Хелен Левитт: Нью-Йорк көшелерінің фотосуреті

Кіріспе

Американдық фотограф (1913–2009)
сол аттас сценарийші

Хелен Левитт (31 тамыз 1913 – 29 наурыз 2009) – американдық фотограф және оператор. Ол ең алдымен Нью-Йорк қаласының көшелерін фотоға түсіруімен танымал болды. Дэвид Леви Штраус оны "өз заманының ең белгілі және ең нашар танылған фотографы" деп сипаттады. Левиттің "In the Street" атты жеке көрмесі 2021 жылдың қазан айынан 2022 жылдың ақпанына дейін Лондондағы The Photographers' Gallery галереясында көрсетілді.

Ерте өмір және білім

Левитт Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданындағы Бенсонхерстте дүниеге келді, Мей (Кейн) мен Сэм Левиттің қызы. Оның әкесі және анасының ата-анасы орыс еврей иммигранттары болған. Ол Нью-Утрехт орта мектебінде оқыды, бірақ 1931 жылы білімін тоқтатты.

Фотографиядағы жұмыс

Ол фотосуретке он сегіз жасында түсті. 1931 жылы Бронкстегі коммерциялық портрет фотографы Дж. Флориан Митчеллмен жұмыс істей бастағанда, қараңғы бөлмеде фотосуреттерді қалай дамыту керектігін үйренді. Ол сондай-ақ Манхэттен кино және фотография лигасы ұйымдастырған көптеген сабақтар мен шараларға қатысты, лига арқылы көптеген адамдармен танысты. 1936 жылы ол Лейка фотоаппаратын сатып алды (35 мм қашықтықты өлшейтін камера). 1937 жылы Нью-Йорк қаласының Федералдық өнер жобасында балаларға сурет сабақтарын оқыта отырып, Левитт сол кездегі Нью-Йорк балаларының көше мәдениетінің бөлігі болған, уақытша сазбалшық суреттеріне қызығушылық танытты. Ол осы сазбалшық суреттерді, сондай-ақ оларды жасаған балаларды Федералдық өнер жобасы үшін өзінің шығармашылық тапсырмасы ретінде суретке түсіре бастады. Олар 1987 жылы «Көшеде»: сазбалшық суреттері мен хабарламалар, Нью-Йорк қаласы 1938–1948 жылдары деген атпен жарияланды. Ол көбінесе Шығыс Гарлемде, сондай-ақ Гармент ауданында және Төменгі Шығыс жағында, барлығы Манхэттенде көше суреттерін түсіруді жалғастырды. 1930-1940 жылдары кондиционердің болмауы адамдардың көбірек сыртта болуына себеп болды, бұл оны көше фотосуретіне ынталандырды. Оның жұмысы алғаш рет 1939 жылғы шілдедегі Fortune журналында жарияланды. Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайының жаңа фотография бөлімі Левиттің жұмысын 1939 жылғы шілдедегі ашылу көрмесіне қосты. 1941 жылы ол жазушы Джеймс Эйджидің сол кездегі әйелімен бірге Мехико қаласына сапар шекті және аймақтың суреттерін түсірді. 1943 жылы Нэнси Ньюхолл оның алғашқы жеке көрмесін «Хелен Левитт: Балалардың суреттері» атпен ұйымдастырды. 1959 және 1960 жылдары ол түсті фотографиядағы новаторлық еңбегі үшін Гуггенхайм қорынан екі грант алды. 1965 жылы ол өзінің алғашқы маңызды жинағын «Көру жолы» деп жариялады. 1959-1960 жылдардағы түсті жұмыстарының көп бөлігі 1970 жылы оның Шығыс 12-ші көшедегі пәтерінен ұрланды. Қалған суреттер мен келесі жылдары түсірілген басқа суреттерді 2005 жылы жарық көрген «Слайд-шоу: Хелен Левиттің түсті суреттері» кітабында көруге болады. Екінші жеке көрмесі «Жобалар: Хелен Левитт түсте» 1974 жылы Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында өтті. Оның келесі маңызды көрмелері 1960 жылдары болды; Аманда Хопкинсон бұл екінші танылу толқынының әйелдердің шығармашылық жетістіктерін феминистік қайта ашумен байланысты екенін айтады. Левитт Нью-Йорк қаласында өмір сүрді және 70 жылға жуық уақыт бойы фотограф ретінде белсенді болды. Алайда ол Нью-Йорк қаласының көрінісінің өзгеруіне өкініш білдірді: «Мен көп қозғалыс болатын жерге барамын. Балалар бұрын сыртта болатын. Қазір көшелер бос. Адамдар үйде отырып, теледидар көріп жатыр». 1940 жылдардың соңында Левитт Дженис Лоуб пен Джеймс Эйджимен бірге екі деректі фильм түсірді: «Көшеде» (1948) және «Тыныш» (1948). «Тыныш» фильмі үшін Левитт, Лоуб және Сидни Майерс Академия сыйлығына ұсынылды. «Another Light» (1952) – шағын қала мен оның жаңа ауруханасы туралы драмалық деректі фильм, ол қарт фермердің, үй шаруасының және кәсіпкердің реакциясына назар аударады. Фильмде Нью-Джерси штатының Ридгуд қаласындағы азаматтардың құрылыс қаражатын қалай жинағаны және аурухананың қауымдастыққа қалай қолдау көрсетіп, қызмет ететіні түсіндіріледі. Федералдық қауіпсіздік агенттігінің қоғамдық денсаулық сақтау қызметі ұсынған фильмді Уильям Левитт продюсерлік етті, Уильям Б. Махони сценарий жазды, Рихард Ликок түсірді, Левитт пен Лоуб бірлесіп монтаждады және Левитт режиссерлік етті. «Film Documents Productions» компаниясы түсірген. Левитт 25 жылға жуық уақыт бойы кино түсіру саласында белсенді болды; оның соңғы фильмі Джон Коэннің «Ескі әннің соңы» (1972) деректі фильмінің редакторы ретінде көрсетілген. Левиттің басқа киноға қатысқан еңбектері: Бен Мэддоу, Майерс және Джозеф Стрик түсірген «Жайбақ көз» (1960) фильмінің операторлық жұмысы, сондай-ақ Стрик пен Мэддоудың Генеттің «Балкон» пьесасының фильмдік нұсқасының режиссерінің көмекшісі (1963). Мария Гамбург өзінің 1991 жылғы биографиялық эссесінде Левитттің «өз жұмысының осы бөлігінен бас тартқан» деп жазды.

