hearing a rumour that British troops were landing from the Back River behind him, threatening to cut off his retreat. Stricker posted them instead on his right flank.
Ашылу шайқасы
12-ші күні шамамен түске қарай Стрикер британдықтардың солдаттар тамақтанып жатқанда тоқтағанын, ал Росс әскеріне қарасты кейбір теңізшілер жақын жердегі шаруа қожалықтарын тонағанын естіді. Ол британдықтардың түнгі шабуылдарын күтудің орнына, қақтығыс тудырудың жақсырақ екеніне шешім келдірді. Сағат 13:00-де ол 250 сарбаз бен бір зеңбірекпен майор Ричард Хитті британдықтарды Стрикердің бас күштеріне тартып әкелу үшін жіберді.
At about midday on the 12th, Stricker heard the British had halted while the soldiers had a meal, and some sailors attached to Ross's force plundered nearby farms. He decided it would be better to provoke a fight rather than wait for a possible British night attack. At 1:00 pm, he sent Major Richard Heath with 250 men and one cannon to draw the British to Stricker's main force.
Шығындар
Британдық армияның ресми қаза тапқандар туралы есебіне майор Генри Деббиг қол қойған, онда 39 адам қаза тауып, 251 адам жараланған. Олардың ішінде 28 адам қаза тауып, 217 адам жараланған – бұл британдық армиядан, ал 6 адам қаза тауып, 20 адам жараланған – Корольдік теңіз жауынгерлерінің 2-ші және 3-ші батальондарынан, 4 адам қаза тауып, 11 адам жараланған – Кокберн флотынан бөлінген Корольдік теңіз жауынгерлерінің құрамынан, және 1 адам қаза тауып (Элиас Тейлор) 3 адам жараланған – Корольдік теңіз артиллериясынан. Кокрейннен Адмиралтействоға 1814 жылдың 22 қыркүйегінде жіберілген келесі қаза тапқандар туралы мәліметтерде 6 теңізші қаза тапқан, 1 жоғалып кеткен және 32 жараланған, ал Корольдік теңіз жауынгерлерінен 1 адам қаза тауып, 16 адам жараланған деп көрсетілген. Ресми хабарланғандай, британдықтардың жалпы шығындары 43 адам қаза тауып, 279 адам жараланған; 42 адам қаза тауып, 283 адам жараланған; немесе 44 адам қаза тауып, 287 адам жараланған және 1 адам жоғалып кеткен – қайсысы нақты екеніне байланысты. Тарихшы Франклин Р. Муллали осы дереккөздерді пайдаланғанына қарамастан, британдықтардың қаза тапқандары туралы тағы бір нұсқаны келтіреді, онда 46 адам қаза тауып, 295 адам жараланған. Америкалықтардың 24 адамы қаза тауып, 139-ы жараланған, ал 50-сі тұтқынға алынған. Британдықтар Норт-Пойнттен қайтадан кемеге мінген.
The official British Army casualty report, signed by Major Henry Debbeig, gives 39 killed and 251 wounded. Of these, 28 killed and 217 wounded belonged to the British Army; 6 killed and 20 wounded belonged to the 2nd and 3rd Battalions of the Royal Marines; 4 killed and 11 wounded belonged to the contingents of Royal Marines detached from Cockburn's fleet; and 1 killed (Elias Taylor) and 3 wounded belonged to the Royal Marine Artillery. A subsequent casualty return from Cochrane to the Admiralty, dated September 22, 1814, gives 6 sailors killed, 1 missing and 32 wounded, with Royal Marines casualties of 1 killed and 16 wounded. The total British losses, as officially reported, were 43 killed and 279 wounded; 42 killed and 283 wounded; or 44 killed, 287 wounded and 1 missing: depending upon which of the versions of the casualty returns was accurate. Historian Franklin R. Mullaly gives still another version of the British casualties, 46 killed and 295 wounded, despite using these same sources. The American loss was 24 killed, 139 wounded and 50 taken prisoner. The British re embarked at North Point.
Мұра
Бұл шайқас Мэриленд штатының Қорғаушылар күні мерекесімен және Балтимор округі шерифтерінің кеңсесінің таңбасымен еске алынады. 5-ші Мэриленд полкінің тарихы 175-ші жаяу әскер полкі (MD ARNG) арқылы жалғасады, ол 1812 жылғы соғысқа қатысқан он тоғыз Ұлттық гвардия бөлімшесінің бірі. Мэриленд әскери тарихы мұражайы, Балтимор қаласындағы Бесінші полк қару-жарақ қоймасында орналасқан, Балтимор шайқасына арналған көрмені ұсынады, ол шайқастың 200 жылдығын белгілеу үшін орнатылған.
The battle is commemorated through the Maryland state holiday of Defenders Day, as well as on the patch of the Baltimore County Sheriff's Office. The lineage of the 5th Maryland is perpetuated by the 175th Infantry Regiment (MD ARNG), one of nineteen Army National Guard units with campaign credit for the War of 1812. The Maryland Museum of Military History, housed in the Fifth Regiment Armory in Baltimore, Maryland, features an exhibit on the Battle of Baltimore which was installed to mark the 200th anniversary of the battle.
Анықтамалар және қосымша оқу
МакКавит, Джон және Кристофер Т. Джордж. Вашингтонды басып алған адам: генерал-майор Роберт Росс және 1812 жылғы соғыс. Норман: Оклахома университетінің баспасы, 2016. онлайн шолуды қараңыз.
McCavitt, John, and Christopher T. George. The Man Who Captured Washington: Major General Robert Ross and the War of 1812. Norman: University of Oklahoma Press, 2016. see online review