Кардифф Рэгби: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Уэльстің регби клубы, Кардифф қаласында орналасқан. Команда 2003 жылы құрылды.

Кардифф регби футбол клубы (Clwb Rygbi Caerdydd) – Уэльстің астанасы Кардифф қаласында орналасқан регби клубы. Клуб 1876 жылы құрылған және алғашқы ойындарын София Гарденс стадионында өткізді, бірақ көп ұзамай Кардифф Армс Паркіне көшіп, содан бері сол жерде орналасқан. Клуб халықаралық командаларға қарсы жеңіс сериясы арқасында әлемдік регбидегі ең танымал клубтардың бірі ретінде беделге ие болды. Кардифф Оңтүстік Африка және Жаңа Зеландия құрамаларын жеңген, ал Австралия клубты алты рет жеңе алмады. Тарихы бойында Кардифф RFC Уэльс құрамасына және Британдық және Ирландтық Арыстандарына басқа Уэльс клубтарынан көбірек ойыншы берді. 2003 жылы Уэльс регбиінің аймақтық бөлінісінен кейін Кардифф Регби ұйымның кәсіби бөліміне айналды, ал команда Кардифф RFC брендімен Уэльс жоғары лигасының жартылай кәсіби лигасында өнер көрсетті. Кардифф атлетика клубының регби бөлімі Кардифф Регбимен бірлесіп команданы басқарады және ұйымдастырады.

Әуесқойлық жылдары

Кардиффте регби ойнай бастаған алғашқы танылған команда – Гламорган футбол клубы, Кардифф әлі қала болған кезде клуб командасы ретінде құрылған. Команда 1873/74 маусымда С. Кемпелл Кори қызығушылық танытқандарға жолданған хаттан кейін жас жігіттер тобымен құрылды. 1874 жылы Гламорганның алғашқы сыртқы ойыны, Каубридж грамматикалық мектебіне қарсы өтті. 1875 жыл шамасында Кардиффте тағы екі клуб пайда болды: Тредегарвилл футбол клубы, қатарында Джас Буш, болашақ Кардифф регбиінің батыры Перси Буштың әкесі болды. Екі клубтың да жақтастары 1876 жылдың жазында наразылық білдірді, бірақ ойыншылардың ата-аналарының қысымынан кейін, олардың сәнді киімдерін өзгертуге тырысты, ал Кейус колледжі өз университетінің киімдерін клубқа әкелді. Ойын Wentloog Marshes-те Ньюпортқа қарсы өтті. 1881 жылы Кардифф Лланнеллиді жеңіп, Оңтүстік Уэльс кубогын жеңді, бірақ турнир көп ұзамай көрермендердің тәртіпсіздігіне байланысты тоқтатылды. 1881 жылы Ньюпорттағы спорт әкімшісі Ричард Муллок Уэльстің алғашқы халықаралық регби командасын құрды. Команда Англияға қатты жеңілгеніне қарамастан, Муллок командаға Кардиффтен төрт ойыншыны шақырды: клуб капитаны Уильям Дэвид Филлипс, вице-капитан Б. Б. Манн, Барри Гирлинг және Леонард Уоткинс, бұл сол кездегі клубтың маңыздылығын көрсетті. Бір айдан кейін, 1881 жылдың 12 наурызында Кардифф RFC Нит қаласында Уэльс регби одағының құрылуына қатысқан он бір клубтың бірі болды. 2011 жылы Кардифф RFC және Ханкок Халықаралық регби кеңесімен бірлесіп осы жаңалық үшін IRB Даңқ залына енгізілді. 1898 жылы Кардифф алғаш рет Уэльстің бейресми клубтық чемпионы атанды. Бір жылдан кейін орталық Гвин Николс британдық және ирландтық арыстандар үшін ойнаған алғашқы Кардифф ойыншысы болды (содан кейін тек Британ аралдарының атынан ойнады) және Австралияға қарсы бірінші және екінші тестілерде бір ұпай соқты. Николс 1902-1906 жылдар аралығында Уэльстің капитаны болды. 1904 жылы Кардифф ойыншылары, жартылай қорғаушы Перси Буш, орталық Рис Гейб (кейіннен 1907 жылы Уэльстің капитаны болды) және Артур 'Боксер' Хардинг Австралия мен Жаңа Зеландияға Лайнс турнесіне барды (Николс таңдалмады). Буш Австралияға қарсы бірінші және екінші тестілерде гол соқты, Николс та соқты. Алғашқы үш тестіде гол соққандықтан, ол ең көп ұпай жинаған тестілік ойыншы болды. Гейб Австралияға қарсы үшінші тестіде гол соқты, ал Хардинг бірінші тестіде гол соқты және Жаңа Зеландияға қарсы ойында айыппұл соққаннан кейін Лайнс командасынан ұпай жинаған жалғыз ойыншы болды. 1905 жылы Уэльс құрамасында Жаңа Зеландияны жеңген төрт Кардифф ойыншысы болды: Хардинг, Николс, Буш, Гейб және Берт Винфилд, ол үш жылдан кейін Уэльстің капитаны болды. Сегіз жыл күткеннен кейін, Кардифф 1906 және 1907 жылдары Уэльстің бейресми клубтық чемпионатын жеңді (Жаңа Зеландияға қарсы ойындардан басқа барлық ойында жеңіліссіз). 1907 жылдың Жаңа жыл күні Кардифф Оңтүстік Африканы 17:0 есебімен жеңді, бұл үлкен жетістік, өйткені ұлттық команда бір ай бұрын Бокс командасынан 11:0 есебімен жеңілген еді, ал Франция екі күннен кейін 55:6 есебімен жеңілді. 29 матчтық турнеде Оңтүстік Африканы жеңген жалғыз команда – Шотландия. Осы өнер көрсетуден кейін және Уэльс 1908 жылы алғаш рет Бес ұлттың Гранд Слэмін жеңіп алғаннан кейін, төрт Кардифф ойыншысы 1908 жылы Лайнс үшін таңдалды. Хардинг турдың капитаны болған алғашқы Кардифф ойыншысы ретінде таңдалды және ол бұған дейін Лайнс үшін ойнаған төрт ойыншының бірі болды, қалған үшеуі – жартылай қорғаушы Вилли Морган, үш тоқсандық Джонни Уильямс және Реджи Гиббс болды. Гиббс Уэльс үшін кем дегенде 10 рет ойнаған және ойынға орташа есеппен бір ұпайдан көп соққан жалғыз ойыншы, 16 ойында 17 гол соқты, ал Уильямс 17 тестіде 17 гол соққанмен оның көрсеткішіне жақын болды. Саяхат сәтті болмады, Лайнс екінші тестіде теңдікке қол жеткізді, бірақ бірінші және үшінші тестіде әрқайсысы жиырма бес ұпайдан астам айырмамен жеңілді. Алайда Гиббс бірінші тестіде гол соқты. Ойыншылар келесі жылы Уэльспен екінші рет Гранд Слем жеңіп, Кардиффпен бейресми чемпионатты жеңіп, сәтсіздіктерін өтеді. Кардифф сонымен қатар 1908 жылдың 28 желтоқсанында Австралияны 24:8 есебімен жеңді. Алайда, осыдан кейін Кардифф пен Уэльс үшін даңқ жылдары аяқталды, бірақ Уэльс 1911 жылы Гранд Слемді жеңді, ал Кардифф 1912 жылы Оңтүстік Африканы 7:6 есебімен жеңілуден бір ұпай ғана қалып қойды. Бірақ Кардифф ойыншылары келесі он алты жыл бойы тағы бір Лайнс турнесіне таңдалмады және олар үш онжылдықтың көп бөлігіне дейін Уэльстің чемпионы болмады.

