Дональд Барбер: Британдық джаз сазгері және тромбонист өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ағылшын оркестр жетекшісі және тромбоншысы (1930–2021)

Дональд Кристофер Барбер (17 сәуір 1930 – 2 наурыз 2021) – ағылшын джаз музыканты, ең белгілі оркестр жетекшісі және тромбоншы. Ол көптеген музыканттардың мансабына көмектесті және 1959 жылы "Petite Fleur" әнімен Ұлыбританиядағы ең танымал 20 джаз хиттің қатарына енді. Осы музыканттардың ішінде блюз әншісі Оттили Паттерсон, бір кезде оның әйелі болған, және Лонни Донеган болды. Лонни Донеганның Барбер тобымен бірге өнер көрсетуі 1950-ші жылдардың ортасында скиффл қозғалысын тудырды, ал ол Барбердің тобымен бірге тұрып, "Rock Island Line" әнімен алғашқы трансатлантикалық хитін жазды. Барбер Донеганға және кейін Алексис Корнерге тыңдарман табуға көмектесті, сондай-ақ афроамерикандық блюз музыканттарының Ұлыбританияға келуіне демеушілік етті, осылайша 1960-шы жылдардағы британдық ритм-энд-блюз бен "бит бумын" дамытуға зор үлес қосты.

Ерте өмір

Барбер 1930 жылғы 17 сәуірде Гертфордширдегі Уэлвин Гарден-Сити қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Дональд Барбер сақтандыру статистикасы саласындағы маман болған, кейін бірнеше жылдан соң Социалистік лиганың хатшысы болды, ал анасы мектеп директоры қызметін атқарған. Оның ата-анасы солшыл көзқараста болды, әкесі Джон Мейнард Кейнстен сабақ алған, ал анасы Барбердің сөзімен айтқанда, «Кентерберидің жалғыз социалистік мэрі» болды. Барбер жеті жасында скрипка ойнауды бастады, ал келесі жылы кәсіби музыкантқа айналды. Шаштараз және кларнетші Монти Саншайн 1952 жылдың соңында трубашы Пэт Халкокс және басқалармен бірге топ құрды, Лондон клубтарында ойнай бастады және 1953 жылдың басында Данияда өнер көрсетуге шақырылды. Сонымен қатар, Халкокс саяхатқа қатыса алмайтыны, бірақ Нью-Орлеанға барып келген Кен Кольердің қолжетімді екені анықталды. Кольер топқа қосылды, содан кейін топ Кен Кольердің джаз тобы деген атқа ие болды. Топ құрамына Донеган, Джим Брей (контрабас), Рон Боуден (добыл) және Барбер (тромбон) да кірді. 1953 жылғы сәуірде топ Данияның Копенгаген қаласында алғашқы концертін өткізді. Онда Крис Альбертсон жаңа даниялық Storyville лейблі үшін бірнеше жазба жасады, олардың кейбіреулерінде тек Саншайн (кларнет), Донеган (банжо) және Барбер (контрабас) Монти Саншайн триосы ретінде орындады. Топтар Dixieland джазын, ал кейін рагтайм, свинг, блюз және R&B жанрларын орындады. Пэт Халкокс 1954 жылы трубаға оралды, ал Кольер Барбермен және Донеганмен болған музыкалық және жеке даулардан кейін басқа топқа кетті, содан кейін топ «Крис Барбер тобы» деп аталды. Барбер тобы 1950 жылдары бірнеше концерттік альбомдарды жазды, сыншы Ричи Унтербергер бұл альбомдарды «Барбер тобының өркендеген кезеңіндегі оның алғашқы кезеңін көрсетеді. Акустика мен орындаушылықта белгілі бір айқындық пен жандылық бар, бұл оны сол дәуірдегі студиялық жазбаларынан жақсырақ етеді» деп бағалады. 1956 жылы түсірілген «Ана рұқсат етпейді» атты қысқаметражды деректі фильмінде Крис Барбер тобы Солтүстік Лондондағы джаз клубында ирландиялық блюз әншісі Оттили Паттерсонмен бірге ойнап тұрғанда бейнеленген. Бұл фильм сол кезеңде қалыптасқан «жастар мәдениетін» көрсетеді. Барбер 1959 жылы Паттерсонға үйленді. 1959 жылы топтың 1956 жылғы қазан айында жазған Сидни Бешеттің «Petite Fleur» әні, Монти Саншайнның кларнетпен орындаған солосы, Дик Смит (контрабас), Рон Боуден (добыл) және Дик Бишоп (гитара) Ұлыбританияның сингл тізімінде жиырма төрт апта бойы No. 3 орында тұрды, бір миллионнан астам данасы сатылып, алтын дискпен марапатталды. 1959 жылдан кейін Барбер бірнеше рет Америка Құрама Штаттарына гастрольдік сапарлар жасады (онда «Petite Fleur» әні No. 5 орында болды).

