Джозеф Рид Ингерсолл: Американ саяхатшысы және заңгері
Joseph Reed Ingersoll
Жозеф Рид Ингерсолл – Пенсильвания штатынан шыққан АҚШ саяхатшысы, заңгер. 1835 ж. Конгресске өкіл болды. Биографиясы, өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Рид Ингерсолл (14 маусым 1786 – 20 ақпан 1868) – Филадельфия, Пенсильвания штатынан шыққан американдық заңгер және мемлекеттік қайраткер. 1835 жылы ол әкесі Джаред Ингерсолл мен ағасы Чарльз Джаред Ингерсоллдың ізімен АҚШ Конгресінде Пенсильвания штатын өкілдік етті.
American politician
Joseph Reed Ingersoll (June 14, 1786 – February 20, 1868) was an American lawyer and statesman from Philadelphia, Pennsylvania. In 1835 he followed his father, Jared Ingersoll, and his older brother, Charles Jared Ingersoll, to represent Pennsylvania in the U. S. House.
Өмірбаян
1804 жылы Принстон колледжін бітірді. Әкесімен заңгерлік білім алып, адвокаттық алқаға қабылданды және Филадельфияда заңгерлік тәжірибесін бастады. 1825 жылы Ингерсолл Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1834 жылы ол Джексонға қарсы виг үміткері ретінде жиырма төртінші Конгреске сайланды. 1836 жылы қайта сайлануға түсуден бас тартты, 1835–1837 жылдары қызмет етті. Ол заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды. Ингерсолл Джон Сержанттың отставкасынан босаған орынды толтыру үшін жиырма жетінші Конгреске виг ретінде сайланды. Ол жиырма сегізінші, жиырма тоғызыншы және отызыншы Конгрестерге виг ретінде қайта сайланды. 1848 жылы қайта сайлануға түсуге ұсынылғанды қабылдаудан бас тартты. Оның екінші мерзімі 1841 жылдан 1849 жылға дейін жалғасты. Ол отызыншы Конгресс кезінде АҚШ-тың сот жүйесі жөніндегі комитетінің төрағасы болды. Ол қорғаушылық саясатты қолдады және Генри Клейдің жақтаушысы болды. Палатадағы ең белгілі жұмыстарының бірі – 1842 жылғы Клейдің тарифін қорғауы болды. 1852 жылы президент Миллард Филлмор оны АҚШ-тың Ұлыбританиядағы елшісі етіп жіберді. Шамамен бір жыл қызмет еткен соң, ол жеке өміріне қайтып, әдебиетпен айналысты. 1836 жылы Лафайетт және Боудоин колледждері оған LL.D. дәрежесін берді, ал 1845 жылы Оксфорд университеті D.C.L. дәрежесін берді. Ол 1868 жылы Филадельфияда қайтыс болды. Сент-Питер протестанттық епископтік шіркеуінің зиратына жерленді.
He graduated from Princeton College in 1804. He studied law with his father, was admitted to the bar and commenced practice in Philadelphia. In 1825, Ingersoll was elected to the American Philosophical Society. He was elected in 1834 as a Whig anti Jacksonian candidate to the Twenty fourth Congress. He declined to be a candidate for renomination in 1836, serving 1835–1837. He resumed the practice of law. Ingersoll was elected as a Whig to the Twenty seventh Congress to fill the vacancy caused by the resignation of John Sergeant. He was reelected as a Whig to the Twenty eighth, Twenty ninth, and Thirtieth Congresses. He declined to accept the nomination as a candidate for reelection in 1848. In all, his second stay in office lasted from 1841 to 1849. He was the chairman of the United States House Committee on the Judiciary during the Thirtieth Congress. He was an advocate for protection and a firm supporter of Henry Clay. One of his noted efforts in the House was a defense of Clay's tariff of 1842. In 1852, President Millard Fillmore sent him to the United Kingdom as the U. S. Minister. He served about a year, and then retired to private life, devoting himself to literary pursuits. The degree of LL. D. was conferred on him by Lafayette and Bowdoin in 1836, and that of D. C. L. by Oxford in 1845. He died in Philadelphia in 1868. Interment in St. Peter's Protestant Episcopal Churchyard.
Шығармалары
Ол Одақтың ыстық жақтаушысы болды және Америка Азамат соғысы кезінде "Бөліну – ақымақтық және қылмыс" атты эссе жазды. Ол Росеустің (Франческо Рокконың) "De Navibus et Naulo" және "De Assecuratione" (Филадельфия, 1809) трактаттарын латын тілінен аударма жасап жариялады, сондай-ақ Сэмюэл Бректің естеліктерінің авторы болды (1863).
He was a warm adherent of the Union, and at the time of the American Civil War prepared an essay entitled "Secession, a Folly and a Crime." He published a translation from the Latin of Roceus's (Francesco Rocco's) tracts "De Navibus et Naulo" and "De Assecuratione" (Philadelphia, 1809), and was the author of a Memoir of Samuel Breck (1863).