The first recognised team to begin playing rugby in Cardiff was Glamorgan Football Club, formed as a club team while Cardiff was still a town. The team was formed by a group of young men during the 1873/74 season, after a circular letter was sent to interested parties by S. Campell Cory. 1874 saw Glamorgan's first away game, against Cowbridge Grammar School, Around 1875, two further clubs came into existence in Cardiff, they were Tredegarville Football Club, whose ranks included Jas. Bush, father of future Cardiff rugby hero Percy Bush; The supporters of both clubs started an agitation in the summer of 1876 but after pressure from the players parents to change what they saw as an inappropriate strip, of Caius College brought his university strip to the club. versus Newport at Wentloog Marshes. In 1881, Cardiff beat Llanelli to win the South Wales Challenge Cup, though the tournament was scrapped soon after due to persistent crowd trouble. In 1881, Newport based sports administrator, Richard Mullock, formed the first Welsh international rugby team. Despite the team losing heavily to England, Mullock had chosen four players from Cardiff to represent the team; club captain William David Phillips, vice captain B. B. Mann, Barry Girling and Leonard Watkins, a reflection on the clubs importance at the time. A month later, on 12 March 1881, Cardiff RFC was one of the eleven clubs present at the formation of the Welsh Rugby Union in Neath. Cardiff RFC and Hancock were jointly recognised by the International Rugby Board in 2011 for this innovation with induction to the IRB Hall of Fame. In 1898, Cardiff were unofficial club champions of Wales for the first time. One year later, centre Gwyn Nicholls became the first Cardiff player to play for the British and Irish Lions (then only representing the British Isles), and scored a try in both the first and second Tests against Australia. Nicholls would also go on to captain Wales between 1902 and 1906. In 1904, Cardiff players fly half Percy Bush, centre Rhys Gabe (who later captained Wales in 1907) and Arthur 'Boxer' Harding all went on the Lions tour to Australia and New Zealand (Nicholls was not selected). Bush scored in the first and second test against Australia, as Nicholls had, and thanks to his tries and goal kicking during the first three Tests, finished as the top Test points scorer. Gabe scored a try in the third test against Australia, while Harding converted a try in the first Test and was the only Lions player to get on the score sheet against New Zealand, after scoring a penalty goal in the game against them at the end of the tour. In 1905, there were four Cardiff players in the Wales team that famously beat New Zealand: Harding, Nicholls, Bush, Gabe and Bert Winfield, who would go on to captain Wales three years later. After an eight year wait, Cardiff also managed to win the unofficial Welsh club championship in 1906 (going unbeaten in every game they played apart from against New Zealand) and 1907. On New Year's Day 1907, Cardiff beat South Africa 17–0, a great achievement considering the national side had been beaten 11–0 by the Boks only a month earlier, and France were thrashed by them 55–6 two days later. The only other team to beat South Africa during their 29 match tour were Scotland. After this performance, and Wales winning the Five Nations Grand Slam for the first time in 1908, four Cardiff players were selected for the Lions in 1908. Harding was selected as the first Cardiff player to captain the tour and was the only one of the four to have played for the Lions before, the other three being uncapped half back Willie Morgan, and three quarters Johnny Williams and Reggie Gibbs. Gibbs remains the only player to have been capped for Wales at least 10 times and averaged more than a try a game, with 17 tries in 16 caps, and Williams came very close to his record with 17 tries in 17 Tests. The tour was not a success, with the Lions managing to draw the second Test but losing the first and third by over twenty five points each. However, Gibbs did manage to score in the first Test. The disappointed players made up for their failure the next year by winning the Grand Slam with Wales for the second time in a row and winning the unofficial championship with Cardiff. Cardiff also beat Australia 24–8 on 28 December 1908. However, following this, the glory years were largely over for Cardiff and Wales, although Wales did manage to win the Grand Slam in 1911, and Cardiff came within one point of beating South Africa in a 7–6 defeat in 1912. But no Cardiff players were selected for another Lions tour for the next sixteen years, and they would not become Welsh champions again for the best part of three decades.

Соғыс аралығы

Бірінші дүниежүзілік соғыс клубқа әсер еткені сөзсіз. Джонни Уильямс Сомма шайқасының алғашқы апталарында қаза тапты, ал көптеген ойыншылар жараланған күйі немесе регби ойнауға тым ескі болып оралды. Кардифф командасы жас дағдылы ойыншыларға жүгінуге мәжбүр болды. Джим Салливан 1920 жылы қазан айында 16 жасында Кардифф сапында тұңғыш рет өнер көрсетіп, маусым қалған бөлігінде 38 ойынға қатысты. 1920 жылы желтоқсанда, 17 жасқа толғаннан кейін, ол "Барбарийлер" құрамасында ойнаған ең жас ойыншы атанды. Бірақ 1921 жылы маусымда ол кәсіби регби лигасы клубы "Уиганмен" келісім шарт жасады, осылайша Уэльс регбишілерінің регби лигасы үшін "солтүстікке" қарай көшуінің жаңа үрдісі басталды. Кардифф регбиі 1930 жылдары қайта жанданды. Скрам-хав Говард Пул, Уэльс құрамасына шақырылмаса да, 1930 жылы "Арыстандар" үшін ойнауға іріктелді, сондай-ақ 1938 жылы Айвор Уильямс та осы құрамға енді. Сондай-ақ, клуб 1937 жылы 28 жылдан кейін алғашқы ресми емес Уэльс чемпионатын жеңіп алды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін 1938 және 1939 жылдары титулды сақтап қалды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Регби жарыстары қайта басталғаннан кейін, Кардифф 1947 жылғы 21 қарашада Австралияны 11:3 есебімен жеңіп, құрама командасының капитаны Хайдн Таннер болды. Сондай-ақ, 1947/48 маусымда Уэльстің ресми емес чемпионы атанды, осы жылы Бледдин Уильямс бір маусымда 41 ойын жасап, клубтың рекордын жаңартты. Кардифф ойыншылары 1950 жылы Уэльске соңғы 40 жылдағы алғашқы «Үлкен дулыға» жеңісіне көмектесті, ал сол жылы алғаш рет бес ойыншы «Арыстан» құрамасына шақырылды. Олар – жартылайжартылай Билли Кливер, тіреуші Клифф Дэвис, орталық Джек Мэтьюс, шабуылшы жартылай Рекс Уиллис және «Орталықтардың ханзадасы» атанған Бледдин Уильямс. Уильямс «Арыстан» құрамасының үшінші және төртінші сынақтарында капитан болды. Уэльс 1952 жылы тағы бір «Үлкен дулыға» жеңіп алды. 1952–53 маусымда Кардифф тағы да Уэльс чемпионатының ресми емес жеңімпазы болды, мұнда талантты жартылайжартылай Клифф Морганның өркендеуіне көмектесті, бірақ ең жақсысы алда болды. 1953 жылғы 21 қарашада Кардифф Армс Паркте 56 мың көрерменнің алдында Жаңа Зеландиямен кездесіп, бірінші таймда 5:0 есебімен алға шығып, керемет қорғаныс көрсеткеннен кейін 8:3 есебімен жеңіске жетті. Кардиффтің бес ойыншысы Бледдин Уильямстың капитаны болған Уэльс құрамасына шақырылды, олар бір айдан кейін «Олл Блэкс» командасын қайтадан жеңді. Бұл екі нәтиже Кардифф немесе Уэльс Жаңа Зеландияны жеңген соңғы рет болып табылады. Кардифф екі жылдан кейін, 1955 жылы ресми емес чемпионатта жеңіске жетті, ал 1955 жылғы «Арыстан» құрамасында 1950 жылы саяхаттаған бес ойыншының ешқайсысы болмады. Бұл жолы үш ойыншы – жартылайжартылай Морган, орталық Гарет Гриффитс және қанат ойыншысы Хайдн Моррис шақырылды. Морган сол кездегі әлемдік рекордтық 100 мың көрерменнің алдында оңтүстікафрикалықтарды 23:22 есебімен жеңіске жеткізді, бірақ Рег Хиггинстің жарақаты «Арыстан» құрамасын 14 ойыншыға дейін азайтты (сол кезде ауыстыруға рұқсат болмады). Оңтүстікафрикалықтар екінші сынақта теңескеннен кейін Морган үшінші сынаққа капитан болып тағайындалды және команданы жігерлендіретін сөздерімен және керемет тепкілеу ойынымен 9:6 есебімен жеңіске жеткізді, бұл серияны жоғалтпауын қамтамасыз етті, содан кейін Оңтүстікафрика баспасөздері оны «Керемет Морган» деп атады. «Арыстан» құрамасындағы табысынан кейін Морган Уэльс құрамасының капитаны болды және 1956 жылы олардың титул жеңісіне көмектесті (бірақ «Үлкен дулыға» емес). Австралия 1957 жылы үшінші рет Кардиффке есе жіберіп, 14:11 есебімен жеңілді, Гордон Уэллс екі керемет ойын жасады, содан кейін Сидней Daily Telegraph газетінің тілшісі «біз әлемдегі ең жақсы регби одағы клубына жеңіліп қалдық» деп жазды, ал 1957–58 маусымдарында тағы бір ресми емес чемпионат титулы жеңіліп алынды, бірақ 1959 жылы «Арыстан» құрамасына тек екінші қатардағы ойыншы Билл «Родди» Эванс ғана шақырылды, бірақ ол алты сынақтың төртеуінде бастап ойнады. Осы кезеңде Уэльс пен Кардиффтің жағдайы нашарлады, бірақ клубтан тіреуші Кингсли Джонс және екінші қатардағы ойыншы Кит Роулендс 1962 жылғы «Арыстан» құрамасына шақырылды, ал Кардифф 1963 жылы «Олл Блэкс» командасын тағы да жеңіске жақын болды, ойынның жалғыз ойынын жасады. Алайда, 1964 жылы Уэльс Шотландиямен «Бес ұлттың» титулын бөліскеннен кейін, бұл құлдырау аяқталды, содан кейін Уэльс 1965 жылы «Үштік тәжді» және титулды жеңіп алды, содан кейін 1966 жылы тағы бір чемпионат өтті, бірақ «Үлкен дулыға» әлі де олардан қашып кетті. Алайда, бұл жетістіктер Кардифф ойыншыларының орталық ойыншысы Кен Джонс пен тіреуші Ховард Норристің Жаңа Зеландияға «Арыстан» құрамасына қатысуына көмектесті. Сол жылы Кардифф Австралияны 14:8 есебімен жеңді, бірақ Уэльс бір айдан кейін бұл жетістікті қайталамады, 14:11 есебімен жеңілді. 1968 жылғы «Арыстан» құрамасы тарихи болды, онда рекордтық алты Кардифф ойыншысы болды: қанаттар Кери Джонс және Морис Ричардс, тіреуші Джон О'Ши, (содан кейін) орталық Джеральд Дэвис, жартылайжартылай Бэрри Джон және шабуылшы жартылай Гаррет Эдвардс. Джонс пен Ричардс тез арада регби лигасында ойнауға код алмастырды, ал О'Шианың турнесі бұзылған ойын үшін шығарылған алғашқы «Арыстан» болғандықтан біршама бұзылды, ал Дэвис, Джон және Эдвардс аңыздарға айналды, бірақ олардың мансабы жаман басталды, «Арыстан» Оңтүстік Африкаға қарсы үш сынақта жеңіліп, тек біреуін теңестірді. Отандық жарыста олар күміс медальмен ғана қанағаттанды, өйткені ресми емес кестеде маусымның басынан бері көшбас болғанмен, маусым соңында алты «Арыстан» ойыншысының жоғалуы Ланнеллиге олардан озуға мүмкіндік берді. Келесі жылы Кардифф Ньюпорттан кейін екінші орынды иеленді, Ричардс 20 ойыннан астам ойын жасаған жалғыз «Арыстан» болды. Алайда, Уэльс 1969 жылы «Бес ұлттың» титулын және «Үштік тәжді» жеңіп алды, тек Францияда теңдесу арқылы «Үлкен дулыға» жеңісіне қол жеткізе алмады, содан кейін жазда Жаңа Зеландия мен Австралияға қарсы үш ойында толық жеңіліске ұшырады.

