Кіріспе
Вирджиния штатының Ричмонд қаласында 1834 жылдың тамызынан 1864 жылдың маусымына дейін және 1939 жылдан 1945 жылға дейін жарияланған «Southern Literary Messenger» мерзімді журналы болды. Журналдың әр санында «Әдебиет және көркем өнердің барлық саласына арналған» деген тақырып немесе оның ұқсас нұсқалары кездесетін, сондай-ақ поэзия, көркем проза, ғылыми еңбектер, рецензиялар және тарихи мақалалар жарияланды. Оны Томас Уиллис Уайт құрды, ол 1843 жылы қайтыс болғанға дейін баспагер және кездейсоқ редактор болып қызмет етті. 1835 жылы Уайт Эдгар Аллан Поны штат жазушысы және сыншысы ретінде жұмысқа алды. Мэттью Фонтейн Мори және Моридің туысы Бенджамин Блейк Майнор да осы журналмен байланысты болды. Журнал 1864 жылдың маусымында, ішінара Ричмондтың Америка Азамат соғысына қатысуына байланысты тоқтатылды, бірақ 1939-1945 жылдары қайта жаңғыртылды.
Тарих
The Southern Literary Messenger алғаш рет 1834 жылдың тамызында Томас Уиллис Уайт (1788–1843) баспагер ретінде жарық көрді. Оның тұңғыш санында, ол өзінің мақсатының «оңтүстіктің мақтанышы мен генийін ояту, сондай-ақ еліміздің осы бөлігінің ұзақ ұйқыдан оянған әдеби еңбегін қозғау» екенін айтты. Бұл сол кездегі көптеген журналдардың Бостон, Нью-Йорк және Филадельфия қалаларында шығарылуымен байланысты болды. Эдгар Аллан По бір кезде редактор болып жұмыс істеді (төменде қараңыз). Ол кеткеннен кейін Уайт редакторлық міндеттерін қайтадан өз мойнына алды, кейін 1840 жылдан 1843 жылға дейін лейтенант Мэтью Фонтейн Мори USN-ді редактор етіп тағайындады. 1843 жылы Уайт қайтыс болғаннан кейін Бенджамин Блейк Майнор 1843 жылдың тамызынан 1847 жылдың қазанына дейін редактор және баспагер болып қызмет етті. Мақалалар мен тіркелушілердің азаюы 1864 жылдың маусым айында журналдың жабылуына себеп болды. Соңғы санында редакциялық мақалада түсіндірілгендей, Америка Азамат соғысы Ричмондтағы және жалпы қаладағы баспа саласын қатты шатастырды.
Мазмұны
The Southern Literary Messenger-де өлеңдер, көркем әдебиет, ғылыми еңбектер, аудармалар, рецензиялар, құқықтық мақалалар және Вирджиния тарихына қатысты жазбалар жарияланды. Журналдың әр санында «Әдебиет пен өнердің барлық саласына арналған» деген тақырып немесе оның ұқсас нұсқасы болды. Журнал шамамен ай сайын жарық көрді, бастапқыда негізінен солтүстіктегі оқырмандар жазылған, бірақ 1840 жылы «Messenger» журналында жарияланғандай, оңтүстіктегі жазушылар мақалаларын жазу арқылы оңтүстікте де оқырмандар мен авторлар көбейді. «Оңтүстік әдеби хабаршысы» журналының алғашқы редакторы Джеймс Э. Хит былай деп жазды: «Біздің солтүстік және шығыс достарымыздан өз штатымыздың шекарасынан тыс оңтүстік туыстарымыздан гөрі көбірек мақтаулы хабарламалар алдық. Мұны біз айыптау ниетімен емес, Мейсон және Диксон сызығының күн жағында тұратын біздің әділ құқықтарымызды қорғаудың маңыздылығын немесе әдебиет республикасында дұрыс өкілдікке ие болудың маңыздылығын әлі толық сезінбегендігімізге байланысты айтамыз». 1861 жылдың ақпан айында «Оңтүстік әдеби хабаршысы» Уильям Х. Холкомбтың «Таңдау: Жеке ұлттық мемлекет немесе Оңтүстіктің африкалықтандырылуы» атты мақаласын жариялап, сепаратистік қозғалысты қолдады.
From our Northern and Eastern friends we have received more complimentary notices than from any of our Southern brethren without the limits of our own State. We say this not in a reproachful spirit, but in a somewhat sad conviction of mind, that we who live on the sunny side of Mason and Dixon's line are not yet sufficiently inspired with a sense of importance of maintaining our just rights, or rather our proper representation in the Republic of Letters. In February 1861, the Southern Literary Messenger defended the secession movement by publishing an article by William H. Holcombe, a doctor, entitled "The Alternative: A Separate Nationality, or the Africanization of the South."
Поның қатысы
Эдгар Аллан По 1835 жылдың тамызында штат жазушысы және сыншысы болып жұмысқа қабылданды, бұл Джон Пендлтон Кеннедидің Уайтқа берген ұсынысының нәтижесі болуы мүмкін. Бір ай өткен соң Уайт Поны, оның ішімдік әдеттеріне байланысты жұмыстан шығарды, бірақ қазан айында қайтадан жұмысқа алды. Желтоқсан айында По журналдың редакторы болып тағайындалды. "Messenger"-де жұмыс істеген кезінде По американдық және шетелдік кітаптар мен журналдарға 37 мақала жариялап, АҚШ-тағы көрнекті сыншы ретіндегі беделін нығайтты. По журналдың жетістіктерімен мақтан тұтқан және оның жазылушылар санының артуына көмектескен болуы мүмкін. Көп жылдардан кейін, 1844 жылы По жазған хатта, ол журналда 700-ге жуық жазылушы болған кезде жұмысқа кіріскенін және 5500 жазылушыға жеткенде кеткенін айтты. Сыннан басқа, По өзінің енді танымал болған көптеген туындыларын "Messenger"-де алғаш рет жариялады, олардың ішінде даулы "Бериника", "Морелла" және оның жалғыз романы "Нантакеттік Артур Гордон Пимнің баянының" бөлімдері бар еді. По 1837 жылдың қаңтар айындағы санымен журналдан кетіп қалды, бірақ Уайт қайтыс болғаннан кейін де мақалаларын жариялай берді.