Британдық теңізші офицері Вильям Генри Смит және оның гидрографиялық еңбектері
William Henry Smyth
Әскери теңізші, адмирал Уильям Генри Смит (1788-1865) – британдық теңіз офицері, гидрограф, астроном және нумизмат. Өмірі мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теңіз офицері
British naval officer
Адмирал Уильям Генри Смит (21 қаңтар 1788 – 8 қыркүйек 1865) – ағылшын Корольдік теңіз күштерінің офицері, гидрограф, астроном және нумизмат. Ол көптеген ғылыми қоғамдардың алғашқы тарихына қатысқандығы, гидрографиялық карталары, астрономиялық еңбектері және көптеген жарияланымдары мен аудармаларымен танымал.
Admiral William Henry Smyth (21 January 1788 – 8 September 1865) was an English Royal Navy officer, hydrographer, astronomer and numismatist. He is noted for his involvement in the early history of a number of learned societies, for his hydrographic charts, for his astronomical work, and for a wide range of publications and translations.
Шығу тегі
Уильям Генри Смит – Джозеф Смиттің (1788 жылы қайтыс болған) және Джорджина Кэролайн Питт Пилкингтонның (1838 жылы қайтыс болған) жалғыз ұлы, Джон Картерет Пилкингтонның қызы және Лэтиция Пилкингтон мен оның күйеуі Мэтью Пилкингтонның немересі. Оның әкесі, Джозеф Смит, Нью-Джерсиден шыққан американдық лоялист, революциялық соғыс кезінде Нью-Йорк корольдік полкінде лейтенант болып қызмет еткен. Ол Бенджамин Смиттің (1769 жылы қайтыс болған), қазіргі Блэрстаун ауданының жер иесі және оның бірінші әйелі Кэтерина Схунховеннің (1750 жылы қайтыс болған) алтыншы ұлы еді. Әкесін ешқашан танымаған адмирал, ағасы Август Эрл және әпкесі Фиби Эрлмен бірге өсті. Ата-анасының жаман беделін және оның заңды емес туғандығын жасыру үшін оның ұрпақтары, әсіресе қызы Генриетта Грейс Смит, қиялданған тегін ойлап тапты. Олардың, мысалы, Берк пэрлігі сияқты еңбектерде жарияланған талаптарында, баласыз капитан Джон Смиттен таратылғандығы және Лорд Нельсонмен туыстық қатынасы бар екендігі айтылды. Олар оның гербін де қабылдады. 1813 жылдың 25 наурызында (25 жасында) лейтенант қызметіне көтеріліп, Сицилия флотилиясына тағайындалды, онда ол Неапольден француздерге қарсы күресті, сонымен қатар көптеген ресми емес гидрографиялық зерттеулер мен антиквариаттық зерттеулер жүргізді. Сицилияны қорғауда көрсеткен қызметі үшін ол екі Сицилия королі Фердинанд I-нің Сент-Фердинанд және Мерит ордендерімен марапатталды және оны тағуға патшалық регенттен рұқсат алды. 1815 жылдың 18 қыркүйегінде (27 жасында) командир болып тағайындалды және бригтің басқарушысы ретінде Сицилия жағалауын, Италияның іргелес жағалауларын және Африканың қарсы жағалауларын зерттеуді жалғастырды. 1817 жылы оның зерттеу жұмысы ресми статусқа ие болды, ол 1821 жылы Adventure деп аталған кемеге тағайындалды. Бұл кемемен Смиттің туған ағасы Август Эрл ресми суретші болған Бигльдің алғашқы сапарына қатысты. Aid кемесінде Смит Италия, Сицилия, Грекия және Африка жағалауларының гидрографиялық зерттеуін жүргізіп, Корольдік флот және басқа да мекемелер 20 ғасырдың ортасына дейін қолданған көптеген карталар жасады. Осының нәтижесінде ол «Жерорта теңізінің Смиті» деп танылды. Адриатика теңізіндегі гидрографиялық жұмыстары Австрия және Неаполь билігімен бірлесіп жүргізіліп, 1822–1824 жылдары жарық көрген Carta di Cabottaggio del Mare Adriatico картасын жасады. 1817 жылы Сицилияда болған кезде ол итальяндық астроном Джузеппе Пиаццимен Палермода кездесіп, оның обсерваториясын аралады. Бұл оның астрономияға деген қызығушылығын оятты және ол екінші ұлына (кейін танымал астроном болған) Пиацци есімін берді. Смит өзінің кейбір жұмыстарын «Сицилия және оның аралдарының ресурстары, халқы және гидрографиясы» (Лондон, 1824) атты естелік сипаттамасында жариялады, одан кейін 1828 жылы «Сардиния эскизі» жарық көрді. Кейін 1854 жылы ол Жерорта теңізіндегі зерттеу жұмыстары үшін Корольдік географиялық қоғамның негіздеушісінің медалімен марапатталды. 1824 жылдың 7 ақпанында (36 жасында) пост капитаны болып тағайындалды, ал қарашада Adventure кемесін демалысқа жіберді. Ол толық жалақымен белсенді тізімде қалды, жаңа қызметке дайын болды, бірақ бұл теңіздегі қызметінің соңы болды және ол әдеби және ғылыми ізденістерге көшті. 1853 жылдың 28 мамырында контр-адмирал, 1858 жылдың 17 мамырында вице-адмирал, ал 1863 жылдың 14 қарашасында 75 жасында адмирал дәрежесіне көтерілді.