After the resumption of regular rugby, Cardiff beat Australia 11–3 on 21 November 1947, captained by scrum half Haydn Tanner and were also unofficial Welsh champions in 1947/48, when Bleddyn Williams set a club record of 41 tries in one season, The club had a fantastic record against Newport during these years, going 15 games unbeaten against them between 1946 and 1950. Cardiff players helped Wales win their first Grand Slam in nearly forty years in 1950, and later that year supplied five players to the Lions for the first time later that year. The five were fly half Billy Cleaver, prop Cliff Davies, centre Jack Matthews, scrum half Rex Willis and Bleddyn Williams, the "Prince of Centres". Williams captained the Lions in the third and fourth Tests against New Zealand. Wales won another Grand Slam in 1952, with much the same side. In 1952–53, Cardiff won the unofficial Welsh championship again, helped by the rise of prodigiously talented fly half Cliff Morgan, but the best was still to come. On 21 November 1953, Cardiff faced New Zealand in front of a crowd of 56,000 at the Arms Park and, after a brilliant defensive effort following a 5–0 lead at half time, hung on to win 8–3. Five Cardiff backs were selected in the Wales team captained by Bleddyn Williams that beat the All Blacks again less than a month later. These two results remain the last time either Cardiff or Wales have beaten New Zealand. Cardiff repeated their unofficial championship victory two years later in 1955, and had three Lions in the 1955 touring side, notable for not including any of the five that toured in 1950. The three this time were fly half Morgan, centre Gareth Griffiths and wing Haydn Morris. Morgan, in front of a then world record crowd of 100,000, helped defeat the South Africans 23–22 with a brilliant try despite an injury to Reg Higgins reducing the Lions to 14 men (no replacements were allowed at this time). After the South Africans squared the series in the second Test, Morgan was made captain for the third Test and inspired the team with a combination a stirring team talk and a great kicking game to a 9–6 victory, ensuring the series could not be lost, after which he was dubbed "Morgan the Magnificent" by the South African press. After his Lions heroics Morgan was made captain of Wales, and helped them win the title (although not the Grand Slam) in 1956. Australia played against and were defeated by Cardiff for the third time in 1957, 14–11 thanks to two great tries from Gordon Wells, after which a reporter from the Sydney Daily Telegraph wrote "we fell to the world's best rugby union club", and another unofficial championship title was secured in 1957–58, but only second row Bill "Roddy" Evans was selected for the Lions in 1959, although he started four of the six Tests. A downturn in Welsh and Cardiff fortunes occurred around this time, although prop Kingsley Jones and second row Keith Rowlands from the club were still selected for the 1962 Lions tour, and Cardiff managed to come within a point of beating the All Blacks again in 1963, scoring the only try of the game. However, the slump began to end in 1964, when Wales shared the Five Nations title with Scotland, after which Wales won the Triple Crown and the title in 1965, followed by another championship in 1966, although the Grand Slam still eluded them. However, these successes helped Cardiff players centre Ken Jones and prop Howard Norris win places on the Lions tour to New Zealand. Later that year Cardiff beat Australia 14–8, although Wales were not able to repeat the feat a month later, losing 14–11. The 1968 Lions tour was a historic one, containing a record six Cardiff players, wings Keri Jones and Maurice Richards, prop John O'Shea, (then) centre Gerald Davies, fly half Barry John and scrum half Gareth Edwards. While Jones and Richards would soon switch codes to play rugby league and O'Shea's tour would be marred somewhat by being the first Lion ever to be sent off for foul play, Davies, John and Edwards would go on to become legends, although their careers got off to inauspicious starts, the Lions losing three of the Tests again South Africa and only drawing the other one. On the domestic front, they were denied silverware, as despite being top of the unofficial table for almost the whole season, the loss of their six Lions at the end of the season allowed Llanelli to overtake them. Cardiff again finished second behind Newport the next year, with Richards the only Lion to make more than 20 appearances. However, Wales won the Five Nations title and Triple Crown in 1969, only denied the Grand Slam by a draw in France, only to be whitewashed in three games against New Zealand and Australia in the summer.

