Кіріспе
Американдық альт-саксофонист (1907–1970)
Джон Корнелиус "Джонни" Ходжес (25 шілде 1907 – 11 мамыр 1970) – американдық альт-саксофонист, Дьюк Эллингтонның биг-бендіндегі өнернамасымен ең танымал. Ол көп жыл бойы саксофон бөлімінің жетекші альтын дауысы болды. Ходжес сопрано саксофонында да ойнаған, бірақ 1946 жылдан кейін сопранода ойнаудан бас тартқан. Бенни Картермен бірге Ходжес биг-бенд дәуірінің ең көрнекті альт-саксофонистерінің бірі саналады. Бостон қаласында жасөспірім шағында мансабын бастағаннан кейін Ходжес Нью-Йоркке сапарлап, Ллойд Скотт, Сидни Бечет, Льюки Робертс және Чик Уэббпен бірге ойнады. 1928 жылы Эллингтон өзінің тобын кеңейткісі келгенде, оның кларнетшісі Барни Бигард Ходжесті ұсынды. Оның ойнауы Эллингтон оркестрінің ерекше дауыстарының біріне айналды. 1951 жылдан 1955 жылға дейін Ходжес жеке тобын құрып, Эллингтондан кетіп қалды, бірақ Эллингтонның 1956 жылғы Ньюпорт джаз фестиваліндегі сәтті өнер көрсетуіне орай қайта оралды.
Ерте өмір
Ходжес Кембридж, Массачусетс штатының Кембриджпорт ауданында Джон Х. Ходжес пен Кэти Свон Ходжестің отбасында дүниеге келді. Олар екеуі де Вирджиниядан шыққан. Ходжес 14 жасында үлкен әпкесімен бірге Сидни Бечеттің Жимми Купердің "Ақ-қара ревюі" спектаклін көру үшін Бостонның бурлеск залына барды. Чарли Паркер оны "өз аспабының Лили Понсы" деп атады. Джон Колтрейн Ходжесті саксофондағы алғашқы үлгісі деп санады, тіпті оны "әлемдегі ең ұлы саксофоншы" деп атады. Эллингтонның оркестрінің мүшелері үшін арнайы әндер жазу салты Ходжестің "Confab with Rab", "Jeep's Blues", "Sultry Sunset" және "Hodge Podge" туындыларына әкелді. Эллингтон оркестрі жазған және Ходжестің әдемі альт-саксофон дыбысын жарқын көрсететін басқа да әндер: "Magenta Haze", "Құшақтасуға арналған прелюдия", "Haupe" ("Қырғын анатомиясынан") – сонымен қатар, Ходжестің "ұсынылмаған, құштарлықты дірілдеуімен" ерекшеленетін "Flirtibird" әні, "Жұлдызға адасқан ғашықтар" (Эллингтонның "Such Sweet Thunder" сюитасынан), "Мен бұзылғанмын (және ол жақсы емес)", "Қан есебі" және "Шолпан гүлі". Оның таза дыбысы мен мелодиялық шеберлігі, блюз бен балладалардағы қарапайымдылығы, оған Бен Вебстер мен Джон Колтрейн сияқты барлық дәуір мен стильдегі музыканттардың құрметін тудырды, олар 1950 жылдары өзінің оркестрі болған кезде онымен бірге ойнады, ал Лоренс Велк оны стандарттар альбомында ұсынды. Оның ерекше ойнау стилі, кең вибратоны және бүктелген ноталар арасындағы жылдам өтуі жиі еліктеуге түсті. Джонни Гриффин айтқандай, ол "қоянға ұқсағандықтан, осы әдемі музыканы ойнаған кезде бетінде ешқандай эмоция болмағандықтан" Ходжеске "Жип" және "Түйе" деген лақап аттары берілді, бұл оның құрметіне жазылған Эллингтонның композицияларында көрініс тапты.
Ellington's practice of writing tunes specifically for members of his orchestra resulted in the Hodges specialties, "Confab with Rab", "Jeep's Blues", "Sultry Sunset", and "Hodge Podge". Other songs recorded by the Ellington Orchestra which prominently feature Hodges's smooth alto saxophone sound are "Magenta Haze", "Prelude to a Kiss", "Haupe" (from Anatomy of a Murder) – also notable are the "seductive" and hip swaying "Flirtibird", featuring the "irresistibly salacious tremor" by Hodges, "The Star Crossed Lovers" from Ellington's Such Sweet Thunder suite, "I Got It Bad (And That Ain't Good)", "Blood Count" and "Passion Flower". He had a pure tone and economy of melody on both the blues and ballads that won him admiration from musicians of all eras and styles, from Ben Webster and John Coltrane, who both played with him when he had his own orchestra in the 1950s, to Lawrence Welk, who featured him in an album of standards. His highly individualistic playing style, which featured the use of a wide vibrato and much sliding between slurred notes, was frequently imitated. As evidenced by the Ellington compositions named after him, he earned the nicknames Jeep and Rabbit – according to Johnny Griffin because "he looked like a rabbit, no expression on his face while he's playing all this beautiful music."
Саксофондар
1940 жылдары Ходжес Conn 6M (оның октавалық кілтінің механизмі мойынның астыңғы жағында орналасқан) және кейіннен Buescher 400 (V пішіндес қоңырау тіреуімен ерекшеленеді) альт саксофонында ойнады. 1960 жылдардың соңында, мансабының аяқталуымен Ходжес Vito LeBlanc Rationale альт саксофонында (сериялық нөмірі 2551А) ойнады. Бұл аспап ерекше кілт механизмдерімен (әртүрлі баламалы саусақтарды қолдануға мүмкіндік береді) және дыбыс тесіктерінің ерекше орналасуымен, тамаша интонацияны қамтамасыз етті. Одан 2000 данадан аз жасалды. Ходжестің Vito саксофоны күміспен қапталған және аспаптың қоңырауы, иісі, корпусы мен кілттеріне күрделі өрнектер салынған.
Өлім
Ходжестің соңғы өнер көрсетулері Торонтодағы Император залында болды, 1970 жылдың 11 мамырында жүрек талмасынан қайтыс болғанға дейін бір аптадай бұрын, тіс дәрігерінің кеңсесіне барған кезде осы талманы басынан өткізді. Оның соңғы жазбалары «Жаңа Орлеандық сюита» альбомында қамтылған, ол қайтыс болған кезде жартылай ғана аяқталған еді. Ол екі рет үйленген; бірінші әйелі Берта Петтифордтан бір қызы, ал екінші әйелі Эдит Кьюдан бір ұлы (Джон К. Ходжес II) және бір қызы (Лорна Ли) болды. Ходжестің үнінің жоғалуы Эллингтонды музыканттың жүрек талмасынан қайтыс болғанын естігеннен кейін JET журналына: «Джоннисіз топ ешқашан бұрынғыдай естілмейді» деп айтуға итерді. Эллингтон Ходжес туралы айтқан сөзінде былай деді: «Әлемдегі ең көңілді шоумен немесе ең ұлы сахналық тұлға емес, бірақ кейде көзге жас келтіретіндей әдемі үн – осы Джонни Ходжес. Міне, осы Джонни Ходжес».