William Henry Smyth was the only son of Joseph Smyth (died 1788) and Georgiana Caroline Pitt Pilkington (died 1838), the daughter of John Carteret Pilkington and the granddaughter of Laetitia Pilkington and her husband Matthew Pilkington. His father, Joseph Smyth, an American Loyalist from New Jersey who served as a lieutenant in the King's Royal Regiment of New York during the Revolutionary War, was the sixth son of Benjamin Smyth (died 1769), a landowner in what is now Blairstown, and his first wife Catherina Schoonhoven (died 1750). Never having known his father, the Admiral grew up with a half brother Augustus Earle and a half sister Phoebe Earle. To conceal the disreputability of his parents and his probable illegitimacy, his descendants, in particular his daughter Henrietta Grace Smyth, invented an imaginary ancestry. Their claims, which were reproduced in works like Burke's Peerage, included alleged descent from the childless Captain John Smith, whose coat of arms they adopted, and a fictitious relationship with Lord Nelson. On 25 March 1813 (aged 25) he was promoted to lieutenant and appointed to the Sicilian flotilla, in which he combined service against the French from Naples with a good deal of unofficial hydrographic surveying and antiquarian research. For his services in defending Sicily, he was subsequently awarded the Order of Saint Ferdinand and of Merit by King Ferdinand I of the Two Sicilies, and received permission from the Prince Regent to wear it. On 18 September 1815 (aged 27) he was promoted to Commander and in command of the brig continued surveying the coast of Sicily, the adjacent coasts of Italy, and the opposite shores of Africa. In 1817 his survey work was put on a more formal footing by his appointment to In 1821 this vessel was renamed Adventure and later accompanied on the first voyage of the Beagle, in which Smyth's half brother Augustus Earle was the official artist. In Aid, Smyth carried on the hydrographic survey of the Italian, Sicilian, Greek, and African coasts, and constructed a very large number of charts, used by the Royal Navy among others until the mid 20th century. As a result, he became known as "Mediterranean Smyth". His hydrographic operations in the Adriatic, in collaboration with the Austrian and Neapolitan authorities, resulted in the Carta di Cabottaggio del Mare Adriatico, published in 1822–24. While in Sicily in 1817, he met the Italian astronomer Giuseppe Piazzi in Palermo and visited his observatory; this sparked his interest in astronomy and he gave his second son (who became a noted astronomer) the name Piazzi. Smyth published some of his work in his Memoir description of the Resources, Inhabitants, and Hydrography of Sicily and its Islands (London, 1824), which was followed in 1828 by a Sketch of Sardinia. Subsequently, in 1854, he was awarded the Royal Geographical Society's Founder's Medal in recognition of his survey work in the Mediterranean. On 7 February 1824, aged 36, he was promoted to Post Captain, and in November he paid off the Adventure. He remained on the Active List on full pay, ready for active service, but this actually was the end of his service at sea, and he turned to a life of literary and scientific pursuits. being advanced on the retired list to Rear Admiral on 28 May 1853, then to Vice Admiral on 17 May 1858, and finally to Admiral on 14 November 1863, aged 75.