1970 жылдар

1971 жылы Джон, Эдвардс және Дэвис өздерін тарихқа жазып қалдырды. Бұл кезде Дэвис Лондон Уэльске кетті, бірақ кейін қайта оралды. Көктемде олар Уэльстің 18 жылдан бері өткізіліп келе жатқан алғашқы Гранд Слем турниріне қатысып, ал жаз айында олар Кардиффтегі әріптесі Джон Беванмен бірге Жаңа Зеландияға Lions турнесіне таңдалды. Бұл тур Лионс командасының Жаңа Зеландиядан жеңіске жеткен жалғыз мүмкіндігі болды. Кардиффтің төрт ойыншысы да бірінші тестіге қатысып, Беваннан басқалары қалған үш тестіге қатысты. Тек бірінші тестіде ойнағанына қарамастан, Джон Беван 17 ұпаймен Лионс командасының рекордтық ұпай жинаған ойыншысы болды. Барри Джонға жаңа зеландиялықтар "Бари патша" атағын "Арыстандар" құрамасының 48 ұпайсының 30-ын жинағаннан кейін берді. Кардифф пен Эдвардсты әлемдегі ең жақсы екі жартылай қорғаушы деп айтуға болады. 1971–72 жылдары WRU Challenge Cup бірінші рет өткізілді. Кардифф жартылай финалға жетті, бірақ оны 16:9 есебімен сырахана алаңында Нейт жеңді, ол финалда Ланнеллиді жеңді. Өкінішке қарай, 1972 жылы Барри Джон 27 жасында зейнеткерлікке шығу туралы шешімін жариялады, өйткені "Арыстандар" турнесінен кейін оған және оның отбасына танымал болған мәртебе ұнаған жоқ. Келесі маусым да Кардифф үшін өкінішті болды, бірақ фулбек Джон Дэвис клубтық рекордты 209 ұпайға (клуб үшін алғашқы маусымда) жинады. Жаңа Зеландиядан 20:4 есебімен жеңілді, Ланнеллиден 9:3 есебімен жеңілгеннен кейін бір апта өткен соң. Кубокта олар финалға бара жатқанда Оңтүстік Уэльс полициясы, Маунтин Эш, Эбб Вейл, Блейна және Суонсиді жеңді, бірақ тағы да жеңіліп, Ланнеллиге 30:7 есебімен ұтылды. 1973–74 жылдары Кардифф үшінші жыл қатарынан Кубок жартылай финалына жетті, бірақ Аберавоннан 9:4 есебімен жеңілді. Алайда Гарет Эдвардс өз елін 1973 жылы қарашада Австралияны 24:0 есебімен жеңді. 1974 жылы Джеральд Дэвис Лондон Уэльсінен Кардиффке оралуға шешім қабылдады. Эдвардс пен Дэвис 1974 жылы Оңтүстік Африкаға Lions саяхатына таңдалды (егер Дэвис апартеидке қарсы наразылық білдіру үшін барудан бас тартса да) және Эдвардс барлық төрт тестіге бастады, онда Lions барлық 22 матчта жеңіліссіз өтті және барлық ойындарын жеңіп алған болар еді, бірақ соңғы тестіде Оңтүстік Африка төрешісі төрт минут бұрын соңғы сыбыс соқты, ал Lions Оңтүстік Африка желісінде қоныстанды. 1974–75 жылдары Кардифф WRU Challenge Cup жартылай финалына бірінші рет жетпеді, үшінші турда Бриджендке 13:12 есебімен ұтылып, бүкіл Кубок бойында бірде-бір гол жібермегеніне қарамастан. Алайда, 1975 жылы 1 қарашада Кардифф Австралиямен тарихта бесінші рет кездесті және Эдвардстың тұмаудан қалмауына қарамастан, бесінші рет 14:9 есебімен жеңілді. Эдвардс пен Дэвис 1976 жылы Уэльсті Бес ұлттың ірі шлемінде таныстырды. 1976–77 жылдары Кардифф Понтипул мен Аберавонды Жеңіс кубогының финалына жетіп, 16:15 есебімен Ньюпорттан жеңілді. Эдвардс 1977 жылы Lions гастроліне бармауға шешім қабылдады, бұған дейін оған үш Lions гастроліне баруына мүмкіндік берген компаниясына адалдық танытты. Алайда, Кардиффтің басқа бір жартысы, Бринмор Уильямс, үшінші тестіде жарақаттанудан бұрын алғашқы үш тестіде ойнады. Дейвис пен Эдвардс 1978 жылы бес ұлттың Ирландияға қарсы 20:16 жеңісімен Уэльске қатысты, ол рекордтық үш үштік тәжді бекітті. Эдвардс келесі аптада де басталып, Францияға қарсы 16:7 жеңіске қол жеткізді, бұл Уэльске сегіз жылда үшінші Гранд Слемді бекітті. Бұл Гарет Эдвардстың Уэльс құрамасы үшін соңғы матчы болды. Ол 53 рет қатарынан жеңіске жетті, ешқашан жеңіліске ұшырамады және 20 рет ұтып алды. Джеральд Дэвис де Уэльске қарсы 19:17 есебімен жеңілгеннен кейін отставкаға кетті. Ол Эдвардспен 20 рет тең түсіп, 46 кездесуде гол соқты. 1977–78 клуб маусымында Дэвис Понтипулге қарсы керемет ойын өткізді, ол Пуллер топтарының үстемдігіне байланысты төрт рет ғана допқа тигеніне қарамастан, төрт рет ұтып алды, бұл Кардиффтің 16:11 жеңісіне жеткізді. Кардиффтің кубокты жеңу жолы жартылай финалға дейін жалғасты, онда оларды Суонси 18:13 есебімен жеңді.

1971 however, was the year in which John, Edwards and Davies would write themselves into history. Davies by this time had left for London Welsh, although he would later return. In the spring, they were all ever presents in Wales's first Grand Slam in 18 years, and in the summer, they were selected for the Lions tour to New Zealand, along with Cardiff teammate John Bevan. The tour remains the only occasion where the Lions have returned victorious from New Zealand. All four Cardiff players started the first Test, and all except Bevan played in the other three Tests. Despite only playing in the first Test, John Bevan became the Lions' record try scorer (including matches against club teams) with 17. Barry John was given the title "King Barry" by the New Zealanders after scoring 30 of the Lions' 48 points, and in him and Edwards, Cardiff could justifiably be said to have the best two half backs in the world. 1971–72 was the first season where the WRU Challenge Cup was introduced. Cardiff reached the semi final, before being beaten 16–9 at the Brewery Field by Neath, who went on to beat Llanelli in the final. Unfortunately in 1972 Barry John announced his decision to retire at the age of 27, not liking the celebrity status shoved on him and his family after the Lions tour. The next season was also disappointing for Cardiff, although fullback John Davies scored a club record of 209 points (in his first season for the club). They were soundly beaten by New Zealand 20–4, only a week after Llanelli had beaten them 9–3. In the Cup, they defeated South Wales Police, Mountain Ash, Ebbw Vale, Blaina and Swansea on their way to the final, but were again outclassed and lost 30–7 to Llanelli. In 1973–74 Cardiff reached the Cup semi finals for the third year running, but were defeated 9–4 by Aberavon. Gareth Edwards however, led his country to a 24–0 win over Australia in November 1973. In 1974, Gerald Davies decided to return to Cardiff from London Welsh. Edwards and Davies were picked for the 1974 Lions tour to South Africa (although Davies refused to go in protest against apartheid) and Edwards started all four Tests, where the Lions went unbeaten through all 22 matches and would probably have won all their games, but in the final Test the South African referee blew the final whist four minutes early with the scores level and the Lions camped on the South African line. In 1974–75 Cardiff failed to reach the WRU Challenge Cup semi finals for the first time, losing 13–12 to Bridgend in the third round, despite not conceding a try in the entire Cup. However, on 1 November 1975, Cardiff met Australia for the fifth time in their history and, for the fifth time defeated them, 14–9, despite the absence of Edwards due to influenza. Both Edwards and Davies represented Wales in the 1976 Five Nations Grand Slam. During 1976–77, Cardiff defeated Pontypool and Aberavon on their way to the Challenge Cup final, where they were beaten 16–15 by Newport. Edwards decided not to go on the 1977 Lions tour, to show loyalty to his company who had let him go on three Lions tours previously. However, another Cardiff scrum half, uncapped Brynmor Williams was picked, and played in the first three Tests before being injured in the third. Both Davies and Edwards started for Wales in the 20–16 victory away to Ireland in the 1978 Five Nations that sealed a record three Triple Crowns in as many years, with Edwards also starting the next week and also dropping a goal in the 16–7 victory against France that sealed Wales their third Grand Slam in eight years. This was Gareth Edwards' final match for Wales – he had won 53 consecutive caps, never being dropped or injured, and scored 20 tries. Gerald Davies also retired from Wales after a 19–17 defeat in Sydney – tied with Edwards on 20 tries, scored in 46 caps. In the 1977–78 club season, Davies had a fantastic game against Pontypool where despite only touching the ball four times due to the dominance of the Pooler pack, he scored four tries, with those being Cardiff's only points in a 16–11 victory. Cardiff's cup run continued to the semi finals, where they were beaten by Swansea 18–13.

