Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жауынгерлік пышақтың түрі
Type of combat knife
Траншеялық пышақ – жауды жақын аралықта, мысалы, траншеяда немесе басқа шектеулі кеңістікте өлтіруге немесе әрекетсіз етуге арналған жауынгерлік пышақ. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста жау траншеяларына шабуыл жасаған сарбаздар үшін жақындау соғысының қаруы ретінде жасалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы траншеялық пышақтың мысалы – неміс армиясының Nahkampfmesser (жақын ұрыс пышағы). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде траншеялық пышақ, сол кезде жауынгерлік пышақ деп те аталатын, жаңа үлгілерге айналды. Неміс тарапында Nahkampfmesser және оған байланысты пышақтар жауынгерлік және тұрмыстық мақсаттар үшін әдеттегі сарбаздарға кеңінен берілді, ал одақтас әскерлер көбінесе элиталық жаяу әскер бөлімдеріне және штыкпен жабдықталмаған сарбаздарға траншеялық пышақтар берді. Бұл ертедегі «траншеялық пышақтар» көбінесе қысқартылған және қайратылған әскерлік штыктар болды. Бір түрлі пышақпен соғысу қаруы – француз тырнағы – траншеяларды қорғайтын тікенек сымдарды ұстауға арналған болат тіреулерді кесіп, ұшын өткірлеу арқылы жасалатын. Кейбір тарихшылар кейбір траншеялық пышақ үлгілері Боуи пышағынан шабыттанды деп санайды. Осыдан кейін жасалған траншеялық пышақтар қорғаныс траншеяларындағы жақын аралықтағы соғыстарда қолданылды, және мұндай шайқастарда қолданыстағы үлгілердің кемшіліктері анықталды. Француз тырнағының жетілдірілген түрі – Poignard Baïonnette Lebel M1886/14. Француз армиясының подполковнигі Кутрот жасағаннан кейін стандартты әскери жаяу әскер қаруы ретінде бекітілген Poignard Baïonnette Lebel ұзын, ине тәрізді ұшы бар, ағаш тұтқасы бар және болаттан жасалған сақшысы бар пышақтан тұрады. Бұл бастапқыда француздық Épée Baïonnette Modèle 1886 (штық) үлгісінен өңделген және қатаң шабуыл қаруы ретінде жасалған, Poignard Baïonnette Lebel M1886 Lebel штығының ұзын, тар стилето типті айқыш пішіндес пышағының бір бөлігін пайдаланды, ол жау сарбазын терең шаншу арқылы жылдам өлтіруге арналған. Бір M1886 Lebel штығынан үш траншеялық пышақ жасауға болады. Француз өнеркәсібі соғыс жағдайында жұмыс істегендіктен, көптеген материалдық тапшылықтармен және көбінесе қосалқы жұмыс күшін пайдаланғандықтан, тіпті ресми түрде бекітілген француз армиясының траншеялық пышақтары да пышақтан пышаққа айтарлықтай өзгеше болуы мүмкін. Пышақтарға деген қажеттілік соншалықты зор болды, француз армиясының құрамалары жүздеген бұрынғы пышақ шеберлерін жұмыстан босатуға мәжбүр болды, сонда олар бұрынғы жұмыстарына оралып, қарулы күштер үшін траншеялық пышақтарды көптеп өндіруге кірісті. Соғыс барысында, екі қырлы Couteau Poignard Mle 1916 dit Le Vengeur сияқты жаңа және әмбебап пышақ үлгілері француз тырнағы мен бұрынғы стилето типті траншеялық пышақтардың орнын баса бастады. Траншеялық пышақтарды дамытудағы Францияның жетекшілігіне АҚШ ілесіп, үш траншеялық пышақ үлгісін енгізді: M1917, M1918 және Mark I (1918), барлығы тікелей немесе жанама түрде бұрынғы француздық үлгілерге негізделген.