Barber was born in Welwyn Garden City, Hertfordshire, on 17 April 1930. His father, Donald Barber, was an insurance statistician who a few years later became secretary of the Socialist League, while his mother was a headmistress. His parents were left leaning, his father having been taught by John Maynard Keynes, while his mother became, in Barber's words, "the only socialist mayor of Canterbury". Barber started learning the violin when he was seven years old. and the following year became a professional musician. Barber and clarinetist Monty Sunshine formed a band in late 1952, with trumpeter Pat Halcox among others, began playing in London clubs, and accepted an offer to play in Denmark in early 1953. Simultaneously, it was found that Halcox would be unable to travel but that Ken Colyer, who had been visiting New Orleans, was available. Colyer joined the band, which then took the name Ken Colyer's Jazzmen. The group also included Donegan, Jim Bray (bass), Ron Bowden (drums) and Barber on trombone. In April 1953 the band made its debut in Copenhagen, Denmark. There Chris Albertson recorded several sides for the new Danish Storyville label, including some featuring only Sunshine (clarinet), Donegan (banjo) and Barber (bass) as the Monty Sunshine Trio. The bands played Dixieland jazz, and later ragtime, swing, blues and R&B. Pat Halcox returned on trumpet in 1954 when Colyer moved on after musical and personal differences with both Barber and Donegan, and the band became "The Chris Barber Band". The Barber band recorded several In Concert LPs during the 1950s, regarded by critic Richie Unterberger as "captur[ing] the early Barber band in its prime [T]here's a certain crispness and liveliness to both the acoustics and the performances that make this in some ways preferable to their rather starchier studio recordings of the same era." The short documentary film Momma Don't Allow, made in 1956, features the Chris Barber Band live with the Irish blues singer Ottilie Patterson in a north London trad jazz club. It captures the emerging 'youth culture' of that period. Barber married Patterson in 1959. In 1959, the band's October 1956 recording of Sidney Bechet's "Petite Fleur", a clarinet solo by Monty Sunshine with Dick Smith on bass, Ron Bowden on drums and Dick Bishop on guitar, spent twenty four weeks in the UK Singles Charts, making it to No. 3 and selling over one million copies, and was awarded a gold disc. After 1959, Barber toured the United States several times (where "Petite Fleur" charted at No. 5).

1960 жылдар

1950 жылдардың аяғы мен 1960 жылдардың басында Барбер негізінен Биг Билл Брунзи, Сонни Терри және Браунни МакГи, сондай-ақ Мэдди Уотерс сияқты блюз әртістерінің Ұлыбританиядағы алғашқы гастрольдерін ұйымдастырумен айналысты. Бұл, Алексис Корнер мен Джон Мейолл сияқты жергілікті жанкүйерлердің ынталандыруымен, Питер Грин, Эрик Клэптон және Роллинг Стоунз сияқты жас музыканттардың өркендеуіне себеп болды. Британдық ритм-энд-блюз 1960 жылдары АҚШ хит-парадтарына британдықтардың енуіне күш берді. 1963 жылдың қаңтар айында британдық музыка журналы NME Александра сарайында өткен Ұлыбританиядағы ең ірі джаз кешін хабарлады. Онда Джордж Мелли, Диз Дисли, Акер Билк, Алекс Уэлш, Кенни Болл, Кен Кольер, Саншайн, Боб Уоллис, Брюс Тернер, Мик Маллиган және Барбер өнер көрсетті. Барбер 1964 жылы блюз гитарисі Джон Слотхерді топқа қосып, оның қатысуымен (1978 жылдың сәуір айы мен 1986 жылдың тамыз айы аралығында Роджер Хилл орын алған уақыттан басқа) 2010 жылы қайтыс болғанға дейін бірге ойнады. Кейін Барбер екінші кларнет/саксофонды қосты, және бұл құрам 2000 жылға дейін сақталды. Леннон–Маккартнидің "Catswalk" шығармасы "Cat Call" деген атаумен "The Songs Lennon and McCartney Gave Away" альбомында тыңдауға болады. Пол Маккартни жазған бұл ән 1967 жылдың шілде айының соңында жазылып, 1967 жылдың 20 қазанында Ұлыбританияда сингл ретінде жарық көрді. 1969 жылы Барбер прогрессивті Marmalade Records лейблімен келісім шарт жасасып, Маккартни мен Браян Оугердің қатысуымен Battersea Rain Dance альбомын шығарды. 1960 жылдары Крис Барбер тобы Германияда, соның ішінде коммунистік Шығыс Еуропаның бір бөлігінде өте танымал болды. 1968 жылы олар Live in East Berlin альбомын шығарды.