She began photography when she was eighteen and in 1931 she learned how to develop photos in the darkroom when she began working for J. Florian Mitchell, a commercial portrait photographer in the Bronx. She also attended many classes and events hosted by the Manhattan Film and Photography League. who she was also able to meet through the league. In 1936, she purchased a Leica camera (a 35 mm range finder camera). While teaching art classes to children in 1937 for New York City's Federal Art Project, Levitt became intrigued with the transitory chalk drawings that were part of the New York children's street culture of the time. She began to photograph these chalk drawings, as well as the children who made them for her own creative assignment with the Federal Art Project. They were ultimately published in 1987 as In The Street: chalk drawings and messages, New York City 1938–1948. She continued taking more street photographs mainly in East Harlem but also in the Garment District and on the Lower East Side, all in Manhattan. During the 1930s to 1940s, the lack of air conditioning meant people were outside more, which invested her in street photography. Her work was first published in Fortune magazine's July 1939 issue. The new photography section of the Museum of Modern Art, New York included Levitt's work in its inaugural exhibition in July 1939. In 1941, she visited Mexico City with the then wife of author James Agee and took photos of the area. In 1943, Nancy Newhall curated her first solo exhibition Helen Levitt: Photographs of Children. In 1959 and 1960, she received two grants from the Guggenheim Foundation for her pioneering work in color photography. In 1965 she published her first major collection, A Way of Seeing. Much of her work in color from 1959 to 1960 was stolen in a 1970 burglary of her East 12th Street apartment. The remaining photos, and others taken in the following years, can be seen in the 2005 book Slide Show: The Color Photographs of Helen Levitt. A second solo exhibit, Projects: Helen Levitt in Color, was held at the Museum of Modern Art, New York in 1974. Her next major shows were in the 1960s; Amanda Hopkinson suggests that this second wave of recognition was related to the feminist rediscovery of women's creative achievements. Levitt lived in New York City and remained active as a photographer for nearly 70 years. However, she expressed lament at the change of New York City scenery:

"I go where there's a lot of activity. Children used to be outside. Now the streets are empty. People are indoors looking at television or something." In the late 1940s, Levitt made two documentary films with Janice Loeb and James Agee: In the Street (1948) and The Quiet One (1948). Levitt, along with Loeb and Sidney Meyers, received an Academy Award nomination for The Quiet One. Another Light (1952) is dramatized documentary about a small town and its new hospital, focusing on the reactions of an elderly farmer, a housewife, and a businessman. The film explains how town citizens in Ridegwood, NJ, raised construction funds, and how the hospital supports and serves the community. Presented by the Federal Security Agency Public Health Service, the film was produced by William Levitt, written by William B. Mahoney, camera by Richard Leacock, co edited by Levitt and Loeb, and directed by Levitt. Made by Film Documents Productions. Levitt was active in film making for nearly 25 years; her final film credit is as an editor for John Cohen's documentary The End of an Old Song (1972). Levitt's other film credits include the cinematography on The Savage Eye (1960), which was produced by Ben Maddow, Meyers, and Joseph Strick, and also as an assistant director for Strick and Maddow's film version of Genet's play The Balcony (1963). In her 1991 biographical essay, Maria Hambourg wrote that Levitt "has all but disinherited this part of her work."