1980 жылдар

Фланкер Стюарт Лейн, финхав Гарет Дэвис, хукер Алан Филлипс және клубтың скрам-хав Терри Холмс 1980 жылы Оңтүстік Африкаға «Лайонз» командасымен турнеге қатысуға шақырылды, бірақ Дэвис – тек тест матчын бастаған жалғыз ойыншы болды. Төрт ойыншы «Кардиффке» ұзақ жылдардан бергі жеңіліс тізімін үзуге және WRU Challenge Cup (демеушілік ақшасымен «Schweppes Cup» деп аталды) турнирін жеңіп алуға көмектесті. Келесі маусымда олар «Бриджендтен» 14:6 есебімен жеңіске жетті, Дэвис екі пенальти соқты, ал Нил Хатчингс (орталық) және Роберт Лейкин (арқа шебіндегі ойыншы) бір-бірден ұпай жинады. 1982 жылы олар бұл жетістікті қайталады, «Бриджендке» қарсы 12:12 есебімен тең түскеннен кейін Иан Эйдман гол соғып жеңіске жетті. Қалған ұпайларды Дэвид Барри жинады. Сондай-ақ, олар 24 жылдық күтісті аяқтап, ресми емес Уэльс чемпионатын жеңіп алды, осылайша клубтың алғашқы (және қазірге дейінгі жалғыз) лига және кубоктық дублетін жасады. 1983 жылы Терри Холмс тағы да «Лайонз» командасына шақырылды, бұл жолы екінші қатардағы Боб Норстермен бірге. Екі ойыншы да бірінші командаға шақырылды, бірақ Холмс алғашқы тест матчында, ал Норстер екінші тест матчында жарақат алды, осылайша олардың турнесі аяқталды. «Кардифф» 1982–1983 жылғы кубоктың ширек финалында болашақ жеңімпаз «Понтипулдан» жеңілді. Содан кейін, 1984 жылдың 12 қазанында олар Гарет Дэвистің 8 ұпайы, Адриан Хэдлидің пенальти соққысы және голының арқасында «Австралияны» 16:12 есебімен жеңді. «Австралия» командасы осыдан кейін «Үлкен дубльді» (Англия, Шотландия, Уэльс және Ирландияны жеңіп) жасады. «Австралия» одан бері «Кардифф RFC» командасымен ойнаған жоқ, клуб «Уоллабилерге» қарсы өткізген алты ойында алты жеңіске жетті (дегенмен «Кардифф Блюз» 2009 жылы «Австралияға» 31:3 есебімен жеңілді). 1985 жыл клуб үшін тағы да сәтті жыл болуға жақын болды, «Нейт» және «Понтипул» командаларын жеңіп «Schweppes Cup» финалына өтті, бірақ Геральд Кордл мен капитан Алан Филлипстің екі пенальти соққысына қарамастан, «Лланнеллиге» 15:14 есебімен жеңілді. Осыдан кейін Терри Холмс клубты тастап, регби лигасынан ойнауға кетті. Алайда клуб бірден қайта жаңғырды, 1985–86 жылғы кубок финалында «Ньюпортты» 28:21 есебімен жеңіп алды, Адриан Хэдли хет-трик жасады, Холмс орнына келген скрам-хав Нил О'Брайен тағы бір гол соқты, ал Гарет Дэвис финхав ретінде клубтың Уэльс командаларына қарсы соңғы ойынында 12 ұпай жинады, содан кейін карьерасын аяқтады. Бір жылдан кейін «Кардифф» командасы алғашқы Challenge Cup финалында қосымша уақытқа өтті, 80 минуттан кейін есеп 9:9 болды, «Кардиффтің» барлық ұпайларын Дэвистің орнына келген Джерейнт Джонның аяқтарымен соқты. Геральд Кордл есепті теңестірді, бірақ гол соқпады, ал «Свонси» көп ұзамай гол соғып, көшбасшылыққа шықты. Бірақ Майк Рейердің соңғы соққысы «Армс Парк» командасына жеңіс сыйлады, бұл клуб тарихындағы ең табысты кезеңдердің бірі болды, жеті жыл ішінде бес «Schweppes Cup» жеңісі. 1987 жылы Жаңа Зеландияда алғашқы Регби әлем чемпионаты өтті. «Кардиффтің» проптары Дай Янг, Джефф Уайтфут және Стив Блэкмор, қанаттары Адриан Хэдли, орталық Марк Ринг және хукер Алан Филлипс Уэльс құрамасына шақырылды (Янг жарақат алған ойыншының орнына шақырылды), ол үшінші орынды иеленді. «Кардиффтің» сәттілігі 1980-ші жылдардың соңына қарай төмендеді, 1988 жылы Адриан Хэдли регби лигасына кетіп, 1989 жылы Джеральд Кордл оның ізінен ерді, олар онжылдықтың соңғы үш жылында тек екі кубоктың ширек финалына және бір жартылай финалға қана қол жеткізе алды. Дегенмен, Дай Янг пен Боб Норстер 1989 жылы «Австралияға» «Лайонз» турнесіне шақырылды, бұл «Лайонз» командасының серияны жеңу үшін 1:0 есебімен жеңіліске ұшыраған жалғыз командасы болды. Янг Хэдли мен Кордлдың артынан регби лигасына кетті, ал Уайтфут пен Норстер екеуі де 1990 жылы карьерасын аяқтады.

Flanker Stuart Lane, fly half Gareth Davies, hooker Alan Phillips and scrum half Terry Holmes from the club were chosen to tour with the Lions to South Africa in 1980, however Davies was the only one to start a Test match. The four went on to help Cardiff finally break their duck and win the WRU Challenge Cup (known as the Schweppes Cup for sponsorship reasons) with a 14–6 victory over Bridgend the following season, with Davies scoring two penalties and tries from centre Neil Hutchings and back rower Robert Lakin. They repeated the feat in 1982, winning on try count thanks to a score from prop Ian Eidman after a 12–12 draw again against Bridgend, with the other points coming from fly half David Barry, and also ended a 24 year wait by winning the Unofficial Welsh Championship, thereby completing the club's first (and so far only) league and cup double. In 1983, Terry Holmes was again picked for the Lions, this time alongside second row Bob Norster. Both players were picked for the first team but Holmes was injured in the first Test and Norster in the second, ending their tours. Cardiff had been knocked in the quarter finals of the 1982–83 cup by eventual winners Pontypool, Then, on 12 October 1984, they beat Australia 16–12, thanks to eight points from Gareth Davies along with a penalty try and a score from Adrian Hadley. The same Australian side went on to complete a "Grand Slam" (beating England, Scotland, Wales and Ireland). Australia haven't played Cardiff RFC since, leaving the club with a perfect record of six wins from six games against the Wallabies (although Cardiff Blues did lose to Australia 31–3 in 2009). 1985 was very nearly another successful year for the club, beating Neath and Pontypool on their way to the Schweppes Cup final where, despite tries from wing Gerald Cordle and captain Alan Phillips alongside two penalties from Gareth Davies, they fell to an agonising 15–14 defeat to Llanelli. After this, Terry Holmes left the club to play rugby league. The club bounced back immediately however, beating Newport in the final of 1985–86 cup final 28–21, with Adrian Hadley scoring a hat trick, Holmes's replacement, scrum half Neil O'Brien, bagging another try and 12 points coming from the boot of fly half Gareth Davies in his last game for the club against Welsh opposition before retiring. One year later, Cardiff were part of the first Challenge Cup final to go to extra time, with the scores 9–9 after 80 minutes, all Cardiff's points coming from the boot of Davies's replacement, Geraint John. Gerald Cordle scored to break the deadlock but the conversion was missed and Swansea scored a converted try soon after, putting them in the lead. But a late drop goal from full back Mike Rayer won it for the Arms Park side capping one of the most successful periods in the club's history, with five Schweppes Cup victories in seven years. In 1987, the first Rugby World Cup was held in New Zealand. Cardiff props Dai Young, Jeff Whitefoot and Steve Blackmore, wing Adrian Hadley, centre Mark Ring and hooker Alan Phillips all were selected in Wales's squad (Young was called up as an injury replacement) which finished third. Cardiff's success began to tail off towards the end of the 1980s, with Adrian Hadley leaving for rugby league in 1988 and Gerald Cordle following in 89, and they could only manage two Cup quarter finals and one semi final appearance in the last three years of the decade. However, both Dai Young and Bob Norster were selected for the Lions tour to Australia in 1989, the only Lions team to come from 1–0 down to win the series. Young followed Hadley and Cordle to rugby league shortly after this, while Whitefoot and Norster both retired in 1990.