A trench knife is a combat knife designed to kill or incapacitate an enemy at close quarters, such as in a trench or other confined area. It was developed as a close combat weapon for soldiers attacking enemy trenches during the First World War. An example of a World War I trench knife is the German Army's Nahkampfmesser (close combat knife). During the Second World War, the trench knife, by this time also called a combat knife, was developed into new designs. On the German side, the Nahkampfmesser and associated knives were widely issued to the ordinary soldier for combat and utility purposes, while Allied armies mostly issued trench knives to elite infantry units and soldiers not equipped with the bayonet. These early "trench knives" were often shortened and sharpened Army issue bayonets. One type of stabbing weapon, the French Nail, was made by cutting and pointing the steel stakes used to support the barbed wire protecting trenches. Some historians say that some trench knives models were inspired by the Bowie knife. Soon afterwards, these fabricated trench knives were used in defensive close quarters trench warfare, and such fighting soon revealed limitations in existing designs. A more elegant form of the French Nail was the Poignard Baïonnette Lebel M1886/14. Approved as a standard military infantry weapon after its development by Lieutenant Colonel Coutrot of the French Army, the Poignard Baïonnette Lebel consisted of a long, needle pointed, stiletto profile blade with wooden handle and an integrated knuckle guard made of steel. Originally a conversion of the French Épée Baïonnette Modèle 1886 (bayonet), and designed strictly as an offensive weapon, the Poignard Baïonnette Lebel used a section of the M1886 Lebel's long, narrow stiletto type cruciform blade, designed to quickly kill an enemy soldier with a deep thrust. Up to three trench knives could be constructed from a single M1886 Lebel bayonet. Because French industry was working under wartime conditions with numerous material shortages, often using subcontracted labor, even officially sanctioned French Army trench knives tend to vary significantly from knife to knife. The need for knives was so great that already understrength French Army formations were forced to demobilize hundreds of former cutlery workers so that they could return to their former jobs and begin quantity production of trench knives for the armed forces. As the war went on, newer and more versatile blade type trench knife patterns such as the double edged dagger Couteau Poignard Mle 1916 dit Le Vengeur began to replace the French Nail and earlier stiletto style trench knives. The French lead in trench knife development was closely followed by the United States, which introduced three successive trench knife models the M1917, M1918, and Mark I (1918) all based directly or indirectly upon previous French designs.
Неміс армиясының окоптық пышақтары
Неміс Nahkampfmesser (аударма: жақын арадағы шайқас пышағы) Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде стандартты түрде берілетін неміс шайқас пышағы болды. Осы пышақтардың көпшілігі тақтайша ағаштан жасалған саптамасы мен металлдан жасалған қыны бар, сондай-ақ берік құрылымға ие болған. Сенімді дереккөздердің біріне сәйкес, Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс әскеріне берілген окоп пышақтары "жалпы мақсаттағы, кесуге және шаншуға арналған, дәстүрлі пышақтар" болды, олардың жүзі "көбінесе шамамен алты дюймдік, бір жақты кескіш, жоғарғы бөлігінде жалған жиекпен, бірақ кейде екі жақты кескіштер де кездеседі". Француз тырнағына қарсы қолданылғаннан кейін, Батыс майданындағы неміс әскері өздерінің сарбаздары үшін қолдануға арналған, пышақтап соғуға болатын қару ретінде болаттан жасалған тікенді сым тіректерін де қолдана бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданылған неміс окоп пышақтары да осыған ұқсас болды және қазіргі кезде көбінесе «бут пышақтары» деп белгіленеді, бірақ олар сирек ботқа салынып тасымалданды. Олардың көпшілігінде ботқа, жабдыққа немесе киімге бекітілетін клиптері бар болаттан жасалған қыны болды және олардың көпшілігі мемлекеттік мердігерлермен жасалып, жауынгерлік жарақ ретінде берілді.
The German Nahkampfmesser (translated: close combat knife) was the standard issue German combat knife during the First World War. Most of these knives had slab wooden grips and metal sheaths and were sturdily made. According to one authoritative source, German issued trench knives of World War I were "conventional, general purpose, cut and thrust knives" with blades that were "for the most part approximately six inches in length, single edged with a top leading false edge although double edged blades are occasionally encountered." After the French Nail was employed against them, German forces on the Western Front also began to employ converted steel barbed wire stakes as stabbing weapons for use by their own soldiers. German trench knives carried during World War II were similar in design and are usually known today as boot knives, although they seldom were carried in boots. Most also had steel sheaths with clips that could be attached to boots, webbing or clothing, and most were made by government contractors and issued as combat gear.
Британдық және Комонвелл траншеялық пышақтар
Британдық армия және оның Ұлт Достастығының одақтастары (мысалы, Австралия, Канада және Жаңа Зеландия) Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде түрлі траншеялық пышақтарды қолданды. Кейбіреуі Боуи пышақтарының негізінде жасалған коммерциялық үлгілер болды. Ал басқалары арнайы типтерге жатты, мысалы, иесінің қолы жұдырықтай қысылғанда қолайлы болу үшін дөңгелек алюминийден жасалған тұтқасы бар итергіш пышақтар. Бекітілген пышақ иесінің саусақ буналарының арасынан шығып тұратын. Британдық әскерлер траншеялық шабуылдар кезінде траншеялық пышақтарды басқа "жай" қарулармен – траншеялық дубинкалар, пикакс саптары және шақырлармен, сондай-ақ револьверлер мен қол гранаталарымен бірге қолдануды қалыпты практика етті. Көптеген стандартталған үлгілер мемлекеттік мердігерлермен жасалып, ресми түрде шығарылды. Көбінесе олардың тұтқасы ағаштан, ал қыны металдан жасалған, берік құрылымға ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Фэрбэрн-Сайкс айқас пышағы британдық командостар, Корольдік теңіз жаяу әскері командостары, Парашют полкі, Арнайы қайықтар қызметі және Арнайы әуе күштеріне кеңінен таралды. Бұл нағыз "траншеялық пышақ" болмаса да, Фэрбэрн-Сайкс осыған ұқсас мақсаттарда қолданылды.
