Сирил Фредерик Уолтерс: Уэльс шағыршысы және Англия құрамасының ойыншысы

Кіріспе

Ағылшын крикетшісі Сирил Фредерик Уолтерс (28 тамыз 1905 – 23 желтоқсан 1992) – Уэльстің бірінші сыныпты крикетшісі. Ол «Гламорганды» қалдырып, «Уорчестерширдің» капитан-хатшысы болып қызмет еткеннен кейін үлкен жетістіктерге жетті. Осы қызметте ол өз соққысын осыншалық деңгейге жеткізді ki, қысқа мерзімге Англия құрамасының тұрақты ойыншысына айналып, тіпті бір матчта Боб Уайаттың орнына команда капитаны болды. Бірақ, көп ұзамай ол крикеттен күтпегендей толығымен бас тартты, бұл оның елі мен округі үшін үлкен қайғы болды.

Өмірбаян

Уолтерс Уэльстің Гламморгандағы Бедлиног қаласында дүниеге келген. Нейт грамматикалық мектебінде білім алған ол 1923 жылы он жеті жасында алғаш рет Гламорган командасы сапына шықты. Гламморган командасы үш толық маусым ішінде елуден аспаған бір ғана нәтиже көрсеткенімен, оның шеберлігі соншалықты жоғары болды, ол командада қалды, әсіресе белсенді ойын көрсетуінің арқасында. Келесі жылы, геодезист және сәулетші ретіндегі жұмысы оны маусымның бірінші жартысында командадан шығарды, бірақ қайтып келгеннен кейін Уорвикширге қарсы өткен алғашқы матхта 116, ал Лестерширге қарсы 114 ұпай жинап, керемет прогресс жасады. Бұл ойындары оны көптеген соққыларды орындай алатын, классикалық әдемі стильдегі ойыншы ретінде көрсетті және Англия құрамасына үміткер ретінде қарауға мүмкіндік берді. Алайда, бизнес мәселелері 1927 жылы мамыр айынан кейін Уолтерстің ойынға қатысуына кедергі келтірді, ал Уорстершир тұрақты хатшы іздеп, оны идеалды кандидат деп тапты. Ол 1928 жылы осы округтің хатшысы лауазымын қабылдады және сол жылы Гламорган үшін бірнеше матчта ойнамай, Уорстершир үшін қажетті талаптарды орындау кезеңін бастады. 1929 жылы оның бірінші сыныптық матчы Уэльс командасының МКК-ға қарсы ойыны болды, ал 1930 жылы қажетті талаптарды орындағаннан кейін Уолтерстің шеберлігі Уорстерширдің ұзақ жылдар бойы соңғы орында қалуынан құтылуына және лайықты деңгейге көтерілуіне көмектесті. Келесі жылы Уолтерс Уорстершир командасының капитаны болды және командасының құлдырауына және екі ылғалды жазға қарамастан, 1932 жылы 1500-ден астам ұпай жинады, оның ішінде Уорвикширге қарсы өткен матчта 190 ұпай жинады. Алайда, Уолтерс тек 1933 жылы ғана үздік ойыншылардың қатарына енді. Ворстерширдегі алғашқы үш маусымның әрқайсысында бір ғана жүздік соққан ол, сол жылы округтік рекордтық тоғыз жүздік соқты. Патаудидің навабы, Морис Никол және Гарольд Гиббонспен бірге Уолтерс Уорстерширге жиырма бес жүздік соққан төрт ойыншыдан тұратын құрамды құрды. Ворстершир нашар боулингінің салдарынан тек екі ойын жеңгеніне қарамастан, Герберт Сатклифтің күтпеген құлдырауына байланысты Уолтерс батыс үндістеріне қарсы барлық үш тест матчында бастапқы соққыны орындауға таңдалды. Алғашқы екі тест матчында 51 және 46 ұпай жинаған ол көрермендерді көңілді қалдырды және 1934 жылғы "Уисден" журналы оны "Жылдың үздік крикетшісі" деп атады. Үндістанда өткен келесі серияда Уолтерс Англия құрамасының бірінші таңдаулы соққышы ретінде бекітілді, алты иннингте 71 ұпайдың орташа көрсеткішін көрсетті. 1934 жылы Трент-Бриджде Англия құрамасын сәтті басқара алмағанына қарамастан, Уолтерс ойыншы ретінде дамыды, екінші жыл қатарынан 2000 ұпайдан асып, бес тест матчында 400-ден астам ұпай жинады. 1935 жылы жақсы басталды, бірақ бір айдан кейін Уолтерс денсаулығына байланысты ойыннан шығып, ұзақ демалыс алуға кеңес берілді. Алайда, қайтып келгеннен кейін екі матчта 271 ұпай жинаған ол Кеннингтон Овалдағы соңғы тест матчына шақырылды, бірақ денсаулығы нашарлағандықтан, қатыса алмады. Жалпы, ол тест крикетінде өте табысты болды, он сегіз иннингінің он екісінде 40 ұпайдан асып түсті. 1935 жылдың соңында Уолтерс Уорстерширдің хатшысы және капитаны лауазымынан кетті, бірақ әлі де мүмкіндігінше жиі округ үшін ойнауға үміттенетінін айтты. Алайда, оның мансабы аяқталды, өйткені ол некесіне көңіл бөлді. 1936 жылы Уолтерс бірінші сыныптық крикетке қатыспағанына қарамастан, Уорстершир 1937 жылы ол үнемі ойнайды деп сенді және бірнеше жыл ішінде нашар болғаннан тамашаға айналған боулинг шабуылын күшейтеді деп күтті. Алайда, ол мүлдем ойнаған жоқ, ал сол жылдың соңында Уорстершир оны тағы да крикет алаңында көре алмайтынын білді. Ол "жақсы тұрмысқа шыққан" және әйелінің жеке табысы оның ойнамайтынына себеп болуы мүмкін. Ол джентльмендер мен ойыншылар дәуіріндегі әуесқойлыққа құмар адам болды. Пегги 1974 жылы қайтыс болғаннан кейін ол Нейт қаласына оралды, онда қайтыс болды. Өмірінің соңғы жылдары Уолтерс крикет көруге қиналды, өйткені оның тартымдылығы оны іскерлік міндеттерінен алаңдатуы мүмкін деп сенді.