Регби лигасы

1990 жылы ресми емес Уэльс чемпионаты жаңартылып, командалардың жоғарылау және төмендеу қағидасымен лига жүйесіне көшті. «Кардифф» жоғары лигада өнер көрсетті, бірақ 1990–91 маусымында төртінші орынға ғана қол жеткізіп, Кубоктан ширек финалда шығып қалды. Дегенмен, маусымда ерекше сәттер де болды, мысалы, лиганың күміс жүлдегері және Кубок иегері «Лланнелли» командасын «Армс Парк» стадионында 43:0 есебімен, ал лига чемпиондары «Нейт» командасын маусымның соңғы ойынында өз алаңында 18:4 есебімен жеңді. 1991–92 жылдары клубтың ең қиын маусымы болды, себебі бас жаттықтырушы Алан Филлипс пен менеджер Джон Скотт арасында келіспеушіліктер туды. «Кардифф» Кубоктан ширек финалға дейін жетпеді және лигада «Мейстег» және «Ньюбридж» командаларына өз алаңында есе жіберді. Команда лигада тоғызыншы орынды иеленді, бұл олардың төмендеуіне әкелуі мүмкін еді, бірақ WRU маусым ортасында 12 командадан тұратын Премьер-лигаға өтуге шешім қабылдады, соның арқасында «Кардифф» және «Мейстег» командалары төмендеуден құтылды. Маусым аяқталғаннан кейін Скотт пен Филлипс екеуі де отставкаға шықты. 1992–93 маусымында австралиялық Алекс Эванс «Кардиффтің» бас жаттықтырушысы болып тағайындалды және бұрынғы «Армс Парк» жұлдызы Терри Холмс пен «Понтипулдың» танымал бұрынғы шабуыл шебінің ойыншысы Чарли Фолкнерді көмекші жаттықтырушылар ретінде шақырды. Команда Төртінші дивизионда төртінші орында тұрды. «Көк және қаралар» маусым бойында бар болғаны төрт лига ойынында ғана жеңіліске ұшырады, бірақ «Лланнелли» командасымен бәсекелесуге мүмкіндік болмады, себебі олар екі турнирді де жеңіп алды және Австралияны 13:9 есебімен жеңгеннен кейін Ұлыбританиядағы ең үздік клубтық команда деп танылды. 1993–94 маусымында команда лигада төртінші орынға түсіп қалды, бірақ спонсорлық аты «Швейпс Кубогы» болған SWALEC кубогын жеңіп алды, соңғы үш жылдың чемпионы «Лланнелли» командасын жеңді. 1994–95 маусымында «Кардифф» Уэльстегі кәсіпқой емес дәуірдегі соңғы лига титулын жеңіп алды, сондай-ақ Кубоктың жартылай финалына жетіп, «Суонси» командасына 16:9 есебімен есе жіберді.

Кәсіпкерлік

Кардифф RFC-де кәсібилікпен жаңа дәуір басталды. Бұл оларға регби лигасынан қайтып келген әйгілі сырт жартысын Джонатан Дэвиске шарт жасауға мүмкіндік берді, ал тағы бір маңызды өзгеріс – Heineken демеушілігімен өткізілетін Еуропа кубогының құрылуы болды. Оған Франция, Ирландия, Уэльс, Италия және Румыния командалары қатысты (Англия мен Шотландия бір жылдан кейін қосылды). Кардифф қараша айында нокаут кезеңіне өтіп, Бордо Беглеспен тең ойнап, Ольстерді жеңді. Желтоқсан айында Алекс Эванс клубын тастап, туған жері Австралияға оралды. Терри Холмс команданы қабылдап, алғашқы толық ойынында «Көк және қаралар» Лейнстерді өз алаңында жеңіп, Heineken кубогының финалына жолдама алды. Ойын Кардифф Армс Паркінде 21 800 көрерменнің алдында өтті. Адриан Дэвис 18 ұпай жинағанына қарамастан, Кардифф қосымша уақытта Тулузадан 21–18 есебімен жеңілді. Холмс басқаратын командада бірде-бір лига ойынында жеңіліске ұшырамаса да, Кардифф отандық чемпионатта да екінші орынға ие болды, Неатпен ұпай саны тең болғанымен, шешуші көрсеткіш – шеберлік бойынша екінші орын алды. 95–96 маусымы аяқталғаннан кейін Питер Томас клубқа қаржы құйып, Роб Хоулиді, регби лигасынан қайтып келген Дай Янгты, Ли Дэвисті, Гвин Джонсты және Джастин Томасты шамамен 2 миллион фунт стерлингке сатып алуға мүмкіндік берді. Халықаралық деңгейдегі Марк Ринг, Стивен Блэкмор және Heineken кубогы финалында бастапқы құрамда ойнаған жартылай қорғаушылар Энди Мур мен Адриан Дэвис клубтан кетті. Барлық жаңа ойыншыларға қарамастан, Кардифф маусымның алғашқы үш ойынында жеңіліске ұшырады, ал 1996/97 маусымы көп жағынан алдыңғы жылдан нашар болды. Кардифф Heineken кубогының жартылай финалында жеңімпаз Бривтен жеңілді, ал Уэльс Премьер-дивизионында чемпиондар Понтипридд пен Лланеллиден кейін үшінші орынға түсті. Алайда, Алекс Эванс жаттықтырушылар штабын басқарғаннан кейін, сол маусымда Кардифф Лланеллиді жартылай финалда 36–26, ал Суонсиді SWALEC кубогының финалында 33–26 есебімен жеңіп, бірнеше жүлде алды. Кардиффті Heineken кубогынан шығарған және турнирді жеңіп алған Брив командасының құрамындағы шабуылшылар Гжегорт Какала мен Тони Рис 1997/98 маусымында Уэльс құрамасына шақырылды (Гарет Томас желтоқсан айында Бриджендтен келді). Кардиффтің қиындықтарына қарамастан, ұлттық команданың да проблемалары болды, Хоули мен Янг екеуі де 1997 жылы Оңтүстік Африкаға Lions турнесіне қатысуға таңдалды. Хоули жарақаттанғандықтан ерте оралды, ал Кардиффтен ешкім тестілік матчтарда ойнамады. 1997/98 маусымында Кардифф Уэльстің Heineken кубогының ширек финалындағы жалғыз өкілі болды, бірақ өткен жылғы ширек финалдың қайталама матчында Бэттен жеңілді, ол кейін турнирді жеңіп алды. Алайда, олардың отандық кубоктағы жолы ширек финалға жетпей аяқталды, Эбб Вейлге 24–9 есебімен жеңілді, ал лигада Суонсиге екінші орын алды. Осы маусымнан кейін Алекс Эванс Кардиффтен екінші рет Австралияға кетті, ал Терри Холмс қайтадан команданы басқарды.

With professionalism dawned a new era at Cardiff RFC. It allowed them to sign legendary outside half Jonathan Davies back from rugby league, and another major change was that there would be a European Cup, sponsored by Heineken, containing teams from France, Ireland, Wales, Italy and Romania (England and Scotland did not join for another year). Cardiff progressed to the knock out stages in November by drawing with Bordeaux Begles and beating Ulster. December saw the end of the Alex Evans era, as he departed to return home to Australia. Terry Holmes took charge of the club, and in his first full match the Blue and Blacks beat Leinster away to progress to the first Heineken Cup final. The game was played at Cardiff Arms Park in front of a crowd of 21,800, where despite 18 points from the boot of Adrian Davies, Cardiff were beaten 21–18 by Toulouse after extra time. Cardiff, despite not losing a league game under Holmes, were runners up on the domestic front as well, finishing level with Neath on points but coming second on try count. After the end of the 95–96 season Peter Thomas invested money into the club allowing them to sign Rob Howley, Dai Young back from rugby league, Leigh Davies, Gwyn Jones and Justin Thomas for the cost of around £2million. Internationals Mark Ring, Steven Blackmore and the half backs that had started the Heineken Cup final, Andy Moore and Adrian Davies all departed. Despite all the new signings, Cardiff lost their first three games of the season, and the 1996/97 season was in many respects worse than the year before – Cardiff were knocked out in the Heineken Cup semi finals by eventual champions Brive, and in the Welsh Premier Division they fell to third, behind champions Pontypridd and Llanelli. However, after Alex Evans returned to head up the coaching team, that season did lead to some silverware, as Cardiff beat Llanelli 36–26 in the semi final and Swansea 33–26 in the final of the SWALEC Cup. Grzegorz Kacala and Tony Rees, both forwards part of the Brive team that knocked Cardiff out of the Heineken Cup and went on to win it, were signed for 1997/98 along with Wales internationals Steve Williams and Spencer John (Gareth Thomas also arrived in December from Bridgend). Despite Cardiff's difficulties, compounded by those of the national team, Howley and Young were both chosen to go on 1997 Lions tour to South Africa. Howley had to return home early due to injury and neither of the two Cardiff players started a Test match. In the 1997/98 season, Cardiff were Wales's sole representative in the quarter finals of the Heineken Cup, and were beaten away in rematch of the previous year's quarter final, by Bath, who would go on to win the tournament. However, their domestic cup campaign ended before the quarter final stage, losing 24–9 to Ebbw Vale, and they finished runners up to Swansea in the League. Following this season, Alex Evans left Cardiff for Australia for the second time and Terry Holmes was put back in charge.