The British Army and its Commonwealth allies (e. g. Australia, Canada, and New Zealand) used a wide variety of trench knives during World War I. Some were commercial models based on Bowie knives. Others were more specialised types, such as push daggers with a roughly cylindrical aluminium grip which was shaped to fit comfortably when the user's hand made a fist. The attached blade protruded between the knuckles of the user. It was common British practice for trench knives to be used in combination with other "quiet" weapons, like trench clubs, pickaxe handles and hatchets, during trench raiding expeditions, backed up with revolvers and hand grenades. Many standardized versions were made by government contractors and officially issued. Most had slab wooden grips and metal sheaths and were sturdily made. During the Second World War, the Fairbairn–Sykes fighting knife was widely issued to forces such as the British Commandos, Royal Marines Commandos, Parachute Regiment, Special Boat Service and the Special Air Service. Though not a true "trench knife" per se, the Fairbairn Sykes was used for similar purposes.
АҚШ траншеялық пышақтары
Қызметке қабылданған алғашқы ресми АҚШ траншеялық пышағы – Генри Дистон және ұлдары жасаған, француз армиясында қолданыста болған траншеялық пышақтардың үлгілеріне негізделген АҚШ M1917 траншеялық пышағы. M1917 үшбұрышты шыны пышақ, ағаш тұтқа, металл буын қорғауышы және дөңгелек шүмегімен жабдықталған. M1917 қызметте қанағаттандырмайтындықтан, бірнеше ай ішінде сәл жақсартылған M1918 үлгісі қабылданды. Дегенмен, M1918 M1917-мен дерлік бірдей, басты айырмашылығы – буын қорғауышының құрылысы мен сыртқы түрі. Тек қана пышақпен соғысуға арналған M1917 және M1918 жиі пышақтары сынды. Олардың шектеулі пайдалылығы мен жалпы танымалдығы 1918 жылы AEF-ті түрлі траншеялық пышақтарды сынап, жаңа үлгіні таңдау үшін сынақ комиссиясын құруға мәжбүр етті. Осы сынақтардың нәтижесінде Mark I пайда болды, ол АҚШ армиясы офицерлерінің тобы M1917/18-дің кемшіліктерін жою мақсатымен жасаған. 1918 жылдың соңында қабылданған Mark I-дің пышақ пішіні француздық Couteau Poignard Mle 1916 dit Le Vengeur үлгісімен жасалған, бірақ көптеген Mark I пышақтары Бірінші дүниежүзілік соғыстың окоптарында қолданылуға үлкермеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1942 және 1943 жылдары Mark I әуе десантшыларына, Армия рейнджерлеріне және теңіз жауынгерлеріне берілді. Mark I толық таңғы конструкциямен, екі қырлы пышақпен және саусақтарды қорғауға және шайқаста пышақты қолдан шығармай, ұстауға көмектесетін қоладан жасалған ауыр тұтқамен жабдықталған. Сыртқы түріне қарамастан, буын қорғауышындағы тікенектер де қорғаныш мақсатында жасалған, олардың мақсаты – қарсыластың пышақты ұстауын қиындату. Бұл қолға бекітілетін, былғары баумен бекітілетін және алақан мен саусақтарды бос қалдыратын серіппелі механизммен бүктелетін пышақтан тұратын ерекше құрылғы еді. Хьюз 1919 жылы автоматты траншеялық пышағына патент алған, бірақ ол азаматтық өндірушілерді қызықтырмаған сияқты. Mark I-ді жасау үшін стратегиялық металдар қажет болды және оны жаппай өндіру өте қымбатқа түсті, сонымен қатар ол заманауи қолдан-қол қарумен күресу стиліне сәйкес келмейтіні де сынға ілікті. 1943 жылғы «АҚШ стандартты қару-жарақ каталогында» былай делінген: «M3 траншеялық пышағы қазіргі заманғы соғыста қолдан-қол қарумен күресу қажеттілігін қанағаттандыру үшін жасалды. Штыкпен қаруланбаған сарбаздарға берілгенімен, ол әсіресе парашютшілер мен рейнджерлер сияқты шабуыл жасақтарына арналған». M3 алғаш рет 1943 жылы АҚШ армиясының сарбаздарына берілді, ал алғашқы пышақтар әуе десантшылары мен АҚШ армиясының рейнджерлері сияқты элиталық бөлімшелерге жіберілді. Қолдан-қол қарумен күресу үшін жасалғанға қарамастан, M3 жауынгерлік бөлімшелерге берілген кезде жауынгерлік пышақ ретінде кең мақтау алмады. M3 жақсы теңдестірілген болса да (кейбір десантшылар мен рейнджерлер M3-ті лақтыру пышағы ретінде пайдалану өнерін меңгерген), оның пышағы оқ-дәрі жәшіктерін және азық-түлік банкаларын ашу сияқты ауыр жұмыстар үшін тым тар деп сынға ілікті, ал оның жиегін қайрау қиын болды. Пышақтың екінші жиегі де тым қысқа деп сынға түсті, бұл пышақтың артқа қарай кесу үшін қолданылуын шектеді. M3-тің көптеген ерекшеліктері M1 Carbine үшін M4 штығына, M1 Garand үшін M5 штығына, M14 мылтығы үшін M6 штығына және соңында M16 мылтығы үшін M7 штығына енгізілді. M3 пышағы мен барлық штыктар M8A1 қынына орналасады, ол ресми түрде «Қыны, Штык Пышақ, M8A1» деп аталады, оның Ұлттық қор нөмірі (NSN) 1095 00 508 0339. АҚШ әскерлері қолданған басқа да жауынгерлік пышақтарды кейде траншеялық пышақтар деп атайды. Оларға ІІ дүниежүзілік соғыста теңізшілер корпусының рейдкерлерімен жүретін шыны пышақтар және KA BAR және басқа өндірушілер жасаған жауынгерлік пышақтар жатады.