Walters was born Bedlinog, Glamorgan, Wales. Educated at Neath Grammar School, he first played for Glamorgan as a seventeen year old in 1923. Although he only made one score of over fifty in three full seasons, Glamorgan's batting was of such a standard that he remained in the eleven, especially with his energetic fielding. The following year, his business as a surveyor and architect kept him out of the team in the first half of the season, but on returning he improved phenomenally with 116 in his first match against Warwickshire and 114 against Leicestershire. These innings showed him as a classically graceful batsman with many strokes and led to him being seen as an England prospect. However, business prevented Walters playing in 1927 after May, and Worcestershire, interested in having a permanent secretary, saw him as an ideal candidate. He accepted the position of secretary to that county in 1928 and, despite playing without success for Glamorgan in a few matches that year, began a period of qualification for Worcestershire. Though his sole first class match in 1929 was for Wales against the MCC, when qualified in 1930 Walters' batting helped Worcestershire rise from perennial wooden spooners to a respectable position. The following year Walters became captain of Worcestershire, and he advanced steadily despite his team falling off and two very wet summers, scoring over 1,500 runs in 1932 including 190 against Warwickshire. However, it was not until 1933 that Walters entered the front rank of batsmen. Whereas he had hit only one century in each of his first three seasons at Worcestershire, that year he hit a county record nine centuries. With the Nawab of Pataudi, Maurice Nichol and Harold Gibbons Walters gave Worcestershire a quartet of batsmen who contributed twenty five centuries between them. Although Worcestershire won only two games because of deplorable bowling, with Herbert Sutcliffe suffering a surprise decline, Walters was chosen to open the batting in all three Tests against the touring West Indians. With scores of 51 and 46 in the first two Tests he did not disappoint, and was named a Cricketer of the Year by Wisden for 1934. In the following series in India Walters definitely established himself as England's first choice opening bat, averaging 71 for six innings. Although he was unsuccessful captaining England at Trent Bridge in 1934, Walters went from strength to strength as a batsman, scoring 2,000 runs for the second successive year and over 400 runs in the five Tests. 1935 started well, but after a month Walters broke down in health and was advised to take a long rest. However, 271 runs in two matches on returning had him selected for the last Test at Kennington Oval but he had to withdraw as his health broke down again. Overall, he had a remarkable record in Test cricket of having reached 40 in twelve of his eighteen innings. At the end of 1935 Walters resigned as secretary and captain of Worcestershire, but said he still hoped to play for the county as often as possible. However, as it turned out, his career was already over as he concentrated on his marriage. Even when Walters did not appear in first class cricket in 1936, however, Worcestershire believed he would play regularly in 1937 and complement a bowling attack that in a few years had gone from woeful to excellent. However, he did not play at all, and by the end of that year Worcestershire finally knew he would not be seen in the cricket field again. He had "married well" and his wife's private income may have played a part in his not playing again. He was a sham amateur in the days of gentlemen and players. On Peggy's death in 1974 he returned to Neath, where he died. In later life Walters had difficulty watching cricket because he believed its appeal could distract him from his business duties.