Кейінгі мансап

Гитарист Рори Галлахермен бірге Барбер және оның тобы 1972 жылы «Drat That Fratle Rat» альбомын жазды, Боб Стэнли оны «күтпеген, бірақ керемет джаз/блюз-рок фьюжн альбомы» деп сипаттады. 1976 жылы американдық кларнетші Рассел Прокоппен, ал 1981 жылы доктор Джонмен гастрольдік сапарға шықты. Классикалық музыкаға бет бұрып, Барбер 1986 жылы Ричард Хиллмен бірлесіп джаз тромбонына арналған концертті жазды және тапсырыс берді. Ол сондай-ақ 1991 жылы Лондонның Габриели мыс қоспасымен «Under the Influence of Jazz» альбомын жазды. 1998 жылы Барбер өзінің сүйікті тобының бірі болған Дьюк Эллингтонның алғашқы тобының музыкасын орындау үшін тобын кеңейте бастады. Оған тромбоншы/аранжировщик Боб Хант қосылды, сондай-ақ тағы бір кларнет/саксофон мен труба қосылды. 2000 жылы Австралия мен Жаңа Зеландиядағы «Down Under Tour» турынан кейін ол топты 11 мүшеге дейін өсірді, соңынан 2001 жылы оны «The Big Chris Barber Band» деп атады. Бұл топқа музыкалық ауқымды кеңейтуге мүмкіндік берді, бірақ бағдарламада дәстүрлі алты адамнан тұратын Нью-Орлеандық құрамына орын сақталды. Барбер 2014 жылы Алин Шиптонмен бірлесіп жазған «Jazz Me Blues» автобиографиясын жариялады. Ол 70 жылдан астам сахнада болғаннан кейін 2019 жылдың 12 тамызында зейнеткерлікке шығу туралы шешімін хабарлады. Топ Боб Ханттың музыкалық жетекшілігімен жұмысын жалғастырды. Барбердің толық қолдауымен 2019 жылдың қыркүйегінде сахнаға шыққан «The Big Chris Barber Band» тобының құрамы: Боб Хант (тромбон/аранжировка), Майк Генри және Габриэль Гаррик (трумбалар), Ник Уайт, Тревор Уайтинг және Ян Киллоран (сырнайлар), Джон Уотсон (доп), Джон Дэй (қос бас), Джо Фарлер (банжо және гитара). Барбер музыкаға қосқан үлесі үшін 1991 жылы OBE орденімен марапатталды.

Ұзақ мерзімді музыкалық серіктестіктер

Пат Халкокс, 1954 жылдың 31 мамырынан бері Крис Барбер тобының трубашысы, 2008 жылдың 16 шілдесінде Big Chris Barber тобымен соңғы концертін өткізгеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Халкокс пен Барбер 54 жыл бойы топта бірге болды – джаз тарихындағы ең ұзақ үздіксіз серіктестік, тіпті Дьюк Эллингтон мен Гарри Карнидің (1926 мен 1974 жылдар аралығында 48 жыл) серіктестігінен де асып түсті. Тони Картер (жемі құбырлары) да осы уақытта топтан кетті. Джон Крокер (жемі құбырлары) 30 жылдық еңбек еткеннен кейін 2003 жылы топтан кетті. Вик Питт (контрабас) 2007 жылдың қаңтарында топпен 30 жыл жұмыс істегеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Оның сол кездегі барабаншылармен орындаған "Big Noise From Winnetka" дуэті Барбер концерттерінің ғана емес, сонымен қатар Кенни Болл тобымен бірге жұмыс істеген кезеңінің де ерекшелігі болды.