Көтеріліс маусымы

Кардифф пен Суонси британдық лига құруды ұсынды, онда Англияның жоғары дивизионындағы клубтар, екі шотландық аймақтық команда (Эдинбург пен Глазго) және төрт уэльстік клуб кіруі керек еді (Кардифф Heineken Кубогында басқа уэльстік клубтардан әрқашан алға шығып, Суонси лига чемпионы болғандықтан және олар Уэльстің ең ірі екі қалалық аймасын ұсынып тұрғандықтан, бұл клубтардың екеуі Кардифф пен Суонси болатыны болжалды). RFU және ағылшын клубтары осы ұсынысқа келісті, бірақ WRU коммерциялық құқықтарды келіссөздер жүргізудегі ағылшын клубтарымен жалғасып жатқан заңдық дауға байланысты бас тартты (бұл 1998–99 жылғы Heineken Кубогына ағылшын клубтарының қатыспауына әкелетін еді). Оның орнына WRU барлық жоғары лига клубтарынан 10 жылдық адалдық шартына қол қоюды талап етті, онда олардың жоғары лигадағы статусы кепілденетін еді және олар уэльстік лига жүйесінде қалуға міндеттенетін еді. Кардифф пен Суонси осы келісімдерге қол қоюдан бас тартты және Уэльс Премьер-лигасынан шеттетілді. Allied Dunbar Premiership (Англия лигасы) командалары әр апта сайын екі командаға демалыс күнін беруді жариялады, бұл оларға Кардифф пен Суонсиге қарсы жолдастық ойындар өткізуге мүмкіндік беретін еді. Кардиффтің маусымдағы алғашқы үй матчы өткен маусымда Allied Dunbar Premiership-те екінші орын алған «Сарасенс» клубына қарсы өтті. Кардифф 40–19 есебімен жеңіске жетті, трибунада 10,021 көрермен болды, бұл сол күні Уэльс Премьер-лигасының барлық матчтарына қарағанда көп. Клуб барлық үй матчтарында жеңіске жетті, бірақ сыртқы матчтарда он рет жеңіліске ұшырады. Кардифф пен Суонси Уэльс лигасынан шеттетілгенімен, оларға уэльстік командаларға қарсы SWALEC Кубогында өнер көрсетуге рұқсат берілді. Екі команда да жартылай финалға өтті, онда Суонси «Кросс Киз» клубымен, ал Кардифф «Лланнелли» клубымен ойнауға тиіс болды. Ойынға дейін Кардифф клубының төрағасы Питер Томас жаттығудан кейін ойыншылармен сөйлесіп, бұл ойынның маңыздылығын баса айтты, оны «клуб тарихындағы ең маңызды ойын» деп сипаттады. Кардифф 39–10 есебімен жеңілді, бұл көрсеткен ойынды бас атқарушы директор Гарет Дэвис «Мен көрген Кардифф командасының ең нашар ойыны» деп атады. Алты күннен кейін Терри Холмс маусым соңында жаттықтырушы лауазымынан кететіні және Понтипридт клубының және Уэльс құрамасының көмекші жаттықтырушысы Лин Хауэллс екі жылдық келісімшарт бойынша жауапты болатыны жарияланды. Суонси Кубок финалында «Лланнелли» клубын 37–10 есебімен жеңді, бірақ «көтерілісшілер» адалдық шартына қол қоюға және Эдинбург пен Глазго енген уэльстік лига жүйесіне оралуға мәжбүр болды.

Cardiff and Swansea had proposed the formation of a British league, containing the top division English clubs, the two Scottish regional sides (Edinburgh and Glasgow) and four Welsh clubs (seeing as Cardiff had got further than any other Welsh club in every Heineken Cup so far, Swansea were the league champions and they represented the two largest urban areas in Wales, it was assumed two of these clubs would be Cardiff and Swansea). Both the RFU and the English clubs had agreed to this, but the WRU refused due to an ongoing legal battle with the English clubs over the negotiation of commercial rights (which would lead to the English clubs not participating in the 1998–99 Heineken Cup). Instead, the WRU demanded all top flight clubs sign 10 year loyalty agreements, where they were guaranteed top flight status and committed themselves to staying within the Welsh league structure. Cardiff and Swansea refused to sign these agreements and were expelled from the Welsh Premier Division. The Allied Dunbar Premiership (the English league) teams announced that two teams would have a rest weekend every week allowing them to play friendlies against Cardiff and Swansea. Cardiff's first home match of the season was against Saracens, who'd finished second in the Allied Dunbar Premiership the season before. Cardiff won 40–19 in front of a crowd of 10,021, larger than the entire combined attendance of the Welsh Premier Division that weekend. The club went on to win all their home games, but fell to defeat ten times on their travels. Although Cardiff and Swansea were both expelled from the Welsh League, they were allowed to continue to compete in the SWALEC Cup against Welsh opposition. Both teams reached the semi finals, Swansea were to play Cross Keys and Cardiff Llanelli. In the week prior to the game, Cardiff chairman Peter Thomas spoke to the players following a training session, where he emphasised the importance of winning the game, describing it as "the biggest game in the club's history". Cardiff lost 39–10 in a match chief executive Gareth Davies described "The worst performance by a Cardiff side I have ever seen." Six days later, it was announced Terry Holmes would stand down as coach at the end of the season, and Pontypridd and Wales assistant coach Lyn Howells would take charge on a two year contract. Swansea went on to beat Llanelli 37–10 in the cup final, but the rebels were still forced to sign loyalty agreements and return to Welsh domestic setup, now including Edinburgh and Glasgow.

Линн Хауэллс

Ребельдерден кейін Кардифф британдық «Лайонз» клубының шабуылшысы Нил Дженкинс, сондай-ақ Уэльстің екінші қатары Крейг Куиннелл және фланкер Мартин Уильямспен келісімшарт жасады. Кардиффтің 1999–2000 маусымын бастауына Әлем кубогына байланысты 13 негізгі ойыншының қатыспауы кедергі келтірді, ал қыркүйек айының соңында олар Стради Паркте Ланнеллиден 60–18 есебімен жеңілді. Алайда, осы нашар бастамаға қарамастан және «Хайнекен кубогының» алғашқы турында жеңіске жетпегеніне қарамастан, олар «Хайнекен кубогының» ширек финалына өтті, онда Ланнеллиден жеңілді, ал үш ойын қалғанда Уэльс/Шотландия лигасының титулын жеңіп алды. Маусым Уэльс/Шотландия лигасында «Дувнантқа» қарсы 116–0 есебімен клубтың рекордтық жеңісімен де ерекшеленді. Бұл Кардиффтің 1997 жылдың 13 желтоқсанынан бері екі жылдан астам уақыттан бергі Армс Парктегі алғашқы жеңілісі болды, ол да «Суонсиге» қарсы болды. Кардифф Ланнеллиге Ли Дэвистің қызметінен айырылды, бірақ оның орнына Оңтүстік Африканың орталық ойыншысы Питер Мюллермен келісімшарт жасады. Олар алғашқы бес Уэльс/Шотландия лигасының матчинде жеңіске жетті, әсіресе «Суонси» алғашқы бес ойынның үшеуінде жеңіліс тапқандықтан, атағын сақтайтындарына көз жеткізді. Маусымның басты оқиғасы қазан айының соңында болды, онда «Көк және қаралар» Англия Премьер-лигасының көшбасшысы «Сараценсті» үйде және сыртта «Хайнекен кубогында» жеңіп, таң қалдырды. Клубтың керемет формасы мыңжылдық соңына қарай әлсіреп бастады, бірақ қаңтар айында жағдай нашарлай түсті. «Ольстерге» қарсы 42–16 есебімен жеңіске жеткен Кардифф клубына екі сары карточка көрсетілгеннен кейін «Тулузада» жеңіліс тиді, яғни олар ширек финалда «Глостерге» баруға мәжбүр болды. Алдыңғы қатардағы қақтығыста «Көк және қаралар» 21–15 есебімен жеңілді. Екі аптадан кейін олар «Бриджендтен» жеңіліп, маусымдағы алғашқы үйдегі жеңіліске ұшырады, соның салдарынан «Суонси» титул үшін күресте көшбасшылыққа шықты. Наурыз айында «Эбб Вейлде» тағы бір жеңіліс оларды кубоксыз маусымға ұшыратты. Сәтсіз маусымнан кейін Линн Хауэллстің келісімшарты жаңартылмады және Руди Жуберт регби директоры болып тағайындалды. Гарет Томас та клубты басқа тоғыз ойыншымен бірге тастап кетті, бірақ Роб Апплиард, Мэтт Аллен және Крейг Хадсон командаға қосылды. 2001 жылғы «Лайонз» турнесіне Кардиффтен төрт ойыншы шақырылды: Роб Хоули, Нил Дженкинс, Дай Янг және Мартин Уильямс. Янг үш онжылдыққа созылған «Арыстандар» үшін турнеге қатысқан алғашқы ойыншы болды. Хоули алғашқы екі тест матчында ойнады, Уильямс барлығында орындықтан қатысты, ал Дженкинс екіншісінде Джонни Уилкинсонды алмастырды. Хоули үшінші, шешуші тест матчынан шығарылды.