The first official U. S. trench knife adopted for service issue was the U. S. M1917 trench knife designed by Henry Disston & Sons and based on examples of trench knives then in service with the French Army. The M1917 featured a triangular stiletto blade, wooden grip, metal knuckle guard, and a rounded pommel. The M1917 proved unsatisfactory in service, and a slightly improved version, the M1918, was adopted within months. Despite this, the M1918 is almost identical to the M1917, differing primarily in the construction and appearance of the knuckle guard. Usable only as stabbing weapons, the M1917 and M1918 frequently suffered broken blades. Their limited utility and general unpopularity caused the AEF to empanel a testing board in 1918 to test various trench knives and select a replacement. This design was followed by the Mark I, which was designed by a board of U. S. Army officers to remedy certain deficiencies of the M1917/18. Adopted in late 1918, with a blade profile patterned after the French Couteau Poignard Mle 1916 dit Le Vengeur, most Mark I knives were completed too late to see service in the trenches of World War I. During World War II, the Mark I was issued in 1942 and 1943 to airborne troops, Army Rangers, and Marine Raiders. The Mark I featured a full tang design with a double edged blade and a heavy bronze hilt incorporating a guard ostensibly shaped as a knuckle duster, though the latter was intended to protect the fingers and prevent the knife from being knocked from the hand while in combat rather than for use as a weapon. Despite their look, the spikes on the knuckles were also defensive in nature, meant to make it difficult for the enemy to grab the knife in combat This was a curious device consisting of a folding spring loaded knife blade attached to a handle which fastened to the back of the hand and was secured by a leather strap, leaving the palm and fingers free for grasping other objects. Hughes went on to patent his automatic trench knife in 1919, though it appears to have never interested any civilian manufacturers. The Mark I required strategic metals to produce and was too costly to place into mass production, and had been criticized as being unsuited to more modern styles of hand to hand knife fighting. As the U. S. Catalog of Standard Ordnance Items of 1943 explained: "The Trench Knife M3 has been developed to fill the need in modern warfare for hand to hand fighting. While designated for issue to soldiers not armed with the bayonet, it was especially designed for such shock units as parachute troops and rangers." The M3 was first issued to U. S. Army soldiers in 1943, with the first knives going to elite units such as airborne troops and the U. S. Army Rangers. Despite being designed for hand to hand warfare, the M3 did not receive universal praise as a fighting knife upon issue to combat units. While well balanced (some paratroopers and rangers mastered the art of using the M3 as a throwing knife), the M3's blade was criticized as being too narrow for rough usage, particularly for utility tasks such as opening ammo crates and food tins, while its edge was found to be somewhat difficult to sharpen. The blade's secondary edge was also criticized as being too short, limiting the knife's utility when used for backhand slashing strokes. Many features of the M3 were incorporated into the M4 bayonet for the M1 Carbine, the M5 bayonet for the M1 Garand, the M6 Bayonet for the M14 rifle, and finally the M7 bayonet for the M16 rifle. The M3 knife and all of these bayonets fit in the M8A1 scabbard, officially designated as the "Scabbard, Bayonet Knife, M8A1," with the National Stock Number (NSN) 1095 00 508 0339. Other fighting knives used by U. S. forces have sometimes been referred to as trench knives. These include the stiletto shaped daggers carried by Marine Corps Raiders in World War II, and fighting utility knives made by KA BAR and other manufacturers.