Кіріспе
Аққу шоқжұлдызындағы планеталық тұмандық
1977 жылы Еркес обсерваториясында шағын Шмидт-Кассегрен телескопы NGC 7027 планеталық тұмандығының дәл оптикалық орнын анықтау үшін қолданылды. Бұл нысанның фотосуреттері мен радиокарталарын салыстыруға мүмкіндік берді. 1990 жылы Хаббл ғарыш телескопы іске қосылғаннан бері ол бірнеше рет суретке түсірілді. Бұл бақылауларға дейін NGC 7027 протопланеталық тұмандық деп есептелген, оның орталық жұлдызы газды иондау үшін тым салқын болған, бірақ қазір ол дамуының ең алғашқы кезеңіндегі планеталық тұмандық екені белгілі. Оның өте күрделі пішіні бар, ол иондалған газдың эллипстік аймағынан және үлкен бейтарап бұлттың ішіндегі экваторлық белдеуден тұрады. Ішкі құрылымы газ бен шаңнан тұратын көлденең қабықшамен қоршалған. Тұмандықтың пішіні сопақ эллипсоидты қабықша тәрізді және "көкнәр жапырағы" пішіндес фотодиссоциация аймағы бар. NGC 7027 кеңейіп жатқан галосының массасы Күн массасынан шамамен үш есе көп, ал иондалған орталық аймақтан шамамен 100 есе ауыр. NGC 7027-дегі бұл масса жоғалтуы, Күннен бірнеше есе үлкен жұлдыздардың супернова жарылысында жойылмай қалуы мүмкін екенін көрсететін маңызды дәлел болды. NGC 7027 спектрінде планеталық тұмандықтарға қарағанда бейтарап молекулалардан келетін спектрлік сызықтар аз. Бұл нейтралды молекулалардың күшті ультракүлгін сәулеленумен жойылғандығына байланысты. Тұмандықта иондану потенциалы өте жоғары иондар бар. Ғаламда пайда болған ең алғашқы молекула деп саналатын гелий гидрид ионы (Ұлы жарылыстан кейін шамамен 100 000 жыл өткен соң) 2019 жылы алғаш рет NGC 7027-де анықталды. Сондай-ақ, NGC 7027-де наноалмаздың бар екендігіне дәлелдер бар.
In 1977 at Yerkes Observatory, a small Schmidt Cassegrain telescope was used to derive an accurate optical position for the planetary nebula NGC 7027 to allow comparison between photographs and radio maps of the object. It has been photographed multiple times by the Hubble Space Telescope since its launch in 1990. Prior to these observations, NGC 7027 was thought to be a proto planetary nebula with the central star too cool to ionize any of the gas, but it is now known to be a planetary nebula in the earliest stage of its development. It has a very complex shape, consisting of an elliptical region of ionized gas and an equatorial belt within a massive neutral cloud. The inner structure is surrounded by a translucent shroud of gas and dust. The nebula is shaped like a prolate ellipsoidal shell and contains a photodissociation region shaped like a "clover leaf". The expanding halo of NGC 7027 has a mass of about three times the mass of the Sun, and is about 100 times more massive than the ionized central region. This mass loss in NGC 7027 provided important evidence that stars a few times more massive than the Sun can avoid being destroyed in supernova explosions. The spectrum of NGC 7027 contains fewer spectral lines from neutral molecules than is usual for planetary nebulae. This is due to the destruction of neutral molecules by intense UV radiation. The nebula contains ions of extremely high ionization potential. The helium hydride ion, thought to be the earliest molecule to have been formed in the Universe (about 100,000 years after the Big Bang), was detected in 2019 for the first time in space in NGC 7027. There is also evidence for the presence of nanodiamond in NGC 7027.
Орталық жұлдыз
NGC 7027 өзінің ыстық орталық жұлдызының салдарынан бай және күшті иондалған спектрге ие. Ақ ергежейдің массасы шамамен Күн массасының 0,7 есесіне тең деп саналады және ол Күннің сәулеленуінен 7700 есе артық сәулелену шығарады. Орталық жұлдыздың екі жұлдыздан тұратын жүйе болуы мүмкін, бірақ екінші жұлдызы әзірге анықталған жоқ. NGC 7027-нің қалыптасуының нақты мәліметтері белгісіз болғанымен, екінші жұлдызбен болған өзара әрекеттесулер планеталық тұмандықтың күрделі құрылымын, соның ішінде ағыстарды және олардан пайда болған сәулелерді құрады деген болжам бар.