Стиль және тақырыптар

Хелен Левитт көшеде ойнаған балаларды суретке түсіргені үшін ең көп танылып, құрметке ие болды. Ол сонымен қатар Харлем және Төменгі Шығыс жағындағы аз ұлтты қауымдармен жұмыс істеуге бағытталған. Оның туындыларында балалардың ойын-сауықтарының тұрақты мотиві кездеседі. Ол сол кездегі басқа белгілі фотографтардың қалыптасқан әдетінен – азапты жаңартушылық тұрғысынан бейнелеуден бас тартты. Оның орнына ол балалардың көзқарасымен әлемді көрсетуді таңдады, олардың бормен салған суреттерін түсіру арқылы. Ол әдетте камераны және фотосуреттің стилін оның негізгі мағынасын күшейту үшін орналастырады. Оның көшеде ойнаған балаларды көрсетуі және көше фотосуретін зерттеуі сол кездегі ағымға қарсы келеді. Нью-Йоркте сол кезде қабылданған заңнамалар жұмысшы табының көп бөлігінің қоғамдық кеңістіктерге қол жеткізуін шектеді. Осы қауымдарды бақылауға бағытталған заңдар тікелей қабылданды. Жаңа шуға қатысты тыйымдар жұмысшы табы мен аз ұлтты қауымдарға бағытталған. Ол Меньер синдромымен дүниеге келген, бұл ішкі құлақтың бұзылысы, ол өмірі бойы "денесінің дірілдеуіне" себеп болды. 1950 жылдары ол өте ауыр пневмониямен ауырған. Moderna Museet, Стокгольм, 1985. Кері перспектива. The Photographers' Gallery, Лондон, 1988. Кері перспектива. Сан-Францискодағы Заманауи өнер мұражайы, 1991, содан кейін 1991–1993 жылдары ел бойынша гастрольдік сапарда болды. Кері перспектива. Испания, 1994 және гастрольдік сапар. Кері перспектива. Халықаралық фотосурет орталығы, Нью-Йорк, 1997. Кері перспектива. Centre national de la photographie, Париж, 2001. Кері перспектива. Анри Картье Брессон қоры, Париж, 2007. Кері перспектива. Foam Fotografiemuseum Амстердам, 2008. Кері перспектива. Sprengel Museum, Ганновер, 2008 (Спектр халықаралық фотосурет сыйлығымен марапатталуымен бірге). Кері перспектива. PHotoEspaña, Мадрид, 2010 және гастрольдік сапар. Кері перспектива. Альбертина мұражайы, Вена, 2018. Кері перспектива. Көшеде, The Photographers' Gallery, Лондон, 2021/22. Кері перспектива.

Helen Levitt was most well known and celebrated for her work taking pictures of children playing in the streets. She also focused her work in areas of Harlem and the Lower East side with minority populations. There is a constant motif of children playing games in her work. She stepped away from the normal practice set by other established photographers at the time of giving a journalistic depiction of suffering. She instead chose to show the world from the perspective of children from taking pictures of their chalk art. She usually positions the camera and styles the photo in a way that gives the focus of her photography power. Her choice to display children playing in the street and explore street photography, fights against what was going on at the time. Legislation being passed in New York at the time was limiting many of the working classes access to these public spaces. Laws were passed that directly targeted these communities in an attempt to control them. New bans on noise targeted working class and minority communities. She was born with Ménière's syndrome, an inner ear disorder that caused her to "[feel] wobbly all [her] life." She also had a near fatal case of pneumonia in the 1950s. Moderna Museet, Stockholm, 1985. A retrospective. The Photographers' Gallery, London, 1988. A retrospective. San Francisco Museum of Modern Art, 1991 then toured nationally 1991–1993. A retrospective. es, Spain, 1994 and toured. A retrospective. International Center of Photography, New York, 1997. A retrospective. Centre national de la photographie, Paris, 2001. A retrospective. Henri Cartier Bresson Foundation, Paris, 2007. A retrospective. Foam Fotografiemuseum Amsterdam, 2008. A retrospective. Sprengel Museum, Hannover, 2008 (accompanied her award for the Spectrum International Photography Prize). A retrospective. PHotoEspaña, Madrid, 2010 and toured. A retrospective. Albertina Museum, Vienna, 2018. A retrospective. In the Street, The Photographers' Gallery, London, 2021/22. A retrospective.

Марапаттар

2008: Фрэнсис Дж. Гринбергер өнер саласындағы жетістіктері үшін сыйлығы