Астрономия
Англияға оралып, Бедфордта қоныстанғаннан кейін, 1825 жылы ол 6 The Crescent мекенжайындағы үйінде 5,9 дюймдік рефракторлық телескоппен жабдықталған жеке обсерватория құрды. Ол бұл құралды 1830 жылдар бойында терең ғарыштағы әртүрлі нысандарды – қос жұлдыздарды, жұлдыз шоқтарын және тұмандықтарды бақылау үшін пайдаланды. 1844 жылы ол өзінің байқауларын "Аспан денелерінің циклы" еңбегінде жариялады, бұл оған 1845 жылы Корольдік астрономиялық қоғамның алтын медалін және қоғам президенті лауазымын әкелді. Бұл жұмыстың бірінші томы жалпы астрономияға арналған, ал екінші томы "Бедфорд каталогы" деп белгілі болды және 1604 қос жұлдыз бен тұмандықтың байқауларын қамтыды. Ол көп жылдар бойы стандартты анықтамалық еңбек ретінде қызмет етті; ешбір астроном бұрын осындай мөлшерде әлсіз нысандардың каталогын жасаған емес. 1986 жылы ол қайта басылды, ал кіріспесінде былай делінген:
Returning to England and settling at Bedford, in 1825 he fitted out a private observatory equipped with a 5.9 inch refractor telescope at his home at 6 The Crescent. He used this instrument to observe a variety of deep sky objects over the course of the 1830s, including double stars, star clusters and nebulae. He published his observations in 1844 in the Cycle of Celestial Objects, which earned him the Gold Medal of the Royal Astronomical Society in 1845 and also the presidency of the society. The first volume of this work was on general astronomy, but the second volume became known as the Bedford Catalogue and contained his observations of 1,604 double stars and nebulae. It served as a standard reference work for many years afterward; no astronomer had previously made as extensive a catalogue of dim objects such as this. It was reprinted in 1986 with a foreword stating:
Өзінің байқауларын аяқтағаннан кейін, ол 1839 жылы Кардиффке көшіп, өзі жобалаған Бьют догының құрылысын қадағалады. Оның обсерваториясы бұзылып, телескопы доктор Джон Лиге сатылды, ол оны Букингемширдегі Стоун ауылының жанындағы Хартвелл үйінде Смит жобалаған жаңа обсерваторияда қайта орнатты. Смит 1842 жылы Стоунға көшіп, телескопқа қол жеткізе отырып, 1839 жылдан 1859 жылға дейін көптеген қосымша астрономиялық байқаулар жасады. Телескоп қазір Лондондағы Ғылым мұражайында сақталады. Ол олардың табиғатын, Жер атмосферасының әсерін және Доплер эффектісі салдарынан түс өзгерісінің мүмкіндігін түсіндіруге тырысты. Оның болжамы ақиқатын жоғалтса да, ол "Хартуэлл эксперименті" деп аталатын көптеген қос жұлдыздардың жұлдыздық түстерін бақылау бойынша жиынтық жасады. Оның кейбір идеялары 20 ғасырдың басында да талқыланды, бірақ астрономиялық спектроскопиядан алынған мол дәлелдерге сүйене отырып, көптеген жағдайларда қабылданбады.
Having completed his observations, he moved to Cardiff in 1839 to supervise the construction of the Bute Dock which he had designed. His observatory was dismantled and the telescope was sold to Dr John Lee, who re erected it in a new observatory of Smyth's design at Hartwell House near the village of Stone in Buckinghamshire. Smyth moved to Stone in 1842 and, still having access to the telescope, performed a large number of additional astronomical observations from 1839 to 1859. The telescope is now in the Science Museum, London. which attempted to explain their nature, the effects of the Earth's atmosphere, and the possibility of change in colour due to Doppler Shift. While his premise proved ultimately wrong, he discussed and created a summary on observing star colours of many double stars under his so called Hartwell Experiment. Some of his ideas continued to be promoted into the early 20th century, but were mostly then rejected by the overwhelming evidence from astronomical spectroscopy.
Ғылыми мекемелермен байланыс
1821 жылы ол Лондонның Антикварлар қоғамының және Корольдік астрономиялық қоғамның (RAS) мүшесі болды. 1826 жылғы 15 маусымда Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, ал 1830 жылы Корольдік географиялық қоғамның (RGS) негізін қалаушылардың бірі атанды. 1845–46 жылдары ол РАН президенті, ал 1849–50 жылдары РГС президенті болды. Ол Корольдік қоғамның вице-президенті және шетелдік хатшысы, Антикварлар қоғамының вице-президенті және директоры, сондай-ақ Еуропадағы әдеби және ғылыми қоғамдардың кем дегенде төрттен үш бөлігінің құрметті немесе корреспондент-мүшесі болды. Ол сонымен қатар Нью-Йорк теңіз академиясының мүшесі де болды. Гринвич обсерваториясының қонақтар кеңесінде де қызмет етті. Ол "Философиялық еңбектер" және РАН мен РГС-тің мәмілелеріне көптеген мақалалар жариялады, сондай-ақ 1829 жылдан 1849 жылға дейін "Бірлескен қызмет журналына" үнемі жазды.
In 1821 he became a fellow of the Society of Antiquaries of London and of the Royal Astronomical Society (RAS). On 15 June 1826 he was elected Fellow of the Royal Society, and in 1830 was one of the founders of the Royal Geographical Society (RGS). In 1845–6 he was president of the RAS and in 1849–50, of the RGS. He was vice president and foreign secretary of the Royal Society; vice president and director of the Society of Antiquaries; and an honorary or corresponding member of at least three fourths of the literary and scientific societies in Europe. and the Naval Lyceum of New York. He also served on the Board of Visitors to the Greenwich Observatory. He contributed numerous papers to the Philosophical Transactions and the Proceedings of the RAS and RGS, and from 1829 to 1849 to the United Service Journal.
Портреттер
Джеймс Гриннің 1818 жылғы акварель портреті сақталған, бірақ 1861 жылы Е. Э. Эддистің оны және оның әйелін Нортумберленд герцогының нумизматикалық жинағын тізімдеген майлы бояумен салған портреті Лондон бомбалау кезінде қирады.
An 1818 watercolour portrait by James Green exists, but an 1861 portrait in oils by E. E. Eddis of him and his wife cataloguing the Duke of Northumberland's numismatic collection was destroyed during the London blitz.