After the unsuccessful rebel season, Cardiff signed British Lion outside half Neil Jenkins, as well as Wales internationals second row Craig Quinnell and flanker Martyn Williams. The start of the 1999–2000 season for Cardiff was hampered by them missing 13 first choice players due to the World Cup, and in late September they fell to a humiliating 60–18 defeat away to Llanelli at Stradey Park. However, despite this poor start and failing to win in the first rounds of the Heineken Cup, they progressed to the Heineken Cup quarter finals, where they were beaten by Llanelli, and clinched the Welsh/Scottish League title with three games remaining, The season is also notable for a club record victory of 116–0 over Duvnant in the Welsh/Scottish League, and the club going unbeaten at home for almost the whole season, before losing 41–40 to Swansea in their very last game of the season (with the title already sewn up). This was Cardiff's first defeat at the Arms Park for over two years, since 13 December 1997, again against Swansea. During the close season Cardiff lost Leigh Davies to Llanelli but signed South African centre Pieter Muller to replace him. They won their first five Welsh/Scottish League matches, seemingly making certain they would retain their title, especially as Swansea lost three of their first five games. The highlight of the season was in late October, when the Blue and Blacks stunned English Premiership leaders Saracens by defeating them home and away in the Heineken Cup. The club's great form began to stutter as the millennium drew to a close, but it was in January the wheels really came off. After a magnificent 42–16 victory over Ulster, two yellow cards led Cardiff to defeat in Toulouse, meaning they would have to travel to Gloucester in the quarter finals. A turgid forward battle resulted in a 21–15 defeat for the Blue and Blacks. Two weeks later they then lost to Bridgend, their first home defeat of the season, meaning Swansea pulled ahead in the title race. Another defeat at Ebbw Vale in March condemned them to a trophyless season. Following the unsuccessful season Lynn Howells's contract was not renewed and Rudy Joubert was appointed director of rugby. Gareth Thomas also left the club along with nine other players, but Rob Appleyard, Matt Allen and Craig Hudson all joined. For the 2001 Lions tour, four Cardiff players were picked, Rob Howley, Neil Jenkins, Dai Young and Martyn Williams. Young became the first player to tour for the Lions in three different decades. Howley started the first two Tests, with Williams on the bench in all three, and Jenkins coming on to replace Jonny Wilkinson in the second. Howley was dropped for the third, deciding Test.

Руди Жубер

2001–02 жылғы Селтик лигасының алғашқы маусымы болды, онда Уэльс, Ирландия және Шотландия командалары өнер көрсетті. Топтық кезең тамыздың ортасында басталып, бір айға созылды. Кардифф жеті командадан тұратын кіші топқа (төрт команда ширек финалға өтті) түсті және маусымын сенімсіз бастады – үш ойын жеңіп, бірақ ұпай айырмасы бойынша жарыстан шығып қалды. Heineken кубогында регби лигасына ауысқан Иестин Харрис 1 миллион фунтқа сатып алынып, Глазгоға қарсы өткен 46–7 есебімен дебюттік ойынында хет-трик жасады. Дегенмен, клубтың жалпы еуропалық көрсеткіштері орташа болды, себебі барлық үйіндегі ойындарын жеңіп алғанына қарамастан, сыртта жеңіске жете алмады және тарихында алғаш рет топтық кезеңнен шығарылды. Ішкі лигада Кардифф маусымның соңғы ойынына дейін үйде жеңіліссіз өтті, бірақ бұл нәтижені жолға шығара алмады және он жылдық ішінде алғаш рет топ үштіктен шығып, төртінші орынға ие болды.

Дай Ён

Кардифф үшін маусымнан кейінгі кезең толыққанды өзгерістерге толы болды. Руди Жуберт Оңтүстік Африкаға қайтып оралды, ал Дай Янг клубтың ойыншы-жаттықтырушысы болды. Роб Хоули, Нил Дженкинс, Крейг Куиннелл және Джонатан Хамфрис сияқты халықаралық деңгейдегі ойыншылар да клубты тастап кетті. Уэльс/Шотландия лигасы таратылып, бірінші лигада тек тоғыз уэльс командасы қалды, ал Селтик лигасының ойындары енді отандық лига есебіне жатпады. Маусымның алғашқы екі айында Кардифф өткен жылғы Селтик лигасының көрсеткіштерін жақсартты, жеті ойынның төртеуін жеңіп, нокаут кезеңіне өтті. Шаршы жартылай финалға 30 қарашада Эдинбург қаласында ойнады. Бірінші таймда 19–6 есебімен ұтылып тұрғанына қарамастан, екінші таймда жақсы ойын танытып, 26–22 есебімен жеңіске жетіп, жартылай финалға жолдама алды. Алайда, маусымның сәтті бастауы содан кейін күйреп кетті. Кардифф 30 жылдан бері алғаш рет өз алаңында ешқандай ұпай таба алмады – желтоқсан айында Хайнекен кубогында Нортгемптонға 31–0 есебімен жеңілді. Қаңтар айы да клуб үшін апатты болды, Селтик лигасының жартылай финалында Нит командасынан 32–10 есебімен ойсырап жеңілді, тіпті үй командасы Кардиффтің 22 метрінде 12 қателік жасады. Екі аптадан кейін клубтың тарихындағы алғашқы Хайнекен кубогындағы толық жеңілісі тіркелді – Биаррицке 75–25 есебімен ұтылды. Отандық жарыста «Көк және қаралар» командасының жоғары лигадағы соңғы маусымы осылай аяқталды, бірақ бұл олар үшін үлкен көңіл көтеру болды. Олар Кубоктың жартылай финалына жетті, бірақ Селтик лигасының жартылай финалындағыдай, осы жолы Лланнеллиге 44–10 есебімен жеңілді. Лигада үшінші орынды иеленді, Ниттен 3, ал Бриджендтен 11 ұпайға қалып қойды.

Бүгін

Бүгінгі күні «Кардифф RFC Ltd» екі команданы басқаруда. «Кардифф Регби» клубы үш жыл бойы «Кардифф Сити» стадионында ойнағаннан кейін енді «Кардифф Армс Паркке» оралды. Кәсіби командасы – «Кардифф Регби», Біріккен Регби Чемпионаты мен «Хайнекен» кубогына қатысады. Жартылай кәсіби «Кардифф RFC» командасы Уэльс Премьер-дивизионына және WRU Challenge Кубогына қатысады. 2019 жылы Стив Лоу командасы WRU Challenge Кубогын жеңіп, финалда «Мертирді» жеңді. Келесі маусымда олар лига кестесінде көш бастады және Covid-19 пандемиясы маусымды күрт тоқтатқан кезде лига мен кубокты қос жеңіске жеткізуге таяды. 2021/22 маусымы алдында «Кардифф Регби» академиясының менеджері Груфф Рис «Кардифф RFC» регби директоры болды, бұл «Кардифф Регби» ойыншыларының даму жолымен жаңа «үйлесім» деп сипатталды. Команда «Ньюпорттан» кубоктан шығарылды, бірақ Уэльс Премьер-дивизионында бірінші орын алып, чемпион атанды.

Қару-жарақ паркі

Клубтық регби ойындары крикет алаңына көшірілді және 1969 жылы Кардифф атлетика клубы мен Уэльс регби одағы арасындағы келісім нәтижесінде жаңа стадион салынды. Ескі Армс Парк стадионының орнында Уэльстің Ұлттық Регби алаңы (сонымен қатар Ұлттық стадион деп те аталады) салынды. 1999 жылы Ұлттық стадионның орнына жаңа стадион салынды, ол "Миллениум" стадионы деп аталды. Кардифф Блюз 2009/10 маусымында Кардифф Сити ФК-нің үй стадионы болып табылатын Кардифф Сити стадионында ойнау үшін Армс Парктен көшті. Үш маусымнан кейін Кардифф Блюз өздерінің "рухани үйіне" қайтып келді және болашақтағы көптеген ойындарын дәстүрлі Армс Парк стадионында өткізеді.